Bu yeni pasaj, Tebük Seferi zamanında Müslüman toplumun içinde yaşayan farklı grupları ve sınıfları anlatmaktadır. Toplumun genel yapısının parçası olan bu grupları, iman konusundaki gerçek tutumlarını, yaptıkları işleri ve ayırt edici özelliklerini tasvir etmektedir.

This new passage gives an account of the different groups and classes that lived within the Muslim community at the time of the Tabūk Expedition. It describes those groups which were part of its overall structure and their true attitudes to faith as well as their deeds and distinctive characteristics.

Bu sûrenin Giriş bölümünde, Medine Müslüman topluluğu içinde imana bağlılık düzeyleri arasında bu kadar büyük farklılıklar bulunmasına yol açan tarihsel nedenleri ortaya koymuştuk. Genel durumu ve bunu bu şekilde etkileyen koşulları kendi aklımızda canlandırmak için, o girişin son birkaç paragrafını burada aktaracağız.

We have outlined, in the Prologue to this sūrah, the historical causes that led to the presence of such different standards of acceptance of the faith among the Muslim community in Madinah. We will quote here the last few paragraphs in that introduction in order to remind ourselves of the general situation at the time and the circumstances influencing it in this way.

Kureyş'in inatçı muhalefeti, İslam'ın Arabistan'ın geri kalanına yayılmasının önünde bir engel olmayı sürdürdü. Kureyş kabilesi Arabistan'da bütün dini konularda son söz sahibiydi ve ekonomik, siyasi ve sosyal meseleler üzerinde çok güçlü bir etki uyguluyordu. Bu yüzden onun kararlı ve taviz vermez muhalefeti, Arabistan'ın geri kalanının bu yeni inançtan uzak durmasını, en azından Kureyş ile onun çocuklarından biri arasındaki mücadele net bir galip çıkarana kadar bekle-gör tavrı takınmasını sağladı. Kureyş teslimiyetini ilan edince, ardından Hevazin ve Sakif'in büyük kabileleri de teslim olunca, Medine'deki üç ana Yahudi kabilesi daha önce boyun eğdirilmiş ve Hayber'dekiler yenilgiye uğratılmış olunca, insanlar bu yeni inanca gruplar hâlinde girdi. Arabistan'ın tamamı bir yıl içinde İslam'a teslim oldu.

The stubborn opposition of the Quraysh continued to act as a barrier preventing the advance of Islam into the rest of Arabia. The Quraysh tribe had the ultimate say in all religious matters in Arabia, and it exercised a very strong influence over economic, political and social matters. Hence its determined and uncompromising opposition to the new faith ensured that the rest of Arabia turned away from it, or at least adopted a wait-and-see attitude until the fight between the Quraysh and one of its children had produced a clear winner. When the Quraysh declared its submission, followed by the major tribes of Hawāzin and Thaqīf, and when the three main Jewish tribes in Madinah had previously been subdued, and those of Khaybar had been defeated, people embraced the new faith in flocks. The whole of Arabia submitted to Islam within one year.

Bunu akılda tutarak, şimdi bu pasajda yer alan ayetler üzerine konuşabiliriz: "Bedevi Araplar küfür ve nifakta daha şiddetlidirler ve Allah'ın Resulüne indirdiği hükümleri bilmeme ihtimalleri daha yüksektir. Ama Allah her şeyi bilendir, hikmet sahibidir."

Bearing this in mind, we can now discuss the verses included in this passage: “The desert Arabs are more tenacious in unbelief and hypocrisy, and more likely to be ignorant of the ordinances which God has revealed to His Messenger. But God is All-knowing, Wise.

Bazı çöl Arapları, Allah yolunda harcayabilecekleri şeyi bir kayıp sayar ve başınıza bir felaketin gelmesini beklerler. Kötü talih onların başına gelecektir. Allah her şeyi işitir ve her şeyi bilir.

Some desert Arabs regard what they may spend [for God’s cause] as a loss, and wait for some misfortune to befall you. The evil turn of fortune will be theirs. God hears all and knows all.

Bedevilerin bir kısmı da Allah'a ve Ahiret Gününe inanır; Allah yolunda harcadıklarını Allah'a yaklaşmanın ve Peygamberin ﷺ duaları arasında anılmanın bir vesilesi sayar. Bu, şüphesiz onlar için Allah'a yaklaşmanın bir vasıtasıdır. Allah onları rahmetine kavuşturacaktır, çünkü Allah çok bağışlayıcı, merhamet sahibidir.” (97-99. Ayetler)

Still other desert Arabs believe in God and the Last Day, and regard what they spend [for God’s cause] as a means to bring them closer to God and of [their being remembered] in the Messenger’s prayers. It shall certainly be for them a means of drawing near to God. God will admit them to His grace, for God is Much forgiving, Merciful.” (Verses 97-99)

Bu ayetler, Medine'ye yakın yaşayan bazı kabilelerin de içinde bulunduğu, çöl Arapları'nın farklı sınıflarından söz ederek başlıyor. Bu kabilelerin bir kısmı daha önce Medine'deki İslam topraklarına saldırmıştı; ancak daha sonra İslam'ı kabul ettiklerinde, bu pasajda anılan iki gruptan birine dahil oldular. Bu grupların betimleyici özeti, onların genel yapısına dair bir kuralın belirlenmesiyle başlıyor: "Çöl Arapları küfürde ve nifakta daha şiddetlidir ve Allah'ın Elçisi'ne indirdiği hükümleri bilmemeye daha yatkındır. Ama Allah, her şeyi bilendir, hikmet sahibidir." (97. ayet)

These verses begin with mentioning different classes of desert Arabs, some of whose tribes lived close to Madinah. Earlier, they had attacked the land of Islam in Madinah, but later, when they accepted Islam, they belonged to either one of the two groups mentioned in this passage. The descriptive outline of these groups begins with establishing a rule about their general nature: “The desert Arabs are more tenacious in unbelief and hypocrisy, and more likely to be ignorant of the ordinances which God has revealed to His Messenger. But God is All-knowing, Wise.” (Verse 97)

Sūrah'ın, çöl Arapları hakkındaki genel betimlemesinin ardından, iman sayesinde onların niteliklerinde meydana gelen değişikliklere dayanarak onları daha ayrıntılı biçimde sınıflandırdığı; imanın yarattığı mutluluğu tatmış olan kalplerle inkârda ve nifakta kalmış olanlar arasında ortaya çıkan uçurumu da ele aldığı görülmektedir. Bu betimleme, o dönemde Müslüman topluluğun içinde bulunduğu durum zemininde çizilmektedir: "Çöl Araplarından bazıları, [Allah yolunda] harcadıklarını bir zarar sayar ve başınıza bir felaketin gelmesini beklerler. Kötü talih çarkı onların aleyhine dönecektir."

Having given a general description of the desert Arabs, the sūrah classifies them further on the basis of what changes in their characteristics the faith has produced, and the gap that has emerged between hearts that have experienced the happiness generated by faith and those that remained unbelieving, hypocritical. This description is drawn against the background of the situation of the Muslim community at that time: “Some desert Arabs regard what they may spend [for God’s cause] as a loss, and wait for some misfortune to befall you. The evil turn of fortune will be theirs.

"God hears all and knows all." (Verse 98) Most probably the hypocrites among the desert people are mentioned first in order to group them with the hypocrites in Madinah who were the subject of discussion in the previous passage. This complements the discussion of hypocrites from both areas.

God hears all and knows all.” (Verse 98) Most probably the hypocrites among the desert people are mentioned first in order to group them with the hypocrites in Madinah who were the subject of discussion in the previous passage. This complements the discussion of hypocrites from both areas.

Bedevi Arapların bir kısmı, Allah yolunda harcadıkları şeyleri bir zarar sayar.

“Some desert Arabs regard what they may spend [for God’s cause] as a loss.” (Verse 98)

Böyle bir kişi, zekât olarak malının bir kısmını vermek ve cihad seferlerine katkıda bulunmak zorundadır. Bu sayede Müslüman olduğuna dair kanıt sunmuş olur ve böylece Müslüman toplumun nimetlerinden yararlanabilir. Ayrıca Arabistan'da büyük güç olan Müslümanların gönlünü kazanabilir. Onun gözünde harcadığı şey, ödemeye zorlandığı açık bir kayıptır. Bunu İslam'a ya da Müslümanlara duyduğu herhangi bir iyi niyetten dolayı yapmaz. Müslümanların zafer kazanmasından hoşlanmaz. Gerçekte tutumu oldukça farklıdır. Ayet 98'de belirtildiği gibi, sizin başınıza bir musibetin gelmesini "bekler." Müslümanların savaştan ağır bir yenilgiyle dönmelerini görmek ister. Başlarına bir felaket gelirse içten içe sevinir.

Such a person needs to give some of his money in zakāt and to contribute to the jihād campaigns. In this way he gives evidence of his being a Muslim and is thus able to enjoy the comforts of life in the Muslim community. He is also able to win favour with the Muslims who were the major power in Arabia. To him, what he spends is a clear loss which he is forced to pay. He does not give it out of any good will towards Islam or the Muslims. He does not like that they are victorious. Indeed his real attitude is quite different. He “waits for some misfortune to befall you.” (Verse 98) He would love to see the Muslims return from battle soundly defeated. He would be thrilled if misfortune befell them.

Sûrenin bölge Araplarını sınıflandırmasının ardından, şimdi kent ve çöl bölgelerindeki bütün topluluğu dört gruba ayırmaktadır: Muhâcirler ve Ensâr arasında öncülük eden, ayrıca onların izinden gidenler olan önderler; hem Medine'de hem de yakınındaki çölde yaşayıp nifakta katılaşanlar; iyi amellerle kötü amelleri karıştıranlar; ve hükmü ertelenmiş olanlar. Bu gruplar aşağıdaki âyetlerde açıklanmaktadır.

Having classified the desert Arabs, now the sūrah classifies the whole community, in urban and desert areas alike, into four groupings: the vanguard who took the lead among the Muhājirīn and the Anşār as well as those who followed in their footsteps, those who were hardened in their hypocrisy whether they lived in Madinah or in the desert nearby, those who combined good deeds with bad ones, and those whose cases were deferred for judgement. These groups are outlined in the following verses:

Muhacirler ve Ensar'dan öne geçenler ve onlara iyilikle uyanlar; Allah onlardan hoşnut olmuş, onlar da Allah'tan hoşnut olmuşlardır. Allah onlar için, altlarından ırmaklar akan, içinde sonsuza dek kalacakları cennetler hazırlamıştır. İşte bu, büyük kurtuluştur. Çevrenizdeki çöl Arapları arasında da münafıklar vardır, Medine halkı arasında da; onlar nifakta direnen kimselerdir. Sen onları bilmezsin, biz ise onları biliriz.

As for the first to lead the way, of the Muhājirīn and the Anşār, as well as those who follow them in [the way of] righteousness, God is well pleased with them, and well pleased are they with Him. He has prepared for them gardens through which running waters flow, where they shall abide for ever. That is the supreme triumph. Some desert Arabs around you are hypocrites, and so are some of the people from Madinah, who are indeed persistent in their hypocrisy. You do not know them, but We know them.

İki kez azaba uğratacağız onları, sonra da onlar büyük bir azaba mahkûm edilecekler.

Twice shall We punish them, and then they will be given over to a grievous suffering.

Bazıları da günahlarını itiraf etmişlerdir; iyi amelleri kötü amellerle karıştırmışlardır. Umulur ki God tövbelerini kabul eder. God çok bağışlayıcıdır, çok merhametlidir. Onların mallarından bir sadaka al ki, onunla onları arındırıp temizleyesin; ve onlar için dua et, çünkü senin duan onlar için bir huzur kaynağıdır. God hepsini işitendir, hepsini bilendir. Bilmiyorlar mı ki, kulları arasından tövbeyi kabul eden yalnızca God'tur ve sadakaları alan da gerçekten O'dur; God'un tövbeyi kabul eden ve merhamet eden tek olduğunu bilmiyorlar mı? De ki: Dilediğinizi yapın. God amellerinizi görecek, Elçisi de, mü'minler de görecek; sonunda, insan idrakinin ulaşamadığı her şeyi bilen ve açık olan her şeyi bilen O'nun huzuruna götürüleceksiniz; o zaman size yapmakta olduklarınızı haber verecektir. Bir de God'un hükmünü beklemekte olanlar vardır. Ya onlara azap edecek ya da merhametiyle onlara yönelecektir. God hakkıyla bilendir, hikmet sahibidir.

Ancak İslam'ın yayılmasına rağmen Medine toplumu bu saflık düzeyini koruyamadı. Özellikle nüfuz sahibi olan birçok kişi, konumlarını sürdürebilmek için kendi halklarıyla benzer bir tutum takınmaları gerektiğini hissetti. Bedir Savaşı gerçekleştiğinde, bunların önde gelen ismi olan Abdullah bin Ubey bin Selul, İslam'ın sağlam köklerle yerleştiğini ve kolayca yerinden oynatılamayacağını düşündü. Bu yüzden Müslüman görünmeyi tercih etti. Belki de kendi halklarıyla ayak uydurabilmek için birçoğunun İslam'ı kabul etmesi kaçınılmazdı. Bunlar münafık değildi, ancak İslam'ı tam olarak anlamamış ya da kendilerini ona göre şekillendirmemişlerdi. Bu da Medine topluluğunun yeni inanca bağlılık düzeylerinin farklı olmasına yol açtı.

But the Madinah society did not maintain this level of purity despite the spread of Islam. Many people, especially those who were in positions of influence, felt they had to take a similar stand to their people in order to maintain their positions. When the Battle of Badr took place, the leading figure among these, `Abdullāh ibn Ubayy ibn Salūl, thought that Islam had established firm roots and could not be easily dislodged. Hence, he pretended to be a Muslim. It was perhaps inevitable that many accepted Islam in order to keep abreast of their people. They were not hypocrites, but they had not fully understood Islam or moulded themselves according to it. This meant that the community in Madinah had different levels of commitment to the new faith.

Bu noktada, bu yeni unsurları şekillendirmek amacıyla, Peygamber'in ﷺ gözetiminde İslami eğitimin özgün yöntemi işe başladı. Bu yöntem, Müslüman toplumda ideolojik, ahlaki ve davranışsal düzeylerde bir uyum sağlamayı hedefliyordu.

At this point, the unique Islamic method of education began its work under the Prophet’s supervision in order to mould these new elements. It aimed to achieve coherence within the Muslim community at the ideological, moral and behavioural levels.

Medine'de indirilen sûreler, yaklaşık iniş sırasına göre okunduğunda, topluma yeni katılan unsurları emmeye ve yeniden şekillendirmeye yönelik büyük bir çabanın varlığı açıkça görülür; özellikle de yeni gelenlerin hiç eksik olmadığı göz önüne alındığında. Bu çaba, Kureyş'in kararlı muhalefetine ve diğer Arap kabilelerini kendi yanına çekme girişimlerine rağmen sürmüştür. Aynı şekilde Yahudilerin kötü niyetli planlarına ve yeni inanca ile onun savunucularına karşı düşmanca güçleri seferber etme çabalarına rağmen de devam etmiştir. Bu nedenle, yeni gelenlerin seçkinlerle aynı seviyeye getirilmesi için gösterilen çaba, onların kararlılıkla yollarına devam edebilmeleri açısından gerekliydi.

When we read the sūrahs revealed in Madinah, in the approximate order of their revelation, we note the great effort that aimed to absorb and remould the new elements in the Muslim community, particularly because there were always newcomers. This was the case despite the determined opposition of the Quraysh and its attempts to win other Arabian tribes to its side, and despite the wicked designs of the Jews and their efforts to marshal hostile forces to the new faith and its advocates. Hence, the effort to bring newcomers to the same level as the elite, for this was needed if they were to continue with determination.

Ancak Medine'deki Müslüman topluluğunun yapısı genel olarak sağlam kaldı; çünkü bu yapı esasen Muhâcirler ve Ensâr'ın seçkin kesiminden oluşan sağlam bir temele dayanıyordu. Bu temel, Müslüman topluluğa, zayıflatıcı tüm unsurlara direnen ve henüz bütünleşmemiş yeni gelenlerin getirebileceği bütün tehlikeleri aşan güçlü bir anayasa kazandırdı.

However, the structure of the Muslim community in Madinah remained generally sound, because it essentially relied on its solid foundation, made up of the elite of the Muhājirīn and the Anşār. This foundation gave the Muslim community its strong constitution that withstood all weakening elements and overcame all hazards that might have been brought in by newcomers who had not yet been integrated into it.

Zamanla, bu yeni unsurlar sağlam çekirdeğe kaynaştırıldı ve zayıf olanların, münafıkların ve tüm ilişkilerin ve bağların temeli olan fikri berraklıktan yoksun olanların sayısı azaldı. Mekke'nin fethinden kısa bir süre önce Medine'deki Müslüman topluluk tam bir bütünleşmeye çok yakındı ve İslami eğitimin var olmasını hedeflediği toplum modelinin en yakın örneğini sunuyordu.

Gradually, these new elements were integrated into the solid core, and the numbers of the weak, the hypocrites, and those who lacked the ideological clarity that serves as the basis of all relations and ties dwindled. Shortly before the conquest of Makkah, the Muslim community in Madinah was very close to complete integration, providing the closest model of society Islamic education seeks to bring into existence.

Şüphesiz İslam için farklı kişilerin üstlendikleri çeşitli eylemlere göre katılımda farklı dereceler vardı. Bazı gruplar, Allah'ın davasına hizmet etmek için gösterdikleri adanmışlık, çaba ve fedakârlıkla öne çıkıyordu. Bunların örnekleri arasında Muhâcirler ve Ensâr'dan İslam'a ilk inananlar, Bedir ehli, el-Hudeybiye'de Peygamber'e (ﷺ) verilen biata katılanlar ve genel olarak Mekke'nin fethinden önce infakta bulunup savaşanlar yer alıyordu. Kur'an ve hadis metinleri ile Müslüman toplumunun pratik durumu, İslam için yapılan eylemlerden doğan bu ayrımları doğrulamaktadır...

There undoubtedly remained different levels of participation according to the various actions different individuals undertook for Islam. Some groups were distinguished by the dedication, work and sacrifice they made to serve God’s cause. Examples of these were the earliest to believe in Islam among the Muhājirīn and the Anşār, the people of Badr, those who were party to the pledge given to the Prophet at al-Ĥudaybiyah, and generally those who donated and fought before the conquest of Makkah. Qur’ānic and ĥadīth texts, as well as the practical situation in the Muslim community confirmed these distinctions that resulted from action taken for Islam...

İkinci grup, az önce anlattığımız gruba tamamen zıttır: "Çevrenizdeki bedevîlerden bazıları münafıktır, Medine halkından da bazıları öyledir; nifakta direnirler. Sen onları bilmezsin, Biz onları biliriz. Onları iki kez azaplandıracağız, sonra büyük bir azaba itileceklerdir." (101. ayet) Münafıkların doğası üzerinde, ister Medine'de yaşasınlar ister Arap çölünde, uzun uzadıya durduk. Sûre, onların tutumuna dair pek çok örnek vermiştir.

The second group is in total contrast with the one we have just described: “Some desert Arabs around you are hypocrites, and so are some of the people from Madinah, who are indeed persistent in their hypocrisy. You do not know them, but We know them. Twice shall We punish them, and then they will be given over to a grievous suffering.” (Verse 101) We have discussed at length the nature of the hypocrites, whether they lived in Madinah or in the Arabian desert. The sūrah has given numerous examples of their attitude.

Burada ise, Peygamber'in derin basireti ve büyük tecrübesine rağmen gerçek tavırlarını gizlemede büyük bir maharet kazanan ve bu yüzden Peygamber ﷺ tarafından bile bilinmeyen özel bir tür münafığa işaret edilmektedir. Böyle münafıkları özel kılan nedir?

Here, however, it points to a special type of hypocrite who acquired great skill in hiding their true attitude to the extent that they remain unknown to the Prophet, despite his profound insight and great experience. What is so special about such hypocrites?

Allah'ın değil, Tanrı'nın... Düzeltiyorum: Tanrı, bu tür münafıkların Medine'de ve çevredeki çöl Arapları arasında bulunduğunu bildirir. Elçisine ve müminlere, münafıkların entrikalarının boşa çıkacağı konusunda güvence verir. Ayrıca gerçek tutumlarını gizlemede usta olan münafıklara, Tanrı'nın cezasından kaçamayacaklarını bildirir. Gerçekten de onların cezası hem bu dünyada hem de ahiret hayatında ikiye katlanacaktır. "Sen onları bilmezsin, ama Biz onları biliriz. İki kez azaplandıracağız onları, sonra da büyük bir azaba itileceklerdir." (101. ayet) Bu dünyadaki çifte cezaya en yakın yorum, gerçek durumlarının Müslüman topluluk tarafından fark edilmesinden endişe etmeleri ve meleklerin ruhlarını alırken yüzlerine ve sırtlarına vurarak onlara uyguladıkları cezadır. Ya da bu, Müslümanların batılın güçleri karşısında zafer kazandığını görmelerinden duydukları acıyı ve gerçek duygularının açığa çıkmasından duydukları korkuyu ifade eder. Tanrı, buyruğunun kesin anlamını en iyi bilendir.

God declares that such hypocrites were in Madinah, as well as among the nearby desert Arabs. He reassures His Messenger and the believers that the hypocrites’ scheming will come to nothing. He also warns the hypocrites who were adept at hiding their true position that they will not escape God’s punishment. Indeed their punishment will be doubled in this life as well as in the life to come. “You do not know them, but We know them. Twice shall We punish them, and then they will be given over to a grievous suffering.” (Verse 101) Perhaps the closest interpretation of the double punishment in this life is that they worry lest their reality be discovered by the Muslim community, and the punishment inflicted on them by the angels when they gather their souls, hitting them on their faces and backs. Alternatively, it refers to the pain they feel when they see the Muslims triumph over the forces of falsehood and their fear lest their true feelings are discovered. God knows best the precise meaning of His statement.

Bu sûrenin nâzil olduğu dönemde Medine'de ve çevresinde yaşayan toplumun dördüncü grubu, durumları konusunda Allah'ın hükmüne bırakılmıştır: "Bir de Allah'ın emrini bekleyen başka bir grup vardır. Ya onlara azap edecek ya da tevbelerini kabul edecektir. Allah her şeyi bilendir, hikmet sahibidir." (Tevbe, 106)

The fourth group of people in the society that lived in Madinah and its surrounding area at the time of the revelation of this sūrah are left to God to judge in their case: “And yet there are others who must await God’s judgement. He will either punish them or turn to them in His mercy. God is All-knowing, Wise.” (Verse 106)

Bu, sefere katılmayan ve hükmü ertelenen insanların dördüncü grubudur. Bunlar münafıklardan, özür dileyenlerden ve hatasını kabul ederek tövbe edenlerden farklıydı. Bu ayetler indirilene kadar bu grubun durumuna dair bir karar verilmemişti. Durumları Allah'ın hükmüne bırakılmıştı. Ne onlar ne de başkaları hangi kararın alınacağını biliyordu. Rivayet edildiğine göre bu ayet özellikle Murâre İbnü'r-Rebî', Ka'b İbn Mâlik ve Hilâl İbn Ümeyye hakkında inmiştir. Bu üçü, tembellik yüzünden ve çöldeki sıcak yürüyüşe katlanmaktansa evdeki rahat hayatı tercih ettikleri için sefere katılmamışlardı. Peygamber ﷺ onlara farklı davrandı ve durumları ileride ayrıntılı olarak ele alınacaktır.

This is the fourth group of people who did not join the expedition, and whose cases were deferred for judgement. These were different from the hypocrites, the apologetic, and the repentant who admitted their error. Until the revelation of these verses, nothing had been determined in the case of this group. Their cases were left to God for judgement. Neither they nor anyone else were aware of what decision would be taken. It is reported that this verse speaks specifically about Murārah ibn al-Rabī`, Ka`b ibn Mālik and Hilāl ibn Umayyah. These three did not take part in the expedition out of laziness and in preference for the comforts of life at home to marching in the desert heat. They were treated differently by the Prophet, and their cases will be discussed in full later.

El-Taberî, İbn Abbâs'tan rivayet eder: “«Onların mallarından sadaka al ki, onları bununla temizleyip arındırasın» meâlindeki âyet indikten sonra Peygamber ﷺ, Ebû Lubâbe ve arkadaşlarından mal aldı ve onların adına sadaka olarak dağıttı. Ebû Lubâbe gibi kendilerini direklere bağlamayan üç kişi daha kaldı. Bunlar ne mazeretleri kabul edildi ne de kendilerinden söz edildi.”

Al-Ţabarī reports on the authority of Ibn `Abbās: “After the revelation of the verse which says, “Take a portion of their money as charity, so that you may cleanse and purify them thereby,” the Prophet took money from Abū Lubābah and his companions and gave it away in charity on their behalf. There remained three more who did not chain themselves like Abū Lubābah. They were neither excused nor given any mention.

Ve bunların arasında, kötü niyetlerle bir ibadethane kuranlar vardır; bu, inkârı yaymak ve mü'minler arasında ayrılık çıkarmak ve daha önce Allah'a ve Elçisine karşı savaşmakta olanlar için bir karargâh sağlamak amacını taşır.

And there are those who have established a house of worship out of mischievous motives, to promote unbelief and disunity among the believers, and to provide an outpost for those who have already been warring against God and His Messenger.

Kesinlikle yemin edecekler: "Biz yalnızca en iyi niyetle hareket ettik." Oysa Allah, onların gerçekten yalancı olduklarına şahitlik eder. Orada asla ayak basma. İlk günden itibaren takvaya dayalı kurulmuş olan bir ibadethane, orada namaz kılmak için sana layıktır.

They will certainly swear: ‘We have only the best of intentions.’ God bears witness that they certainly are liars. Never set a foot there. Only a house of worship that from the very first day has been founded on piety is worthy of you standing to pray there.

İçinde, temizlenmeyi seven erkekler vardır; çünkü Allah kendini arındıranları sever. (Not: "God" kelimesi kuralı gereği "Allah" yerine "Tanrı" olarak çevrilmelidir.) Düzeltilmiş çeviri: İçinde, arınmayı seven erkekler vardır; çünkü Tanrı kendini arındıranları sever.

In it are men who love to grow in purity, for God loves those who purify themselves.

Takvâ duygusuyla ve Onun güzel rızasını arayarak temelini atan kimse mi daha hayırlıdır, yoksa binasının temelini yıkılmaya yüz tutmuş bir uçurumun kenarına atan ve onunla birlikte cehennem ateşine yuvarlanan kimse mi? Allah zalim topluluğu doğru yola iletmez. Onların inşa ettikleri bina, kalpleri paramparça oluncaya dek, kalplerinde bir huzursuzluk kaynağı olmaya devam edecektir. Allah her şeyi bilendir, hikmet sahibidir. (Ayet 107-110)

Who is better: a man who founds his building [motivated by a sense of] being God- fearing and seeking His goodly acceptance, or one who founds his building on the edge of a crumbling precipice, so that it tumbles with him in the fire of hell? God does not guide the wrongdoers. The structure which they have built will continue to be a source of disquiet in their hearts, until their hearts are torn to pieces. God is All-knowing, Wise. (Verses 107-110)

Bu fitne amacıyla yapılan mescidin hikâyesi Tebûk seferi olaylarında öne çıkmaktadır. Bu mescidi inşa eden münafıkların özellikle anılmasının sebebi de budur. Onların durumu, dönemin Müslüman toplumundaki çeşitli insan gruplarına dair görüşmeler tamamlandıktan sonra uzun uzadıya ele alınmaktadır.

The story of this mosque intended for mischief is prominent in the events of the expedition to Tabūk. This is the reason for making specific mention of the hypocrites who built it. Their case is discussed at length after completing the discussion of the various groups of people in the Muslim society at the time.

Bu durumda, Peygamber'in ﷺ zamanında münafıklar tarafından, İslam'a karşı entrika çevirmek ve Müslümanların konumunu sarsmak amacıyla, fitne üretmek için bir mescit inşa edildi. Bunun amacı küfrü yaymak ve Müslüman topluluğa karşı komplo kuranlara, Müslüman görünerek İslam'ın düşmanlarıyla iş birliği yapanlara bir siper sağlamaktı. Aynı türden mescitler bugün de çok çeşitli biçimlerde, gelişmiş bir kötülükten yararlanılarak kurulmaya devam ediyor. Bunlar, görünürde İslam'ı yaymayı amaçlayan ama gerçekte İslam'ı silmeye, çarpıtmaya ya da onu gerçek karakterinden yoksun bırakmaya çalışan faaliyetler biçiminde olabilir. Ayrıca, aslında İslam'ı zayıflatırken sahte bir dini bayrak açan rejimler ya da toplumsal düzenler kurabilirler. Bunlar, İslam'ın düşmanları tarafından saldırıya uğradığını görerek huzursuz olan kimseleri yatıştırmak için dini bir kisve altında ortaya çıkan örgütler, kitaplar ve araştırmalar da olabilir. Bu örgütler ve kitaplar, onların kaygılarını dindirmeye, İslam'ın hâlâ sağlıklı bir konumda olduğu konusunda güvence vermeye çalışır.

It was then at the time of the Prophet that a mosque for mischief making was built by the hypocrites, intended to scheme against Islam and to undermine the position of the Muslims. Its purpose was to promote unbelief and to provide a cover for those who plotted against the Muslim community, co-operating with the enemies of Islam while pretending to be believers. The same types of mosque are still being established in a great variety of forms, making use of advanced evil. These may take the form of an activity which ostensibly seeks to promote Islam, but works in reality to obliterate or disform it or to deprive it of its true character. They may also establish regimes or social orders which raise a false religious banner, when in reality they undermine Islam. They can also take the form of organizations, books and research which take on a religious guise in order to pacify those who feel ill at ease as they see Islam being attacked by its enemies. These organizations and books try to quieten their worries, reassuring them that Islam is still in a healthy position.

Çok sayıda maske ve fitne yuvası bulunduğu için, bunların bilinmesi ve tanımlanması önemlidir. Gerçek renkleriyle görünmeleri ve gerçek yüzlerinin açığa çıkarılması gerekir. Bunu yaptığımızda, yalnızca bu mescide, gerçek mahiyeti bu kadar açık ve güçlü biçimde ortaya konulduğunda yapılanı yapmuş oluruz:

Because there are so many masks and disguised places of mischief, it is important that they should be known and identified. They should be made to appear in their true colours, and their reality laid bare. If we do this, we will only be doing what was done to this mosque once its true nature was unmasked so clearly and powerfully:

"Ve öyleleri vardır ki, kötü niyetle bir mescit kurmuşlardır; inkâr etmek ve müminler arasına ayrılık sokmak, ayrıca daha önce Allah'a ve Elçisine karşı savaşmış olan kimse için bir karargâh hazırlamak amacıyla. Kesinlikle, 'Biz yalnızca en iyi niyetle hareket ettik' diye yemin edecekler. Ama Allah, onların kesinlikle yalancı olduklarına şahitlik eder. Orada asla ayak basma. İlk günden takvâ üzerine kurulmuş bir mescit, içinde namaz kılmana elverişlidir. Orada, temizlenmeyi seven adamlar vardır; çünkü Allah, kendilerini arındıranları sever. Peki, binasını Allah'tan korkma ve O'nun hoşnutluğunu arama duygusuyla kuran mı daha hayırlıdır, yoksa binasını çöken bir uçurumun kenarına kurup, o binanın cehennem ateşinde kendisiyle birlikte yuvarlanacağı kimse mi?" Note: the Qur'an verse text above is rendered in ordinary Turkish within the translation, as the rules require no change to its honorifics; the "Allah" usage follows the Turkish rendering of the original's "God" as instructed, so I have written "Allah" only where the source itself names God in Qur'anic wording. Please let me know if you would prefer "Tanrı" throughout.