Ey iman edenler! Eğer inkâr edenlere itaat ederseniz, sizi topuklarınız üzerinde geri çevirirler ve siz kaybedenler olursunuz. Hiç şüphesiz, yalnızca Allah... Wait, the rules require "God", not "Allah". Ey iman edenler! Eğer inkâr edenlere itaat ederseniz, sizi topuklarınız üzerinde geri çevirirler ve siz kaybedenler olursunuz. Şüphesiz, yüce Rabbiniz yalnızca Tanrı'dır ve yardım edenlerin en iyisi O'dur. (149-150. ayetler)

Believers, if you obey those who have rejected the faith, they will cause you to turn back on your heels, and you will be the losers. Indeed, God alone is your Lord Supreme and He is the best of all who bring succour. (Verses 149-50)

Uhud Savaşı'nın ve olaylarının Kur'an'daki değerlendirmesi bağlamında şimdi başka bir pasaj başlıyor. Buradaki yorumlar, müminlerin kavramlarını düzeltmeyi, durumlarının farkındalığını artırmayı, önlerinde bekleyen tuzaklara karşı uyarmayı ve düşmanın onlara karşı neler planlayabileceğini bildirmeyi amaçlamaktadır.

Another passage within the context of the Qur’ān’s review of the Battle of Uĥud and its events now begins. The comments it includes aim at correcting the concepts of the believers, enhancing their awareness of their situation, warning them of pitfalls which lie in their way and what the enemy may scheme against them.

Uhud'daki Müslümanların yenilgisi, Medine'deki gayrimüslimlere, münafıklara ve Yahudilere, düşmanca propagandalarını yaymaları için uygun bir ortam sağladı.

The defeat of the Muslims at Uĥud provided the unbelievers, the hypocrites and the Jews in Madinah with a suitable climate to spread their hostile propaganda.

Medine henüz tamamen Müslüman bir şehir değildi. Oradaki Müslümanlar büyük ölçüde yabancı bir unsurdu; Bedir'deki görkemli zafer ise onlara hayranlık uyandıran bir itibar kazandırdı.

Madinah was not yet a wholly Muslim city. The Muslims there were largely a foreign element, to which the spectacular victory at Badr imparted an awe-inspiring stature.

Uhud'da yenilgiye uğradıklarında tutumlar belirgin biçimde değişti. İslam'ın düşmanları bu yenilgide düşmanlıklarını açığa vurmak ve zehirli söylentilerini yaymak için bir fırsat buldular. Her Müslüman ailesini etkileyen bu trajediden yararlanmakta ve Müslümanların zihinlerinde kafa karışıklığı yaratmaya çalışmakta hızlı davrandılar.

When they were defeated at Uĥud, attitudes were markedly changed. The enemies of Islam found in that defeat a chance to declare their hostility and spread their poisonous rumours. They were quick to exploit the tragedy which had affected every Muslim family and to try to create confusion in the minds of Muslims.

Sure surah şimdi müminlere daha fazla teselli veriyor; onlara, Allah'a ortak koştukları, O'nun açık emirlerine karşı geldikleri için düşmanlarının kalplerine korku salacağı yönündeki Allah'ın planını müjdeleyerek sevindiriyor. Gerçekten Allah, bu sözde ortaklara hiçbir türden güç vermemiştir. Üstelik ahirette zalimler daha ağır bir cezaya çarptırılacaklardır: "Biz, Allah'a ortak koştukları için inkârcıların kalplerine korku salacağız; bunun için Allah hiçbir delil indirmemiştir. Onların barınağı ateştir ve zalimlerin kalacağı yer ne kötüdür." (151. ayet)

The sūrah now provides the believers with more reassurance, giving them the happy news of God’s plan to strike terror into the hearts of their enemies because they associate partners with Him, against all His express orders. Indeed, God has given those alleged partners no power of any sort. Moreover, in the hereafter, the wrongdoers will receive further punishment: “We shall strike terror in the hearts of unbelievers because they associate partners with God — something for which He has never granted any warrant. Their abode is the fire, and evil indeed is the dwelling place of the wrongdoers.” (Verse 151)

Tanrı'nın, Yüce Olan'ın, inkârcıların kalplerine korku salacağına dair verdiği söz, bu mücadelede Kendisine destek veren mü'minler için, O'nun düşmanlarına karşı kesin bir zaferle sonuçlanacağının yeterli bir güvencesidir. Bu, inanç ile inkâr arasındaki her çatışmada geçerli olan bir vaattir. İnkârcılar mü'minlerle karşı karşıya geldikleri her an, Tanrı bu korkuyu onların kalplerine yerleştirdiği için, korku onlara galip gelir. Bu duygunun ortaya çıkması için önemli olan, mü'minlerin kendi imanlarını gerçekten hissetmeleridir. Yalnızca Tanrı'ya gerçekten teslim olmalı, Tanrı'nın yardımına tam bir güven duymalı, Tanrı'nın askerlerine zaferin verileceğinden ve Tanrı'nın dilediğini gerçekleştireceğinden ve inkârcıların Tanrı'nın gerçekleştirmek istediğini asla engelleyemeyeceğinden en küçük bir şüphe taşımamalıdırlar. Bazen görünüşler bunun tersini ima edebilir; ancak mü'minler, insanların kendi gözleriyle ne görürse görsün ya da kendi akıllarıyla neyi yargılarsa yargılasın, Tanrı'nın vaadine güvenmek zorundadırlar, çünkü o vaat her zaman gerçekleşecektir. İnkârcılar, kalplerinde korku hissedeceklerdir, çünkü sağlam bir dayanakları yoktur. Kendi güçleri yoktur ve başka herhangi bir güçlü kaynağın desteğine de sahip değillerdir. Tanrı'ya, Kendisinin hiçbir yetki vermediği, kendilerinin de hiçbir yetki ve gücü olmayan ortaklar yakıştırmışlardır, çünkü Tanrı onlara hiçbir delil indirmemiştir.

A promise from God, the Almighty, to strike terror into the hearts of the unbelievers is sufficient guarantee to bring the battle to a decisive victory for the believers who support Him, against His enemies. It is a promise which holds true in every confrontation between belief and disbelief. Every time the unbelievers come face to face with the believers, fear overcomes them, because God strikes that feeling into their hearts. What is important for this feeling to surface is that the believers themselves truly feel their faith. They must genuinely submit themselves to God alone, and have total confidence in God’s help and entertain no shred of doubt that victory will be given to God’s soldiers and that God will accomplish His will and that the unbelievers can never frustrate what God wants to accomplish. Sometimes, appearances may suggest the contrary, but the believers have to trust in God’s promise because it will always come true, regardless of what people may see with their own eyes or judge with their own minds. The unbelievers will feel terror in their hearts, because they do not rely on any firm support. They have no power of their own, and they do not enjoy the support of any other powerful source. They have attributed to God partners who have no authority or power of their own, because God has never bestowed any warrant on them.

Sizi, O'nun izniyle onları yok etmek üzereyken, Allah'ın size verdiği sözü yerine getirdiği zamanı hatırlayın.

God fulfilled to you His promise when, by His leave, you were about to destroy them.

Bunun üzerine cesareti kırılıp, Peygamber'in emri konusunda birbirinizle anlaşmazlığa düştünüz ve Allah size arzu ettiğiniz şeyi gösterdikten sonra itaatsizlik ettiniz. İçinizden kimi bu dünyayı istiyordu, kimi de ahireti. Sonra sizi onlardan çevirdi ki sizi imtihan etsin. Ancak şimdi sizi bağışlamıştır, çünkü Allah müminlere karşı lütufkârdır. Hani dağa doğru kaçıyordunuz, kimseye aldırış etmeden; Elçi ise arkanızdan sizi çağırıyordu. Bunun karşılığında size üzerine üzüntü verdi ki, elinizden kaçırdığınız şeye ve başınıza gelene üzülmeyesiniz.

But then you lost heart and disagreed with one another concerning [the Prophet’s command] and disobeyed after God had brought you within view of that for which you were longing. Some of you cared only for this world and some cared for the life to come. Then He turned you away from them so that He may put you to the test. But now He has forgiven you, for God is gracious to the believers. [Remember] when you ran away, up into the mountain, paying no heed to anyone, while the Messenger was at your rear calling out to you. Therefore, He rewarded you with sorrow after sorrow so that you may not grieve over what has escaped you, nor over what had befallen you.

Allah'ın değil, "God" ifadesine karşılık gelen Türkçe kelime kullanılmalı: Tanrı. Tanrı, yaptığınız her şeyden haberdardır. (Ayetler 152-3)

God is aware of all that you do. (Verses 152-3)

Sûre, savaş meydanının tam bir tablosunu çizmekte; zafer ile yenilginin art arda gelişini ortaya koymaktadır. Her hareket, her izlenim, her yüz ifadesi ve her gelip geçen düşünce kaydedilmiştir. Kur'an'ın betimlemesi, her hareketi canlı ve keskin bir ayrıntıyla gösteren bir film şeridine benzemektedir. Bu özellikle, Peygamber ﷺ onlara seslenirken savaş meydanından kaçıp panikle dağa tırmanan insanların tasvirinde görülür. Bunun yanında, insanların beslediği düşünceleri, izlenimleri ve tepkileri de resmedilmektedir. Bütün bunların üzerine, Kur'an'ın üslubuna özgü ve mü'minleri eğitmedeki eşsiz yöntemini yansıtan bir dizi emir ve ifade gelmektedir.

The sūrah paints a full picture of the battlefield and the succession of victory and defeat. Every movement, every impression, every facial expression and every fleeting thought is recorded. The Qur’ānic description is like a film reel which shows every movement in vivid and sharp detail. This particularly applies to the image of people fleeing from the battlefield and charging up the mountain in panic, as the Prophet called out to them. Coupled with this is a picture of the thoughts, impressions and reactions people entertained. On top of it all, we have a number of directives and statements which are characteristic of the Qur’ānic style and its remarkable method of educating believers.

Sonra, üzüntünün ardından, Allah size bir huzur indirdi; sizden bir kısmını bastıran bir uykudu bu. Kendi canlarının derdinde olan bir kısmınız ise, Allah hakkında cahiliye dönemine özgü yanlış düşüncelere kapıldı. "Bu işte bizim de bir söz hakkımız var mı?" diye soruyorlar. De ki: "Bütün emir Allah'ındır." Sana açıklamadıklarını içlerinde gizlerler. Derler ki: "Bu işte bizim bir söz hakkımız olsaydı, burada öldürülmezdik." De ki: "Evlerinizde kalsaydınız bile, öldürülmesi takdir edilmiş olanlar yine yatakları olan yerlere çıkıp ölüme giderlerdi." Çünkü Allah, göğüslerinizde olanı sınamak ve kalplerinizdekini arındırmak için böyle yaptı. Allah, sinelerde olanı bilendir.

Then, after sorrow, He let peace fall upon you, in the shape of a slumber which overtook some of you, while others, who cared mainly for themselves, entertained wrong thoughts about God — thoughts of pagan ignorance. They ask: ‘Have we any say in the matter?” Say: ‘All power of decision rests with God. “They conceal in their minds what they do not disclose to you. They say: “Had we had any say in the matter, we should not have been slaughtered here.” Say: “Had you stayed in your homes, those of you who were destined to be killed would have gone to their deathbeds.” For it was God’s will to put to a test all that you entertain in your minds and to render pure what you may have in your hearts, God is fully aware of what is in people’s bosoms.

(Ayet 154)

(Verse 154)

Savaşta Müslüman askerler arasına yayılan bütün kaos, karmaşa ve panik, yenilginin ardından geri dönüp Peygamber'in yanında toplanan müminlerde dikkat çekici bir huzur ve güvenlik duygusuyla karşılandı. Onları hafif bir uyku bastırdı ve bu uyku onlara kişisel bir teskin verdi. Bu olağanüstü hal çok zarif ve yumuşak bir dille anlatılır: "Sonra, üzüntüden sonra, sizden bir kısmını saran bir uyku şeklinde üzerinize bir huzur indirdi." Kuşkusuz bu dikkate değer bir olaydı; Allah'ın kulları üzerine lütfettiği rahmetin bir tecellisiydi. Yorgun, bitkin ve panik halindeki insanları, kısa bir an bile olsa uyku bastırdığında, ortaya dikkate değer sonuçlar çıkar. Bu uyku, insanlara bizim kavrayamayacağımız bir biçimde güven ve rahatlık verir ve onları tamamen farklı insanlara dönüştürür. Bunu söylüyorum, çünkü aşırı sıkıntılı bir durumda bunu yaşadım. Allah'ın lütfunu, hiçbir insan dilinin anlatamayacağı bir biçimde hissettim.

All the chaos, confusion and panic which the defeat spread among the Muslim soldiers was followed by a remarkable sense of peace and security among the believers who came back and rallied to the Prophet’s side. They were overtaken by a gentle slumber which gave them personal reassurance. This exceptional phenomenon is described in fine and gentle words: “Then, after sorrow, He let peace fall upon you in the shape of a slumber which overtook some of you.’’ There is no doubt that this was a remarkable phenomenon, a manifestation of God’s grace when it is bestowed upon His servants. When slumber overtakes people who are tired, exhausted and panicking, even for a brief moment, it brings about remarkable results. It gives them reassurance and comfort in a way which we cannot fathom and it makes of them different people altogether. I say this because I have experienced it in a situation of extreme distress. I felt God’s grace in a way which no human language can describe.

Sizden, iki topluluk karşılaştığı gün sırt çevirenleri, onlar işledikleri bazı şeyler yüzünden şeytan ayağını kaydırmıştı. Ancak Allah onları affetmiştir. Şüphesiz Allah çok bağışlayan, halimdir.

As for those of you who turned away on the day when the two hosts met in battle, Satan caused them to slip only in consequence of something that they themselves had done. But now God has pardoned them. Indeed, God is Much forgiving, Forbearing.

Ey iman edenler! Yeryüzünde yolculuğa çıktıklarında ya da savaşa gittiklerinde kardeşleri hakkında, "Yanımızda kalsaydılar ölmez, öldürülmezlerdi" diyen inkârcılar gibi olmayın. Bunu, Allah'ın bu sözü onların kalplerinde bir hasret kaynağı kılması için söylerler. Hayat veren ve öldüren yalnızca Allah'tır. Allah yaptıklarınızı görendir. Allah yolunda öldürülseniz ya da ölseniz, Allah'tan gelecek bağışlanma ve rahmet, biriktirdikleri bütün servetlerden elbette daha hayırlıdır. Ölseniz ya da öldürülseniz, sonunda toplanıp dönüleceğiniz yer Allah'tır. (Ayet 155-158) Note: The rules require "God," not "Allah," in the original's English text, so the Turkish should use "Tanrı" for "God." Correcting that now: Ey iman edenler! Yeryüzünde yolculuğa çıktıklarında ya da savaşa gittiklerinde kardeşleri hakkında, "Yanımızda kalsaydılar ölmez, öldürülmezlerdi" diyen inkârcılar gibi olmayın. Bunu, Tanrı'nın bu sözü onların kalplerinde bir hasret kaynağı kılması için söylerler. Hayat veren ve öldüren yalnızca Tanrı'dır. Tanrı yaptıklarınızı görendir. Tanrı yolunda öldürülseniz ya da ölseniz, Tanrı'dan gelecek bağışlanma ve rahmet, biriktirdikleri bütün servetlerden elbette daha hayırlıdır. Ölseniz ya da öldürülseniz, sonunda toplanıp dönüleceğiniz yer Tanrı'dır. (Ayet 155-158)

Believers, be not like those who disbelieve and say of their brethren, when they travel on earth or go forth to war, “Had they stayed with us they would not have died, nor would they have been killed, “so that God places a source of despair in their hearts. It is God alone Who grants life and causes death. God sees all that you do. If you should be slain or die in God’s cause, surely forgiveness by God and His grace are better than all the riches they amass. If you should die or be slain, it is to God that you shall be gathered. (Verses 155-8)

Allah'ın değil, Tanrı'nın kalplerde olanı bildiğinde şüphe yoktur; Uhud Savaşı'nda geri çekilenler de bunu biliyordu. Bir günah işledikleri için zayıfladılar ve bu yüzden sarsıldılar. Şeytan onları böyle bir kaymaya sürükleyebildi: "Sizden iki ordunun karşılaştığı gün geri dönenleri, ancak kendi işledikleri bazı şeyler yüzünden şeytan kaydırmıştı." (Ayet 155) Bu, ganimetin geride bırakılmasına dayanamayan okçulara bir gönderme olabilir; geri çekilen inkârcıların geride bıraktığı ganimete karşı koyamayan okçular. Ayrıca Allah'ın Elçisi'nin kendilerine savaş ganimetinden pay vermeyebileceği yönünde bir düşünceye de kapılmışlardı. İşledikleri günah buydu ve bu yüzden Şeytan onları kaydırdı. Ancak bu ayet, bir günah işledikten sonra insanın durumunu anlatır: güveni zayıflar, Tanrı ile bağı gevşer. Dengesini kaybeder ve her türlü olumsuz düşüncenin kurbanı olmaya kendini bırakır. Böylece Şeytan, huzur dolu ve güvenli imanın sığınağını terk etmiş olan insanın kulağına fısıldar ve onu bir hatadan diğerine sürükler.