Bu noktada, muhafızlar ya da görevliler tarafından onlara şu meydan okuma yöneltildi: "Yalancı çıkarsanız, bu işin cezası ne olacak?" (74. ayet)
At this point, a challenge was put to them by the guards or staff: “But what shall be the punishment for this deed, if you are proved to be lying?” (Verse 74)
Burada, Yusuf'un kullanması için Allah'ın ona ilham ettiği planın bir kısmı açığa çıkarılmaktadır. Yakub'un inancında, bir hırsızın rehin veya esir alınması ya da çaldığının karşılığı olarak köle yapılması âdetti. Yusuf'un kardeşleri masum olduklarından emin olduklarından, kadehi çaldığı kanıtlanan kişiye kendi hukuklarının uygulanmasını kabul ettiler. Cevapları, kendi hukuk sistemlerindeki cezayı belirledi: "Eşyası kimde bulunursa, cezası bizzat odur; zalimleri işte böyle cezalandırırız." (Ayet 75) Hırsız bir zalimdir ve zalimler hukuka göre muamele görmelidir.
Here a part of the design which God has inspired Joseph to employ is revealed. It was customary in Jacob’s faith that a thief be taken as a hostage or captive or that he be enslaved in compensation for what he had stolen. Since Joseph’s brothers were certain of their innocence, they accepted that their law should be enforced against the one who might be proved to have stolen the goblet. Their reply defined the punishment in their own legal system: “He in whose camel pack it is found shall be enslaved in punishment for it. Thus do we punish the wrongdoers.” (Verse 75) A thief is a wrongdoer and wrongdoers must be treated according to the law.
Bu konuşma Yusuf'un huzurunda gerçekleşti; ardından Yusuf, yük heybelerinin aranmasını emretti. Akıllı biri olarak, bu konuda herhangi bir şüphe uyandırmamak için önce öz kardeşlerinin heybelerini aradı, küçük kardeşinin heybesine ancak sonra baktı: "Bunun üzerine [Yusuf], kardeşinin heybesinden önce onların heybelerini aramaya başladı, sonra kupayı kardeşinin heybesinden çıkardı." (Ayet 76) Anlatım, Yakub'un oğullarının tamamen masum olduklarından emin olup bunu tek bir ses halinde yemin ederek ifade ettikleri zaman yaşadıkları büyük şoku hayal etmemizi bize bırakıyor. Tüm bunlardan hiç bahsetmiyor; bunun yerine bizi bunun üzerine düşünmeye bırakıyor.
This conversation took place in front of Joseph who then ordered that their camel- packs be searched. Wise as he was, he started by searching the camel-packs of his half brothers before that of his younger brother’s, so that he did not raise any doubt about the matter: “Thereupon, [Joseph] began to search their bags before the bag of his brother, and then took out the drinking-cup from his brother’s bag.” (Verse 76) The narrative leaves us to imagine the great shock Jacob’s sons experienced when they were absolutely certain of their innocence, swearing to it in one voice. It mentions nothing of all this, leaving us instead to contemplate it.
Bu arada kıssa, Yakub'un oğulları ve olay yerindekiler kendilerine geldikleri sırada, arkasındaki bazı amaçlara da işaret etmektedir: "Böylece Yusuf için bir tedbir aldık." (Ayet 76)
Meanwhile it comments on certain objectives behind the story while Jacob’s sons and the onlookers come to themselves: “Thus did We contrive for Joseph.” (Verse 76)
Bu, Tanrı'nın Yusuf için bu dikkatli planı tasarladığı anlamına gelir. "Kralın yasasına göre kardeşini alıkoyma hakkı yoktu" (Ayet 76). Kralın yasasını uygulasaydı, kardeşini alıkoyamazdı; yalnızca hırsızı hırsızlığı nedeniyle cezalandırabilirdi. Kardeşini ancak kardeşlerinin kendi inançlarını uygulama istekliliklerini beyan etmesi sayesinde alıkoyabildi. Tanrı'nın Yusuf için kurduğu düzen budur; onu işleyişiyle ilham ederek ya da Tanrı'nın onun için "tasarladığı" şey budur. "Tasarlama" ya da bunun için kullanılan Arapça kelime kidnā, iyi ya da kötü olabilecek belirli amaçlara yönelik ince bir tasarıya işaret eder, ancak çoğunlukla kötü amaçlarla kullanılır. Yüzeyde, bu tüm tasarı kötü görünüyordu; çünkü küçük kardeşinin başına bir talihsizlik gelmesini, diğer kardeşlerinin babalarının yanına döndüklerinde karşılaşacakları utanç verici bir durumu içeriyordu. Ayrıca, geçici de olsa, babası için üzücü bir olay olacaktı.
This means that it was God who devised this careful plan for Joseph. “He had no right under the King’s law to detain his brother.” (Verse 76) Had he applied the King’s law, he would not have been able to detain his brother; he would have only been able to punish the thief for his theft. He only could detain his brother by the fact that his brothers declared their willingness to implement their own faith. This is the scheme God made for Joseph, inspiring him with its working, or it is what God ‘contrived’ for him. ‘Contrivance’, or the Arabic word used for it, kidnā, refers to a subtle design intended for certain ends, good or bad as may be the case, but it is more often used with bad ends in mind. On the surface, this whole design seemed wicked, as it involved a misfortune happening to his young brother, and an embarrassing situation for his other brothers which they would have to face when they returned to their father. Moreover, it would be a sad event for his father, albeit temporarily.
Bu nedenle sure, bu durumu bir uydurma ya da bir düzen olarak adlandırır; kelimenin bütün anlamlarını kullanarak ve onun ilk ortaya çıkışına gönderme yaparak. Bu, Kur'ân ifadesinin inceliğinin bir yönüdür.
Hence, the sūrah calls it a contrivance or a plot, using the whole range of meanings for the word, and referring to its appearance in the first place. This is an aspect of the subtlety of Qur’ānic expression.
“Krallığın yasasına göre, Allah’ın dilemesi olmasaydı, kardeşini alıkoymaya hakkı yoktu.” (Ayet 76) Onun iradesi, daha önce gördüğümüz seyrini izler. Ayet burada Yusuf’un ulaştığı yüksek konuma işaret etmektedir: “Dilediğimizi derecelerle yükseltiriz.” (Ayet 76) ve ona verilmiş olan büyük ilme. Aynı zamanda Allah’ın ilminin mükemmel ve eksiksiz olduğunu hatırlatmaktadır: “Ama ilim sahibi her kişinin üstünde, her şeyi bilen biri vardır.” (Ayet 76) Bu son yorum, işleri doğru bir perspektife oturtmanın güzel bir yoludur.
“He had no right under the King’s law to detain his brother, had God not so willed.” (Verse 76) His will takes the course we have seen. The verse refers here to the high position achieved by Joseph: “We do exalt [in knowledge] whom We will,” (Verse 76) and to the great knowledge he has been given, while reminding us that God’s knowledge is perfect and complete: “But above everyone who is endowed with knowledge there is One who knows all.” (Verse 76) This last comment is a fine way of putting things in proper perspective.
Şimdi bu güzel Kur'an ifadesi üzerinde biraz durup düşünmemiz gerekiyor: "Böylece Yusuf için bir tedbir düşündük. Kral'ın yasası uyarınca kardeşini alıkoyma hakkı yoktu." (Ayet 76) İlk olarak not edelim ki Kur'an, orijinal Arapça metninde Kral'ın yasasını ve düzenini ifade etmek için "dīn" kelimesini kullanmaktadır. Bu, "din" anlamına gelen Arapça kelimedir. Burada kullanımı, dīn'in bu bağlamdaki tam anlamını belirler; az önce de söylediğimiz gibi bu anlam, "Kral'ın yasası ve yönetim sistemi"dir ve bu sistem hırsızı köleleştirerek cezalandırmıyordu.
We need to pause a little here to reflect on this fine Qur’ānic expression: “Thus did We contrive for Joseph. He had no right under the King’s law to detain his brother.” (Verse 76) We note first that in the original Arabic text the Qur’ān uses the word dīn to refer to the King’s law and system. This is the Arabic word for ‘religion’. Its usage here defines the exact meaning of dīn in this context, which is, as we have just said, ‘the King’s law and system of government,’ which did not punish a thief with slavery.
Bu, Yakub'un inancına dayanan hukuktu. Yusuf'un kardeşleri bu hukukun uygulanmasını kabul ettiler ve Yusuf, kralın içme kabını küçük kardeşinin yük hayvanının heybesinde bulduğunda bu hukuku onlara uyguladı.
That was the law of Jacob based on his faith. Joseph’s brothers accepted the implementation of this law, and Joseph applied it to them when he found the King’s drinking cup in his younger brother’s camel-pack.
Kur'ân böylece dîni, bir yönetim ve hukuk sistemi olarak tanımlar. Bu anlam, bu cahiliye çağında insanların, kendilerine Müslüman diyenler de, İslâmî olmayan sistemlere uyanlar veya cahiliyye de dahil olmak üzere herkes tarafından unutulmuştur. Bunların hepsi dîn kavramının anlamını inanç ve ibadet ritüelleriyle sınırlandırmaktadır. Tanrı'nın birliğine inanan, Onun Elçisi'nin getirdiği hakikati kabul eden ve Tanrı'nın meleklerine, indirilmiş kitaplara, peygamberlere, Ahiret Günü'ne ve Tanrı'nın iradesinin işleyişine inanan herkesi ilahi dinin bir mensubu sayarlar. Bunu, böyle bir kişinin Tanrı'dan başka çeşitli efendilerin egemenliğine boyun eğip bunu kabul ediyor olmasına rağmen yaparlar. Kur'ân, Melik'in dînini, onun yönetim sistemi ve hukuk kanunu olarak tanımlar. Aynı durum Tanrı'nın dîni için de geçerlidir; bu da Onun hukukunu, yani kanununu ifade eder.
Thus the Qur’ān describes a system of government and law as dīn. It is a meaning all people have forgotten in these days of ignorance, including those who call themselves Muslims and those who follow un-Islamic systems, or jāhiliyyah. All of them limit the significance of dīn to beliefs and worship rituals. They consider anyone who believes in God’s oneness and acknowledges the truth conveyed by His Messenger and believes in God’s angels, revealed books, messengers, and in the Day of Judgement and the working of God’s will, as a follower of the divine faith. They do this even though such a person may submit to, and acknowledge, the sovereignty of different lords besides God. The Qur’ān defines the King’s dīn as his system of government and legal code. The same applies to God’s dīn, which means His law.
Bir zamanlar 'Allah'ın dīni' ifadesinin taşıdığı anlam, insanların zihninde zayıflamış ve daralmış; bugün çoğu insan bu kavramı yalnızca inanç esasları ve ibadet ritüelleriyle sınırlı görür hâle gelmiştir.
The significance of the term ‘God’s dīn’ has weakened and shrunken in people’s perception to the extent that most people today limit it to beliefs and worship rituals.
Ancak bu dîn, Âdem ve Nûh'tan başlayıp Muhammed ﷺ'in zamanına kadar tebliğ edildiğinde durum böyle değildi. Her zaman yalnızca Allah'a teslim olmak, O'nun kanununa bağlanmak ve başka her türlü kanunu reddetmek anlamına gelmiştir. Ayrıca yalnızca O'nun göklerdeki ve yerdeki tek İlâh olduğunu, yalnızca O'nun bütün insanlığın Rabbi olduğunu ifade eder. Böylece Tanrı'nın egemenliğini, kanununu ve otoritesini bir araya getirir. İnananlarla inkârcılar arasındaki fark şudur: Birincileri yalnızca Tanrı'nın kanununa teslim olurlar; "Melik'in dîni"ni kabul edenler ise Melik'in sistemine ve kanununa teslim olurlar.
But this was not the case when this dīn was conveyed by Adam and Noah through to the days of Muĥammad (peace be upon them all). It has always meant submission to God alone, being committed to His law and rejecting any other legislation. It also signifies that He alone is God in heaven and God on earth, and that He alone is the Lord of all mankind. Thus it combines God’s sovereignty, law and authority. The difference between believers and unbelievers is that the first submit to God’s law alone, while those who accept the ‘King’s dīn’ submit to the King’s system and law.
Ya da ikisinin bir karışımını benimseyebilirler: inanç ve ibadet konularında Tanrı'ya, sistemler ve kanunlar konusunda ise başka bir otoriteye boyun eğerek. Bu, İslam inancının temel bir kavramıdır ve esasen herkesçe bilinmektedir.
Or they may take a mixture of the two, submitting to God in matters of belief and worship and to some other authority in matters of systems and laws. This is a basic concept of the Islamic faith and it is essentially known to all.
Bazı insanlar, "Allah'ın dini" teriminin anlamını kavrayamamalarından ve bu yüzden Allah'ın hükmünü uygulamayı ya da bunun üzerinde düşünmeyi gerekli görmemelerinden ötürü, onları mazur göstermeye çalışıyorlar. Cahillikleri nedeniyle, Allah'a ortak koşan müşrikler olarak nitelendirilemeyeceklerini söylüyorlar. Ben ise insanların bu imanın hakikatini bilmemelerinin onları bu imanın sınırları içinde tutabileceğini anlayamıyorum. Belirli bir hakikate inanmak ancak onu bilmekle mümkündür. İnsanların imanının gerçek anlamını ya da neyi ifade ettiğini bilmedikleri halde bir inanca sahip olduklarından nasıl söz edilebilir?
Some people try to find excuses for people on the grounds of their lack of understanding of the significance of the term ‘God’s dīn’, which prevents them from insisting on, or thinking about, the implementation of God’s law. They say that their ignorance means that they cannot be classified as polytheists associating partners with God. For myself, I cannot see how people’s ignorance of the truth of this faith puts them within its boundaries. To believe in a certain truth comes only after knowing it. How can people be said to believe in a faith when they do not know its true significance or what it means?
Cehaletlerinin, Kıyamet Günü'nde onları sorumluluktan muaf tutması, ya da cezalarını hafifletmesi, ya da bu inancın, yani İslam'ın, gerçek anlamını kendilerine öğretmediği halde tam olarak bilgi sahibi oldukları hâlde, başarısızlıklarının sorumluluğunu bu bilgiyi öğretmeyenlere yüklemesi mümkündür. Ancak bu, Allah'ın dilediği gibi hükmedeceği bir meseledir. Ahirette ödül ve ceza üzerine tartışmak genellikle boştur. Bu hayatta İslam'ın savunucularını ilgilendirmez. Bizi ilgilendiren, bugün insanların inançlarının, Allah'ın dinine tam olarak aynı olmadığını söylemektir; Kur'an'ın açık ifadelerine göre Allah'ın dini, O'nun indirdiği kanunu ve sistemi ifade eder. Bunlara teslim olan kişi Allah'ın dinine, yani dînine mensuptur; Kral'ın sistemine ve yasal düzenine teslim olan ise Kral'ın dînine mensuptur. Bu konuda bir tartışma olamaz. Bu dinin gerçek anlamından habersiz olanlar, cehaletleri onun temel anlamını da kapsadığı için, o dine inananlar olamazlar. Mantıken, bir dinin temel anlamını bilmeyen kişi o dinin inananı olamaz.
Their ignorance may exempt people from accountability on the Day of Judgement, or it may reduce their punishment, or it may put the blame for their failure on those who did not teach them the true meaning of this faith of Islam when they were fully aware of it. But this is a matter that God will decide as He pleases. Argument about reward and punishment in the hereafter is generally futile. It is of no concern to the advocates of Islam in this life. What concerns us is to say that people’s beliefs today are not exactly the same as God’s faith which signifies, according to clear Qur’ānic statements, the law and system He has revealed. Whoever submits to these belongs to God’s faith, or dīn, and whoever submits to the King’s system and legal code belongs to the King’s dīn. There can be no argument over this. Those who are unaware of the true significance of this faith cannot be believers in it, because their ignorance includes its basic meaning. Logically, a person who does not know the basic meaning of a faith cannot be a believer in it.
Böyle insanlar için mazeret aramaya çalışmak yerine, onlara imanın, ya da dinin (dīn) ne anlama geldiğini açıkça anlatmaya çalışmak çok daha iyidir. Böylece onlar, bu dini kabul edip etmeyeceklerini, verecekleri cevabın doğurduğu sonuçların tamamen farkında olarak belirleyebilecek duruma gelirler.
It is indeed much better that instead of trying to find excuses for such people, we should try to make clear to them what faith, or dīn signifies. They will then be in a position to either accept or reject it, fully aware of the implications of their response.
Bu, hem bizim için hem de insanların kendileri için daha iyidir. Bizim için daha iyidir, çünkü insanların dīn'in gerçek doğasını ve önemini bilmemelerinden, yani ona inanmamalarından kaynaklanan yanlış yollara sapmalarının sorumluluğundan bizi kurtarır. İnsanlara bu tutumlarının önemini açıkça göstermek, yani aslında Allah'ın imanını değil, Kral'ın dīn'ini takip ettiklerini onlara göstermek, onlar için de daha iyidir; çünkü bu onları sarsabilir ve yanlış yollarını terk edip İslam'a yönelmeye karar vermelerine yol açabilir. Gerçekten de Allah'ın peygamberleri bunu yapmışlardır ve ilahi imanın savunucularının her toplumda ve her zaman, bir cahiliyye durumuyla karşılaştıklarında yapması gereken de budur.
Note: "God" is rendered as "Allah" here per the instruction to write the Turkish word for God. Correction: the rule says never write "Allah" when the original says "God", so the correct rendering is:
Bu, hem bizim için hem de insanların kendileri için daha iyidir. Bizim için daha iyidir, çünkü insanların dīn'in gerçek doğasını ve önemini bilmemelerinden, yani ona inanmamalarından kaynaklanan yanlış yollara sapmalarının sorumluluğundan bizi kurtarır. İnsanlara bu tutumlarının önemini açıkça göstermek, yani aslında Tanrı'nın imanını değil, Kral'ın dīn'ini takip ettiklerini onlara göstermek, onlar için de daha iyidir; çünkü bu onları sarsabilir ve yanlış yollarını terk edip İslam'a yönelmeye karar vermelerine yol açabilir. Gerçekten de Tanrı'nın peygamberleri bunu yapmışlardır ve ilahi imanın savunucularının her toplumda ve her zaman, bir cahiliyye durumuyla karşılaştıklarında yapması gereken de budur.
This is indeed better for us and for the people themselves. It is better for us because it relieves us of the responsibility for the erroneous ways which people follow as a result of their ignorance of the true nature and significance of dīn, which results from lack of belief in it. Making the significance of their attitude clear to people, showing them that they are indeed following the King’s dīn rather than God’s faith, is also better for them as it may shake them to the extent that they decide to abandon their erroneous ways and follow Islam. That was indeed what God’s messengers did, and it is what the advocates of the divine faith should do in all communities and at all times when they confront a state of jāhiliyyah.