با آیات کوتاه و آهنگین، تصاویر تند و دلالت‌های الهام‌بخش، این سوره همچون پتک می‌کوبد و ضربه‌هایش بر آن است که هر دل انسانی را به لرزه درآورد. به نظر می‌رسد کل این سوره یک کلیت واحد است، با یک محور مرکزی که همه‌ی اجزای آن به آن پیوند خورده است: داستان، صحنه‌ای از روز قیامت، سرنوشت امت‌های پیشین، تصویری که از جهان ارائه می‌دهد، و بحث مستقیم درباره‌ی یگانگی خداوند، رستاخیز مردمان و پیام خداوند.

Characterized by its short and rhyming verses, violent images and inspirational shades of meaning, this surah strikes like a hammer, its beat directed at making every human heart tremble. The entire surah appears to be a single whole, with one central theme to which all its elements are tied: the story the scene from the Day of Judgement, the fate of earlier communities, its depiction of the universe and the direct discussion of Gods oneness, people’s resurrection and God’s message.

این سوره با اشاره به قرآن و نزول آن در شبی پربرکت آغاز می‌شود که در آن هر امر حکیمانه‌ای روشن می‌گردد. نزول آن رحمتی برای انسان‌ها و در عین حال هشداری برای ایشان است. افزون بر این، مردم را از پروردگارشان آگاه می‌سازد؛ پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن‌هاست، و یگانگی او را تأیید می‌کند. اوست که زنده می‌کند و می‌میراند، و پروردگار همه کسانی است که زیسته‌اند و کسانی که زنده خواهند شد.

The surah begins with a reference to the Qur’an and its revelation on a blessed night when every matter of wisdom is made clear. Its revelation is an act of mercy for mankind, as well as a warning to them. Moreover, it tells people about their Lord, the Lord of the heavens and the earth and all between them, confirming His oneness. He is the One who gives life and deals death, the Lord of everyone who lived and everyone who will come to life.

این سوره این رشته را رها می‌کند تا درباره مردمی سخن بگوید که قرآن خطابشان می‌کند: «ولی آنان در شک‌اند و بازی می‌کنند» (آیه ۹). سوره هشداری تند و سریع نسبت به این شک و بازی می‌دهد: «پس منتظر روزی باش که آسمان دودی آشکار بیاورد، که مردم را فرا می‌گیرد. این عذابی دردناک است» (آیات ۱۰-۱۱). در روزی که این عذاب بر ایشان فرود آید، از درگاه خدا خواهند خواست که آن را برطرف کند، اما هنگامی که بیاید، برداشته نخواهد شد. به آنان یادآوری می‌شود که چنین عذابی تاکنون بر ایشان نازل نشده است. بنابراین باید هم‌اکنون فرصت را غنیمت شمرند، پیش از آنکه به پروردگارشان بازگردانده شوند و آن عذاب هولناک فرا رسد:

The surah abandons this thread in order to speak about the people addressed by the Qur’an: “Yet they remain in doubt, playing about” (Verse 9) It issues a swift but stern warning against such doubt and play: “ Wait, then, for the Day when the skies shall bring forth a kind of smoke which will make things clear. It will envelope the people. Grievous is this suffering? (Verses 10-11) On the day when this suffering befalls them, they will pray for it to be lifted, but once it comes it will not be removed. They are reminded that such suffering has not as yet been inflicted. They should, therefore, seize the opportunity now before they are returned to their Lord when this fearful suffering falls due:

روزی که ما ضربت سختی را فرو خواهیم کوفت؛ به راستی که ما انتقام خواهیم گرفت؟ (آیه ۱۶)

“On that Day We shall deliver a mighty onslaught; We will indeed exact retribution? (Verse 16)

این سوره آنان را از فرعون و سرانجامی که او و قومش به آن دچار شدند آگاه می‌سازد، هنگامی که فرستاده‌ای بزرگوار از جانب خدا نزد ایشان آمد و آنان را فراخواند.

The surah tells them about Pharaoh and the end he and his people met when a noble messenger from God came and appealed to them:

«اطاعت کنید از من، ای بندگان خدا! زیرا من فرستادهٔ امینی هستم که به سوی شما فرستاده شده‌ام! در برابر خدا خودبزرگ‌بینی نکنید؟ (آیات ۱۸-۱۹)

“Give in to me, you servants of God! For, I am indeed a messenger sent to you, worthy of trust! Do not exalt yourselves against God? (Verses 18-19)

اما آنان حاضر نشدند پند بگیرند، تا آنجا که فرستادهٔ خدا از پاسخ‌گویی ایشان ناامید شد. آنان پس از گردنکشی هلاک شدند: «چه باغ‌ها و چشمه‌ها و کشتزارها و قصرهای نیکو و نعمت‌های خوشایندی را که در آن‌ها به سر می‌بردند، بر جای گذاشتند! این‌چنین بود. و ما آن‌ها را به قومی دیگر به میراث دادیم. نه آسمان و نه زمین بر ایشان گریست، و به آنان مهلتی داده نشد.» (آیات ۲۵ تا ۲۹)

However, they refused to take heed until Gods messenger despaired of their ever responding. They were destroyed after having behaved with insolence: “How many gardens did they leave behind, and how many fountains, and fields of grain, and noble dwellings, and good things in which they used to delight! Thus it was. And We made other people inherit it all. Neither heaven nor earth shed tears over them, nor were they allowed a respite? (Verses 25-29)

در این زمینه، سوره دوباره به انکار آنان نسبت به زندگی آخرت بازمی‌گردد. آنان گفتند: «ما جز یک بار نمی‌میریم و هرگز دوباره زنده نخواهیم شد. اگر آنچه ادعا می‌کنی راست است، پدرانمان را بازگردان.»

Against this backdrop the surah reverts to their denial of the life to come. They said: “ We shall die but one death, and we shall not be raised to life again. Bring back our forefathers, if what you claim be true?

(آیات ۳۵-۳۶) به آنان یادآوری می‌شود که سرنوشتی را که قوم تُبَّع متحمل شدند، به یاد آورند، و به ایشان گفته می‌شود که وضعشان از آنان بهتر نیست. بنابراین، ایشان از سرنوشتی مشابه در امان نخواهند بود.

(Verses 35-36) They are reminded of the fate suffered by the people of Tubba( and are told that they are no better than they were. Therefore, they will not be spared a similar fate.

این سوره همچنین روشن می‌کند که میان رستاخیز و حکمت خداوند که در آفرینش آسمان‌ها و زمین آشکار است، پیوندی وجود دارد: «و آسمان‌ها و زمین و آنچه را میان آن دو است به بازی نیافریدیم. آن‌ها را جز به حق نیافریدیم، اما بیشترشان نمی‌دانند». (آیات ۳۸ و ۳۹) سپس از روز فیصله سخن می‌گوید، که وقت معینِ همه آنان است. در اینجا صحنه‌ای خشن می‌آورد که رنج گناهکاران را به تصویر می‌کشد؛ آنان که از درخت زقوم می‌خورند. نشان می‌دهد که انسان گنهکار را به میان آتش فروزان می‌کشانند و آب جوشان بر سرش ریخته می‌شود، در برابر گناهانش: «بچش، که تو همان عزیز و بزرگوار هستی! این همان چیزی است که شما در آن تردید داشتید». (آیات ۴۹ و ۵۰)

The surah also makes it clear that there is a link between resurrection and Gods wisdom manifested in the creation of the heavens and the earth: “We have not created the heavens and the earth and all that is between them in mere idle play. We created them all for nothing other than a true purpose, but most of them do not understand? (Verses 38- 39) It then tells them about the Day of Decision, which is the time appointed for all of them. It adds here a violent scene depicting the suffering of the guilty who are made to eat of the Zaqqum tree. It shows them how a sinful person is dragged into the midst of the blazing fire, where scalding water is poured over his head in recompense for his sins: “ Taste this, you powerful and honourable man! This is the very thing you surely doubted? (Verses 49-50)

در کنار این صحنه، تصویری از نعمت‌هایی که پرهیزگاران در بهشت از آن بهره‌مندند قرار دارد. این تصویری عمیق است که با رنج بزرگی که گروه دیگر تحمل می‌کند در تضاد است و با ضرب‌آهنگ قوی سوره هماهنگی دارد. سپس سوره با اشاره‌ای دیگر به قرآن پایان می‌یابد، همراه با هشداری قوی و ضمنی: «ما این قرآن را به زبان خودت آسان کرده‌ایم، تا شاید آنان پند گیرند. پس منتظر باش، آنان نیز منتظرند.» (آیات ۵۸-۵۹)

Side by side with this scene is an image of the blessings enjoyed in heaven by the God-fearing. This is a profound image, one that contrasts with the great suffering endured by the other group, and fits with the strong beat of the surah. This then ends with another reference to the Qur’an, coupled with a strong and implicit warning: “We have made this Quran easy to understand, in your own language, so that they may take heed. Wait, then; they too are waiting." (Verses 58-59)

این سوره از آغاز تا پایان با ضربآهنگی پیوسته و تند پیش میرود و پیاپی تصاویر و تأثیراتی را پیش چشم ذهن انسان میگذارد که به شکلی ویژه نیرومند است. ما را در سفری طولانی همراه میکند که آسمانها و زمین، جهان کنونی و جهان آخرت، بهشت و دوزخ، گذشته و حال، زندگی و مرگ، قوانین آفرینش و قوانین کائنات، و جهانهایی که محسوس هستند و جهانهایی که از حس ما پنهانند را در بر میگیرد. این سوره با آنکه نسبتاً کوتاه است، گشتی باشکوه در جهان پیرامون ما و در آنچه ورای توان ادراک ماست فراهم میآورد.

From start to finish the surah uses a continuous and fast beat, and puts before the human mind a succession of images and impressions that are characteristically powerful. It takes us on a long journey that includes the heavens and the earth, the present world and the next, heaven and hell, the past and the present, life and death, the laws of creation and those of the universe, of worlds that are perceptible as well as those that are imperceptible. Relatively short as it is, the surah provides a grand tour of the world around us and of that which lies beyond our perceptive faculties.