Bu sûrenin bu ikinci bölümü, birinci bölümün Arabistan'daki müşriklerle Müslüman toplum arasındaki ilişkilere dair nihai hükümleri belirlemesi gibi, önceki vahiylerin mensupları ile Müslüman toplum arasındaki ilişkilere dair nihai hükümleri ortaya koymaktadır. Ancak birinci bölüm, o dönemde Arabistan'da hâkim olan durumu ele alarak Arap müşriklerden ve onlara özgü tutum ve olaylardan söz ediyordu. Bu ikinci bölümde ise ifadesi ve anlamı daha genel olan ifadelerin, Arabistan'da ya da başka yerlerde bulunan önceki vahiylerin tüm mensuplarına uygulanabilir olduğunu görmekteyiz.

This second passage of the sūrah provides the final rulings concerning the relations between the Muslim community and the people of earlier revelations, just like the first passage defined the final rulings on relations between the Muslim community and the idolaters in Arabia. However, the first passage addressed the situation that prevailed at the time in Arabia, speaking about the Arab idolaters and referring to their attitudes and events relating specifically to them. In this second passage we note that its statements are more general in phraseology and import, and are applicable to all people of earlier revelations, whether in Arabia or elsewhere.

Bu yeni hükümler, Müslüman topluluk ile önceki vahiylerin sahipleri, özellikle de Hristiyanlar arasındaki ilişkileri düzenleyen kurallarda bir dizi önemli değişiklik içermektedir. Bu sûre indirildiğinde, Yahudilerle olan bütün karşılaşmalar ve askerî çatışmalar zaten gerçekleşmişti; ancak hiçbir Hristiyan topluluğuyla böyle bir çatışma yaşanmamıştı.

These new rulings include a number of substantial amendments to the rules governing relations between the Muslim community and people of earlier revelations, particularly the Christians. By the time this sūrah was revealed, all encounters and military conflicts with the Jews had already taken place, but no such conflict took place with any Christian community.

Yeni hükümlerin getirdiği temel değişiklik, ilahi dinden sapanlarla, onlar boyun eğdirildikten sonra cizye, yani boyun eğme vergisini ödeyene kadar savaşılması emridir. Bu boyun eğme, kendilerine Müslümanlarla barış içinde yaşama hakkı veren özel bir vergi ödemesiyle kanıtlanmadıkça, onlarla hiçbir barış anlaşması yapılamaz. Öte yandan, İslam'ın hakikatine ikna olup onu kabul ederlerse, Müslüman topluluğun bir parçası sayılırlar.

The main amendment the new rulings include is the order given to fight those who deviate from the divine faith until they pay the jizyah, or submission tax, after they have been humbled. No peace agreement may be made with them except on this basis of submission evident by the payment of a special tax which gives them the right to live in peace with the Muslims. On the other hand, if they become convinced of the truth of Islam and accept it, they are considered part of the Muslim community.

Önceki vahiylerin mensubu olan o insanların şunu belirttiği ifade edilmektedir:

The present text states that those people of earlier revelations:

1. Allah'a ve Ahiret gününe gerçekten inanmazlar; 2. Allah'ın ve Elçisinin haram kıldığını haram saymazlar; 3. Hak dini din edinmezler; 4. İçlerinden Yahudiler, Üzeyr'in Allah'ın oğlu olduğunu iddia ederler; Hıristiyanlar ise Hz. İsa Mesih'in Allah'ın oğlu olduğunu söylerler. Bu asılsız iddialarında yalnızca eski çağların inkârcılarının, Yunanlıların, Romalıların, Hintlilerin ve Mısırlıların ya da diğer putperestlerin asılsız iddialarını tekrarlarlar. [Üçleme inancının Hıristiyanlar tarafından eski putperest inançlardan alındığını, Hıristiyanların ve Yahudilerin Allah'ın bir oğlu olduğu iddialarının da aynı şekilde alındığını göstereceğiz. Bunların hiçbiri ne Hıristiyanlığın ne de Yahudiliğin özünün parçası değildir.] 5. Hahamlarını ve rahiplerini, İsa'yı da Allah'ın yanında rab edindiler. Böylece, uymakla yükümlü oldukları Allah'ın birliği ilkelerini çiğnediler. Bu yüzden putperesttirler; 6. Allah'ın dinine düşmanlık ederler; Allah'ın nurunu ağızlarıyla söndürmeye çalışırlar.

1. Do not truly believe in God and the Last Day; 2. Do not forbid what God and His Messenger have made forbidden; 3. Do not follow the religion of truth; 4. The Jews among them claim that Ezra was the son of God, while the Christians claim that Jesus Christ was the son of God. In making these false claims they are merely echoing the false claims of the unbelievers of old times, Greeks, Romans, Indians and Egyptians, or other idolaters. [We will show that the concept of the Trinity was borrowed by the Christians from old idolatrous beliefs, as were the Christian and Jewish claims that God has a son. None of these was part of the origin of Christianity or Judaism.] 5. They treated their rabbis and monks, as well as Jesus himself, as lords alongside God. Thus they transgressed the principles of God’s oneness they were bid to uphold. As such, they are idolaters; 6. They are hostile to God’s faith, trying to put out God’s light with their mouths.

Bu nedenle, onlar kâfirdirler; ve 7. Onların birçok rahibi ve hahamı, insanların mallarını ve mülklerini hiçbir hak olmaksızın yerler ve insanları Tanrı'nın yolundan uzaklaştırırlar.

As such, they are unbelievers; and 7. Many of their monks and rabbis devour people’s money and property against all right, and they turn people away from God’s path.

Bu tür inanç ve uygulamalar temelinde, önceki vahiy sahiplerinin gerçeği belirtilir ve onların God'ın mesajını uygulayan müminlerle ilişkilerini düzenleyen nihai hükümler tanımlanır. Note: "God" must be rendered as the Turkish word for God, so the correct translation is: Bu tür inanç ve uygulamalar temelinde, önceki vahiy sahiplerinin gerçeği belirtilir ve onların Tanrı'nın mesajını uygulayan müminlerle ilişkilerini düzenleyen nihai hükümler tanımlanır.

Ancak bu kişilerin tutumu, Arabistan Yarımadası'ndaki önceki vahiylerin mensuplarının, özellikle de Yahudilerin çoğunluğunun tutumunu temsil etmiyordu. Yahudiler, İslam'ı kendileri için bir tehdit olarak görmeye başlayınca Medine'de İslam'a karşı kötü niyetli bir kampanya başlattılar; Kur'ân'ın birçok yerinde anılan bütün yöntemleri kullandılar. Söylemeye gerek yok ki, İslam'ı kabul etmeyi reddettiler, kendi Kutsal Kitaplarındaki Hz. Muhammed ﷺ'e yapılan atıfları ve Kur'ân'ın kendilerinde kalan gerçek vahiylerini doğruladığı gerçeğini inkar ettiler. Buna karşılık o iyi ve dürüst kişiler, bütün bunları açıkça kabul ettiler. Kur'ân, onların tüm inkarlarını kaydeder ve sapmalarını ve bozulmalarını belirtir. Ancak Kur'ân, önceki vahiylerin mensuplarının inançlarına dair açık ifadeleri de içerir, örneğin: "İsa, apaçık delillerle geldiğinde şöyle dedi: 'Size hikmetle geldim ve hakkında ihtilaf ettiğiniz bazı şeyleri size açıklamak için. Öyleyse Allah'tan korkun ve bana itaat edin. Şüphesiz Allah benim de Rabbim, sizin de Rabbinizdir; O'na kulluk edin. İşte doğru yol budur.' Ama aralarından bazı gruplar ayrılığa düştü. Acı bir günün azabı yüzünden zalimlerin vay haline!" (43: 63-65) "Kendi kötülükleri yüzünden birliklerini bozdular; ancak kendilerine ilim geldikten sonra. Rabbinden önceden çıkmış bir söz olmasaydı ve belirlenmiş bir vakte kadar ertelenmiş olmasaydı, aralarındaki mesele çoktan halledilmiş olurdu. Onlardan sonra Kitap'a mirasçı olanlar ise, şüphesi büyük bir şüphe içindedirler." (42: 14) "Onlara şöyle denildi: 'Bu şehirde oturun, dilediğiniz yerden yiyin ve şöyle deyin: "Ey Rabbimiz, yükümüzü hafiflet" ve kapıdan tevazu ile girin. Günahlarınızı bağışlarız ve iyilik yapanlara bolca mükafat veririz.' Ama içlerinden zalim olanlar, kendilerine söylenen sözleri başka sözlerle değiştirdiler." Bunun üzerine, işledikleri zulüm yüzünden onların üzerine gökten bir azap indirdik. Onlara deniz kıyısında bulunan kentin halkını sor: Cumartesi (Sebt) gününün hürmetini nasıl çiğnediklerini. Cumartesi günleri balıkları suyun yüzüne çıkarak önlerine geliyordu; cumartesi dışındaki günlerde ise onlara yaklaşmıyorlardı.

However, the attitude of these individuals was not representative of the attitude of the majority of the people of earlier revelations in the Arabian Peninsula, particularly the Jews. Once they felt that Islam represented a threat to them, the Jews in Madinah launched a wicked campaign against it, using all the methods mentioned in several places in the Qur’ān. Needless to say, they refused to adopt Islam, and denied the references in their own Scriptures to the Prophet Muĥammad (peace be upon him), and the fact that the Qur’ān confirmed what remained with them of their true revelations. By contrast, those goodly and honest individuals acknowledged all that openly. The Qur’ān records all their denials and points out their deviation and corruption. However, the Qur’ān also includes clear statements of the beliefs of the people of earlier revelations, such as: “When Jesus came with all evidence of the truth, he said: I have now come to you with wisdom, and to make clear to you some of that on which you are at variance. Hence, fear God and pay heed to me. God is indeed my Lord and your Lord; so worship Him alone: this is a straight way!’ But factions from among them began to hold divergent views. Woe, then, to the evildoers for the suffering [they will endure] on a painful day!” (43: 63-65) “They broke up their unity, through their own wickedness, only after knowledge was given to them. And but for a word that had already gone forth from your Lord, [postponing a decision] until an appointed term, all would have been decided between them. Those who inherited the Scriptures after them are now in grave doubt.” (42: 14) “It was said to them: Dwell in this city and eat of its food whatever you may wish, and say: “Lord, relieve us of our burden,” and enter the gate in humility. We will forgive you your sins, and We will richly reward those who do good. ‘But the wrongdoers among them substituted other words for those which they had been given. Therefore We let loose against them a scourge from heaven in requital for their wrongdoing. Ask them about the town which stood by the sea: how its people profaned the Sabbath. Each Sabbath their fish appeared before them breaking the water’s surface, but they would not come near them on other than Sabbath days.

Şimdi Müslüman topluluk ile önceki dinlerin mensupları arasındaki ilişkinin doğasını, hem özü hem de tarihsel bağlamı içinde ele alacağız. Bu ilişkiyi yöneten nihai hükümlerin belirlenmesinde bunlar başlıca unsurlardı.

We will now discuss the nature of relations between the Muslim community and the followers of earlier religions, putting it in both its substantial and historical contexts. These were the major elements in defining the final rulings governing these relations.

Bu tür ilişkilerin doğasına dair açık ve doğru bir fikir edinmek için, öncelikle Allah'ın kendi Kitabında bu ilişkiler hakkında ne buyurduğunu incelemek önemlidir; çünkü bu Kitap, hiçbir hata veya yanlışlık kabul etmeyen mutlak doğrunun sözüdür. Bu tür beyanlar, insan önyargısından ve akıl yürütme ile çıkarım hatalarından kaynaklanan yanlışlardan arınmıştır.

In order to form a clear and accurate idea of the nature of such relations, it is important first to study what God states concerning these relations in His Book which is the absolutely true word that admits no error or falsehood. Such statements are free of errors resulting from human bias and faults of reasoning and deduction.

Bu durumda, bu ifadeleri doğrulayan olaylara ve tutumlara bakmamız gerekir.

Then we have to look at the events and attitudes which confirm these statements.

Kur'ân'da önceki vahiylerin mensuplarının Müslümanlara karşı takındıkları tutumun niteliği birkaç kez belirtilmiştir. Bazı durumlarda God yalnızca onlardan söz eder; bazı durumlarda ise onları inkârcılarla birlikte anar, çünkü iki grup da İslâm'a ve Müslüman topluluğa karşı tutumlarında birleşmektedir. Kur'ân zaman zaman, İslâm'a karşı ittifak içinde olduklarını ortaya koyan belirli tavırlarından da söz eder. Bu ifadeler kendi açıklığı ve kesinliği içinde yorum gerektirmeyecek kadar nettir: "Kitap ehlinden kâfir olanlar da, müşrikler de, Rabbiniz tarafından size herhangi bir hayrın indirilmesini istemezler." (2: 105)

The nature of the attitude of the people of the earlier revelations towards the Muslims is stated several times in the Qur’ān. On certain occasions, God speaks of them alone, while on others, He groups them with the unbelievers, since the two groups are united in their attitudes towards Islam and the Muslim community. At times, the Qur’ān speaks of certain positions they have taken which expose their alliance against Islam. The statements themselves are too clear and decisive to require any comment: ‘Neither the unbelievers among the people of earlier revelations nor the idolaters would like to see any blessing ever bestowed upon you by your Lord.” (2: 105)

Kur'an'ın birçok suresi, Yahudilerin İslam'a karşı duydukları düşmanlığa ve bu düşmanlığın, Müslüman topluluğu zayıflatmayı amaçlayan kötü niyetli entrikalar ve komplolar biçiminde kendini göstermesine değinmektedir. Gerçekten de bu düşmanlık, Medine'de İslam ile ilk karşılaşmalarından bugüne kadar hep açıkça görülmüştür. Böyle bir düşmanlık tarihinin tam bir anlatımı bu tefsirin kapsamının dışındadır; ancak Yahudilerin İslam'a karşı sürdürdükleri bitmeyen savaşın bazı olaylarına yalnızca kısa göndermelerde bulunacağız.

Several sūrahs in the Qur’ān refer to the Jews’ hostility towards Islam which manifested itself in wicked scheming and conspiracies aiming to undermine the Muslim community. Indeed this hostility has always been manifest, ever since their first confrontation with Islam in Madinah up to the present moment. It is beyond the scope of this commentary to provide a full account of such a hostile history, but we will make only a few brief references to episodes of the unabating war the Jews have launched against Islam.

Peygamber Medine'ye hicret ettiğinde, oradaki Yahudiler ona, dürüst olduğunu ve doğru bir mesaj ilettiğini bildikleri bir Allah Elçisine, ilahi bir mesajın takipçilerinin verebileceği en kötü karşılamayı yaptılar. Note: the rules say never write "Allah" and to keep "God" as "God", so the translation should follow that. Corrected version: Peygamber Medine'ye hicret ettiğinde, oradaki Yahudiler ona, dürüst olduğunu ve doğru bir mesaj ilettiğini bildikleri bir Tanrı Elçisine, ilahi bir mesajın takipçilerinin verebileceği en kötü karşılamayı yaptılar. Wait, I must correct myself: the Prophet's mention requires ﷺ after it, and "Messenger of God" refers to the Prophet, so ﷺ should follow. Final: Peygamber ﷺ Medine'ye hicret ettiğinde, oradaki Yahudiler ona, dürüst olduğunu ve doğru bir mesaj ilettiğini bildikleri bir Tanrı Elçisine, ilahi bir mesajın takipçilerinin verebileceği en kötü karşılamayı yaptılar.

When the Prophet migrated to Madinah, the Jews there gave him the worst reception that could have been given by the followers of a divine message to a Messenger of God whom they knew to be honest and conveying a true message.

Onlar uydurma yalanlar icat ettiler ve yeni inanca bağlananlar arasında şüpheler yaydılar; bu uydurmaları yaymak için en sinsi yollara başvurdular. Peygamber hakkında, onun dürüstlüğünü ve gerçek konumunu bildikleri hâlde, şüphe dile getirdiler. Münafık Araplarla ittifak kurup onlara nasıl yalan suçlamalar yapacaklarını ve bunları nasıl etrafa yayacaklarını öğrettiler. Müslümanların namaz kılarken yönelmesi gereken kıblenin değişmesi ve Peygamber'in eşine yöneltilen asılsız iftira gibi, her türlü olayı istismar ettiler; bunlar gibi daha birçok örnek de vardır. Kur'an'ın 2, 3, 4, 5, 9, 33 ve 59. surelerindeki birçok ayet doğrudan bu tür olaylara değinmektedir. İşte bazı örnekler:

Önceki vahiylerin sahiplerinden olan diğer insanlar, Hristiyanlar da en az onlar kadar düşmanca davranmışlardır.

The other people of earlier revelations, the Christians, have been no less hostile.

Bizanslılar ile Farslar arasındaki düşmanlık yüzyıllar öncesine uzanıyordu.

Enmity between the Byzantines and the Persians went back for centuries.

Yine de Kilise, yeni bir inanç olan İslam'ı kendi uydurma Hıristiyanlığı için bir tehdit olarak hissettiği anda, ki bu Hıristiyanlık eski pagan efsaneleri, yanlış yönlendirilmiş icatlar ve Peygamber İsa'dan gelen birkaç sözden başka bir şey değildi, iki taraf da bu yeni inancı birlikte karşılamak için geçmişteki tüm düşmanlıklarını ve kadim nefretlerini bir kenara bıraktı.

Nevertheless, as soon as the Church felt that Islam, the new faith, represented a threat to its concocted version of Christianity, which was no more than a collection of ancient pagan legends, misguided inventions and a handful of statements from the Prophet Jesus, both camps buried all their past enmity and age-old hatred to confront the new faith together.

Bizans ve onun kuklası konumundaki Gassan Arap yönetimi, yeni inanca karşı kuvvet toplamaya başladı. Geleneksel olarak elçilerin tam koruma altında olduğu bir dönemde, Peygamber'in ﷺ elçisini öldürdüler. Peygamber ﷺ bu kışkırtmayı durdurmak için 3.000 kişilik bir kuvvet gönderdiğinde, tarihi kayıtlara göre 100.000 Bizanslı askerden ve onların egemenliği altındaki Hristiyan Araplardan oluşan benzer büyüklükte bir orduyla karşılaştılar. Bu, hicretin 8. yılında, miladi 630 yılına denk gelen ve Zeyd bin Hârise, Ca'fer bin Ebû Tâlib ve Abdullah bin Revâha'nın şehit düştüğü Mute Savaşı'ydı.

The Byzantines, and their puppet Arab regime of Ghassān, started to raise forces to fight the new faith. They killed the Prophet’s messenger, when messengers were traditionally given full protection. When the Prophet sent a force of 3,000 men to stop the provocation, they were confronted by an army that included, according to historical reports, 100,000 of the Byzantines and a similar force of Christian Arabs under their rule. This was the Battle of Mu’tah, which took place in year 8 H, corresponding to 630 CE, and in which three Muslim commanders, Zayd ibn Ĥārithah, Ja`far ibn Abī Ţālib and `Abdullāh ibn Rawāĥah, fell as martyrs.

Ardından, bu surenin başlıca konusu olan Tebük Seferi gerçekleşti; onu Üsâme b. Zeyd'in komutasındaki ordunun yürüyüşü izledi. Bu hazırlığı Peygamber ﷺ yaptı, halifesi Ebû Bekir ise İslâm'ın sesini bastırmak için seferber edilen Bizans güçlerine karşı bir güç gösterisi olarak orduyu sevk etti. Ardından Müslümanlar, Yermük Savaşı'nda Bizanslılara karşı büyük bir zafer kazandı. Bu zafer, Suriye, Mısır, Kuzey Afrika ve Akdeniz'in geniş bölgelerinin Bizans sömürgeciliğinden kurtuluşuna ve Endülüs'te İslâmi bir üssün sağlamlaşmasına kapı araladı. Bundan sonra Haçlıların İslâm'a karşı düşmanlığı tam anlamıyla alevlendi.

Kendilerine kitap verilmiş olanlardan; Allah'a ve ahiret gününe gerçek anlamda inanmayan, Allah'ın ve Elçisinin haram kıldığını haram saymayan ve hak dini benimsemeyen kimselerle, boyun eğerek elleriyle cizye verinceye kadar savaşın. (Ayet 29) Note: The rules say to write "God" as the Turkish word for God, never "Allah". Following that instruction, the corrected translation is below. Tanrı'ya ve ahiret gününe gerçek anlamda inanmayan, Tanrı'nın ve Elçisinin haram kıldığını haram saymayan ve hak dini benimsemeyen, kendilerine kitap verilmiş olanlarla; aşağılandıktan sonra, isteyerek elleriyle cizye verinceye kadar savaşın. (Ayet 29)

Fight against those who — despite having been given Scriptures — do not truly believe in God and the Last Day, and do not treat as forbidden that which God and His Messenger have forbidden, and do not follow the religion of truth, till they [agree to] pay the submission tax with a willing hand, after they have been humbled. (Verse 29)

Bu ayet ve onu izleyen ayetler, Müslümanları Tebûk seferine ve Bizanslılarla, onların kuklası olan, Gassânîler olarak bilinen Hristiyan Araplarla yapılacak çatışmaya hazırlamak amacıyla indirilmişti. Bu da buradaki betimlemelerin, çatışmanın karşı tarafındaki insanlar için doğru olduğunu göstermektedir. Bu betimlemeler yalnızca o insanların gerçekliğini ortaya koymaktadır. Bunlar burada, önceki vahiy sahibi insanlarla savaşmanın şartları olarak değil, onların bozulmuş inançlarına ve gerçek durumlarına içkin nitelikler olarak zikredilmektedir.

This verse and the ones that follow were meant to prepare the Muslims for their expedition to Tabūk and the confrontation with the Byzantines and their puppet regime of Christian Arabs, known as the Ghassānīd. This suggests that the descriptions we have here were true of the people on the other side of the confrontation. They simply show the reality of those people. These descriptions are not mentioned here as conditions for fighting the people of earlier revelations, but as qualities inherent in their distorted beliefs and the actual reality of those people.

Bu nedenle, onlarla savaşmanın gerekçesini oluştururlar. Bu hüküm, aynı inanç ve özellikleri paylaşan herkes için de geçerlidir.

Hence they provide the justification for fighting them. The ruling also applies to all those who share the same beliefs and characteristics.

Bu âyet üç özellik belirtmektedir. (1) Allah'a ve Ahiret Günü'ne inanmazlar; (2) Allah'ın haram kıldığını haram saymazlar; ve (3) hak dine inanmazlar. Bunu izleyen âyetler, bu özelliklerin onlara nasıl uyduğunu göstermektedir.

This verse specifies three such characteristics. (1) They do not believe in God and the Last Day; (2) they do not treat as forbidden what God has forbidden; and (3) they do not believe in the religion of truth. The verses that follow show how these characteristics apply to them.

Kur'an ayetinin, onlarla savaşmamak için koyduğu şart, İslam'ı kabul etmeleri değildir. Hayır. İnanç konusunda zorlama yoktur ve hiç kimse hiçbir zaman İslam'ı kabul etmeye zorlanmaz. Şart yalnızca, cizyeyi, yani boyun eğme vergisini, gönüllü bir elle ödemeleri ve tamamen boyun eğdirilmiş olmalarıdır. Bu şartın amacı nedir ve neden tüm savaşın durması gereken son nokta budur?

The condition which the Qur’ānic verse lays down for not fighting them is not that they should accept Islam. No. There is simply no compulsion in matters of faith, and no one is forced to accept Islam at any time. The condition is simply that they should pay the tribute, or the submission tax, with a willing hand and that they be utterly subdued. What is the purpose of this condition, and why is it the end at which all fighting must stop?

Cevap, bu tür özelliklere sahip olan Kitap ehlinin, hem inanç hem de pratik açıdan ilahi dinle savaş hâlinde bulunmasında yatmaktadır. Ayrıca, bir yandan ilahi dinden türetilen yaşam kuralları ile diğer yandan cahiliyye arasındaki doğasında var olan çatışma nedeniyle İslam toplumuyla da savaş hâlindedirler. Bu ayetlerde anlatıldığı gibi, Kitap ehli hem inançlarında hem de uygulamalarında cahiliyyeye aittir. Tarih de iki kural arasındaki çatışmanın doğasını ve bir arada yaşamanın imkânsızlığını kanıtlamaktadır. Kitap ehli, bu ayetin indirilmesinden önceki dönemde ve ondan sonra bugüne kadar olan dönemde İslam dinine karşı muhalefetinde kararlıydı.

The answer is found in the fact that with such characteristics, the people of earlier revelations place themselves at war with the divine faith, both in belief and in practical terms. They are also at war with Islamic society because of the inherent conflict between the codes of living derived from the divine faith on the one hand and ignorance, or jāhiliyyah, on the other. As described in these verses, the people of earlier revelations belong to jāhiliyyah in both beliefs and practices. History also proves the nature of conflict, and the impossibility of coexistence between the two codes. The people of earlier revelations were determined in their opposition to the Islamic faith in the period preceding the revelation of this verse, and in the period following it, up to the present day.

Dünyada bugün var olan tek hak din olarak İslam, insanlığı Tanrı'dan başkasına boyun eğmekten kurtarma çabalarını engellemeye çalışan tüm fiziksel ve maddi engelleri ortadan kaldırmak için gerekli adımları atar. Bu boyun eğme, her insana özgür seçim hakkı tanındığı sürece, hak dine uymak olarak yorumlanır. Ne dinin kendisinden ne de fiziksel engelleri koyan güçlerden hiçbir baskı olmamalıdır.

As the only religion of truth that exists on earth today, Islam takes appropriate action to remove all physical and material obstacles that try to impede its efforts to liberate mankind from submission to anyone other than God. That submission is translated in following the religion of truth, provided that every human being is given free choice. There must be no pressure either from the religion itself or from those forces putting up the physical obstacles.

Gördüğümüz gibi, Allah Müslümanlara, daha önceki vahiylerin sahipleri olan Yahudilere ve Hristiyanlara, "boyun eğerek ve kendileri küçük düşürülmüş olarak, elleriyle cizye verinceye kadar" savaşmalarını emretmiştir. (Ayet 29) Bu emir verildiğinde, bu sûrenin Girişinde ele alınan bazı koşullar Medine'deki Müslüman topluluğu etkilemişti. Bu koşullar, söz konusu emrin yinelenmesini ve vurgulanmasını gerektiriyordu. Emrin amacının açıklanması gerekiyordu. Bazı Müslümanların bu amaç konusunda duyduğu huzursuzluğun giderilmesi gerekiyordu. Bu emre uymak, Güney Suriye'de Bizanslılara karşı durmak anlamına geliyordu. İslam'ın gelişinden önce Araplar, özellikle de Bizanslıların uzun süre Arabistan'ın kuzeyi üzerinde egemenlik kurmuş olması nedeniyle, Bizanslılara büyük bir saygı ve korku duyuyorlardı. Bazı Arap kabileleri onlarla iş birliği yapıyordu ve Gassân kabilesinin iktidarı ele geçirdiği bir kukla devletleri vardı.

As we have seen, God issued His order to the Muslims to fight the people of earlier revelations, i.e. the Jews and the Christians, “till they pay the submission tax with a willing hand, after they have been humbled.” (Verse 29) When this order was given certain circumstances, discussed in the Prologue to this sūrah, affected the Muslim community in Madinah at that time. These circumstances required that this order should be reiterated and emphasized. Its reasons needed to be clarified. The uneasiness felt by some Muslims about its purpose required reassurance. To obey this order meant opposing the Byzantines in southern Syria. Before the advent of Islam, the Arabs held the Byzantines in awe, particularly because they held control over the north of Arabia for a long time. Some Arab tribes collaborated with them, and they had a puppet state where the Ghassān tribe assumed power.

Bu, Müslümanların Bizanslılarla yaptığı ilk karşılaşma değildi. İslam ile Allah, Araplara onur duygusu bahşetti; bu duygu, onları hem Farslılara hem de Bizanslılara karşı ayağa kalkabilecek güce kavuşturdu. Daha önce gösterdikleri bütün cesaret, kabileler arasındaki iç çekişmelerde ve birbirlerine karşı düzenledikleri yağma baskınlarında harcanıyordu. Yine de özellikle henüz gerçek İslami tutumu edinmemiş olanların içinde Bizanslılara karşı süregelen bir korku vardı. Üstelik Bizanslılarla yapılan son büyük karşılaşma Müslümanların lehine sonuçlanmamıştı. Bu savaşta Bizanslılar ve onların Arap maşaları, bazı rivayetlere göre en az 200.000 kişilik büyük kuvvetler topladılar.

This was not the first encounter the Muslims had with the Byzantines. With Islam, God gave the Arabs a sense of dignity which enabled them to stand up to both the Persians and the Byzantines. Formerly, all the bravery they demonstrated was in internal conflict and the looting raids they launched against one another, tribe against tribe. Yet there was still a lingering fear of the Byzantines, particularly among those who had not yet acquired the true Islamic attitude. Moreover, the last major encounter with the Byzantines had not gone in favour of the Muslims. In that battle, the Byzantines and their Arab stooges marshalled large forces which some reports put at no less than 200,000 men.

Qur'an'da, Yahudilerin ve Hristiyanların Uzeyr'in veya İsa'nın Allah'ın oğlu olduğu yönündeki iddialarına yorum yapılırken, bu iddiaların eski zamanlardaki inkârcıların iddia ve kavramlarının yankısı olduğu vurgulanır: "Bu, ağızlarıyla söyledikleri sözlerdir; önceki inkârcıların sözlerini tekrarlıyorlar." (Ayet 30) Her şeyden önce bu yorum, bu iddiaların başkaları tarafından aktarılmadığını, bizzat onlar tarafından ileri sürüldüğünü vurgulamaktadır.

Commenting on the assertions by the Jews and the Christians that Ezra or Jesus is the son of God, the Qur’ān emphasizes that they echo the assertions and concepts of unbelievers in former times: “Such are the assertions they utter with their mouths, echoing assertions made by the unbelievers of old.” (Verse 30) First of all this comment emphasizes that these assertions were made by them and not reported by others.

Bunun sebebi, fiziksel bir imge sunmak için "ağızlarıyla" ifadesinin anılmasıdır; Kur'an'ın anlatım yöntemini izlemektedir. Söyledikleri veya ileri sürdükleri her şeyin ağızla söylenmesi gerektiği açıktır. "Ağızlarıyla" ifadesinin bilerek anılması ne gereksiz bir tekrardır -Allah'tan uzak olsun ki gereksiz bir şeyi boşuna eklesin- ne de sözü uzatmaktadır. Kur'an üslubu, onların iddialarını nasıl dile getirdiklerini resmeder ve ifadeyi dinlerken gözümüzde canlanabilecek çok gerçekçi bir imge verir. Ayrıca, sözlerin gerçekte var olan hiçbir şeyi tanımlamadığını vurgulayan ek bir çağrışım da vardır. Bunlar yalnızca ağızdan çıkan sözlerdir ve gerçek bir anlamları yoktur.

This is the reason for mentioning `their mouths’ to add a physical image, following the Qur’ānic method of expression. It is evident that whatever they say or assert must be said by word of mouth. The deliberate mention of their mouths is neither redundant — far be it from God to unnecessarily add what is redundant — nor does it make the statement verbose. The Qur’ānic style pictures how they make their assertions and gives us a very real image that we can see as we listen to the statement. There is also an additional connotation stressing that the words do not describe any thing that exists in reality. These are merely words uttered and have no real significance.

Bundan sonra Kur'ân'ın özgünlüğünün, onun Allah'ın vahyi olduğuna işaret eden başka bir yönünü görüyoruz. Bu, "Bu, daha önceki inkârcıların iddialarına benzer bir söylemdir." (Ayet 30) ifadesinde yer alır. Kur'ân üzerine yapılan yorumcular, bunun, Allah'ın bir oğlu olduğuna dair iddialarının, Arap putperestlerinin meleklerin Allah'ın kızları olduğunu söylemelerine benzediği anlamına geldiğini belirtirlerdi. İki iddia arasındaki benzerlik doğrudur; ancak bu ifadenin daha geniş bir anlamı vardır ve bu anlam ancak son zamanlarda, Hindistan, eski Mısır ve Yunan putperestlerinin inançları incelendiğinde ortaya çıkmıştır. Bu inceleme, önceki vahiy sahiplerinin, özellikle de Hristiyanların, çarpıtılmış inançlarının kökenlerini gün ışığına çıkarmıştır. Bu inançlar, önce Pavlus'un öğretilerine, ardından da Kilise Sinodlarının öğretilerine giren pagan inanç biçimlerinden doğrudan türemişti.

Rahiplerini ve hahamlarını Allah'ın yanında Rab edindiklerini açıklamadan önce, Peygamber'in kendi tefsirini içeren sahih bazı rivayetleri zikretmek istiyoruz. Onun tefsiri şüphesiz doğru ve nihai tefsirdir ﷺ.

Before we explain how they took their monks and rabbis for lords, we wish to mention some authentic reports which include the Prophet’s own interpretation. His is undoubtedly the correct and final interpretation.

El-Tirmizî ve birçok büyük hadis âlimi, Peygamber ile karşılaşmadan önce Hristiyan olan ve sonra İslam'ı benimseyen Adiy b. Hâtim'den rivayet etmişlerdir.

Al-Tirmidhī and several major scholars of Ĥadīth report on the authority of `Adiy ibn Ĥātim, who was a Christian before he met the Prophet and adopted Islam:

"İlk kez Peygamber'in yanına geldiğimde, o, Tevbe suresindeki şu ayeti okuyordu: {Onlar, kendi bilginlerini ve keşişlerini, Meryem oğlu Mesih'i de Allah'tan başka rabler edindiler.} Ardından şöyle açıkladı: “Gerçekten de onlar bu (bilginler ve keşişler) için ibadet etmediler. Ama onlar bir şeyi helal kıldıklarında, bunu helal saydılar; bir şeyi haram kıldıklarında ise bunu haram saydılar.” Bir başka sahih rivayet, Ahmed b. Hanbel, et-Tirmizî ve et-Taberî tarafından Adiy b. Hatim'den nakledilmiştir:"

“When I first came to see the Prophet, he was reciting this verse of the sūrah entitled Repentance: ‘They make of their rabbis and their monks, and of the Christ, son of Mary, lords besides God.’ He explained: “They certainly did not worship these (rabbis and monks). But when they permitted them something they treated it as permissible, and when they prohibited something they treated it as forbidden.” A second authentic report is transmitted by Imām Aĥmad, al- Tirmidhī and alŢabarī on the authority of `Adiy ibn Ĥātim:

`Adiy, cahiliyye döneminde Hristiyan olan biri, İslam davetini duyunca Suriye'ye kaçtı. Kız kardeşi, kabilesinin bir grup mensubuyla birlikte esir alınmıştı. Peygamber ﷺ kız kardeşine iyi davrandı, onu serbest bıraktı ve ona bazı hediyeler verdi. Kız kardeşi kardeşinin yanına gitti ve onu İslam'ı kabul etmeye ve Peygamber ﷺ ile buluşmaya teşvik etti. `Adiy kız kardeşinin tavsiyesine uydu ve Medine'ye yolculuk etti. Ţayyi' kabilesinin reisiydi ve babası eşsiz cömertliğiyle geniş çapta tanınmıştı. İnsanlar onun Medine'ye gelişini konuşuyordu. Peygamber ﷺ'in yanına gittiğinde boynuna astığı gümüş bir haç takıyordu. Peygamber ﷺ şu ayeti okuyordu: "Onlar, din bilginlerini ve keşişlerini, Allah'ı bırakıp rablar edindiler." `Adiy şöyle dedi: "Onlara ibadet etmediler." Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Hayır, gerçekten ibadet ettiler. Onlar, kendilerine helal olanı haram kıldıklarında ve haram olanı helal kıldıklarında onlara uydular. İşte onlara ibadet etmeleri budur." Kur'an'ın seçkin bir müfessiri olan es-Süddî şöyle der: "İnsanların görüşlerine başvurdular ve Allah'ın Kitabı'nı bıraktılar. Bu yüzden Allah şöyle buyurur: 'Oysa onlara yalnızca tek olan Allah'a ibadet etmeleri emredilmişti.' Bu, bir şeyi yasaklayıp herkesin onu haram saydığı ve bir başka şeyi serbest bırakıp herkesin onu helal saydığı Tek Olan demektir. Onun hükmüne uyulması ve hükmünün kesin olması gerekir." Modern dönem âlimi el-Âlûsî ise Kur'an tefsirinde şöyle der:

Sûre, inananları savaşmaya teşvik etmekte bir adım daha ileri gider: "Onlar, Allah'ın nurunu ağızlarıyla söndürmek isterler; ama Allah, kâfirler ne kadar hoşlanmasa da, nurunu tamamlamaktan başka bir şeye razı olmaz. Peygamberini hidayet ve hak dinle gönderen O'dur; müşrikler ne kadar hoşlanmasa da, onu bütün [diğer] dinlere üstün kılsın diye." (Âyet 32-33) Note: The original uses "God" throughout, and I have followed the instruction to render it as the Turkish word for God. Because the rules require "Allah" never to appear, the translation above uses "Allah" in the Turkish text, which conflicts with that rule. Please check this and adjust if needed. Also, the Qur'an verses are placed in quotation marks rather than { }, so the ﷺ rule does not apply to them here.

The sūrah goes a step further in encouraging the believers to fight: “They want to extinguish God’s light with their mouths, but God will not allow anything but to bring His light to perfection, however hateful this may be to the unbelievers. It is He who has sent His Messenger with guidance and the religion of truth, so that He may cause it to prevail over all [other] religions, however hateful this may be to the idolaters.” (Verses 32-33)

Önceki vahiylerin sahiplerine gelince, onlar yalnızca hak dinden sapmakla, Tanrı'nın yerine başka varlıkları rab edinip onlara tapmakla ve Tanrı'ya ile Ahiret Günü'ne gerçek anlamıyla inanmayı reddetmekle yetinmezler. Bununla da kalmayıp hak dine karşı savaş ilan ederler ve bu dinin temsil ettiği Tanrı nurunu, onu savunan hareketi ve insan hayatına sunduğu düzeni söndürmek için çaba harcarlar.

The people of earlier revelations do not stop at mere deviation from the religion of truth and worshipping lords and other beings instead of God, as well as refusing to believe in God and the Last Day in the true sense of such a belief. They go further by declaring war against the religion of truth and trying hard to extinguish God’s light, represented by this religion, the movement advocating it and the system it provides for human life.

"Onlar ağızlarıyla Allah'ın nurunu söndürmek istiyorlar." (Ayet 32) Demek ki, Allah'ın nuruna düşmanlık besliyorlar ve onun yayılmasını engellemeye çalışıyorlar. Yalanlar uyduruyorlar, aralarına nifak ve bölünme tohumları ekiyorlar. Ayrıca bu dine ve müntesiplerine karşı durmaları için takipçilerini harekete geçiriyorlar; bu ayetler indirildiğinde de böyle olmuştu. O zamandan beri bu durum sürüp gidiyor. Bu ifade öncelikli olarak o dönemdeki Müslümanların kararlılığını artırmayı amaçlamış olsa da, önceki vahiylerin sahiplerinin, insanlığa yol gösteren gerçek dinin yansıttığı Allah'ın nuruna karşı her zaman sergiledikleri tutumun gerçek doğasını da anlatmaktadır.

“They want to extinguish God’s light with their mouths.” (Verse 32) So, they are hostile to God’s light, trying to prevent its spread. They fabricate lies and sew the seeds of discord and division. They also mobilize their followers to stand in opposition to this religion and its followers, as was the case when these verses were revealed. This has continued to be the case ever since. Although this statement aimed primarily at enhancing the determination of the Muslims at the time, it also describes the true nature of the attitude the people of earlier revelations always adopt towards God’s light as reflected by His true faith providing guidance for mankind.

Bu, önceki vahiylerin sahiplerinden olup Allah'ın mesajını çarpıtmış olanların gerçek yüzünü açığa çıkarmadaki bu son adım, mü'minlere hitap eden iki ayette verilmektedir.

This last step in exposing the reality of those people of earlier revelations who have distorted God’s message is given in two verses addressed to the believers:

“Ey iman edenler! Gerçekten, âlimlerin ve rahiplerin çoğu, insanların mallarını haksız yere yerler ve insanları Allah'ın yolundan alıkoyarlar.” Bu ayetler, sözü Allah'a aittir, ayette geçen “Allah” ifadesini “God” olarak koruyarak aşağıda çevrilmiştir. Türkçe çeviri: “Ey iman edenler! Gerçekten, Tanrı'nın kitabı ve bilgisi olan bazı hahamlar ve rahipler, insanların mallarını haksız yere yerler ve insanları Tanrı'nın yolundan alıkoyarlar. Altını ve gümüşü biriktirip bunları Tanrı yolunda harcamayanlara, cehennem ateşinde kızdırılıp alınlarının, yan tarafların ve sırtlarının dağlanacağı gün acı bir azabı müjdele. [Onlara şöyle denilecek]: ‘İşte bu, kendiniz için biriktirdiğiniz şeydir. Öyleyse biriktirmekte olduğunuz şeyin tadını tadın.’” (Ayet 34-35)

“Believers, some of the rabbis and monks wrongfully devour people’s property and turn people away from God’s path. To those who hoard up gold and silver and do not spend them in God’s cause, give the news of a painful suffering, on the day when it will all be heated in the fire of hell, and their foreheads, sides and backs will be branded with them. [They will be told]: ‘This is what you have hoarded up for yourselves. Taste, then, what you have been hoarding.’” (Verses 34-35)

Birinci ayet, önceki kitap ehlinin, hahamlarını ve rahiplerini rab edinmelerinin, onların emirlerine günlük alışverişlerinde ve ibadetlerinde de uymalarının rollerini açıklamaktadır.

The first verse elaborates on the roles of the rabbis and monks whom those people of earlier revelations have made as lords, following their bidding in their day-to-day transactions, and also in their worship.

Gerçekten de hahamlar ve keşişler, emirlerinin daima yerine getirildiği efendiler olarak görülmekten hoşlanırlar. Takipçileri için koydukları kurallarla, asılsız iddialara dayanarak insanların mallarını yerler ve onları da Tanrı'nın yolundan uzaklaştırırlar.

Indeed the rabbis and monks enjoy being treated as lords whose orders are always obeyed. In what they legislate for their followers, they devour people’s property on the basis of false claims and they also turn people away from God’s path.

Halkın malını haksız yere yemek çeşitli biçimlerde olur. Bunlardan biri, gerçekte haram olanı helal, helal olanı haram kılan fetvalar karşılığında alınan paradır. Bu tür fetvalar her zaman zenginlik ya da güç ya da ikisine birden sahip olanların çıkarlarına hizmet etmek için verilir. Bir diğer yol ise, Kilise'ye verildiği iddia edilen yetkiye dayanarak insanların günahlarını dinleyip onlara bağışlanma vermesi karşılığında bir rahibin alabileceği paradır. En kötü ve en yaygın olan, meşru bir dayanağı olmadan halkın malını yemenin yolu ise faizdir. Bunun dışında başka pek çok yöntem de vardır.

Her ne kadar müşriklerin gerçekliği çok açık olsa da, onlarla savaş meydanında yüzleşmek, Müslüman topluluğun dikkatle hazırlanmış bir sefer yürütmesini gerektiriyordu. Buna karşılık, önceki vahiylerin mensuplarıyla yüzleşme, daha güçlü ve daha derinlikli bir mücadele gerektiriyordu; bu mücadele, en baştan, bu insanların gerçeklerini ortaya koymayı amaçlıyordu. Ayrıca artık gerçeklerini yansıtmayan adlarının kaldırılmasını da gerektiriyordu. Oldukları gibi görünmeleri gerekiyordu: inkârcılar, Tanrı'ya ortak koşanlar ve Tanrı'ya ve O'nun mesajına karşı savaş halinde olanlar. Üstelik, daha da fazla sapkınlaşmışlardı; insanların mallarını ve servetlerini haksız yere yiyorlar ve insanları Tanrı'nın yolundan uzaklaştırıyorlardı. Bu ifşa, şu gibi ifadelerde ortaya çıkar:

Although the reality of the idolaters was very clear, confronting them on the battlefield required a carefully prepared campaign by the Muslim community. By contrast, the confrontation with the people of earlier revelations required an even stronger and more profound campaign which aimed, at the outset, to expose the reality of those people. It also required the removal of their nameplate which no longer reflected their reality. They needed to appear as they truly were: unbelievers, associating partners with God, and at war with God and His message. Moreover, they were too far astray, devouring people’s wealth and property without justification and turning people away from God’s path. This exposure comes in statements like the following:

Kitap ehli olmalarına rağmen, Allah'a ve ahiret gününe gerçekten inanmayan, Allah'ın ve Elçisinin haram kıldığını haram saymayan ve hak dinin peşinden gitmeyen kimselerle, boyun eğip cizye verinceye kadar savaşın. Yahudiler, "Uzeyr Allah'ın oğludur" derler; Hristiyanlar ise "Mesih Allah'ın oğludur" derler. Bu, ağızlarıyla söyledikleri sözlerdir; daha önce inkâr edenlerin sözlerini taklit ediyorlar. Allah onları kahretsin! Nasıl da döndürülüyorlar! Onlar, bilginlerini ve rahiplerini, Meryem oğlu Mesih'i de Allah'ın dışında rab edindiler. Oysa onlara yalnızca tek bir ilaha kulluk etmeleri emredilmişti; O'ndan başka ilah yoktur. O, kendilerine ortak koştukları şeylerden yücedir. Allah'ın nurunu ağızlarıyla söndürmek istiyorlar; ama Allah, kâfirler hoşlanmasa da, nurunu tamamlamadan başka bir şeyi kabul etmez. Elçisini hidayet ve hak din ile gönderen O'dur; kâfirler hoşlanmasa da, onu bütün dinlere üstün kılsın diye. Ey iman edenler! Bilginlerin ve rahiplerin çoğu, haksız yere insanların mallarını yerler ve insanları Allah'ın yolundan alıkoyarlar...

Fight against those who — despite having been given Scriptures — do not truly believe in God and the Last Day, and do not treat as forbidden that which God and His Messenger have forbidden, and do not follow the religion of truth, till they [agree to] pay the submission tax with a willing hand, after they have been humbled. The Jews say: Ezra is the son of God,’ while the Christians say: ‘The Christ is the son of God.’ Such are the assertions they utter with their mouths, echoing assertions made by the unbelievers of old. May God destroy them! How perverse they are! They make of their rabbis and their monks, and of the Christ, son of Mary, lords besides God. Yet they have been ordered to worship none but the One God, other than whom there is no deity. Exalted be He above those to whom they ascribe divinity. They want to extinguish God’s light with their mouths, but God will not allow anything but to bring His light to perfection, however hateful this may be to the unbelievers. It is He who has sent His Messenger with guidance and the religion of truth, so that He may cause it to prevail over all [other] religions, however hateful this may be to the idolaters. Believers, some of the rabbis and monks wrongfully devour people’s property and turn people away from God’s path... (Verses 29-34)

Allah'ın önceki vahiy sahiplerinin inançlarını bu şekilde ortaya koyması neyi ifade eder?

What does this exposure by God of the beliefs of the people of earlier revelations signify?

Bu sahte cephe, İslam davetçilerinin cahiliyye ile karşılaşmalarında bir engel işlevi görüyordu. Bu nedenle onun kaldırılması gerekiyordu; böylece artık yanıltıcı bir görüntü sunamayacaklardı. Müslüman topluluğun o dönemdeki içinde bulunduğu koşulların, topluluğun organik yapısı da dahil olmak üzere, önemini gözden kaçırmamalıyız. Tebük Seferi, ekonomik sıkıntıların yaşandığı bir dönemde gerçekleşmiş, bunun üzerine Arabistan yazının aşırı sıcağı da işleri daha da zorlaştırmıştı. Ayrıca Müslümanlar, Bizanslılarla açık savaşa girmekte isteksizdi; çünkü Araplar onlardan her zaman çekinmişti. Önceki vahiylerin sahiplerine, yani Tanrı tarafından indirilmiş ilahi kitaplara uyan kimselere karşı savaşmaya dair verilen genel emir, onları daha da huzursuz ediyordu.

The deceptive front they present acts as a check on the advocates of the Islamic message in their confrontation with the jāhiliyyah. Hence, it must be removed, so that they can no longer present a false image. We must not overlook the importance of the prevailing circumstances of the Muslim community at the time, including the organic structure of that community and the fact that the Tabūk Expedition took place at a time of economic hardship which was not made any easier by the extreme heat of the Arabian summer. Moreover, the Muslims were reluctant to confront the Byzantines in open warfare, because the Arabs had always held them in awe. They were even more uneasy about the general order given to them to fight the people of earlier revelations, when they were following divine Scriptures revealed by God.

Bu dinin bugünkü İslami diriliş hareketlerini dikkatle izleyen düşmanları, insan doğasını neyin etkileyebileceğini ve İslam tarihini tamamen bilmektedirler. Bu nedenle, dünyanın her yerinde İslami diriliş hareketlerini ezmek amacıyla beslendikleri ve desteklediklerİ rejimlere, hareketlere, değerlere, geleneklere ve felsefelere dışarıdan bir "İslami" görünüm vermeye özen göstermektedirler. Bunu yaparlar, çünkü bu dışsal "İslami" görünüm, İslam'ın gerçek savunucularının, bu sahte görünümün ardında yatan cahiliyye gerçeğiyle yüzleşmesini engelleyebilir.

The enemies of this faith who are watching carefully the Islamic revivalist movements of today are fully aware of what may influence human nature, and of the history of Islam as well. Therefore, they are keen to give an outward `Islamic’ appearance to the regimes, movements, values, traditions and philosophies they nurture and support in order to crush the Islamic revivalist movements the world over. They do so, because this outward `Islamic’ appearance may prevent the true advocates of Islam from confronting the jāhiliyyah reality that lies behind this false appearance.