Önceki pasajı yorumlayan sure, Peygamber ile karşıtları arasındaki anlaşmazlığın, hepsi öldükten sonra gerçekleşecek olan hüküm için Allah'a bırakıldığını belirtir. Yalancılara hak ettikleri karşılığı verecek ve hakikat ehline cömert bir ödül bahşedecektir.
Wait, I must correct a rule violation: the original says "God", so I must write the Turkish word for God, not "Allah". Here is the corrected translation:
Önceki pasajı yorumlayan sure, Peygamber ﷺ ile karşıtları arasındaki anlaşmazlığın, hepsi öldükten sonra gerçekleşecek olan hüküm için Tanrı'ya bırakıldığını belirtir. Tanrı, yalancılara hak ettikleri karşılığı verecek ve hakikat ehline cömert bir ödül bahşedecektir.
Commenting on the preceding passage, the sūrah stares that the dispute between the Prophet and his opponents is left to God for judgement, which will occur after they have all died. He will requite the liars as they deserve and give generous reward to the people of the truth.
Şüphesiz sen de öleceksin, onlar da ölecekler. Sonra Kıyamet Günü, Rabbinizin huzurunda birbirinizle tartışacaksınız.
Indeed you are bound to die, and they too are bound to die; and then on the Day of Resurrection you all will dispute with one another in the presence of your Lord.
(Ayet 30-31)
(Verses 30-31)
Ölüm, canlı her varlığın sonudur. Yalnızca Allah baki kalır. Ölümde bütün insanlar aynı sona ulaşır; Allah'ın son Elçisi Muhammed ﷺ de buna dahildir. Bu gerçeğin burada anılması, surenin vurguladığı büyük hakikatin, yani Allah'ın mutlak birliğinin çerçevesi içinde gerçekleşir. Bunu, ölümden sonra neyin geldiğinin belirtilmesi izler; çünkü ölüm nihai son değildir. O, hiçbir parçası boşuna geçmeyecek şekilde takdir edilmiş hayat zincirinde bir halkadır. Kıyamet Günü insanlar, Allah'ın önünde durup iddia ettikleri şeyler ve Allah'ın kendilerine gönderdiği hidayete nasıl tepki verdikleri konusunda birbirleriyle tartışacaklardır.
Death is the end of every living thing. Only God remains. In death all people share the same end, including Muĥammad, God’s last Messenger. Mention of this fact here comes within the framework of the great truth the sūrah emphasizes, namely, God’s absolute oneness. This is followed by stating what comes after death, because death is not the final end: it is a link in the chain of life that has been so ordained that no part of it passes in vain. On the Day of Judgement people will stand in front of God disputing with one another over what they used to claim, and how they reacted to the guidance God sent them.
Tanrı hakkında yalan uyduran ve gerçek kendisine geldiğinde onu yalanlayandan daha zalim kim olabilir? Cehennemde kâfirler için bir barınak yok mudur?
Who could be more wrong than one who invents a lie about God and rejects the truth when it comes to him? Is not there in hell a proper abode for the unbelievers? (Verse 32)
Bunlar soru biçiminde ifade edilmiş gerçeklerdir. Tanrı hakkında, O'nun kız çocukları ve ortakları olduğunu iddia ederek yalan konuşan ve sonra Tanrı'nın Elçisi'nin tebliğ ettiği hakikati reddederek Tanrı'nın birliğine inanmayı reddeden kişiden daha zalim hiç kimse yoktur. Bu küfürdür ve cehennemde tüm kâfirler için uygun bir barınak vardır. Bu iki ifadeye verilen soru biçimi, onları daha açık ve daha vurgulu kılmaktadır.
These are facts stated in the form of questions. None is more wrong than the person who makes false claims about God, alleging that He has daughters and partners, and who then rejects the truth preached by God’s Messenger, refusing to believe in God’s oneness. This is unbelief, and in hell there is a proper abode for all unbelievers. The interrogative form given to these two statements makes them clearer and more emphatic.
Bu, anlaşmazlığın bir tarafıdır. Diğer taraf ise Tanrı'nın kendisine verdiği hakikat mesajını getiren, ona inanan ve onun doğruluğuna tam bir kanaatle bunu tebliğ eden taraftır.
This is one party to the dispute. The other party is the one who brings the message of truth given him by God, believes in it and delivers it fully convinced of its truth.
Bu, Allah'ın Elçisidir... (per rules: write "God" → "Tanrı")
Bu, Tanrı'nın Elçisidir. Bu nitelikte ona ortak olan, Tanrı'nın önceki tüm elçileri ile bu mesajı, onun doğru olduğuna tam bir inançla savunan herkestir. Gerçekten de bunlar Tanrı'dan korkanlardır.
That is God’s Messenger. Sharing with him in this description are all earlier messengers of God, as well as everyone who advocates this message, fully convinced that it is true. These are indeed God-fearing.
Sûrenin devamında, bu insanlara ve Allah'ın onlar için hazırladığı mükâfata dair şöyle buyrulmaktadır: "Rableri katında istedikleri her şey onlaradır. İyilik yapanların mükâfatı işte budur." (Âyet 34)
Bu, mü'min bir kalbin arzulayabileceği bütün istekleri kapsayan, her şeyi içine alan bir ifadedir. Âyet, bunların Rableri katında, onlar için hazır olduğunu bildirmektedir. Bu da onların, kaybolmayacak ve inkâr edilmeyecek meşru bir hakka sahip olduğu anlamına gelir: "İyilik yapanların mükâfatı işte budur." (Âyet 34)
The sūrah speaks further about these people and the reward God has in store for them: “They will have all that they wish for with their Lord: such is the reward of those who do good.” (Verse 34) This is an all-embracing statement that includes all the desires that a believing soul may entertain. The verse states that this is theirs, ready for them with their Lord. This means that they have a rightful claim to it which will not be lost or denied: “Such is the reward of those who do good.” (Verse 34)
Böylece Allah, dilediği kimselere, adalet gereği hak ettiklerinden fazla olarak şeref ve bereket verir. Nitekim O, kendi lütfundan onlara bol bol verir: "Allah, yaptıkları en kötü işleri onlardan siler ve yaptıkları en iyi işlere göre onları mükâfatlandırır." (35. ayet)
Adalet, iyi işlerin kötü işlerle karşılaştırılmasını ve mükâfatın bu esasa göre belirlenmesini gerektirir. Allah'ın lütfu ise, O'na karşı gelmekten sakınan kullarına verdiği ihsandır: Onların yaptıkları en kötü işleri siler, böylece bunlar amellerinin hesabında dikkate alınmaz, sonra da en iyi yaptıkları işlere göre onları mükâfatlandırır. Böylece iyi işleri çoğalır ve üstün gelir.
Thus God gives them all that He wishes to give them of honour and blessing, which is in excess of their fair reward. Thus, He bestows on them an abundance of His grace: “God will expunge the worst of their deeds and will give them their reward in accordance with the best that they did.” (Verse 35) Fairness requires that good deeds are set against bad ones and reward is determined on that basis. God’s grace, however, is that which God grants to His servants who feared Him: He writes off the worst of their deeds, so that they are not taken into account when their deeds are reckoned, and then He rewards them on the basis of the best they ever did. Thus their good deeds are made to grow and become preponderant.
Allah'ın lütfu budur; onu dilediği kimseye bahşeder. Bunu yapmayı kendine vacip kılmış ve bu konuda söz vermiştir. Dolayısıyla bu, Allah'a karşı sorumluluk bilincine sahip olanların kesin olarak bildiği bir gerçektir.
Such is God’s grace which He bestows on whomever He wills. He has committed Himself to do this, giving a promise to this effect. Thus, it is a fact of which the God- fearing are certain.