Bu sure, İslam davetinin ilk günlerinden gerçek bir sahneyi tasvir eder; ancak aynı sahne her çevrede ve her toplumda tekrar eder. Bu sahne, servet verilip onu başkalarına zulmetmek için kullanan, sonunda kendisine neredeyse dayanılmaz hale gelen alçak ve adi bir insanı gösterir. Bu kişi, servetin hayattaki en üstün değer olduğunu düşünür; onun önünde diğer bütün değerler ve ölçüler yıkılıp gider. Servete sahip olduğu için başkalarının kaderini elinde tuttuğunu, kendi yaptıklarından ise hesap vermek zorunda olmadığını hisseder. Parasının ve malının bir tanrı olduğunu, her şeyi, hatta ölümü bile yenebilecek gücü olduğunu, kendisini ölümsüz kılabileceğini ve Tanrı'nın yargısını ve cezasını durdurabileceğini zanneder.

This sūrah portrays a real scene from the early days of the Islamic message, yet the same scene is repeated in every environment and society. It shows a vile, mean person who is given wealth and who uses it to tyrannize others, until he begins to feel himself almost unbearable. He thinks that wealth is the supreme value in life, before which all other values and standards come toppling down. He feels that since he possesses wealth, he controls other people’s destiny without being accountable for his own deeds. He imagines that his money and his wealth is a god, capable of everything without exception, even of resisting death, making him immortal and stopping God’s judgement and His retribution.

Servetin gücüne kapılıp aldanmış olan kişi, malını sayar ve onu defalarca sayıp durmaktan zevk alır. İçinde kötü bir kibir serbest bırakılır; bu kibir onu başkalarının konumunu ve onurunu alaya almaya, onları küçümsemeye ve iftira etmeye iter. Başkalarını sözle eleştirir, hareketleriyle alay eder; ya onların hareketlerini ve seslerini taklit ederek ya da görünüşlerini ve yüz hatlarını alaya alarak, sözle ve taklitle, küçümseme ve iftirayla onlarla dalga geçer.

Deluded as he is by the power of wealth, he counts it and takes pleasure in counting it again and again. A wicked vanity is let loose within him driving him to mock other people’s positions and dignity, to taunt and slander them. He criticizes others verbally, mocks them with his gestures, either by imitating their movements and voices or by ridiculing their looks and features, by words and mimicry, by taunt and slander.

Bu, insani idealleri ve cömertliği yoksun, imandan soyutlanmış bir insanın alçak ve aşağılık bir tablosudur. İslam, özellikleri kendi yüksek ahlak ölçülerinin tam tersi olan bu tür insanlardan nefret eder. İslam, başkalarıyla alay etmeyi, onlarla dalga geçmeyi ve kasıtlı olarak kusur aramayı kesinlikle yasaklar. Ancak bu konuda Kur'an, bu davranışları çirkin ve iğrenç olarak nitelendirir ve bu tür davranışlara dalan herkese şiddetli bir uyarıda bulunur. Bu durum, surenin, bazı inkârcıların Peygamber ﷺ ve müminleri alaya alıp iftiraya uğratmasından kaynaklanan gerçek bir olaya işaret ettiğini düşündürmektedir. Bu eylemlere verilen cevap, kesin bir yasak ve korkutucu bir uyarı biçimindedir. Burada kastedilen iftiracıların belirli kişiler olduğunu adlandıran bazı rivayetler vardır; ancak bunlar sahih değildir, bu yüzden onları tartışmayacak, bunun yerine genel değerlendirmelerle yetineceğiz.