Sûre, daha önce Musa'nın kıssasını ayrıntılı biçimde anlattıktan sonra İbrahim'in kıssasını anlatmış, böylece tarihte geriye gitmiştir. Şimdi ise Nuh'u ve kavmini anlatmak için daha da geriye gitmektedir. Burada önemli olan kronolojik sıra değildir; asıl odak noktası putperestliğin nihai sonu, ilahi mesajın inkârının sonudur.

The sūrah as we have seen recounts Abraham’s story after it had given a more detailed one of Moses, thus going back in history. Now it goes further back to tell us about Noah and his people. The chronological order is not important here because the focus is on the ultimate end of idolatry, on the end of denials of the divine message.

Nuh'un kıssası da, Musa ve İbrahim'in kıssaları gibi, birkaç sûrede anlatılmaktadır. Kısaca, Allah'ın peygamberlerini ve onların risaletlerini konu alan tarihî anlatım içinde, Ârâf sûresinde verilmiştir. Orada, Âdem'in cennetten indirilmesinin ardından gelmekte ve daha çok Nuh'un Allah'ın birliğini savunmasına ve kavmini büyük bir azabın tehlikesine karşı uyarmasına odaklanmaktadır. Kavmi ise onun apaçık bir sapkınlık içinde olduğunu söylemiş ve Allah'ın kendilerine bir insanı elçi olarak göndermesine şaşkınlıklarını dile getirmişlerdir.

Like the accounts of Moses and Abraham, Noah’s story is referred to in several sūrahs. It was given, in brief, in sūrah 7, The Heights, within the context of a historical account of God’s messengers and their messages. There it followed Adam’s fall from heaven, concentrating on Noah’s advocacy of God’s oneness and his warning to his people that they were risking grievous suffering. They accused him of being deep in error, expressing their amazement that God should send them a human messenger.

Boğulma yoluyla cezaları zikredilmekle birlikte, bu konuda herhangi bir ayrıntıya girilmemektedir.

Their punishment by drowning is mentioned but without going into any detail.

Yunus Suresi'nde (10. sure) kıssa kısaca anlatılır; peygamberliğinin sonunda, kavmine meydan okuduğu, ancak onların yine de inkâr ettiği döneme odaklanılır. Yunus, kendisine uyanlarla birlikte kurtarılmış, diğerleri ise boğulmuştur.

In Sūrah 10, Jonah, the story is given in brief, concentrating on the end of his mission when he challenged his people, yet they still denied him. He was saved with those who followed him, while the others were drowned.

Sure. "Sūrah 11, Hūd" stays as written. "God" becomes "Tanrı", and the Qur'an reference is kept as is. No ﷺ is needed since the Prophet Muhammad is not mentioned. Sūrah 11, Hūd, provides many more details about the flood, the ark and what happened after the flood. It mentions, for example, Noah's prayer for his son who was drowned with the rest of the unbelievers. In this sūrah we are also given an account of the sort of debate his people had with him about God's oneness. Translation: Sûre 11, Hûd, tufan, gemi ve tufandan sonra olanlar hakkında çok daha fazla ayrıntı verir. Örneğin, kâfirlerle birlikte boğulan oğlu için Nuh'un duasından söz eder. Bu sûrede ayrıca Nuh'un kavminin, Tanrı'nın birliği hakkında onunla yaptığı tartışmanın bir anlatımı da yer almaktadır.

"Nuh'un kavmi de Allah'ın elçilerini yalanlamıştı." Hmm, per rules: use "Tanrı" for God, not "Allah". Prophets keep usual Turkish form: Nuh. "Nuh'un kavmi de Tanrı'nın elçilerini yalanlamıştı." (Ayet 105) Bu, kıssanın sonudur; ancak kıssanın ayrıntılarına geçmeden önce ek bir vurgu olsun diye en başta verilmiştir.

“The people of Noah, too, denied God’s messengers.” (Verse 105) This is the end of the story, but it is given at the beginning so as to add extra emphasis, before moving on to give the details of the story.

Gerçek şu ki, Nuh'un kavmi yalnızca ona yalanladı, ancak burada Allah'ın elçilerini yalanladıkları belirtilir; çünkü mesaj birdir ve özü, Allah'ın birliğini kabul etmeye ve yalnızca O'na, O'na hiçbir ortak koşmadan ibadet etmeye çağrıdır. Bu nedenle, bu mesajı reddeden kimse, aynı mesajı savunan tüm Allah'ın elçilerini reddetmiş olur. Kur'an bu gerçeği birçok yerde ve farklı biçimlerde vurgular, çünkü bu, İslam inancının temel ilkelerinden biridir. Böylece insanlık tarihi boyunca ilahi dini tek bir çatı altında toplar ve insanlığı tüm kuşaklar boyunca iki gruba ayırır: inananlar ve inkâr edenler. Bir Müslüman, insanlık hayatının başlangıcından son ilahi mesaj olan İslam'ın gelişine kadar her ilahi dinin inanan topluluğunu kendi topluluğu olarak görür. Mümin, Allah'ın tüm elçilerini kabul eder, onların mesajlarına inanır ve hepsine en yüksek saygıyı gösterir; çünkü hepsi Allah'ın birliği olan aynı mesajı tebliğ etmiştir.

The fact is that Noah’s people denied him only, but they are described here as denying God’s messengers, because the message is one, summed up in the call to acknowledge God’s oneness and to worship Him alone, associating no partners with Him. Therefore, whoever rejects it denies all God’s messengers as they advocated one and the same message. The Qur’ān stresses this fact in several places and in different forms, because it is a basic principle of the Islamic faith. It, thus, brings the divine faith throughout human history under one umbrella, dividing mankind throughout all generations into two groups: believers and unbelievers. A Muslim considers that the community of believers in every divine religion, from the beginning of human life to the advent of the final divine message of Islam, as his own community. A believer accepts all God’s messengers, believes in their messages and looks upon them all with the highest respect, because they all preached the same message of God’s oneness.

Müslüman bakış açısına göre insanlık ırklara, renklere ve milliyetlere bölünmez. Hak ehli ve batıl ehli olarak ayrılır. Müslümanın kendi duruşu hak ehlinin yanındadır. Bu, Müslümanlara tüm tarih boyunca geçerli olan tek bir ölçüt verir. Onun değerleri ırk, renk, dil, ülke ve günümüzdeki veya geçmişteki akrabalık bağlarının çok üstündedir. Bu değerler, insanlığın hesap verebilirliğinin temeli olan iman bağında somutlaşır.