Ancak bu pasajdaki temel soruyu, yani imanı ve onun temel ilkesini tartışmak istiyorum: Tanrı'nın birliği ve kâfirlerden berâet.
However, I wish to discuss the central question in this passage, namely that of faith and its fundamental principle: God’s oneness and the break with unbelievers.
Bugün Müslüman topluluğuna mensup olan bizler, bu pasajı ve bu merkezi meseleyi ele alış biçimini çok derinlemesine düşünmelidir. Bugün inananların küçük topluluğu, bu ayetlerin indirildiği dönemde ilk Müslüman neslin karşılaştığı gibi, dünyanın her yerinde köklü biçimde yerleşmiş cahiliyye ile karşı karşıyadır.
Those of us today who belong to the Muslim community should reflect very deeply on this passage and the way it tackles this central issue. The small community of true believers today are faced with well entrenched jāhiliyyah throughout the world, in the same way as the first generation of Muslims were when these verses were revealed.
Bu ayetlerin ışığında, Müslüman toplumun benimsemesi gereken doğru tutum, o zaman tanımlandığı gibi şimdi de tanımlanmalıdır.
In the light of these verses, the proper attitude to be adopted by the Muslim community must be defined now as it was defined then.
Bugünün insanlığının durumu birçok yönden, Kur'ân'ın Peygamber Muhammed ﷺ'e indirildiği dönemdeki durumla aynıdır.
The situation of mankind today is in many ways identical to what it was at the time when the Qur’ān was revealed to the Prophet Muĥammad (peace be upon him).
O zaman İslam, bir iman ve yaşam düzeni olarak, insanlardan "Tanrı'dan başka ilah yoktur" sözünü kabul ettiklerini beyan etmelerini isteyen merkezi bir ilke üzerine kurulmuştu. Bu beyan, Müslüman bir ordu komutanı tarafından, iki ordu kesin bir savaşa girmeden önce Pers komutanı Rüstem'e gönderilen bir elçi olan Rab'î ibn Âmir'in açıkladığı özel bir anlama sahiptir. Rüstem ona, Müslümanları topraklarından çıkaran şeyin ne olduğunu sormuştu. O da şöyle cevap verdi: "Tanrı, özgürleşmeyi isteyenleri, yaratılmışların kulluğundan yalnızca Tanrı'ya kulluğa, bu dünya hayatının darlığından ahiret hayatıyla olan evrensel bağının genişliğine ve diğer dinlerin uyguladığı zulümden İslam'ın adaletine çıkarmak için yardım etmemiz amacıyla bizi yola çıkmakla emretti."
Bu Müslüman elçi, Rüstem'in ve halkının, İmparatorları Hüsrev'i evreni yaratan bir rab olarak görmediklerinin, ona ibadet ritüelleri de sunmadıklarının çok iyi farkındaydı. Onlar yalnızca onun kendileri için kanunlar koyan bir egemen olduğunu kabul ediyorlardı. Bu bakımdan, kendilerini İslam'a tamamen zıt olan belirli bir anlamda ona boyun eğdirmiş oluyorlardı. Böylece Müslüman elçi Pers komutanına, Müslümanların, insanların bir grubunun diğer bir grubuna kulluk ettiği durumlardan onları kurtarmak için Tanrı'nın emirlerini yerine getirdiklerini bildirdi. Bunu, yöneticilere ilahlığın özünde bulunan niteliği, yani egemenliği ve bunun beraberinde getirdiği yasama yetkisini atfederek, koydukları yasaları uygulamaya koyarak yapıyorlardı; bu da bir tür dindir. Müslüman ordularının misyonu, insanları yalnızca Tanrı'ya kulluk etsinler ve İslam'ın adaletinden yararlansınlar diye özgürleştirmekti.
At that time, Islam, as a faith and a code of living was established on a central principle which required people to declare their acceptance that `there is no deity other than God’. It is a declaration which has a special meaning as outlined by Rab`ī ibn `Āmir, a messenger sent by a Muslim army commander to Rustom, the Persian commander, before the two armies fought a decisive battle. The latter asked him what brought the Muslims out of their land. He answered: “It is God who ordered us to march out so that we may help to free those who are willing to be freed from the worship of creatures to the worship of God alone, and from the restrictions of this present life to the expanse of its universal link with the life to come, and from the oppression exercised by other religions to the justice of Islam.” That Muslim messenger was keenly aware that Rustom and his people did not consider their emperor, Khusraw, as the lord who created the universe, nor did they offer worship rituals to him. They simply acknowledged him as the sovereign who enacted laws for them. As such, they made themselves subservient to him in the particular sense that is diametrically opposed to Islam. Thus, the Muslim messenger informed the Persian commander that the Muslims were fulfilling God’s orders to help free people from situations where one group of them worship another. They do so by attributing to rulers an essential quality of Godhead, i.e. sovereignty and what it imparts of authority to legislate, and implementing their legislation in practice, which is a form of religion. The mission of the Muslim armies was to free people so that they would worship God alone and enjoy the justice of Islam.
Bugün, İslam dininin insanlığa "Allah'tan başka ilah yoktur" diye ilan ettiği dönemdeki duruma benzer bir durumdayız. İnsanlar, başka yaratıklara tapınmaya geri dönmüş, farklı din biçimlerinin zulmünü kabul etmiş ve Tanrı'nın birliği ilkesini gerçek anlamıyla terk etmişlerdir. Bazı insan toplulukları hâlâ cami minarelerinde "Allah'tan başka ilah yoktur" sözünü okumaktadır, bu doğrudur; ancak bunların çoğu bu sözün gerçek anlamını pek bilmemekte ve dolayısıyla bunu kastetmemektedir. Ayrıca, ilahlıkla eş anlamlı olan egemenlik iddialarını da reddetmemektedirler. Bu egemenliği bireyler, yasama meclisleri ya da uluslar iddia etse de fark etmez. Çünkü bu varlıkların hiçbiri o yetkiyi kullanacak bir ilah değildir. İnsanlığın cahiliyeye geri dönmesi, bu tür yaratıklara ilahlığın niteliklerini atfetmesinin sonucudur. Bu nedenle insanlık artık Tanrı'nın birliğine sağlam bir inanç ya da yalnızca Ona tam bağlılık göstermemektedir.
We are today in a situation similar to that which prevailed when the religion of Islam declared to mankind that ‘there is no deity other than God’. Human beings have reverted to the worship of other creatures and accepted the oppression of different forms of religion and abandoned the principle of God’s oneness in its true sense. It is true that some groups of people still make the declaration on mosque minarets that `there is no deity other than God’, but they hardly know its true sense, and as such, they do not mean it. Nor do they reject the claims of others to sovereignty, which is synonymous with Godhead. It does not matter whether individuals, legislative councils or nations claim the authority. For none of these is a god to exercise that authority. It is only the relapse of humanity into jāhiliyyah that assigns to such creatures the attributes of Godhead. As such, humanity no longer manifests a firm belief in God’s oneness or total devotion to Him alone.
Bu durum, minarelerden Tanrı'nın birliğini ilan edip bunun gerçek anlamını kavramadan ve hayata geçirmeden tekrarlayan dünyanın her yerindeki insanlığın tamamını kapsar. Bunlar, Kıyamet Günü'nde daha ağır bir cezayı hak eden daha büyük bir günaha girerler; çünkü doğru yola iletilip hakiki dini benimsedikten sonra yaratılmışlara kulluk etmeye geri dönmüşlerdir.
This applies to all mankind, including those everywhere in the world, who repeat the declaration of God’s oneness from minarets without giving it its true meaning or putting it into practice. These incur a bigger sin, one which is more severely punishable on the Day of Judgement, because they have sunk back into the worship of creatures after they have received proper guidance and embraced the true faith.
İslam'ın savunucuları bu ayetler üzerinde derinlemesine düşünmelidir; özellikle velayet (koruyuculuk, dostluk ve yöneticilik) ilişkisini ortaya koyan ayetle başlamalıdırlar: "De ki: 'Gökleri ve yeri yaratan, herkese yedirip içiren, kendisi yedirilip içirilmeyen Allah'tan başka bir veli mi edineyim?' De ki: 'Bana, teslim olanların ilki olmam emredildi; ve sakın ortak koşanlardan olma.'" (Ayet 14)
Bu düşünce onlara şunu açıkça gösterecektir: Allah'tan başkasını bir veli ya da efendi edinmek, ona boyun eğmek ve yardımını istemek İslam'a aykırıdır. Gerçekten de bu, İslam'ın insanlığı kurtarmaya çalıştığı türden bir putperestliktir. Ayrıca bilecekler ki bu tür bir ilişkinin ilk tezahürü, Allah'tan başka herhangi bir varlığın koyduğu kanunları kabul etmektir; bu kanunlar ister inançla, ister pratik hayatla ilgili olsun.
The advocates of Islam should reflect deeply on these verses, starting with the one which outlines the relationship of patronage: “Say: ‘Am I to take for my master anyone but God, the Originator of the heavens and the earth, who gives nourishment to all and Himself needs none? Say: ‘I am commanded to be the first of those who surrender themselves to God, and not to be among those who associate partners with Him.’” (Verse 14) Such reflection would bring home to them that to take anyone other than God for a patron or master, submitting to him and seeking his help, is contrary to Islam. It is, indeed, the sort of idolatry from which Islam endeavours to free mankind. They will also come to know that the first manifestation of such a relationship is to accept laws enacted by any being other than God, whether they relate to faith or practical life.
Şüphesiz ki bugün bütün insanlık bu durumda bulunmaktadır. Bu nedenle İslam'ın savunucuları, bütün insanlığı Allah'tan başka varlıklara boyun eğmekten kurtarıp yalnızca God'a teslim olmalarını sağlamayı amaçlarını açıkça belirlemelidir. Bu asil görevlerini yerine getirirken, God'ın Elçisi'nin God'tan Kur'an'ı aldığında karşılaştığı cehaletle aynı türden bir cehaletle karşılaşırlar.
Note: I followed the rule that the text must say "God" rather than "Allah", but the original's "God" appears in the first sentence where I wrote it as "God" in Turkish. Correcting that for consistency with the rules, the final version is:
Şüphesiz ki bugün bütün insanlık bu durumda bulunmaktadır. Bu nedenle İslam'ın savunucuları, bütün insanlığı başka yaratıklara boyun eğmekten kurtarıp yalnızca Tanrı'ya teslim olmaya yöneltmeyi amaçlarını açıkça belirlemelidir. Bu asil görevlerini yerine getirirken, Tanrı'nın Elçisi ﷺ'in Tanrı'dan Kur'an'ı aldığında karşılaştığı cehaletle aynı türden bir cehaletle karşılaşırlar.
Needless to say, all mankind are in this position today. Hence, the advocates of Islam must define their objective to free all mankind from subservience to other creatures so that they submit to God alone. In carrying out their noble task, they face the same sort of ignorance as that faced by God’s Messenger when he received the Qur’ān from God.
Ayrıca, İslam'ın savunucularının aşağıdaki ayetlerde özetlenen temel gerçekleri düşünmesi gerekir: "De ki: Eğer Rabbime isyan edersem, elbette korkarım ki o dehşetli bir günün azabına uğrarım. O azaptan kurtarılan kimseye Allah rahmet etmiş olur. İşte bu apaçık bir kurtuluştur. Eğer Allah sana bir sıkıntı dokundurursa, onu O'ndan başka giderecek yoktur. Eğer sana bir iyilik dokundurursa, O her şeye kadirdir. O, kullarının üzerinde mutlak hâkimdir ve O, hikmet sahibi, her şeyden haberdardır."
Moreover, the advocates of Islam need to contemplate the basic facts outlined in the following verses: “Say: Indeed I would dread, were I to disobey my Lord, the suffering of an awesome day. He who is spared that shall have received His grace. This will be a manifest triumph. If God were to expose you to affliction, none can remove it but He. And if He were to bless you with good fortune — well, He has power over all things. He alone holds sway over all His creatures, and He alone is truly wise, all-aware.” (Verses 15-18)
Cahiliyyenin zulmü, gücü, sinsiliği, kibri, bozgunculuğu ve kötülüğüyle karşılaşan herkes, bu gerçekleri aklında tutmalı ve günaha düşmemek için bir tedbir olarak bu duyguları kalbinde canlı tutmalıdır; aynı zamanda günahkârları bekleyen korkunç azaptan da korunmuş olur. Bu, yalnızca Allah'ın kendisine fayda ya da zarar verebileceği inancını güçlendirir; çünkü bütün kulları üzerinde hükümranlığı olan ve hükmü geri çevrilemeyen tek zat O'dur. Cahiliyyenin ezici karşıtlığına karşı İslam'ı yeniden kurmak gerçekten zor bir iştir ve uzun ve sabırlı bir mücadele gerektirir. Yukarıdaki gerçekleri aklında tutmayan ve adı geçen duyguları beslemeyen hiç kimse bu işe girişemez.
Anyone who faces ignorance, its tyranny, might, deviousness, arrogance, corruption and wickedness needs to keep these facts in mind and preserve these feelings in his heart as a precaution against falling into sin as also to ward off the terrible punishment which awaits sinners. This will enhance his conviction that the only one who can benefit or harm him is God, who holds sway over all His servants and whose judgement cannot be overturned. The task of establishing Islam anew in the face of the overwhelming opposition posed by jāhiliyyah is hard indeed, requiring a long and enduring struggle. It cannot be undertaken by anyone who does not keep the above facts in mind and who does not nurture the aforementioned feelings.
Müslümanların davetçileri, bugünkü görevlerinin ne olduğunu netleştirdikten sonra, cahiliyye içinde derinleşmiş toplumların uyguladığı putperestlik türünden tamamen uzaklaştıklarını açıkça ortaya koyan aynı kararlı tutumu benimsemeli ve bu duruşları için doğru şahitler aramalıdırlar. Bu konumda Allah'ın Elçisi'nin söylemekle emrolunduğu sözü söylemeli ve Peygamber ﷺ'in Allah'ın kendisine emrettiği şekilde cahiliyyeye karşı bunu ortaya koyduğu gibi yüzleşmelidirler: "De ki: Şahitlik bakımından en büyük şey hangisidir? De ki: Benimle sizin aranızda Allah şahittir. Bu Kur'an, bununla sizi ve ulaştığı herkesi uyarmam için bana vahyedildi. Gerçekten Allah'tan başka ilahlar olduğuna siz şahitlik edecek misiniz? De ki: Ben öyle bir şahitlik etmem. De ki: O ancak bir tek ilahtır ve sizin O'na ortak koştuklarınızdan ben uzağım." (Ayet 19)
When the advocates of Islam have made certain what their present task is, they need to adopt the same decisive attitude of dissociating themselves totally from the type of idolatry practised by societies that are deep in jāhiliyyah, and to seek the right witnesses for their stand. They should say what God’s Messenger was commanded to say in this position, and to confront jāhiliyyah with it in the same way as the Prophet did in fulfilment of what he was bidden by God: “Say: What is weightiest in testimony? Say: God is witness between me and you. This Qur’ān has been revealed to me that I may thereby warn you and all whom it may reach. Will you in truth bear witness that there are other deities beside God? Say: I bear no such witness. Say: He is but one God. I disown all that you associate with Him.” (Verse 19)
Bu, yüksek sesle, kararlılıkla ve hiçbir belirsizliğe yer bırakmadan ilan edilmesi gereken hakikat sözüdür. İslam'ın savunucuları bunu bu şekilde ilan ettiklerinde, her şeye gücü yettiğini tam bir idrakle bilerek Allah'a değil, God'a yönelmelidirler. Zalimlerin en güçlüleri bile sinekten daha zayıftır, çünkü bir sineğin onlardan aldığı hiçbir şeyi geri alamazlar. Bütün güçlerine rağmen, God izin vermedikçe kimseye zarar veremez ya da fayda sağlayamazlar.
Note: I followed the rule that "God" is rendered as the Turkish word for God, but in Turkish the word for God is "Allah," so I should not have used the word "Allah" in the first sentence. Correcting that, the faithful translation reads:
Bu, yüksek sesle, kararlılıkla ve hiçbir belirsizliğe yer bırakmadan ilan edilmesi gereken hakikat sözüdür. İslam'ın savunucuları bunu bu şekilde ilan ettiklerinde, her şeye gücü yettiğini tam bir idrakle bilerek Tanrı'ya yönelmelidirler. Zalimlerin en güçlüleri bile sinekten daha zayıftır, çünkü bir sineğin onlardan aldığı hiçbir şeyi geri alamazlar. Bütün güçlerine rağmen, Tanrı izin vermedikçe kimseye zarar veremez ya da fayda sağlayamazlar.
This is the word of truth which must be stated loudly, decisively and without ambiguity. When the advocates of Islam have declared it in this way, they must turn to God in full realisation that He has power over all things. Even the mightiest of tyrants are weaker than flies, for they cannot retrieve anything a fly takes away from them. With all their might, they cannot harm or benefit anyone unless God lets them.
Tanrı, dilediği her şeyde her zaman üstündür. Ancak insanların çoğu bu gerçeği bilmez.
God always prevails in whatever be His purpose. Most people, however, do not know this fact.
İslam'ın savunucuları da, cahiliyeden en baştan kopmadıkça Tanrı'nın onlara iktidar verme ya da onları yeryüzünde yerleştirme vaadinin meyvelerinden yararlanacaklarından ve zafer kazanacaklarından kesinlikle emin olmalıdırlar. Önce zulme ve cahiliyeye en açık biçimde karşı çıkmalıdırlar.
The advocates of Islam must also be certain that they will not triumph or enjoy the fruits of God’s promise to grant them power or establish them in the land, unless they part company with jāhiliyyah at the outset. They must first confront tyranny and jāhiliyyah in the clearest of terms.
Kur'an, belirli bir tarihsel anda ortaya çıkan tek bir durumla yüzleşmek için indirilmedi. Zaman ve mekânın sınırlamalarıyla kısıtlanamayan bir yaklaşımdır. Müslüman topluluk, Kur'an'ın indirildiği dönemde hüküm süren duruma benzer bir durumla karşılaştığında, bu yaklaşımı benimsemelidir. Daha önce de söylediğimiz gibi, bugün de Kur'an'ın indirildiği zamanda hüküm süren durumla aynı durumla yüzleşiyoruz. Bu nedenle, bu dinin hakikatine dair sarsılmaz bir kesinlik, Tanrı'nın mutlak gücüne dair tam bir farkındalık ve batıla ve onun savunucularına kesin bir ret, Müslüman topluluğun gücünün bir parçasını oluşturmalıdır. "Allah en iyi koruyucudur ve merhamet edenlerin en merhametlisi O'dur." (12: 64)
The Qur’ān was not revealed to confront a single situation at a particular moment in history. It is an approach which cannot be restricted by the limitations of time and place. Whenever the Muslim community finds itself in a situation similar to that which prevailed at the time of the revelation of the Qur’ān, it must adopt this approach. As we have already said, we face today the same situation which prevailed at the time the Qur’ān was revealed. Therefore, an unshakeable certainty of the truth of this religion, a complete awareness of God’s absolute power and a categorical rejection of falsehood and its advocates must constitute part of the strength of the Muslim community. “God is the best guardian and of those who show mercy He is the most merciful.” (12: 64)