Toplamda sure, yüceden yayımlanan ve bütün evrende yankılanan genel bir bildiridir. Ayrıca, evrende yaşayan herkes tarafından anlaşılır.

In total, the surah is a general announcement issued from on high and echoed throughout the universe. Furthermore, it is understood by all who dwell in the universe.

Bu sure, tek bir kelimeden oluşan bir ayetle başlar: el-Rahmân. Biz bunu "Esirgeyen Rahmân" olarak çeviriyoruz. Bu giriş, anlamı, telaffuzu ve ahengiyle amaçlanmıştır. El-Rahmân: Bu kelimenin öyle bir yankısı vardır ki her yerde, uzaklara ve yüksek sesle yankılanır. El-Rahmân: Yükselen tonlaması bütün evrende çınlar, her yaratığa seslenir. Gökleri ve yeryüzünü doldurur, her kulağa ve her kalbe ulaşır.

It begins with a verse consisting of one word, al-Rahmdn, which we translate as ‘the Lord of Grace. This opening is intended in meaning, pronunciation and cadence. Al-Rahmdn: the word has a ring which is echoed everywhere far and loud. Al-Rahman: its rising intonation resonates throughout the universe, speaking to every creature. It fills the skies and the earth, and reaches every ear and every heart.

Ar-Rahmân. Sadece bu tek kelime ve ayet tamamlanmış. Bütün evren, bu büyük başlangıcın ardından gelen büyük haberi beklercesine kulak kesiliyor. Haber hemen geliyor:

Al-Rahmdn. Just the one word, and the verse is finished. The whole universe hearkens, awaiting the great news that follows this great opening. It comes immediately:

[Bu,] Rahman olan Allah'tır; Kur'an'ı öğretendir. İnsanı yaratmış, ona beyanı öğretmiştir. Güneş ve ay bir hesap üzere işlemektedir. Yıldızlar ve ağaçlar secde etmektedir. Göğü yükseltmiş ve mizanı koymuştur ki, mizanda taşkınlık etmeyesiniz. Öyleyse tartıyı adaletle yapın ve mizanda eksik tartmayın. Yeryüzünü de yaratıklar için sermiştir; onda meyveler, kabukları yarılmış hurma salkımlı hurma ağaçları, kabuğu içinde taneli ekinler ve kokulu bitkiler vardır. Öyleyse Rabbinizin nimetlerinin hangisini inkâr edersiniz? (Ayet 1-13)

[It is] the Lord of Grace who has taught the Quran. He created man and taught him to articulate thought and speech. The sun and the moon function in due measure. The stars and the trees prostrate themselves [before Him]. He has raised the skies high, and has set the balance, so that you may not exceed the balance. Weigh, therefore, with justice and do not fall short in the balance. He has laid the earth for His creatures, with all its fruits, its palm trees with sheathed clusters, its husked grain and its sweet-smelling plants. Which, then, of your Lord's blessings do you both deny? (Verses 1-13)

Bu, Rahman olan Rabbin bahşettiği nimetlerden bazılarını anlatan ilk bölümdür. "Kur'an'ı öğretti" müjdesinden sonra gelen ilk haberdir. Bu, insana verilen, Allah'ın lütfunu en güzel biçimde yansıtan en yüce iyiliktir. Kur'an, evrenin yasalarının ve Gökyüzü'nün yeryüzündeki insanlar için seçtiği yaşam düzeninin eksiksiz ve doğru bir tercümesidir. Bu yasalar ile yaşam düzeni arasında açık bir ilişki kurar; inancı, kavramları, değerleri, ölçüleri, sistemleri ve işleri aynı sağlam evren temeli üzerine inşa eder. Böylece insana huzur, güven, anlayış ve evrenle karşılıklı bir uyum sağlar.

Bu nedenle sure, insanın yaratılışından önce Kur'an öğretimine işaret etmektedir: "İnsanı yarattı, ona beyanı öğretti." (Ayet 3—4) İnsanın yaratılışı meselesini şimdilik bir kenara bırakalım, çünkü sure bunu birazdan yeniden anacaktır. Burada özellikle kastedilen, insanın zihnindekini ifade edebilmesi için öğretilmesidir.

Therefore, the surah mentions teaching the Qur’an ahead of man’s creation: “He created man and taught him to articulate thought and speech.” (Verses 3—4) We will leave aside for now the point of man’s creation, as the surah will presently mention this again. What is specifically intended here is man’s teaching so that he is able to express what is in his mind.

Konuşan, düşüncelerini dile getiren, fikirlerini açıklayan ve başkalarına karşılık veren insanı görürüz; ancak Allah'ın bu büyük lütfu üzerinde pek düşünmeyiz. Bu gerçekten de Kur'an'ın sıkça dikkatimizi çektiği büyük bir mucizedir. İnsan nedir? Nasıl başlar? Ve kendini nasıl ifade etmeyi öğrenir?

We see man speaking and articulating his thoughts, explaining his ideas, and responding to others, but we do not give much thought to this great favour God has granted. It is indeed a great miracle to which the Qur’an often alerts us. What is man? How does he begin? And how does he learn to articulate himself?

Bu, rahmi (uterus) içinde yaşam yolculuğuna başlayan tek bir hücredir; sonsuz derecede küçük, mikroskop altında güçlükle görülebilen ve kendi başına hiçbir şey açığa çıkaramayan bir hücre. Ancak kısa süre içinde bu tek hücre, çok çeşitli milyonlarca hücreden oluşan bir embriyoya dönüşür: kimisi kemik, kimisi kıkırdak, et, sinir, deri vb. olan hücreler. Bunlar, işitme, görme, tat alma, koku alma, dokunma ve bu değerli nimetlerin en önemli ve en büyüğü olan zihinsel idrak, sözle ifade etme, duyumsama ve ilham alma gibi büyüleyici işlevleri olan farklı organları oluştururlar. Bütün bunlar o mikroskobik hücreden meydana gelir: Nasıl? Hangi güçle? Hepsi, Rahman olan Rab'binden ve O'nun yaratmasıyla.

It is one cell that begins its life journey in the uterus, infinitely small, hardly visible under the microscope, and cannot reveal anything by itself. Yet soon enough this single cell becomes an embryo made up of millions of cells of a great variety: some are bone, some cartilage, flesh, nerve, skin, etc. They make up the different organs with their fascinating functions, such as hearing, sight, taste, smell, touch, and even the most important and greatest of these priceless favours: mental perception, verbal articulation, sensing and inspiration. All this from that microscopic cell: how? With what power? It is all from the Lord of Grace, and by His making.

Bu tür bir ifadenin nasıl ortaya çıktığını, şu Kur'an ayetinde belirtilen gerçekleri hatırlayarak ele alalım: "Allah sizi annelerinizin karnından hiçbir şey bilmez halde çıkardı; ama size işitme, görme ve akıl verdi ki şükredesiniz." ()

Sure'nun devamında Allah, nimetlerini hatırlatmaya devam eder: "Güneş ve ay hesap üzere (belli bir ölçüyle) hareket eder." (Âyet 5) Böyle her bir ölçünün ve birbiriyle uyumlu hareketin kusursuzluğu, bu ifadenin işaret ettiği olguları anlamaya çalıştığımızda insanı hayrete düşürür. Güneş kesinlikle en büyük gök cismi değildir. Sınırlarını tanımlayamadığımız uzay boşluğunda milyonlarca gök cismi vardır; bunların birçoğu Güneş'ten daha büyük, daha sıcak ve daha fazla ışık yayar. Örneğin Sirius, Güneş'ten 20 kat daha ağırdır ve 50 kat daha fazla ışık verir. Arcturus ise Güneş'ten 80 kat daha büyüktür ve 8.000 kat daha fazla ışık yayar. Başka gök cisimleri ise boyut, ağırlık ve ışık bakımından daha da büyüktür. Yine de ışık ve ısı için Güneş'e bağımlı yaşadığımız bu küçük gezegen Dünya'nın sakinleri olarak bizim için, bütün bu gök cisimleri arasında en önemlisi Güneş'tir.

The surah moves on highlighting God s favours: “ The sun and the moon function in due measure.” (Verse 5) The accuracy of each such measure and coordinated movement fills us with wonder as we try to appreciate the facts to which this statement refers. The sun is certainly not the largest celestial body. In open space, to which we can offer no definition of boundaries, there are millions upon millions of celestial bodies, many of which are larger and hotter, and produce more light than the sun. Sirius, for example, is 20 times heavier than the sun, and gives off 50 times more light. Arcturus is 80 times bigger in size than the sun and emanates 8,000 times more light. Other celestial bodies are even greater in size, weight and light. Yet for us, the inhabitants of this little planet earth that rely on the sun for light and heat, the sun is the most important of all of these.

Ay, dünyanın küçük bir uydusudur; ancak dünyadaki yaşam üzerinde büyük bir etkisi vardır. Gerçekten de deniz gelgitlerinde en önemli unsurdur.

The moon is a small satellite of the earth, but has a great influence on its life. It is indeed the most important element in the tidal movements of the sea.

Güneş ile ayın boyutları, sıcaklıkları, bizden uzaklıkları ve yörüngelerindeki hareketleri, dünyadaki yaşam üzerinde arzu edilen etkileri yaratacak şekilde en doğru biçimde hesaplanmıştır.

The sizes of both the sun and the moon, their respective temperatures, distances from us and movement in their orbits are most accurately calculated so as to produce their desirable effects on life on earth.

Ayrıca, onlar diğer gök cisimlerine göre kendi uygun konumlarına yerleştirilmişlerdir.

Furthermore, they are placed in their proper respective positions in relation to other celestial bodies.

"Yıldızlar ve ağaçlar O'na secde eder." (Ayet 6)

“The stars and the trees prostrate themselves [before Him].” (Verse 6)

Son atıf, büyük evrenin yapısında gözlemlenen kusursuz ölçüye yapılmıştı. Şimdi ise evrenin hangi yönü izlediğine yapılan atıftır. Bu kısa ifade, aydınlatıcı ve temel bir hakikate dair son derece ilham verici bir göndermeyi içermektedir.

The last reference was to the accurate measure observed in the structure of the great universe. Now the reference is to what direction the universe follows. This brief statement contains a highly inspiring reference to an enlightening and fundamental truth.

Bu evren ile Yaratıcısı ve Yaratıcısı olan Yüce Allah arasında değil, Yaratıcısı ve Var edicisi olan Yüce Tanrı ile bu evren arasında bir ibadet ve boyun eğme bağı vardır. Yıldızlar ve ağaçlar, evrende yaşayan yaratıklardan iki örnektir. Bunlar, evrenin izlediği yönüne dair açık bir fikir verir. Müfessirler, bu ayette geçen "necm" kelimesinin, yani yıldızın anlamı hakkında farklı görüşlere sahiptir. Kimileri bunun gökteki yıldızlara işaret ettiğini söylerken, kimileri de ağaçlar gibi dik durmayan bitkilere işaret ettiğini ileri sürmektedir. Hangi yorumu benimsersek benimseyelim, bu ayetin vurguladığı nokta aynıdır: evren ile Yaratıcısı arasındaki bağın tespiti. Evren, derece ve tabiat bakımından bir yaratıktan diğerine farklılık gösteren, ruhu olan canlı bir varlıktır; ancak özü aynı kalmaktadır.

There is a bond of worship and submission between this universe and its Creator and Originator, God Almighty. The stars and the trees are two examples of creatures that live in the universe. They give a clear idea of the direction the universe follows. Commentators have different views about the meaning of the word najm, or star, which occurs in this verse, with some saying that it refers to the stars in the sky, while others claim that it refers to plants that do not stand erect like trees. Whichever interpretation we take the point this verse stresses is the same, identifying the bond between the universe and its Creator. The universe is a living creature with a soul that differs in degree and nature from one creature to another, but its essence remains the same.

Uzun zaman önce insan kalbi, evrenin ve onun ruhunun bu gerçeğini fark etti. Bu fark ediş, Tanrı'nın ona bahşettiği duyarlı nitelikten kaynaklanıyordu. Ancak bu gerçek, insan her seferinde onu kendi deneyiminin ışığında aklıyla kavramaya çalıştığında bulanıklaştı. Ne var ki insan, son zamanlarda evrenin yapısındaki birliği fark edebildi; fakat evrenin canlı ruhunun doğasını anlamaktan hâlâ çok uzaktır.

Long ago, the human heart realized this fact about the universe and its soul. This realization is based on the sensitive quality God gave it. This fact, however, became blurred every time man tried to capture it with his mind, in the light of his own experience. Man, however, has recently been able to recognize the unity of the structure of the universe, but he remains far from understanding the nature of the universe’s living soul.

Şimdi yeryüzüne ve onun sularına geri dönüyoruz; Allah'ın miktarı, cinsi, nasıl aktığı ve nasıl kullanıldığı belirleyen bir ölçüyle yarattığı sulara. Wait, the rule: write the Turkish word for God, never "Allah". So correct: Şimdi yeryüzüne ve onun sularına geri dönüyoruz; Tanrı'nın miktarı, cinsi, nasıl aktığı ve nasıl kullanıldığı belirleyen bir ölçüyle yarattığı sulara.

We now turn back to the earth and its waters, which God has made in exact measure that determines quantity, type, how it runs and how it is used:

Yüce Allah, iki büyük su kütlesini serbest bırakmıştır ki birbirleriyle buluşsunlar; ancak aralarında, aşmadıkları bir engel vardır. Öyleyse Rabbinizin nimetlerinden hangisini yalanlarsınız? Her ikisinden de inciler ve mercanlar çıkar. Öyleyse Rabbinizin nimetlerinden hangisini yalanlarsınız? Denizlerde yüzen dağlar gibi ilerleyen yüce gemiler de O'nundur. Öyleyse Rabbinizin nimetlerinden hangisini yalanlarsınız? (Ayetler 19-25)

He has given freedom to the two great bodies of water, so that they may meet;yet between them is a barrier which they do not cross. Which, then, of your Lord's blessings do you both deny? Pearls and corals come from both. Which, then, of your Lord's blessings do you both deny? His are the lofty ships that sail like floating mountains through the seas. Which, then, of your Lord's blessings do you both deny? (Verses 19-25)

İki su kütlesi, Arapça metinde "iki deniz" olarak ifade edilmektedir; bunlar aslında tuzlu su kütleleri, yani denizler ve okyanuslar ile tuzlu olmayan su kütleleri, yani nehirlerdir. God, bunların serbestçe akmasına ve birbiriyle buluşmasına izin vermiş, ancak sınırlarını aşmalarına izin vermemiştir. Her biri kendi işlevini yerine getirecektir.

The two bodies of water, expressed in the Arabic text as 'the two seas', are in fact the salty bodies of water including seas and oceans and the unsalty ones or rivers. God left them free to run and to meet, but did not allow them to exceed their limits. Each will fulfil its own function.

Bunların arasında, Allah'ın koyduğu aynı nitelikte bir engel vardır. Yeryüzündeki su miktarları bir tesadüfün sonucu değildir; kesin bir ölçüyle belirlenmiştir. Tuzlu sular yeryüzünün dörtte üçünü kaplar ve çoğunlukla birbirine bağlıdır, kuru toprak ise yeryüzünün yalnızca yaklaşık dörtte birini oluşturur. Bu çok büyük miktardaki tuzlu su, dünyanın atmosferini temiz ve yaşamı destekleyecek uygun durumda tutmak için gereken miktardır.

In between them there is a barrier of the same nature, which God has put in place. The quantities of water on earth are not the result of any coincidence; they are determined by exact measure. Salty waters cover three-quarters of the earths surface and they are mostly connected, while dry land represents only about one quarter of the earth. This very large quantity of salty water is the amount needed to keep the earth’s atmosphere clean and suitable for supporting life.

Büyük evrende bizi bu turdan geçirdikten sonra, kaçınılmaz olarak ölecek olan çeşitli canlı türlerinden söz eden sure, şimdi yalnızca ebedi olan ve yüceliğin ve ihtişamın yalnızca kendisine ait olduğu tek Varlığı anıyor. Ölümün bütün canlıları kuşattığını gördükçe, Ebedi olan Allah'ın değil, Ebedi olan Tanrı'nın gerçekliğinin bilincine varırız:

Having taken us on this round in the great universe, referring to different types of creatures that will inevitably die, the surah now mentions the only One who is eternal, and to whom all glory and majesty belong. As we see death overtaking all creatures, we are conscious of the truth of God, the Eternal:

Üzerinde olan her şey yok olacaktır; ancak Rabbinin yüce ve ikram sahibi olan yüzü ebediyen kalacaktır. Öyleyse ikinizin de inkâr edeceği Rabbinizin nimetlerinden hangisidir? (Ayet 26-28)

All that lives on it perishes; but forever will remain the face of your Lord, full of majesty, granting grace. Which, then, of your Lord's blessings do you both deny? (Verses 26-28)

Tüm sesler kesilir, nefesler hafifler ve uzuvlar hareketsiz kalır.

All sounds become hushed, breathing faint, and limbs stop moving.

Ölümün havası tüm canlıların üzerine yayılır, göklerde ve yerde her hareketi durdurur. Ebedî yüzün azameti dışında hiçbir şey, yaratılmışların hepsini, zamanı, mekânı ve bütün evreni gölgelemez. İnsan ifadesi bu manzarayı resmedemez. Alçakgönüllü bir dinginlik, tam bir sessizlik ve mutlak bir heybet duygusu veren Kur'an metnine bir şey ekleyemez. Hayat ile dolup taşan evrenin, ardından bütünüyle hareketsiz kaldığı tam bir boşluk tablosu çizer. Yine de bizde, tecrübemizden anlayamadığımız ama kavrayabildiğimiz bir imge uyandırır. Sure, insanlara ve cinlere hatırlatılan nimetlerden birinin bu gerçeğin tam olarak kavranması olduğunu ele aldığı için aynı uyarı tekrar eklenir: "Rabbinizin nimetlerinden hangisini yalanlayabilirsiniz?" (Ayet 28)

The air of death spreads over all living creatures, stopping every move throughout the heavens and earth. Only the majesty of the Eternal face overshadows all creatures, time, place and the entire universe. Human expression cannot depict the scene. It cannot add to the Qur’anic text which gives us a feeling of humble tranquillity, complete silence and total majesty. It paints a scene of total emptiness that leaves the whole universe motionless after it had been bustling with life. Yet it instils in us an image which we cannot understand from our experience but can comprehend. The same comment is added, as the surah considers the full understanding of this fact to be one of the blessings humans and jinn are reminded of: “Which, then, of your Lord's blessings do you both deny? (Verse 28)

Allah'ın ebediyeti hakkındaki gerçek, başka bir gerçeği doğurur: bütün yaratıklar yok olmaya mahkûmdur ve bu nedenle varlıklarıyla ilgili her şeyi, eşi benzeri olmayan, ebedi olan ve evrendeki her şeyin kontrolünü elinde bulunduran Tek'e yönelirler:

The truth of Gods eternity gives rise to another truth: all creatures are bound to perish and, therefore, they all address everything related to their existence to the One who is without equal, eternal and in control of everything in the universe:

Göklerde ve yerde olan herkes O'ndan dilekte bulunur. O, her gün bir yönüyle tecelli eder. Öyleyse ikiniz, Rabbinizin hangi nimetlerini inkar edeceksiniz?” (Ayet 29-30)

Everyone in heaven and earth entreats Him. Every day He manifests Himself in some wonderful way. Which, then, of your Lord's blessings do you both deny?” (Verses 29-30)

Hepsi duâ ve niyazlarını yalnızca Ona yöneltir, çünkü bu tür talepleri kabul edebilecek olan yalnızca O'dur. Her şey yok olacaktır; dolayısıyla bu tür duâlarla yalnızca O'na yönelinebilir. Talepleri cevaplandıran yalnızca O'dur ve yalnızca O'na yönelen hiç kimse asla hüsrana uğramaz.

They all address their entreaties and appeals to Him alone because He is the only One to receive such requests. All else will perish, so they cannot be addressed with such appeals. He is the only One to answer requests, and none who appeals to Him alone will ever end in failure.

Tanrı'dan başkasına yalvaran ya da dua eden kimse, tamamen sapkınlık içindedir. Mutlaka yok olacak bir yaratık, yine yok olacak bir başkasına ne yapabilir? Muhtaç olan, yine muhtaç olan bir başkasına ne verebilir?

Anyone who entreats or appeals to someone other than God is utterly in error. What can a creature that will inevitably perish do to another who will also perish? What can one in need give to another also in need?

O'na hamd olsun, O her gün bir başka şekilde tecelli eder.

All glory to Him, He manifests Himself every day in a different way.

Bu evren, sınırlarını bilmediğimiz bu evren, bütünüyle O'nun iradesine tabidir ve O'nun kontrolü altında işlemektedir. Bu kontrol, evrenin bir bütün olarak genelini kapsadığı gibi, aynı zamanda her bir canlının tek tek ve her bir bireyin her organını, hücresini ve molekülünü de kapsar. O, her şeye hakkını verir, her birine bir görev tayin eder ve onun bu görevini nasıl yerine getirdiğini izler. Bu kontrol, topraktan çıkan her filizi, düşen her yaprağı, yerin derin karanlığındaki her tohumu, yaş veya kuru her şeyi, denizdeki her balığı, toprağın içindeki her solucanı, saklandıkları yerlerdeki her böceği, hayvanı veya kuşu, yaşayan her şeyin her yumurtasını, civcivini, tüyünü ve hücresini gözetler. Her şeyi kontrol eden Zat, bir şeyle meşgul olup başka bir şeyden yüz çevirmez. Gizli veya açık hiçbir şey O'nun ilminden kaçmaz.

Tanrı'nın ebediyetine dair bu temel hakikati, yani her şeyin yok olmasına karşın Onun baki olduğunu ve Onun tüm yaratıklarının bütün işlerini kontrol ettiğini açıkça ortaya koyduktan sonra, sure, tüm kalpleri korkuyla dolduran bir tehditle başlayan yeni bir bölüme geçer. Bu, surenin ilerleyen kısmında ele alınacak Kıyamet Günü tartışmasına bir giriş niteliğindedir.

Having stated this fundamental truth of Gods eternity while everything else perishes and its correlate making clear that He controls all the affairs of all His creatures, the surah begins a new section that starts with a threat that sends fear into all hearts. This is a prelude to the discussion of the Day of Judgement that follows later in the surah'.

Sizin için iki büyük topluluğa (cinler ve insanlar) yöneleceğiz.

We shall attend to you two huge communities [of jinn and mankind].

Rabbinizin hangi nimetini yalanlayabilirsiniz? Ey cin ve insan topluluğu! Eğer göklerin ve yerin kenarlarını aşabiliyorsanız, aşın bakalım. Ancak bir güçle (sultanla) olmadan aşamazsınız. Rabbinizin hangi nimetini yalanlayabilirsiniz? Üzerinize bir ateş alevi ve erimiş bakır gönderilecek; o zaman kendinizi savunamazsınız. Rabbinizin hangi nimetini yalanlayabilirsiniz? (Ayet 31-36)

Which, then, of your Lord's blessings do you both deny? Jinn and mankind, if you can pass beyond the regions of heaven and earth, then do so. You cannot pass beyond them without authority. Which, then, of your Lord's blessings do you both deny? A flash of fire will be sent against you, and molten brass, and you will be left without support. Which, then, of your Lord's blessings do you both deny? (Verses 31-36)

"Biz sizin iki büyük topluluğunuzla ilgileneceğiz [cinler ve insanlar]." (Ayet 31) İnsanın da cinnin de karşılayamayacağı ne korkunç bir tehdit! Gerçekten de sağlam dağlar, yıldızlar ve galaksiler bunu duyunca titrer. Her türlü güç ve azamet sahibi Yüce Allah, bu iki aciz varlık olan insan ve cinnin hesabıyla ilgileneceğini söylüyor ve sözüne bir uyarı havası veriyor! Tasavvur edilemeyecek kadar dehşet verici! Tehdidin daha harfi harfine bir çevirisi şöyle olurdu: "Sizin iki topluluğunuzla ilgilenmek için boş kalacağız..." Yüce Allah - yüceliği sonsuz olan O - bir şeyle meşgul olup da onun meşguliyetinden kurtulmaya ihtiyaç duyacak değildir. Bu, yalnızca bizim anlamamızı kolaylaştırmak ve uyarıyı çarpıcı ve ezici bir biçimde iletmek için kullanılmış bir ifadedir. Bu bütün evren tek bir sözle, "Ol" emriyle var edilip yerine oturtulmuştur ve bu söz söylendiğinde bütün evren var olmuştur. Aynı şekilde, onun tamamen yok olması için de bir kez verilecek bir emir, göz açıp kapayana kadar geçen bir sürenin bile altında yeterlidir. Öyleyse Yüce Allah bu iki yaratık topluluğu olan insan ve cinne tamamen yöneldiğinde, onlara ceza verirken, bu iki topluluğun başına ne gelebilir? Bu korkunç tehdidin gölgesinde ikisine de şu soru sorulur:

Sure'nin geri kalan kısmını Kıyamet Günü'nün sahneleri ve tasvirlerine ayırmıştır; bu tasvirler evrensel bir sarsıntıyla başlar, ardından hesap, karşılık ve mükâfat tasvirleri gelir. Bu da surenin başlangıcıyla uyumlu olarak evrenin bir tasviriyle başlar: “Gök yarıldığında ve erimiş yağ gibi kızıl bir renk aldığında.” (Âyet 37) Gökyüzünün kızıl gül gibi renk alıp yağ gibi aktığı bir resimle karşılaşırız. Kıyamet Günü'nde evreni tasvir eden âyetlerin toplamı, tüm gök cisimlerinin, işleyişlerini kontrol eden ve yörüngelerini ve hareketlerini düzenleyen sistemden koptuktan sonra tamamen yok olacağını doğrular. Şu anda tartıştığımız âyet de bunlardan biridir. Şu âyetler de anılabilir: “Yeryüzü şiddetle sarsıldığında, dağlar ufalanıp savrularak ince toz haline geldiğinde.” (56: 4-6) “Gözler kamaştığında, ay tutulduğunda, güneş ve ay bir araya getirildiğinde.” (75: 7-9) “Güneş dürüldüğünde, yıldızlar döküldüğünde, dağlar yürütüldüğünde, on ay gebe develer sahipsiz bırakıldığında, vahşi hayvanlar bir araya toplandığında, denizler alevlendirildiğinde.” (81: …)

The surah devotes its remaining part to images and scenes of the Last Day, starting with a universal upheaval, followed by images of reckoning, requital and reward. This commences with an image of the universe that fits with the opening of the surah-. “When the sky is rent asunder and becomes rose-red like [burning] oil." (Verse 37) We are introduced to a picture of the sky turning rose-red or looking like a red rose and flowing like oil. The sum of the verses describing the universe on the Day of Judgement confirm the total destruction of all celestial bodies, after they break loose of the system which controls their operation and coordinates their orbits and movements. One of these verses is the one we are now discussing. Others may be cited, such as: “ When the earth is violently shaken and the mountains crumble away and scatter abroad into fine dust.n (56: 4-6) “When eyes are dazzled, and the moon eclipsed, and the sun and the moon are brought together.” (75: 7-9) the sun is darkened, when the stars fall and disperse, when the mountains are made to move away, when the camels, ten months pregnant, are left untended, when the wild beasts are brought together, when the seas are set alight.” (81:

1—6) “ Gök yarıldığında, yıldızlar dağıldığında, denizler taşırıldığında,. (82: 1-3) “Gök yarıldığında, Rabbine gerçek bir boyun eğişle itaat ederek; yer düzleştirildiğinde ve içindekileri dışarı atıp boşaldığında, Rabbine gerçek bir boyun eğişle itaat ederek!” (84: 1-5) Bu ayetlerin hepsi ve daha birçoğu, evreni tamamen kuşatacak olan bu büyük olaya işaret etmektedir; bu olayın mahiyeti yalnızca Tanrı tarafından bilinmektedir.

Kur'an'da şimdiye kadar ilk kez iki bahçeden söz ediliyor ve büyük cennet bahçesinin içinde muhtemelen daha birçok bahçe vardır. Bu bahçelerin burada özellikle anılması, onların önemini vurgulamak için olabilir. Bir sonraki sure olan Kaçınılmaz Olay'da, cennet ehlinin iki büyük grup oluşturduğunu öğreniyoruz: Tanrı'ya en yakın kılınacak olan öne geçenler ve sağdaki insanlar. Her biri büyük bir mutluluk yaşayacaktır.

For the first time in the Qur’an so far two gardens are mentioned, and there are probably more within the great garden of heaven. Their mention here, in particular, may be to stress their importance. In the next surah, The Inevitable Event, we learn that the dwellers of heaven form two large groups: the ones to the fore who will be brought nearest to God, and the people to the right. Each will experience great bliss.

Burada da bu iki cennetin, yüksek bir konuma sahip bir grup için tahsis edildiğini hissediyoruz. Bu, bir sonraki surede Allah'a en yakın olanlar olarak tarif edilen grup olabilir. Birinci iki cennetten daha az incelikli olan iki cennet daha görüyoruz ve bunların, zikredilen gruplardan sonra gelen bir gruba ait olduğunu düşünüyoruz. Bu grup, sağdakiler olabilir. Durum her ne ise, şimdi bu ilk iki cennet grubuna bakalım ve onların mutluluğunu hissedelim. Onlar "Dallarını gölgeleyen" (48. ayet) cennetlerdir.

Here also we feel that these two gardens are designated for a group with a high position. It may be the group described in the next surah as being closest to God. We see another two gardens which are less refined than the first two and we feel that they belong to a group that comes next to the ones already mentioned. This group may be the people to the right. Whatever the case may be, let us look at this first grouping of two gardens, feeling their bliss. They are “ With shading branches.” (Verse 48)

Arapça "afnan" kelimesi, özellikle yeni filizlenmiş ve tazelik havası yayan dalları ifade eder. Bu bahçelerde "akan iki pınar" vardır. (Ayet 50) Böylece bu bahçeler asla suyu eksik olmaz.

The Arabic word used for branches, afnan, conveys in particular newly springing branches that spread an air of freshness. These gardens have “a pair of flowing springs.” (Verse 50) Thus, they are never short of water.

Üstelik onlarda "Her türden meyveden çift çift" (Ayet 52) vardır. Meyveleri bol ve çeşitlidir. Bu bahçelerin sakinleri nasıl yaşayacaklar? "Kalın ipek astarlı halılar üzerine yaslanacaklar." (Ayet 54)

Moreover, they are “With every kind of fruit in pairs” (Verse 52) Their fruits are plentiful and varied. How will the dwellers of these gardens live? “They will recline on carpets lined with rich brocade.” (Verse 54)