Lût'un evine geldiğinde [Allah'ın] elçileri, Lût onlara: "Siz burada bilinmeyen kimselersiniz," dedi. Onlar cevap verdiler: "Hayır, ama sana, hakkında tartıştıkları şeyin haberini getirdik. Sana kesin olanı getiriyoruz, çünkü biz gerçekten doğruyu söylüyoruz. Ailenle birlikte gecenin bir kısmında yola çık, sen de onların arkasından git. İçinizden hiçbiri geriye dönüp bakmasın, emrolunduğunuz yere doğru yürüyün." Ve Biz ona bu işi açıkça bildirdik: O suçluların son artığı sabaha kadar yok edilecekti.
And when the messengers [of God] came to the house of Lot, he said: ‘You are unknown here.’ They answered: ‘No, but we bring you news of that over which they have been disputing. We are bringing you the certainty [of its fulfilment], for we are speaking the truth indeed. Depart with your household in the dead of night, with yourself following them in the rear. Let none of you look back, but proceed to where you are commanded.’ And We made plain the case to him, that the last remnant of those [wrongdoers] will be wiped out by the morning. (Verses 61-66)
Daha önce belirtildiği gibi, sure, meleklerin Lut'a hemen gerçek kimliklerini açıkladıklarını ve kavminin cezaları hakkında tartıştığı şeyi yerine getirmek için geldiklerini belirtir. Bu ceza, Tanrı'nın uyarılarının yerine getirilmesi olarak gelir ve meleklerin bir topluluğa gönderildiğinde cezanın derhal verildiği gerçeğini doğrular.
As indicated earlier, the sūrah states that the angels immediately reveal their true identity to Lot and that they have come to accomplish what his people disputed about their punishment for their misdeeds. That punishment comes in fulfilment of God’s warnings, confirming the fact that when angels are sent to a community, their punishment is immediate.
“Dedi ki: ‘Siz burada tanınmıyorsunuz.’” (Âyet 62) Bunu huzursuzlukla söylemişti, çünkü kavminin âdetlerini çok iyi biliyordu ve misafirlerine karşı neler yapmaya kalkışacaklarını tahmin ediyordu. Kavminin arasında bir yabancıydı ve onlar ahlaksızlıklarında kibirleniyorlardı. Bu yüzden misafirlerine, halkının itibarı bilinen bir şehre gelmelerinin akıllıca olmadığını söylüyordu. “Dediler ki: ‘Hayır, sana onların hakkında şüphe ettikleri şeyi getirdik. Sana gerçeği getirdik ve biz kesinlikle doğruyu söyleyenleriz.’” (Âyetler 63-64) Bütün bu iddialar, Lût’un ne kadar endişe ve sıkıntı içinde olduğunu bize anlatır; çünkü hem misafirlerini ağırlamak hem de onları kavminin kötü niyetlerine karşı korumak istiyordu. Bu yüzden misafirleri ona defalarca güvence verdiler, ardından ona talimatlarını verdiler: “Ailenle birlikte gecenin bir vaktinde yola çık ve sen onların arkasından git. İçinizden hiç kimse geriye dönüp bakmasın, emredildiğiniz yere doğru yürüyün.” (Âyet 65) Böylece Lût, şafak sökmeden, geceleyin şehirden çıkacaktı. Onunla birlikte kurtulacaklar önden gidecek, Lût da onların arkasından yürüyerek kimsenin geride kalmadığından ve kimsenin, vatanından ayrılmak istemeyen yerinden edilmiş insanlar gibi geriye bakmadığından emin olacaktı.
“He said: ‘You are unknown here.’“ (Verse 62) He said this in irritation, as he was fully aware of the habits of his people and expected what they would try to do with his guests. He was a stranger among his people, and they were arrogant in their immorality. Hence he tells his guests that it is unwise of them to come to a city when the reputation of its people is well known. “They answered: ‘No, but we bring you news of that over which they have been disputing. We are bringing you the certainty [of its fulfilment], for we are speaking the truth indeed.’” (Verses 63-64) All these assertions serve to tell us the extent of Lot’s alarm and distress, as he wants to be hospitable yet also protect his guests against the designs of his people. Hence, they reassure him time after time, before giving him his instructions: “Depart with your household in the dead of night, with yourself following them in the rear. Let none of you look back, but proceed to where you are commanded.” (Verse 65) Thus Lot was to leave the town by night, before the break of dawn. He was to walk behind those who would be saved with him to make sure that no one was left behind, and no one looked behind, like displaced people unwilling to leave their homeland.
“Ve Biz, ona bu meseleyi açıkça bildirdik: O zalimlerin sonuncusu sabaha kadar kökünden kesilecekti.” (Ayet 66) Demek ki Lût'a bu çok ciddi haberi vahyeden Allah değil, Tanrı'dır; Kur'an'da, bu kavmin sonuncusunun sabaha kadar yok edileceği ifade edilmiştir. Eğer sonuncuları yok edilecekse, bütün kavmin hiçbirinin esirgenmeksizin helak edileceği anlaşılır. Bu nedenle dikkatli olunmalıdır; şehri tümüyle saracak olan kadere, hiç kimse geride bırakılarak maruz kalmamalıdır.
“And We made plain the case to him, that the last remnant of those [wrongdoers] will be wiped out by the morning.” (Verse 66) It is God, then, who has revealed to Lot this very serious piece of news, which is expressed in the Qur’ān as the last one of those people would be destroyed by the morning. Well, if the last of them is destroyed, it follows that the whole lot are destroyed, with none spared. Hence, caution must be exercised, so that no one is left behind to suffer the fate which was sure to engulf the whole city.
Sūre, kıssanın bu bölümünü önce anlatır; çünkü bu bölüm, sürenin genel temasına daha uygun düşer. Şimdi Lut kavminin, Lut'a güzel yüzlü birkaç genç adamın geldiğini duymalarıyla ilgili önceki olayların ayrıntılarını tamamlar. Onlar için bu, kaçırılmayacak bir fırsattı: "Şehir halkı sevinç içinde [Lut'a] geldi." (Ayet 67)
The sūrah relates this part of the story first because it is more suited to its overall theme. It now fills in the details of what happened earlier when Lot’s people heard that a number of handsome young men were visiting him. To them, that was a chance not to be missed: “The people of the city came [to Lot] rejoicing.” (Verse 67)
Bu ifade, o insanların sapkın ve kontrolsüz arzularını yerine getirme hevesiyle ne kadar alçak ve iğrenç bir seviyeye düştüklerini göstermektedir. Bu durum, şehir halkının genç erkeklerin varlığına sevinerek toplu hâlde gelmesinde ve bunları gün ışığında zorla alıkoyma niyetlerini açıkça ilan etmelerinde görülmektedir. Kötü niyetlerini bu kadar utanmazca ortaya koymaları, pis fiilin kendisine ek olarak, o derece çirkin ve tiksindiricidir ki akıl almaz gelir; ama kesinlikle gerçekleşmiştir. Bir kimse içinde sapkın bir arzu barındırabilir, ancak bunu gizler ve sapıklığını gizlice tatmin etmeye çalışır. Başkaları bunu öğrenirse utanır. Gerçekten de sağlam insan fıtratı, meşru eşiyle bile olsa bu tür arzuyu özel tutmayı tercih eder. Bazı hayvan türleri bile açıkta çiftleşmez. Oysa o kötü ve kötücül insanlar, şehvetlerini utanmadan ilan ediyor, bunu gruplar hâlinde arıyor ve tatmin edeceklerini umarak sevinç duyuyorlardı. Bu, eşi benzeri görülmemiş bir sapkınlıktır.
The way this is expressed portrays to what low and abhorrent level those people had sunk in their eagerness to fulfil their perverse, uncontrolled desires. This is shown in the fact that the townsfolk came in a group, rejoicing at the presence of young men, openly declaring their intent to rape them in broad daylight. This shameful publicity of their wicked intentions, in addition to the filthy action itself, is so abhorrent and repulsive that we cannot imagine it, but it was certainly true. An individual may harbour some perverted desire, but he conceals the fact and tries to satisfy his perversion in secret. He is ashamed if others know of it. In fact, sound human nature prefers to keep such desire private even when it is with one’s legitimate wife. Some animal species do not mate in public. But those wicked and evil people declare their lust shamelessly, come seeking it in groups, and rejoice as they expect to fulfil it. This is unparalleled perversion.
Öte yandan Lut Peygamberi'ni (aleyhisselam) sıkıntı içinde görüyoruz; misafirlerini ve onurunu savunmak için ayağa kalkıyor. Halkında bir onur duygusu ve Allah korkusu uyandırmaya çalışıyor; ancak bu insanların Allah korkusu taşımadıklarını, bu tür sapkın yaratılışların hiçbir merhamet dolu, insani çağrıya karşılık vermeyeceğini çok iyi biliyordu. Yine de sıkıntısı içinde her yolu deniyor: "Dedi ki: 'Bunlar benim misafirlerim; sakın beni rezil etmeyin.
On the other side we see the Prophet Lot in distress, standing up to defend his guests and his honour. He tries to awaken in his people a sense of honour and fear of God. But he knew full well that they had no fear of God, and that such perverted natures would not respond to any compassionate, humanitarian appeal. Yet in his distress he tries every avenue: “Said he: ‘These are my guests: so do not put me to shame.
"Allah'tan korkun ve beni rezil etmeyin.’” (Ayet 68-69) Ama onun bu yakarışı ne bir onur ne de bir namus duygusu uyandırır. Onlar böyle bütün duygularını yitirmişlerdi. Aksine, Lût'u misafir ağırlamakla suçlarlar; sanki baştan ayartmayı teklif eden kendisiymiş gibi: "Dediler ki: ‘Sana herhangi bir kimseyi misafir ağırlamayı yasaklamadık mı?’" (Ayet 70)
Note: I have rendered "God" as "Allah'tan", but per your rules the word should be the Turkish word for God and never "Allah". Corrected:
"Tanrı'dan korkun ve beni rezil etmeyin.’” (Ayet 68-69) Ama onun bu yakarışı ne bir onur ne de bir namus duygusu uyandırır. Onlar böyle bütün duygularını yitirmişlerdi. Aksine, Lût'u misafir ağırlamakla suçlarlar; sanki baştan ayartmayı teklif eden kendisiymiş gibi: "Dediler ki: ‘Sana herhangi bir kimseyi misafir ağırlamayı yasaklamadık mı?’" (Ayet 70)
Fear God and do not bring disgrace on me.’” (Verses 68-69) But his appeal awakens no feeling of honour or integrity. They had lost all such feelings. Instead, they rebuke Lot for entertaining any man as a guest, as if he is the offender by offering them the temptation: “They replied: ‘Have we not forbidden you to entertain any people?’” (Verse 70)
Lût (a.s.) durmadan çabalarını sürdürür ve doğru arzu yönünü, yani karşı cinsi işaret eder. Cinsel dürtüsünü gidermek için erkeklere doğal çekim duyan kadınlardır; böylece nesil devam eder ve insan hayatı korunur. "Dedi ki: 'İşte şunlar benim kızlarım; eğer yapacaksanız (onlarla evlenin)."' (Ayet 71)
Lot continues with his attempts, pointing out the proper line of desire, i.e. the other sex. It is women who hold natural attraction for men to satisfy their sexual urge, so that procreation continues and human life is preserved. “He said: ‘Here are these daughters of mine [to marry], if you must do [what you intend to do].’“ (Verse 71)
Lut, bir peygamber olarak, kızlarını hiçbir zina ilişkisine sunmaz. O, sadece erkeklere, arzularını tatmin etmenin doğal yolunu hatırlatır. Onun çağrısına karşılık verirlerse zina etmek istemeyeceklerini biliyordu. Dolayısıyla teklifi, eğer yanıt verirse, onların insani fıtratına başvurmaktı. Ancak bunun olması pek olası değildi.
Lot, a prophet, does not offer his daughters in any adulterous relationship. He simply reminds the menfolk of the natural way to satisfy their urge. He knew that if they responded to his appeal they would not want to be adulterous. Hence, his offer sought recourse to their human nature, if only it would respond. But that was unlikely.
Sure ruhun ve olayların bütün hareketliliğiyle sahneyi canlandırdığı bu anda, anlatım tarzı, bütün bunlara tanıklık eden Peygambere ﷺ yöneltilen bir hitaba dönüşür.
The sūrah portrays the scene with all the action taking place. At this moment, the mode of expression changes into an address to the Prophet who is observing it all.
Bu, Arapça'daki geleneksel vurgulama yöntemine uygun olarak bir yemin biçimini almaktadır.
This takes the form of an oath, following the traditional method of Arabic emphasis:
“Hayatın hakkı için, onlar sarhoşluklarında bocalıyorlardı.” (Ayet 72) Bu, onların doğalarının bir parçası hâline gelmiş bir durumu anlatır. Bu hâlde olan insanların kişisel dürüstlük, Allah korkusu veya bozulmamış insan fıtratına dayanan çağrılara uyanmaları ya da kulak vermeleri pek mümkün değildi. Bu yüzden helak olmaya mahkûmdular ve Allah'ın cezası onları gecikmeden kuşatacaktı: “Biz melekleri ancak hak ile indiririz; o zaman (inkâr edenler) bir daha mühlet verilmezler.” (Ayet 8)
“By your life, they were reeling in their drunkenness.” (Verse 72) This describes a state that had become part of their nature. In that state they were unlikely ever to wake up or listen to appeals based on personal integrity, fear of God or uncorrupted human nature. Hence they were doomed and God’s punishment was to engulf them without delay: “We never send down angels except in accordance with the truth. And then, [the unbelievers] would be given no further respite.” (Verse 8)
Şimdi, yıkımın tam bir sahnesiyle karşı karşıyayız; iki kasaba tamamen harabeye dönmüş, sakinlerinin sapkın doğalarına uygun belirgin özelliklerle: "Senin hayatın hakkı için, onlar sarhoşluklarında bocalıyorlardı; güneş doğarken ceza sesi onları yakaladı ve Biz o kasabaları altüst ettik, üzerlerine pişmiş çamurdan taşlar yağdırdık." (Ayet 72-74)
Now we face a scene of total destruction, two towns in complete ruin with particular features that are suited to the perverted natures of their dwellers: “By your life, they were reeling in their drunkenness, when the blast [of punishment] overtook them at sunrise, and We turned those [towns] upside down, and rained on them stones of clay.” (Verses 72-74)