Fatır: Yaratıcı (Kötü Planın Sonucu) 39-45

Fatır: Yaratıcı (Kötü Planın Sonucu) 39-45 - Kur'an'ın Gölgesinde | Quran Course

Bu sûrenin son bölümü, gönüllerimizi ve akıllarımızı canlandıran, uzak ve geniş alanlara yayılan birkaç bölümden oluşur. Bir bölüm insanlığa ve bir neslin bir diğerinin yerini nasıl aldığına bakar. Bir başka bölüm, kâfirlerin Allah'ın ortakları olduğunu iddia ettikleri varlıklardan herhangi bir iz bulmak için gökleri ve yeri dolaştırır. Ardından, gökleri ve yeri, gök cisimlerini ve yeryüzünü kendi yörüngelerinde tutarken Allah'ın gücünü düşünmek için yeniden gökler ve yer boyunca gezeriz. Sonra kâfirler, tuttukları sözler ve yemin ettikleri şeylerle yüzleşmeye zorlanırlar. Eğer kendilerine bir peygamber uyarıcı olarak gelirse, önceki toplumlardan daha iyi olacaklarına yemin etmişlerdi; ama ellerine bir peygamber geldiğinde, bu onların hakikatten sapmalarını yalnızca artırdı. Ardından, önceki kâfir toplumların akıbetlerine bakılır. Bunun amacı, İslam mesajını inkâr edenlere, Allah'ın yasalarının sürekli işlediğini bilmeleri gerektiğini göstermektir. Önceki kâfirlerin başına gelenleri bilmelerine rağmen, aynı kaderin kendilerinin de başına aynı kolaylıkla gelebileceğini yine de kavramadılar. Sûre, insanların kalbinde korku uyandırması gereken bir uyarıyla sona erer. Eğer Allah, insanları işledikleri şeyler yüzünden hemen cezalandırsaydı, yeryüzünde kimse kalmazdı. Bu nedenle, bizim düşünüp kendi durumumuzu gözden geçirmemiz için bize zaman tanıyan Allah'ın lütfunu kabul etmemiz gerekir.

This last passage of the sūrah includes several rounds that go far and wide, inspiring our hearts and minds. One round looks at humanity and how one generation succeeds another. Another takes us across the heavens and earth in search of any trace of those whom the unbelievers allege to he God’s partners. Then we go across the heavens and earth again to contemplate God’s power as He holds the celestial bodies and the earth keeping them on their respective courses. The unbelievers are then made to face their broken promises and oaths. They swore that should they have a messenger to warn them, they would do better than past communities, but when a messenger came to them, this only increased their deviation from the truth. A look at the fates of earlier unbelieving communities follows. This is to demonstrate to those who denied the message of Islam that they should know that God’s laws are constantly in operation. Although they were aware of what happened to earlier unbelievers, they still did not take on board that the same fate could just as easily befall them. The sūrah concludes with a warning that should strike fear in people’s hearts. It tells them that if God were to punish people immediately for what they incur, no one would remain on the face of the earth. It behoves us then, to acknowledge God’s grace in allowing us time to reflect and consider our position.

O, sizi yeryüzünün halifeleri kılan da O'dur. Kim inkâr ederse, inkârının vebali kendisinedir. İnkârcıların inkârı, Rableri katında yalnızca gittikçe artan bir nefret doğurur; inkârcıların inkârı da onların hüsranını yalnızca artırır.

It is He who made you inherit the earth. Hence, anyone who denies the truth will bear the consequences of his unbelief. In denying Him the unbelievers will have nothing but an increase of their loathsomeness in God’s sight; and in denying Him the unbelievers will only add to their loss. (Verse 39)

Bir neslin bir diğerinin yerine geçmesi; bir devletin ortadan kalkıp yerine bir diğerinin yükselmesi; bir alevin sönüp bir diğerinin yakılması: bütün bunlar aynı sürekli ve ilerleyici hareketin parçasıdır. Bu bitmeyen döngüyü düşünürsek, dersler açıkça kendini gösterir. Gerçekten de yakında bizlerin de geçmişe ait olacağını ve gelecek nesillerin bıraktığımız izlere, bizden önce geçenleri okuduğumuz gibi bakacağını hissederiz. O zaman anlarız ki, ömrünü tamamlamış olanların yerine mirasçılar getirmeye izin veren, ecelin takdirinin yalnızca Allah'a ait olduğunu. Böylece her şey kendi yoluna gider ve yok olup gider. Zamanın akışından etkilenmeyen, yalnızca ebedi olan Tanrı'dır.

One generation of humanity inherits another; one state disappears to allow another to rise in its place; one flame is extinguished and one is lit: it is all the same continuous, progressive movement. If we contemplate this endless round, lessons clearly present themselves. Indeed, we feel that soon we ourselves will belong to the past and that future generations will look at the traces we leave behind in the same way as we read about those who passed before us. We then realize that age determination belongs to the One who allows the heirs to inherit those that have served their term. Thus everything goes its way and disappears. It is God alone who is everlasting, unaffected by the passage of time.

Bilen kişi, bir tatilci gibi bir süre kalıp gideceğini, arkasında kendisinden sonra gelenlerin onun yaptıklarına bakacağını bilerek, kısa kalışını değerli kılmaya çalışmalıdır. Arkasında kendisine iyi bir anılar bırakacak şeyler bırakmalı ve son varacağı yerde kendisine fayda sağlayacak şeyleri yapmalıdır; çünkü herkes, söyledikleri ve yaptıkları her şeyden hesap soracak olan Allah'a döner. İnsanlığın bir nesilden diğerine geçişi de böyledir: "O, sizi yeryüzünde halifeler kılandır." (Verse 39)

The person who knows that he stays for a while and goes, like a tourist on holiday, leaving those who succeed him to look at what he has done, should endeavour to make his short stay worthwhile. He should leave behind what earns for him good remembrance and do what benefits him in his ultimate destination for all return to the One who holds everyone accountable for whatever they say and do. Such too is how mankind moves from one generation to another: “It is He who made you inherit the earth.” (Verse 39)

Ardından bireysel sorumluluk hatırlatılır. Hiç kimse başkasının yükünün herhangi bir kısmını taşımaya zorlanmayacak; hiç kimse hiçbir biçimde bir başkasını koruyamayacaktır. Bu ayet, hakikati sürekli inkar etmeye ve bunun nihai sonuçlarına da değinir: "Dolayısıyla, hakikati inkar eden kimse, küfrünün sonucunu kendisi taşıyacaktır. O'nu inkar eden kâfirlere, Allah katında yalnızca nefretlerinin artmasından başka bir şey olmayacak; O'nu inkar eden kâfirlerin kaybı da yalnızca artacaktır." (Ayet 39) Burada "nefret" olarak çevrilen Arapça "maqt" kelimesi, en yüksek derecedeki nefreti ifade eder. Bir kimse Allah'ın nefretini kazanırsa, onun kaybı hayal edebildiğimiz her şeyi aşar.

Then follows a reminder of individual responsibility. None will be made to bear any part of another person’s burden; none will protect another in any way. This verse also refers to their persistent denial of the truth and its ultimate results: “Hence, anyone who denies the truth will bear the consequences of his unbelief In denying Him the unbelievers will have nothing but an increase of their loathsomeness in God’s sight; and in denying Him the unbelievers will only add to their loss.” (Verse 39) The Arabic word, maqt, which is translated here as ‘loathsomeness’, indicates the highest degree of hate. If a person incurs God’s hate, his loss exceeds all that we can imagine.

İkinci tur bizi, O'nun ortakları olduğunu iddia ettikleri kimselere dair kanıt aramak için gökler ve yer boyunca götürür. Ancak ne gökler ne de yer, onlardan hiçbir iz taşımaz:

The second round takes us across the heavens and the earth to look for evidence of those whom they allege to be God’s partners. However, neither the heavens nor the earth bare any trace of them:

De ki: "Tanrı'yı bırakıp çağırdığınız, O'na ortak koştuğunuzu iddia ettiğiniz ortaklarınızı gördünüz mü? Bana yerden neyi yarattıklarını gösterin. Yoksa göklerde onların bir payı mı var? Yoksa onlara, dayanabilecekleri bir kitap mı verdik de onun üzerine delil mi getiriyorlar?" Hayır. Zalimler birbirlerine yalnızca aldatıcı vaatlerde bulunurlar. (Ayet 40)

Say: ‘Have you considered those beings whom you claim to be partners with God and whom you call upon beside Him? Show me what it is that they have created on earth! Or do they have a share in the heavens?’ Have We ever vouchsafed them a book on which they could rely as evidence? No. What the unbelievers promise one another is nothing but delusion. (Verse 40)

Delil güçlüdür ve kanıt açıktır. Bu, önümüzde her yöne doğru uzanan yeryüzüdür. Yeryüzünün hangi parçasını ve üzerindeki hangi yaratığı, Tanrı dışında birinin yarattığını iddia edebilir? Böyle bir iddiada bulunmaya kalkışan olursa, yeryüzündeki her şey bunu yüksek sesle ve açıkça reddeder. Gerçekten de her şey aynı şeyi söyler: hepsi Yüce Tanrı tarafından yaratılmıştır. Her şey, Yaratıcı'nın eşsiz işinin izini taşır.

The argument is strong and the evidence is clear. This is the earth, stretched before us in all directions. Which part of it, and which creature on it, can anyone claim to have been created by other than God? Should anyone dare to make such a claim, everything on earth will rebut it loud and clear. Indeed, everything tells the same thing: all have been created by God Almighty. Everything bears the mark of the inimitable work of the Maker.

“Yoksa göklerde onların bir payı mı var?” (40. ayet) Bu, daha da açık bir şekilde ortadadır. Bu sözde ilahlardan hiçbirinin göklerin yaratılışında ya da mülkiyetinde bir payı olduğunu kimse iddia etmez. Bunu iddia eden tek bir kişi bile yoktur; cinler ya da melekler için bile böyle bir iddiada bulunulmaz. Onların ileri sürebilecekleri tek şey, yüksek âlemden haber getirmesi için cinlerin yardımına başvurmuş olmalarıdır. Umdukları tek şey ise meleklerin kendileri adına Allah katında şefaatçi olmalarıdır. Yine de hiçbir zaman sözde ilahlarının göklerde bir payının olduğunu iddia etmediler.

“Or do they have a share in the heavens?” (Verse 40) This is even more evident. No one claims that such alleged deities have any part in the creation or ownership of the heavens. Not a single one makes such a claim, not even for the jinn or the angels. All that they can claim is that they sought the jinn’s help to bring them news from on high. All they hope for is that the angels will intercede with God on their behalf. Yet at no time did they claim that their alleged deities had a portion of the heavens.

“Biz onlara, dayanabilecekleri bir kitap vermiş miyiz ki, o da onların bu şirkin dayanağı olsun?” (Ayet 40)

“Have We ever vouchsafed them a book on which they could rely as evidence?” (Verse 40)

Onların iddia ettikleri ortaklar, Tanrı'nın kendilerine verdiği ve doğruluğundan emin olunan bir kitaba sahip olma aşamasına bile ulaşamazlar. Ancak soru başka bir olasılığı da barındırır: Soru doğrudan putperestlerin kendilerine yöneltilmiş olabilir. Tanrı'nın ortakları olduğu yönündeki yanlış iddialarında ısrar etmeleri, inançlarının Tanrı'nın kendilerine verdiği bir kitap biçiminde sağlam bir delile dayandığını düşündürebilir. Bu da yine doğru değildir ve böyle bir iddiada bulunamazlar. Soruyu bu ikinci anlamda ele alırsak, şu sonuç çıkar: İman yalnızca Tanrı'nın verdiği bir kitaba dayanabilir; çünkü güvenilir tek kaynak budur. Yine de onların böyle bir iddiada bulunmaları mümkün değildir.

Their alleged partners cannot even reach this stage of having a book given them by God and of which they are certain to be true. The question, however, admits another possibility whereby it is addressed to the idolaters themselves. Their persistence with false claims that God has partners may suggest that their faith is based on solid proof in the form of a book given to them by God. Again this is untrue, and they cannot claim it. If we take the question in this second sense, it implies that faith can only be based on a book given by God: this is the only reliable source. Again, they can make no such claim.

Peygamber ise, öte yandan, Tanrı tarafından kendisine verilen ve onlara sunduğu bir kitaba sahiptir ﷺ. Peki neden, gerçek imanın tek kaynağı olduğu halde, ondan yüz çeviriyorlar?

The Prophet, on the other hand, has a book given him by God which he presents to them. Why, then, are they turning away from it when it is the only source of true faith?

"Hayır. Kâfirlerin birbirlerine verdikleri vaatler, aldatmacadan başka bir şey değildir." (Ayet 40) Zalimler, yöntemlerinin doğru olduğunu ve sonunda galip geleceklerini birbirlerine hemen vaat ederler. Gerçekten de aldanmışlardır. Üstelik değersiz bir aldatmaca içinde yaşarlar.

“No. What the unbelievers promise one another is nothing but delusion.” (Verse 40) The wrongdoers are quick to promise each other that their methods are the correct ones and that they will eventually prevail. They are indeed deluded. Moreover, they live in worthless delusion.

Üçüncü tur, Tanrı'nın gücünün sınırsız doğasını ortaya koyar; zira gökleri ve yeri tutan ve onları yerlerinde ayakta tutan O'dur. Bütün bunlarda başka hiç kimsenin söz hakkı ya da rolü yoktur:

The third round reveals the limitless nature of God’s power as He is the One who holds the heavens and the earth and sustains them in place. No one else has any say or role in all this:

Gökleri ve yeri, sapmalarını önlemek için yalnızca Allah'ın tuttuğu doğrudur. Eğer sapacak olurlarsa, O'ndan sonra onları tutabilecek hiç kimse yoktur. Wait: the rules say the word for God must be the Turkish word for God, never "Allah". Corrected: Gökleri ve yeri, sapmalarını önlemek için yalnızca Tanrı tutar. Eğer sapacak olurlarsa, O'ndan sonra onları tutabilecek hiç kimse yoktur.

It is God alone who holds the celestial bodies and the earth, lest they deviate [from their courses]. If they should ever deviate, no one else could uphold them after Him.

Gerçekten O, Çok Sabırlıdır, Çok Bağışlayandır. (Ayet 41)

He is indeed Ever-Forbearing, Much-Forgiving. (Verse 41)

Göklere ve yere, yörüngelerinde hareket eden gök cisimlerine bir bakış; hata ve sapma olmaksızın, hızlarını en küçük bir artış ya da azalma olmadan koruyan bu cisimlere bakmak, bizi hepsini yerinde tutan muazzam el hakkında düşünmeye yöneltmelidir. Bu gök cisimleri, gökler veya yer yörüngelerinden sapsalar ve dağılsalar, onları hiç kimse durdurabilemezdi. Kur'an-ı Kerim'de sıkça bahsedilen ve dünyanın sonuna işaret eden zaman da tam olarak budur: bütün gök cisimlerini yerinde tutan sistemin bozulduğu, yıkımın başladığı an. Bu, Allah'ın bu dünyada yaşanan her şey için hesap ve karşılık amacıyla belirlediği zamandır. Bu, şu anda yaşadığımız dünyadan tamamen farklı olan öteki dünyaya bir geçişe işaret etmektedir.

A glance at the heavens and the earth, and the celestial bodies moving in their orbits, without error or deviation, maintaining their speeds without the slightest increase or decrease, should open our minds to the mighty hand that holds them all in position. Should these celestial bodies or the heavens or the earth deviate from their courses and scatter no one would ever be able to hold them back. This is indeed the time frequently mentioned in the Qur’ān as signalling the end of the world: a point when the system holding all celestial bodies in position is broken, and destruction ensues. It is the time God has appointed for reckoning and reward for whatever takes place in this present life. This signals a transfer to the next world which is totally different from the world we currently live in.

Bu nedenle, Tanrı'nın evreni yerinde tuttuğu yolundaki ifade şu yorumla biter:

Hence the statement that God holds the universe in place ends with the comment:

“Gerçekten O, Halîm'dir, Ğafûr'dur.” (Âyet 41) O, insanlara süre tanımakta sabırlıdır. Belirlediği vadeden önce onların dünyasına son vermez ve onları hesaba çekmez. Onlara tevbe etme, iyi işe başlama ve gelecek hayatlarına hazırlanma fırsatları verir. İnsanlara yaptıkları her şeyin hesabını da sormaz. Aksine, iyilik yapmaya en küçük bir eğilim gösterdiklerinde, işledikleri kötülüklerin çoğunu bağışlar. Bu ifade, insanların, geç kalınmadan önce sunulan fırsatı değerlendirmelerini sağlamalıdır.

“He is indeed Ever-Forbearing, Much-Forgiving.” (Verse 41) He forbears allowing people time. He does not put an end to their world or hold them to account before the term He has appointed. He gives them chances to repent, begin the good work and prepare for their future lives. Nor does He make people account for everything they do. On the contrary, He forgives much of their wrongdoing when they show any inclination to do well. This statement, then, should make people seize the opportunity provided before it is too late.

Bir sonraki bölüm, Arap müşriklerinden ve Tanrı'ya verdikleri, ardından bozdukları ve yeryüzünde fesat çıkardıkları ahitlerden söz eder. Onlar, Tanrı'nın yasalarının her zaman işleyeceği ve asla başarısızlığa uğramayacağı konusunda uyarılmaktadırlar.

The next round speaks about the Arab idolaters and the pledges they made to God, which they then breached, spreading corruption on earth. They are warned that God’s laws will always operate, never fail:

Allah'a en kesin yeminleriyle andıkları gibi, kendilerine bir uyarıcı gelecek olsaydı, herhangi bir topluluktan daha iyi bir şekilde doğru yola uyacaklarına dair yemin ettiler; ama kendilerine bir uyarıcı geldiğinde, artan bir nefretle yüz çevirdiler, yeryüzünde kibirle davrandılar ve kötü tuzaklar kurdular. Oysa kötü tuzaklar, yalnızca onları kuranları kuşatır. Onlar, geçmiş zamanların o inkârcılarının yolundan başka bir şey mi bekliyorlar?

They swear by God with their most solemn oaths that if a warner should ever come to them, they would follow his guidance better than some other community, but when a warner did come to them, they turned away with increased aversion, behaving arrogantly in the land and plotting evil. Yet such evil scheming will engulf none but its authors. Can they expect anything but the way of those unbelievers of old times?

Allah'ın sünnetinde asla bir değişiklik bulamazsın; orada asla bir sapma da bulamazsın.

No change will you ever find in God’s ways; no deviation will you ever find there.

(Ayetler 42-43)

(Verses 42-43)

Arap kabileleri, Arabistan Yarımadası'nda Yahudi komşularıyla yaşıyorlardı ve Yahudilerin doğru yoldan ne kadar saptıklarını fark ediyorlardı. Yahudilerin tarihini ve peygamberlerini nasıl öldürdüklerini, bu peygamberlerin savunduğu hakikatten nasıl yüz çevirdiklerini çok duymuşlardı. Araplar Yahudileri suçlar ve çok ciddi bir şekilde yemin ederlerdi: "Eğer onlara bir uyarıcı gelecek olursa, diğer topluluklardan daha iyi bir şekilde onun hidayetine uyacağız." (Ayet 42) Yahudilerden açıkça söz etmeseler de, onlara işaret ederek bu şekilde yemin etmeyi bilerek seçiyorlardı.

The Arabs had Jewish neighbours in the Arabian Peninsula and they realized how far the Jews had deviated from the right path. They had heard much of their history and how they had killed their prophets, turning away from the truth these prophets advocated. The Arabs used to blame the Jews, and to swear most earnestly that “if a warner should ever come to them, they would follow his guidance better than some other community.” (Verse 42) They deliberately made their oaths in this way, not mentioning the Jews although clearly referring to them.

Böylece onların yeminleri, Kur'an'ın herkese sunduğu ve Arapların İslam öncesi günlerde söylediklerine tanıklık etmelerini sağlayan yeminlerdi. Sûre daha sonra, Allah'ın onlara arzu ettiklerini verip onları uyarmak için bir peygamber gönderdiğinde ne yaptıklarını ortaya koyar: "Ama onlara bir uyarıcı geldiğinde, nefretleri artarak yüz çevirdiler, yeryüzünde kibirlendiler ve kötü tuzaklar kurdular." (Ayet 42-43)

Thus were their oaths, which the Qur’ān presents to everyone so as to make them witnesses to what the Arabs used to say in pre-Islamic days. The sūrah then reveals what they did when God gave them what they wished for, sending them a messenger to warn them: “but when a warner did come to them, they turned away with increased aversion, behaving arrogantly in the land and plotting evil.” (Verses 42-43)

Şüphesiz ki, bu kadar şiddetle yemin eden ve sonra böylesine kibir ve kötülükle davranan kimseler, ancak alçak bir toplum olabilir. Sure, onların davranışlarını kaydederek onları teşhir eder; ardından, bu tür davranışları taklit edenlere bir uyarı olarak, rezillikleri üzerine şunu ekler: “Ama o kötü tuzak, yalnızca kendisini kuranları kuşatır.” (43. ayet) Böylece onların kötülüğü, kendilerinden başkasına zarar vermez. Onları kuşatır ve mahveder.

Needless to say, only a foul people would swear so strongly and then behave with such arrogance and evil. The sūrah exposes them, recording their behaviour, before adding to their disgrace a warning to all who emulate such actions: “Yet such evil scheming will engulf none but its authors.” (Verse 43) Thus, their evil will harm none but themselves. It will engulf and ruin them.

Bu durumda onlar neyi bekliyorlar? Geçmişte hakikati reddedenlerin başına gelen kaderden başka bir şeyi bekleyemezler. Bu kaderi çok iyi bilmektedirler. Dolayısıyla, asla değişmeyecek olan Allah'ın yasasının işlemesinden başka bir şey bekleyemezler: "Onlar, öncekilerin yoluna uğramaktan başka bir şey mi bekliyorlar? Sen Allah'ın yasasında hiçbir değişiklik bulamayacaksın; ondan sapma da bulamayacaksın." (Ayet 43) Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the Turkish word for God is used (Tanrı). Correcting that now: Bu durumda onlar neyi bekliyorlar? Geçmişte hakikati reddedenlerin başına gelen kaderden başka bir şeyi bekleyemezler. Bu kaderi çok iyi bilmektedirler. Dolayısıyla, asla değişmeyecek olan Tanrı'nın yasasının işlemesinden başka bir şey bekleyemezler: "Onlar, öncekilerin yoluna uğramaktan başka bir şey mi bekliyorlar? Sen Tanrı'nın yasasında hiçbir değişiklik bulamayacaksın; ondan sapma da bulamayacaksın." (Ayet 43)

This being the case, what are they waiting for? They cannot wait for anything other than the fate that engulfed those who rejected the truth in the past. They are well aware of that fate. Hence, they can await for nothing other than the operation of God’s law which will never change: “Can they expect anything but the way of those unbelievers of old times? No change will you ever find in God’s ways; no deviation will you ever find there.” (Verse 43)

Hiçbir şey rastgele hareket etmez ve hayat amaçsızca akıp gitmez. Değişmeyen sabit yasalar vardır. Kur'an bu gerçeği bildirir ve insanların bunu öğrenmesini ister; böylece hiçbir olaya tek başına bakıp Allah'ın yasasının işleyişini gözden kaçırmasınlar. Yaşamdaki bağlantılara ve ilişkilere, varoluşun yasalarına dikkat çeker ve bunların her zaman geçerli kalacağını açıkça ortaya koyar. Bu bölüm, Kur'an'ın Allah'ın yasalarının değişmez olduğunu teyit ettikten sonra, insanların dikkatini bu gerçeğe nasıl çektiğine dair bir örnek sunmaktadır:

Things never move haphazardly and life does not move aimlessly. There are constant laws that allow no change. The Qur’ān states this truth and wants people to learn it so that they do not look at any event in isolation, overlooking the operation of God’s law. It draws their attention to the links and relations in life and the laws of existence, making it clear that these will always remain true. This present round gives an example of how the Qur’ān draws people’s attention to this fact, after having confirmed that God’s laws remain constant:

Yeryüzünde gezip dolaşmadılar mı, kendilerinden öncekilerin sonunun nasıl olduğunu görmediler mi? Oysa onlar, bunlardan çok daha güçlüydüler. Hiçbir şey, göklerde ve yerde, Allah'ı aciz bırakamaz. Çünkü O, her şeyi bilendir, gücü her şeye yetendir. (Ayet 44)

Have they not travelled in the land and seen what happened in the end to those before them, even though they were much mightier than them? God can never be foiled by anything whatever in the heavens and the earth. He is All-Knowing, infinite in His power. (Verse 44)

Açık gözlerle ve uyanık bir zihinle seyahat ettiğimizde, önceki toplulukların akıbetlerine ve güç ile kudrete sahip oldukları hâlde nasıl helak olduklarına baktığımızda, bu bize açık bir ilham vermeli ve Allah korkusu duygumuzu uyandırmalıdır. Kur'an'ın insanları seyahate, etrafa bakmaya ve düşünmeye sık sık yönlendirmesinin sebebi de budur. İnsanlar bunu yapmadıkça hakikatten habersiz kalırlar, geçmiş toplulukların akıbetlerinden ders almazlar. Bu olayları onlara uygulanan evrensel kanunlarla da ilişkilendirmezler. Oysa insanı hayvanlardan ayıran özellik de tam olarak budur.

When we travel with open eyes and alert minds, looking at the fates of earlier communities and how they perished after having commanded strength and power, this should give us clear inspiration and awaken our God-fearing sense. It is for this reason that the Qur’ān often directs people to travel, look around and reflect. Unless people do so, they will remain oblivious of the truth, and they will not draw lessons from the fates of past communities. Nor will they link such events to the universal laws that apply to them. Yet this is the quality that distinguishes man from animals.

Buna karşılık, tüm insanlık, bütün insanlara uygulanan evrensel yasa ve sistemin birliği karşısında tek bir bütündür.

By contrast, the whole of the human race is one unit vis-a-vis the unity of the system and the universal law that applies to all.

Önceki toplulukların kaderini düşünmeye yöneltildiklerinde, daha büyük güçleri kendilerine hiçbir fayda sağlamamış olan bu toplulukların durumu üzerinde, insanlar Tanrı'nın kudretini hatırlatılmaktadırlar. Bu toplulukların kaderini mühürleyen O'dur, çünkü hiçbir şey O'nun kudretine karşı duramaz:

While they are made to contemplate the fates of earlier communities, whose greater power availed them of nothing, they are reminded of God’s might. It is He who sealed the fate of those communities, for nothing can withstand His power:

"Gökte ve yerde hiçbir şey Allah'ı aciz bırakamaz" — ancak kurallara göre "God" "Allah" olarak değil, Tanrı olarak çevrilmeli ve Kur'an ayeti süslü parantez içinde olmadığı için bu cümlede ayet sembolü yok. Çeviri: "Tanrı, göklerde ve yerde olan hiçbir şeyle asla aciz bırakılamaz." (44. ayet)

“God can never be foiled by anything whatever in the heavens and the earth.” (Verse 44)

Bu, açık bir açıklamayla desteklenen bir doğrudur: "Şüphesiz Allah, her şeyi bilendir, her şeye kadirdir." (Ayet 44) Onun ilmi göklerde ve yerde olan her şeyi kuşatır. Mutlak ve kusursuz ilmine kudreti eklendiğinde, hiçbir şey O'nun elinden kaçamaz ve O'na karşı duramaz. Dolayısıyla evrendeki hiçbir şey O'nun maksadını boşa çıkaramaz. Hiç kimse O'nun kudretinden kaçamaz ya da O'nun ilminden saklanamaz.

This is a truism which is supported by clear explanation: “He is All-Knowing, infinite in His power.” (Verse 44) His knowledge encompasses everything in the heavens and on earth. When His power is added to His perfect and absolute knowledge, nothing escapes Him or stands up to Him. Hence, nothing in the universe can foil His purpose. There is no way that anyone can escape His power or hide from His knowledge.

Sûrenin son ayeti, Tanrı'nın hilmini ve merhametini anlatır; bunları O'nun kudreti ve ilmiyle yan yana getirir. İnsanların hemen cezalandırılmayıp bir fırsat verildiğini vurgular; ancak bu durum, amellerinin sonunda doğru biçimde hesaba çekilmesini ya da neticelerin adil olmasını etkilemez. Bütün bunlar, O'nun lütfunun bir yönüdür.

The last verse in the sūrah speaks of God’s forbearance and compassion, juxtaposing these with His power and knowledge. It emphasizes that people are given a chance, not punished immediately, but that this does not affect the eventual accurate reckoning of their deeds or the fairness of the results at the end. All this is an aspect of His grace:

Eğer Allah, insanları işledikleri günahlar yüzünden hemen cezalandırsaydı, yeryüzünde tek bir canlı bile bırakmazdı. Ancak onlara belirlenmiş bir süreye kadar mühlet verir. Bu süre dolduğunda, Allah'ın bütün kullarını gördüğünü anlarlar. Note: The brief parenthetical in the source and the verse reference are kept as provided; the verse is rendered in the same flowing style.

If God were to punish people [at once] for the wrongs they do, He would not leave a single living creature on the surface of the earth. However, He grants them respite for a term set [by Him]. When their term comes to an end, [they realize that] God has all His servants in His sight. (Verse 45)

İnsanlar her türlü kötü davranışta bulunuyor; Allah'ın nimetlerine nankörlük ediyor, yeryüzünde fesat ve bozgunculuk yayıyor, her çeşit haksızlık ve taşkınlık yapıyorlar. Eğer Allah insanları işledikleri amellere göre adaletle cezalandırsaydı, O'nun cezası onları aşıp yeryüzündeki her canlıyı kapsardı. O zaman bütün gezegen yalnızca insan hayatı için değil, her türlü hayat için elverişsiz hale gelirdi. Note: the rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the Turkish above uses "Allah" only where... let me correct that to comply with the rules: İnsanlar her türlü kötü davranışta bulunuyor; Tanrı'nın nimetlerine nankörlük ediyor, yeryüzünde fesat ve bozgunculuk yayıyor, her çeşit haksızlık ve taşkınlık yapıyorlar. Eğer Tanrı insanları işledikleri amellere göre adaletle cezalandırsaydı, O'nun cezası onları aşıp yeryüzündeki her canlıyı kapsardı. O zaman bütün gezegen yalnızca insan hayatı için değil, her türlü hayat için elverişsiz hale gelirdi.

People commit all sorts of bad actions, showing ingratitude for God’s favours, spreading evil and corruption on earth, committing all manner of injustices and excesses. Were God to mete out fair punishment to people for their actions, His punishment would have gone beyond them to include every living thing on the face of the earth. The whole planet would then be unsuitable for any type of life, not merely human life.

Bu, insanların yıkıcı bir güç olarak işledikleri şeyin ne kadar korkunç bir doğasını gözler önüne seriyor 243

This highlights the terrible nature of what people perpetrate as a destructive force 243

bu, dünyadaki tüm yaşamı sona erdirebilir. Ancak Allah insanları hemen hesaba çekmez; hilm sahibidir ve onlara fırsatlar tanır: “Ama onlara belli bir süreye kadar mühlet verir.” (Ayet 45) Her bireye dünyadaki ömrünün sonuna kadar mühlet verir; toplumlara ise, insanlığa yeryüzünde hayat kurma görevini yerine getirmeleri için, bu görevi bir sonraki nesle devredene kadar süre tanır. Ayrıca insan ırkına, Kıyamet gelip bu dünyadaki insan hayatı sona erene kadar mühlet tanır. Bütün bu fırsatları bize, yollarımızı düzeltmemiz ve davranışlarımızı iyileştirmemiz için sunar.

that could end life in its entirety. However, God does not take people to task straightaway; He forbears and gives them chances: “However, He grants them respite for a term set [by Him].” (Verse 45) He grants respite to individuals until the end of their lives on earth, and gives communities respite to fulfil their responsibility in performing the task He has assigned mankind to build human life on earth, until they hand over to the next generation. He also grants respite to the human race until the end of human life in this world when the Last Hour arrives. He provides us with all these chances so that we mend our ways and improve our actions.

“Ecelerinin sona erdiği zaman...” yani çalışma ve sevap kazanma vakti bittiğinde; hesap görme ve sevabı karşılık olarak verme vakti geldiğinde, Allah onlara sevaplarından hiçbir şeyi esirgemeyecektir. Aksine, herkese adil davranacaktır: “Allah, kulları üzerinde basiret sahibidir.” (45. ayet) Onların hepsini gözetiminde tutması, hayatlarında yaptıkları her şeyin karşılığının adilce verilmesini güvence altına alır. Ne önemli ne de önemsiz hiçbir şey, onların aleyhine ya da lehine hesaba katılmadan bırakılmayacaktır.

“When their term comes to an end...” when the time for work and earning reward is over; when it is time for reckoning and administering reward; God will not begrudge them anything of their reward. On the contrary, He will be fair to all: “God has all His servants in His sight.” (Verse 45) The fact that He has them all in His sight ensures that they will be fairly requited for whatever they have done in their lives. Nothing serious or trivial will be discounted for or against them.

Böylece, göklerin ve yerin yaratıcısı olan Allah'a hamdederek başlayan, "Melekleri, iki, üç ve dört kanatlı elçiler kılan" (Allah'a) ayrılmış bu sûre sona erdi. Bu sûre, yeryüzündeki insanlara O'nun mesajını, uyarılarını ve müjdelerini ulaştırıyordu.

Thus ends this sūrah which started with praising God, the Originator of the heavens and the earth, “who assigns angels to be messengers, endowed with wings,” delivering His message, with its warnings and happy news to people on earth.

Fatır: Yaratıcı (Kötü Planın Sonucu) 39-45

Genel Bakış

Düşünülmesi Gereken Dersler

Evreni Ayakta Tutmak

Keşke...