پس از آن، داستان لوط ذکر میشود؛ هنگامی که او همراه با ابراهیم هجرت کرده و در دره اردن ساکن شده بود. سپس لوط به تنهایی با قبیله‌ای نزدیک دریای مرده زندگی می‌کرد که بعدها «دریاچه لوط» نامیده شد. شهرکی که آن قبیله در آن زندگی می‌کرد به «سدوم» معروف بود.
Lot’s story is mentioned next, after he had emigrated with Abraham and settled in the Jordan Valley. Lot then lived on his own with a tribe close to the Dead Sea, which was later called Lake Lot. The township where the tribe lived was known as Sodom.
لوط با یکی از زنان آنان ازدواج کرد و میان ایشان زندگی کرد۔
Lot married one of their women and lived among them.
در میان آن قوم نوعی انحراف جنسی گسترش یافته بود، و قرآن یادآور میشود که این نخستین باری در تاریخ بشر بود که چنین همجنس‌گرایی رخ می‌داد. در وضعیت طبیعی امور، مرد به زن جذب میشود تا این دو یک واحد طبیعی و زایا را تشکیل دهند که از طریق تولیدمثل، تداوم حیات را تضمین میکند؛ امری که میان همه گونه‌های زنده مشترک است. این خداست که همه آنان را به صورت جفت‌هایی از مرد و زن آفریده است. بدین‌ترتیب، قوم لوط نخستین کسانی بودند که به چنین انحرافی تن دادند:
A certain type of perversion had spread among those people, and the Qur’ān mentions that this was the first time ever in human history that such homosexuality had occurred. In the natural state of things a man is attracted to a woman so that the two form a natural productive unit which ensures the continuity of life through procreation, which is common to all living species. It is God who has created them all in pairs made of males and females. Thus, Lot’s people were the first ever to yield to such perversion:
و لوط [را فرستادیم] به قومش گفت: «شما مرتکب کاری زشت می‌شوید که هیچ‌یک از جهانیان پیش از شما آن را انجام نداده است. آیا [با شهوت] به مردان نزدیک می‌شوید، و در راه‌ها راهزنی می‌کنید، و در مجالس خود کارهای ناپسند انجام می‌دهید؟» و پاسخ قومش جز این نبود که گفتند: «اگر راست می‌گویی، عذاب خدا را بر ما نازل کن.» [لوط] گفت: «پروردگارا! مرا در برابر این مردم تباه‌کار یاری فرما.»
And Lot said to his people: ‘You certainly commit abominations such as none in all the worlds has ever committed before you. Will you approach men [with lust], assault people on the highway, and commit shameful acts in your meeting places?’ But his people’s only response was to say: ‘Bring down upon us God’s punishment, if you truly are one who speaks the truth.’ He said: My Lord! Support You me against these people who spread corruption.’ (Verses 28-30)
با اینکه از خطاب لوط به قومش روشن است که انواع دیگر فساد نیز در میان آنان رواج یافته بود، زشت‌ترین گناه آنان این بود که با مردان دیگر آمیزش جنسی داشتند. هنگامی که مردی از حدود طبیعی در رابطه با زن تجاوز کند، کارش جنایتی بزرگ است، اما باز هم در چارچوب کلی شهوت طبیعی باقی می‌ماند.
Although it is clear from Lot’s address to his people that other types of corruption had spread among them, their main abomination was that they engaged in sex with other men. When a man goes beyond natural limits with a woman, his action is a gross crime but it remains within the overall framework of natural desire.
همجنس‌گرایی انحراف جنسی‌ای است که فراتر از غریزه طبیعی‌ای است که میان همه موجودات زنده مشترک است و نشانگر نقص روانی و جسمی است. خدا لذت حاصل از رابطه جنسی میان زن و شوهر را چنان قرار داده که با خط بزرگ حیات و استمرار آن از طریق فرزندان هماهنگ باشد. هم مرد و هم زن می‌توانند از این رابطه لذت روانی و جسمی ببرند. در مقابل، اعمال همجنس‌گرایانه چنین هدفی ندارند و از این رو نمی‌توانند لذت طبیعی ببخشند.
Homosexual perversion reaches beyond the natural instinct common to all living species, and indicates a psychological and physical malfunction. God has made the pleasure of sexual interaction between married couples move in harmony with the great line of life and its continuity through offspring. Both man and woman are able to enjoy through it psychological and physical pleasure. Homosexual practices, on the other hand, have no such objective and, as such, cannot give natural pleasure.
هرکس از چنین عمل منحرفانهای لذت ببرد، این بدان معناست که او کاملاً از هر آنچه در زندگی طبیعی و سازنده است، گسسته شده است.
When anyone finds pleasure in such a perverted practice, it means he has totally broken away from all that is natural and progressive in life.
قوم لوط مسافران را در راه‌های عمومی مورد تعرض قرار می‌دادند و اموالشان را غارت می‌کردند. همچنین مردان را مورد تجاوز قرار می‌دادند، که این عمل از کار زشت دیگرشان هم بدتر بود. افزون بر این، در زمین فساد می‌کردند و در محافل خود کارهای زشت و شرم‌آور انجام می‌دادند. آنگاه که جامعه‌ای کار زشت را مایه افتخار بداند، فساد اخلاقی‌اش واقعاً سنگین شده است. بنابراین، امیدی نبود که خودشان را اصلاح کنند.
Lot’s people assaulted travellers on the highways, looting their property. They also raped men, which is an even worse act than their other perversion. Furthermore, they spread corruption in the land, and committed shameful acts in their meeting places. When a community find it acceptable to boast of what is indecent, its moral degeneration has become grave indeed. Thus, there was no hope that they would reform themselves.
داستان اینجا به شکلی خلاصه بیان شده است. به نظر می‌رسد که لوط ابتدا با ملایمت به آنان اندرز داد و از ایشان خواست که دست از اعمال زشت خود بردارند، اما آنان سرسختانه پافشاری کردند.
The story is given here in a concise manner. It appears that Lot first counselled them gently, telling them to stop their immoral practices, but they were persistent.
سپس او آنان را از عذاب خدا هشدار داد و آشکارا از زشتی آنچه انجام می‌دادند سخن گفت.
He then warned them of God’s punishment and spoke clearly about the abomination of what they did.
«اما پاسخ قوم او تنها این بود که بگویند: اگر تو از راستگویانی، عذاب خدا را بر ما فرو فرست». (آیه ۲۹) پاسخ‌های ایشان به هشدارهایش لبریز از خودستایی و ستیزه‌جویی بود. با چنین انکار آشکار حقیقت، امیدی به اصلاح رفتارشان نمی‌رفت. از این رو، فرستاده‌ای که به سوی ایشان فرستاده شده بود، هرچه در توان داشت از اندرز برای خیرخواهی‌شان دریغ نکرد، اما سرانجام جز این نمی‌توانست که از خدا یاری بجوید:
“But his people’s only response was to say: Bring down upon us God’s punishment, if you truly are one who speaks the truth.” (Verse 29) Their replies to his warnings were boastful and challenging. With such blunt denial of the truth, there was no hope of their mending their ways. Thus, the messenger sent to them gave them all that he could of advice for their welfare, but in the end he could only seek God’s support:
او گفت: پروردگارا! مرا بر این مردمانِ تباهی‌گر یاری ده.
“He said: My Lord! Support You me against these people who spread corruption.” (Verse 30)
در این نقطه پرده فرو می‌افتد. هنگامی که دوباره بالا می‌رود، صحنه پاسخ خداوند را نشان میدهد. فرشتگانی که مأمور اجرای فرمان خداوند بودند، به دیدار ابراهیم آمدند و مژدهٔ تولد فرزندی را به او دادند که از همسرش، که تا آن زمان نازا بود، به دنیا می‌آمد:
At this point the curtains fall. When they rise again, the scene depicts God’s response. The angels charged with carrying out God’s order visited Abraham, giving him the happy news of a child to be born to him by his wife who up to that point had been barren:
هنگامی که فرستادگان ما [فرشتگان] با مژدهٔ خوش نزد ابراهیم آمدند، گفتند:
When Our [angel] messengers came to Abraham with happy news, they [also] said:
«ما در شرف نابود کردن اهل این شهر هستیم، زیرا اهل آن واقعاً ستمکار هستند.
‘We are about to destroy the people of this town, for its people are truly wrongdoers.
ابراهیم گفت: «لیکن لوط آنجا زندگی میکند!» فرشتگان پاسخ دادند: «ما به خوبی می‌دانیم چه کسانی آنجا هستند. او و خانواده‌اش را حتماً نجات خواهیم داد، جز همسرش؛ او بی‌شک از کسانی خواهد بود که پشت سر می‌مانند.» (آیات ۳۱-۳۲)
‘He said: ‘But Lot lives there!’ They answered: ‘We know fully well who is there. We shall certainly deliver him and his household, except his wife. She will indeed be among those who stay behind.’ (Verses 31-32)
این گفت‌وگوی ابراهیم با فرشتگان در اینجا به‌صورت خلاصه آمده است، زیرا موضوع اصلی این بخش نیست. پیش‌تر در داستان ابراهیم گفته شده بود که خداوند اسحاق و یعقوب را به او بخشید، و از آنجا که تولد اسحاق موضوع مژده‌ای است که به او داده شد، در اینجا به‌تفصیل بیان نشده است. در عوض، هدف ادامه‌ی داستان لوط است. بنابراین تنها بهطور مختصر گفته میشود که فرشتگان برای دادن مژده به ابراهیم بر او وارد شدند، و سپس از مأموریت اصلی خود خبر دادند: «گفتند: ما در شرف نابود کردن اهل این شهر هستیم، زیرا مردمش یقیناً ستمکارند.» (آیه ۳۱)
This exchange between Abraham and the angels is given in summary form in this instance, because it is not the main point here. It has already been mentioned in Abraham’s own story that God gave him Isaac and Jacob, and since the birth of Isaac is the subject of the happy news given to him, it is not given in detail here. Instead, the point is to continue with Lot’s story. Therefore, it is only briefly stated that the angels dropped in on Abraham to give him the happy news, and then told him about their main mission: “They said: We are about to destroy the people of this town, for its people are truly wrongdoers.” (Verse 31)
ابراهیم مهربان و دلسوز بود. او به فرشتگان یادآوری کرد که لوط در آنجا زندگی میکند، که او مردی نیکوکار است و ستمگر نیست. فرشتگان به او اطمینان دادند که به لوط آسیبی نخواهد رسید. آنان توضیح دادند که وظیفه‌شان را به خوبی می‌دانند: «گفتند: ما بهتر می‌دانیم که چه کسانی در آنجا هستند. قطعاً او و خاندانش را نجات خواهیم داد، جز همسرش؛ او قطعاً از کسانی خواهد بود که باقی می‌مانند.» (آیه ۳۲)
همسر لوط به قوم خود تمایل داشت و جنایات و انحرافات آنان را تأیید می‌کرد، از این رو از نجات بهره‌ای نخواهد برد.
Abraham was compassionate and kind hearted. He reminded the angels that Lot lived there, that he was a good man, and not a wrongdoer. The angels reassured him that Lot would not be harmed. They explained that they knew their task well: “They answered: We know fully well who is there. We shall certainly deliver him and his household, except his wife. She will indeed be among those who stay behind.” (Verse 32) Lot’s wife was inclined towards her people, approving of their crimes and perversions, hence she would not be spared.
سوره به صحنهٔ سومی منتقل میشود که در آن لوط را می‌بینیم که مهمانان خود را پذیرا میشود؛ مهمانانی که به صورت جوانانی زیبارو درآمده بودند. او که از انحراف قوم خود آگاه بود، برای مهمانانش بیمناک شد، زیرا می‌دانست که نمی‌تواند کمک چندانی به آنان بکند. حضور آنان در چنان روزگار دشواری او را آزرده ساخت: «و چون فرستادگان ما نزد لوط آمدند، به خاطر ایشان دلتنگ و در حفظ‌شان درمانده شد.» (آیهٔ ۳۳) همانگونه که در این سوره آمده، داستان به این نمی‌پردازد که قوم لوط چگونه کوشیدند به مهمانانش تجاوز کنند، و نه به سرزنش‌ها و پندهای لوط به ایشان و بی‌اعتنایی آنان. داستان مستقیماً به سرانجام کار می‌پردازد؛ آنجا که فرشتگان، در اندوه سختِ او، خود را معرفی می‌کنند و مأموریتشان را بازمی‌گویند.
The sūrah moves to a third scene in which we see Lot as he received the angels who took the guise of handsome young men. Aware of his people’s perversion, he feared for his guests knowing that he could not be of much help to them. He was distressed at their presence at such a difficult time: “Then when Our messengers arrived at Lot’s, he was terribly grieved on their account and felt powerless to protect them.” (Verse 33) As told in this sūrah, the story does not mention how Lot’s people tried to abuse his guests, his remonstrations with them and their paying no heed. It moves straight on to the final outcome with the angels telling him in his overwhelming distress who they were and what their mission was:
ولی آنان گفتند: «نترس و غمگین مباش. ما تو و خاندانت را نجات خواهیم داد، جز همسرت که او از کسانی خواهد بود که باقی می‌مانند.»
But they said: Have no fear, and do not grieve. We shall certainly deliver you and your household, except your wife. She will indeed be among those who stay behind.
به یقین بر مردم این شهر به سزای همه کارهای زشتشان، عذابی هولناک از آسمان فرو خواهیم فرستاد. (آیات ۳۳-۳۴)
We shall certainly bring down upon the people of this town a horror from heaven in requital of all their wicked deeds. (Verses 33-34)
این آیهٔ آخر تصویری از نابودی کامل شهر و ساکنان آن ترسیم میکند، مگر لوط و مؤمنانِ خانواده‌اش. این نابودی از طریق باران و سنگ‌هایی که با گِل پوشیده شده بودند فرود آمد. به احتمال زیاد این یک فوران آتشفشانی بوده که شهر را زیر و رو کرده و در زمین فرو برده است، و پس از آن بارانی بارید که معمولاً همراه با فوران‌های آتشفشانی است.
This last verse draws an image of the total destruction which was visited on the town and its population, with the exception of Lot and the believers in his household. This destruction was visited upon by means of rain and stones covered with mud. Most probably this was a volcanic eruption that turned the town upside down, sinking it into the ground. It followed this with a rain that accompanies volcanic eruptions.
از این ویرانی بقایایی باقی ماند که برای همگان دیدنی بود و از نشانه‌های خدا خبر می‌داد و یادآوری بود برای هر کس که خِرد دارد و می‌اندیشد: «و ما آن را نشانه‌ای روشن برای مردمی که خرد به کار می‌برند قرار دادیم.» (آیه ۳۵)
این سرنوشتِ طبیعیِ این شاخهٔ تباهِ بدفرجام بود که آن‌قدر پوسیده و کپک‌زده شده بود که دیگر هیچ میوه‌ای نمی‌توانست بدهد. تنها کاری که با آن می‌شد کرد، این بود که آن را ببُرند.
The remains of this destruction were left for all to see, telling of God’s signs and serving as a reminder to anyone who has reason to think and reflect: “We made of it a clear sign for people who use their reason.” (Verse 35) This was the natural fate of this evil shoot that had rotted and moulded so badly that it could no longer yield any fruit. The only thing to do with it was fell it.