فاطر: پدیدآورنده (تلاوت‌کنندگان وحی الهی) ۲۷-۳۸

فاطر: پدیدآورنده (تلاوت‌کنندگان وحی الهی) ۲۷-۳۸ - در سایهٔ قرآن | Quran Course

این بخش جدید از خواندن‌هایی تشکیل شده است از کتاب هستی و کتاب وحی. ما به صفحات شگفت‌انگیز این کتاب می‌نگریم: تنوع بزرگ رنگ‌ها، گونه‌ها و انواع آن؛ میوه‌هایی به هر رنگ؛ کوه‌هایی با گذرگاه‌های رنگارنگ، و همچنین انسان‌ها، جانوران و چارپایانی با رنگ‌های گوناگون. این نکته‌ای بسیار مؤثر است که توجه ما را به جهان شگفت‌انگیز و طبیعیِ رنگ‌ها جلب می‌کند، جهانی که معمولاً از آن غافل می‌مانیم.

This new passage is composed of readings from the book of the universe and the revealed book. We look at the wonderful pages of this book: its great variety of colours, species and kinds; fruits of every colour; mountains with colourful passages, as also people, animals and cattle of different hues. It is a highly effective touch, drawing our attention to the wonderful and natural world of colour that we tend to overlook.

این بخش به خواندن‌هایی از کتاب وحی‌شدهٔ خداوند می‌افزاید که حقیقت آنچه در خود دارد را تأیید می‌کند و آنچه را پیش از آن از وحی‌ها آمده است، تأیید می‌نماید. سخن از آن است که این کتاب به‌عنوان میراث شایستهٔ جامعهٔ مسلمانان به آنان داده شده است، و روشن می‌سازد که وارثان آن طبقات گوناگونی دارند، اما همگی امید دارند که آمرزش و بخشش گناهانشان از سوی خداوند به ایشان برسد. تصویری از بهره‌مندی آنان از نعمت‌های خداوند در زندگی آخرت ترسیم می‌شود تا در برابر تصویر عذابی که برای کافران مهیاست قرار گیرد. این دور پرنقش‌ونگار با این بیان به پایان می‌رسد که همهٔ این‌ها بر اساس علم خداوند انجام می‌گیرد.

The passage adds readings from God’s revealed book, confirming the truth it contains and an endorsement of what had gone before it of revelations. It speaks about how this book has been granted to the Muslim community as its rightful legacy, making it clear that the heirs are of different classes, but that they all expect to receive God’s pardon and forgiveness of sins. An image of their enjoyment of God’s favours in the life to come is painted to contrast with an image of what awaits the unbelievers of punishment. This round, rich in colour, is concluded by a statement that all takes place in accordance with God’s knowledge.

آیا ندانستی که خداوند از آسمان آبی فرو فرستاد و با آن میوه‌هایی به رنگ‌های گوناگون بیرون آوردیم؟ و در کوه‌ها راه‌هایی سفید و سرخ به رنگ‌های مختلف و نیز راه‌هایی سیاه‌فام وجود دارد. همچنین انسان‌ها و جانوران و چهارپایان نیز رنگ‌های گوناگون دارند. تنها دانشمندان هستند که واقعاً از خداوند می‌ترسند. بی‌گمان خداوند عزیز و آمرزنده است. (آیات ۲۷ و ۲۸)

Are you not aware that God sends down water from the skies, with which We bring forth fruits of different colours? In the mountains there are streaks of white and red of various shades, as well as others jet-black. Similarly, human beings, beasts and cattle have various colours. It is those who are endowed with knowledge that stand truly in awe of God. Indeed God is Almighty, Much-Forgiving. (Verses 27-28)

این نکته‌ای شگفت‌انگیز است که صحت منشأ قرآن را تأیید می‌کند. این آیه تمام جهان را با توجه ویژه به رنگ می‌نگرد و تنوع عظیم آن را در میوه‌ها، کوه‌ها، انسان‌ها، جانوران و چهارپایان نشان می‌دهد. تنها با چند واژه، اشیاء جاندار و بی‌جان سراسر زمین را کنار هم قرار می‌دهد و ما را در برابر این نمایش شگرف سرشار از حیرت می‌گذارد.

This is a remarkable touch confirming the source of the Qur’ān. It looks at the entire world with a special focus on colour, pointing out its great variety in fruits, mountains, people, animals and cattle. It only takes a few words to group together animate and inanimate objects throughout the earth, leaving us in full amazement at this wonderful exhibition.

همه‌چیز از فرو فرستادن آب از آسمان‌ها آغاز می‌شود، و از میوه‌هایی که آن آب می‌رویاند با تنوع غنی رنگ‌هایشان. از آنجا که نمایشگاه مورد نظر در اینجا بر تصویرهای دیداری متمرکز است، تنها ویژگی‌ای که به میوه‌ها داده می‌شود رنگ آن‌هاست:

It all begins with water being sent down from the skies, and the fruits that it brings forth with their rich variety of hue. Because the exhibition intended here concentrates on visual imagery, the only quality given to the fruits is their colour:

«ما میوه‌هایی با رنگ‌های گوناگون بیرون می‌آوریم.» (آیه ۲۷) رنگ‌های این میوه‌ها ترکیبی از تدرّجی را در خود دارند که هیچ نقّاشی، حتّی به‌صورت جزئی، قادر به بازتولید آن نیست. هیچ دو نوع میوه‌ای هم‌رنگ نیستند. در واقع، حتّی دو قطعه از یک نوع میوه نیز از نظر رنگ یکسان نیستند. بررسی دقیق، تنوّع را حتّی در چنین مقیاسی آشکار می‌کند.

“We bring forth fruits of different colours.” (Verse 27) The colours of these fruits combine a grading that cannot be reproduced, even partially, by any painter. No two types of fruits are of the same colour. In fact, no two pieces of the same type of fruit are identical in colour. Good scrutiny will reveal variation even on such a scale.

سوره سپس تقریباً ناگهان به رنگ‌های کوه‌ها اشاره می‌کند. اما بررسی دقیق این تناسب رنگی نشان می‌دهد که این تغییر موضوع کاملاً طبیعی است. میان غنای رنگ در میوه‌ها و غنای آن در سنگ‌های کوه شباهت نزدیکی وجود دارد. برخی سنگ‌ها حتی از نظر شکل و اندازه به میوه شباهت دارند، به طوری که گاهی می‌توان آن‌ها را با میوه اشتباه گرفت. «و در کوه‌ها راه‌هایی است سفید و سرخ با رنگ‌های گوناگون، و دیگرانی سیاه سیر.» (آیه ۲۷) «راه‌ها» به خطوط و لایه‌های موجود در کوه‌ها اشاره دارد. متن در اینجا به یک نکته ظریف اشاره می‌کند: خطوط سفید دارای درجات مختلف سفیدی‌اند، و خطوط سرخ دارای درجات گوناگون سرخی‌اند، و هر دو از نظر غنای رنگ و ترکیب سایر رنگ‌هایی که جذابیت ویژه‌شان را پدید می‌آورد با یکدیگر تفاوت دارند. و خطوطی دیگر با رنگ بسیار سیاه نیز وجود دارد.

The sūrah then switches, almost suddenly, to refer to the colours of mountains. A close palette study, however, shows that this is a perfectly natural switch. There is a close similarity between the richness of colour in fruits and its richness in mountain rocks. Some rocks may even resemble fruit both in shape and in size, so that they can sometimes be mistaken for fruit. “In the mountains there are streaks of white and red of various shades, as well as others jet-black.” (Verse 27) The ‘streaks’ refer to lines and courses in mountains. The text here refers to a fine point: the white lines contain different shades of whiteness, while the red ones contain different red shades, and both differ in the richness of colour and in the mix of other colours that give them their special appeal. There are other streaks of very black colour.

این تغییر به تنوع رنگی در سنگ‌ها، پس از آنکه تنوع را در میوه‌ها برجسته کرده بود، تأثیری عمیق دارد. این تغییر در ما حسی ظریف از زیبایی‌شناسی برمی‌انگیزد که در یک سنگ زیبایی می‌بیند همان‌گونه که آن را در یک میوه می‌ستاید، با وجود تفاوت بزرگ میان آن دو از نظر ماهیت و کارکرد. بدین‌سان ما یادآوری می‌شویم که محیط پیرامون خود را بهتر قدر بدانیم، به ویژه زیبایی زیبایی‌شناختی آن را.

The switch to this colour diversity in rocks, after having highlighted such diversity in fruits has a profound effect. It alerts in us a refined sense of the aesthetic which sees beauty in a rock just as it appreciates it in a fruit, despite the great difference between the two in nature and function. In this way we are reminded to better appreciate our surroundings, not least their aesthetic beauty.

این سورہ لوگوں کے رنگوں کا بھی ذکر کرتی ہے، جو صرف ان بڑے زمروں تک محدود نہیں جو مختلف نسلی گروہوں کو ایک دوسرے سے ممتاز کرتے ہیں۔ درحقیقت ہر انسان کا ایک مخصوص رنگ ہوتا ہے جو اسے اس کی اپنی نسل کے باقی افراد سے جدا کرتا ہے۔ یقیناً یہ رنگ ہر جڑواں بچے کو دوسرے سے ممتاز کرتا ہے۔ یہی بات جانوروں اور مویشیوں پر بھی صادق آتی ہے۔

The sūrah also mentions people’s colours, which are not limited to the major categories that distinguish different racial groups. Indeed every human being has a distinctive colour separating him or her from the rest of their race. Indeed, it distinguishes each twin from the other. The same applies to animals and cattle.

چارپایان که شامل شتر، گاو، گوسفند و بز می‌شوند، به‌عنوان دسته‌ای جداگانه از جانوران ذکر می‌شوند، زیرا به انسان بسیار نزدیک‌ترند. آن‌ها نیز تنوع رنگی بسیار زیادی دارند.

Cattle, which include camels, cows, sheep and goats, are mentioned as a separate category of fauna because they are much closer to man. They also demonstrate a similarly great diversity of colour.

جهان، بدین ترتیب، همچون کتابی بسیار رنگارنگ و باشکوه نشان داده می‌شود که قرآن آن را می‌گشاید و در آن می‌نگرد. سپس می‌فرماید که دانشمندانی که این کتاب را می‌خوانند، قدر آن را می‌دانند و آن را درک می‌کنند، همان کسانی‌اند که حس خداترسی راستین دارند: «از میان بندگان خدا تنها دانشمندانند که از او می‌ترسند» (آیه ۲۸). جهان کتابی شگرف است که سوره تنها چند صفحه از آن را نشان داده است. برای قدردانی از این کتاب شگفت‌انگیز و برای شناخت راستین خدا از راه آفرینش و قدرت او، به دانشی درخور نیاز است. کسانی که چنین می‌کنند، با قدردانی از کار او، اندازه بزرگی او را درمی‌یابند. از این رو، آنان راستین خداترس‌اند و او را با فروتنی راستین می‌پرستند. این نتیجه‌ی احساسی مرموز نیست که گاه هنگام نگریستن به منظره‌ای زیبای طبیعی در ما پدید می‌آید؛ بلکه محصول شناختی راستین و بی‌واسطه است. صفحات این کتاب جهانی که سوره نشان داده است، تنها نمونه‌ای است. تنوع بزرگ رنگ‌هایی که سوره یادآور شده، تنها نشانه‌ای از گوناگونی بسیار و هماهنگی دقیق موجود در همه‌جای جهان است. اما این را تنها کسانی می‌توانند درک کنند که دانش دارند و ارزش دانش خود را در ژرفای دل احساس می‌کنند و آن را در گوشه‌ای سرد و خشک و صرفاً دانشگاهی رها نمی‌کنند.

The universe is thus shown as a splendidly colourful book which the Qur’ān opens and looks through. It then says that scholars who read, appreciate and comprehend this book are the ones who have a true God-fearing sense: “It is those who are endowed with knowledge that stand truly in awe of God.” (Verse 28) The universe is a superb hook of which the sūrah has shown but a few pages. It takes a good measure of knowledge to appreciate this wonderful hook and to get to truly know God through His creation and power. People who do so realize the measure of His greatness by appreciating His work. Therefore, they are truly God-fearing, and they worship Him in true submission. This is not the result of a mysterious feeling that we sometimes experience when we look at a splendid natural scene; rather, it is the product of true and direct knowledge. The pages of this universal book that the sūrah has shown are only a sample. The great diversity of colour it has mentioned serves only as an indicator of the great variety and meticulous harmony available everywhere in the universe. It can however only be appreciated by people endowed with knowledge and by those who feel the value of their knowledge deep in their hearts, and who do not leave it in a cold, dry academic corner.

این عنصر زیبایی‌شناختی عمداً در طراحی جهان گنجانده شده است. با این حال، زیبایی آن بدین سبب به کمال می‌رسد که چیزهای گوناگون وظایف خود را از رهگذر همان زیبایی انجام می‌دهند. رنگ‌های درخشان گل‌ها، همراه با عطرشان، زنبورها و پروانه‌ها را جذب می‌کنند؛ و این حشرات، از دیدگاه گل، وسیله‌ی گرده‌افشانی‌اند تا میوه‌دهی تضمین شود. بدین‌ترتیب گل، وظیفه‌ی خود را از رهگذر همان زیبایی‌اش به انجام می‌رساند. در امر جنسی نیز زیبایی جاذبه‌ی اصلی است که زوج را به انجام وظیفه‌ی تولیدمثل رهنمون می‌شود. از آنجا که زیبایی مقصود است، قرآن کریم توجه ما را از این گونه‌های مختلف به آن معطوف می‌دارد.

The aesthetic element is intentionally added into the design of the universe. Its beauty, however, is raised to perfection by the fact that different things discharge their functions through that very beauty. The splendid colours of flowers, along with their scents, attract bees and butterflies which, as far as the flower is concerned, are the means of inoculation, so as to ensure fruition. Thus the flower completes its own function through its very beauty. In sex, beauty is the main attraction which leads to the couple fulfilling their task of reproduction. Because beauty is intended, the Qur’ān draws our attentions to it in these various ways.

«إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ غَفُورٌ» (آیه ۲۸). او قطعاً توانایی آن را دارد که انواع مخلوقات زیبا و نیکو را بیافریند، و همچنین توان آن را دارد که اعمال مردم را پاداش یا کیفر دهد. در عین حال، بسیار می‌بخشد و از خطاهای کسانی که در قدردانی از آفرینش زیبای او کوتاهی می‌کنند، چشم‌پوشی می‌نماید.

“Indeed God is Almighty, Much-Forgiving.” (Verse 28) He is certainly able to create all sorts of fine and beautiful creatures, as also to requite people for their actions. At the same time, He forgives much, overlooking the mistakes of those who fall short of appreciating His beautiful work.

پس از نگاه کردن به این صفحات از کتاب هستی، سوره به کتاب وحیشده و کسانی که آن را تلاوت میکنند، امیدها و پاداشهای موعودشان میپردازد:

Having looked at these pages of the book of the universe, the sūrah turns to the revealed book and those who recite it, their hopes and expected rewards:

کسانی که کتاب خدا را تلاوت می‌کنند، و نماز را برپا می‌دارند، و از آنچه به ایشان روزی داده‌ایم پنهان و آشکار انفاق می‌کنند، به تجارتی امید دارند که هرگز زیانی در آن نیست؛ تا پاداش‌های ایشان را به تمام و کمال بدهد و از فضل خود به ایشان بیفزاید، زیرا او بسیار آمرزنده و بسیار قدردان است. (آیات ۲۹ و ۳۰)

Those who recite God’s book, attend regularly to prayer, and give in charity, secretly and openly, from what We have provided for them, look forward to a bargain that can never fail, for He will grant them their just rewards, and give them yet more out of His bounty. He is indeed Much-Forgiving, most thankful (Verses 29-30)

تلاوت کتاب خدا معنایی فراتر از مرور کردن کلمات آن دارد، چه آن کلمات با صدای بلند خوانده شوند یا نه؛ بلکه یعنی خواندن همراه با تأمل که به فهم، عمل و رفتار منجر شود. این امر همچنین مستلزم آن است که انسان به‌طور منظم به نماز بپردازد، و هم پنهانی و هم آشکارا از مال خود در راه خدا ببخشد، و امید داشته باشد که آنچه چنین داده می‌شود هرگز معامله‌ای ناسودمند نخواهد بود. کسانی که همه این‌ها را انجام می‌دهند می‌دانند که آنچه خدا برای ایشان ذخیره کرده، بسیار ارزشمندتر از چیزی است که می‌بخشند. از آنجا که ایشان تنها برای رضای خدا می‌بخشند و با او به‌طور مستقیم داد و ستد می‌کنند، معامله‌شان به‌ویژه سودمند است. سرانجام، پاداش خود را به‌طور کامل دریافت خواهند کرد، همراه با افزونی از بخشش خداوند. زیرا «او قطعاً آمرزنده و سپاسگزار است.» (آیه ۳۰) او کاستی‌ها را می‌بخشد و کار نیک را ارج می‌نهد. سپاسگزاری او همان معنایی را دارد که معمولاً از سپاس به‌خاطر خوشی و پاداش نیکو فهمیده می‌شود. با این حال، این آیه ما را برمی‌انگیزد که نسبت به کسی که نعمت‌هایش را بر ما ارزانی می‌دارد سپاسگزار باشیم. اگر او آنچه بندگانش انجام می‌دهند را ارج می‌نهد و به‌خاطر آن از ایشان سپاس می‌گزارد، آیا شایسته نیست که ایشان نیز سپاس خود را برای همه آنچه او به ایشان می‌بخشد نشان دهند؟

Reciting God’s book means something other than going through its words, vocalizing them or not; it means reading with reflection that leads to understanding, action and behaviour. This also entails attending regularly to prayer, giving secretly and openly in charity, as well as entertaining the hope that what is so offered will never be a failed bargain. Those who do all this know that what God has in store is far more valuable than what they give away. As they give only for God’s sake, dealing with Him directly, their bargain is especially .profitable. Ultimately, they will receive their reward in full, coupled with an increase of God’s bounty. For, “He is indeed Much-Forgiving, most thankful.” (Verse 30) He forgives shortfalls and appreciates good action. His being thankful refers to what is normally associated with gratitude for pleasure and fine reward. Yet the verse inspires us to be grateful to Him who bestows His favours on us. If He appreciates what His servants do and thanks them for it, should they not then show their gratitude for all He gives them?

به دنبال آن، اشاره‌ای به ماهیت کتاب وحیانی خداوند و حقیقتی که در بر دارد می‌آید، به عنوان مقدمه‌ای برای سخن گفتن درباره کسانی که وارثان این کتاب‌اند.

This is followed by a reference to the nature of God’s revealed book and the truth it contains, as a prelude to speaking about those who are the heirs to this hook:

این کتابی که به تو وحی کردیم، حق است و آنچه را پیش از آن بوده تصدیق می‌کند. همانا خداوند به بندگانش آگاه و بیناست. (آیه ۳۱)

The book that We have revealed to you is the truth confirming previous scriptures. Of His servants God is well-aware, all-seeing. (Verse 31)

دلیل حقانیت این کتاب در ساختار آن کاملاً آشکار است. قرآن ترجمهٔ دقیقی از جهان با ماهیت حقیقی آن است، یا می‌توان گفت که قرآن صفحهٔ گویا و جهان صفحهٔ خاموش است. افزون بر این، قرآن کتاب‌های پیشین را که از همان منبع نازل شده‌اند تصدیق می‌کند. حقیقت یکی است و نمی‌تواند چندگانه باشد. کسی که آن را برای بشریت نازل کرده، آنان را به خوبی می‌شناسد، می‌داند چه چیزی به آنان می‌سازد و وضعشان را بهتر می‌کند: «خداوند به بندگانش آگاه و بیناست.» (آیهٔ ۳۱)

The evidence of the truth in this book is clear in its make up. The Qur’ān is an accurate translation of the universe in its true nature, or we can say that it is the spoken page while the universe is the silent page. Moreover, it confirms the books revealed earlier from the same source. The truth is one; it cannot be multiple. The One who revealed it to mankind knows them well, knows what suits them and improves their lot: “Of His servants God is well-aware, all-seeing.” (Verse 31)

این کتاب چنین است، و خداوند آن را به عنوان میراثی به امت مسلمان ارزانی داشته است.

Such is this book, and God has given it to the Muslim community as its heritage.

او این امت را به ارث بردن خود برگزیده است، چنان که در کتابش می‌فرماید: «سپس این کتاب را به بندگان برگزیده خود به میراث دادیم.» (آیه ۳۲) امت مسلمان باید از این سخنان بداند که خداوند جایگاهی شرافتمندانه به آن بخشیده است. همچنین باید دریابد که مسئولیتی که در نتیجه بر دوش دارد بسیار مهم است. این مسئولیتی است که وظایفی را بر عهده‌اش می‌گذارد که باید انجام شود. آیا امت مسلمان گوش خواهد داد و پاسخ خواهد گفت؟

He has chosen this community to be its heir, as He states in His book: “We have given this Book to such of Our servants as We choose.” (Verse 32) The Muslim community should know from these words that it has been given a position of honour by God. It should also realize that the responsibility it shoulders as a result is of great importance. It is a responsibility which assigns duties that have to be fulfilled. Will the Muslim community listen and respond?

خداوند امت مسلمان را گرامی داشته است. او این امت را برای وارث بودن پیام خود برگزیده و حتی به کسانی که عملکرد خوبی ندارند، پاداشی نیکو عطا کرده است:

God has honoured the Muslim community. He has chosen it to be the heir to His message, and He has graced it with a favourable reward, even for those who do not perform well:

{سپس این کتاب را به بندگانی از خود که برگزیدیم به میراث دادیم؛ پس برخی از ایشان بر خویشتن ستمکارند، و برخی میانه‌رو هستند، و برخی به اذن خدا در کارهای نیک پیشگامند.} (آیه ۳۲)

We have given this Book to such of Our servants as We choose: among them are some who wrong their own souls, some follow a middle course and some who, by God’s leave, are foremost in deeds of goodness. (Verse 32)

گروهی که نخست ذکر شده، احتمالاً به دلیل آنکه اکثریت را تشکیل می‌دهد، کسانی‌اند که «به خویشتن ستم می‌کنند» و کارهای بدشان بر کارهای نیکشان می‌چربد. گروه دوم میان این دو تعادل دارد و «میانه‌روی» را پیشه کرده است، و گروه سوم «در کارهای نیک پیشتازند» و کارهای نیکشان بر کارهای بدشان برتری دارد. با این حال، فضل خداوند بر هر سه گروه ارزانی شده و همه آنان را به بهشت می‌رساند، جایی که به آن نعمتی که در آیات بعدی توصیف شده دست می‌یابند. ما در اینجا وارد جزئیات بیشتر نمی‌شویم و ترجیح می‌دهیم بحث را با همان مفهومی که آیه بیان می‌کند به پایان ببریم، و روشن می‌سازیم که امت مسلمان در مجموع، به فضل خداوند، به این سرانجام می‌رسد.

The group mentioned first, probably because it is the majority, are the ones who wrong their own souls,’ by doing more had things than good, and the second have a balance between the two, following ‘a middle course,’ while the third are ‘foremost in deeds of goodness,’ having a preponderance of these. However, God’s grace is bestowed on all three, leading them all to heaven where they experience the bliss described in the verses that follow. We will not go into any further detail here, preferring to leave the discussion with the idea conveyed by the verse, making it clear that the Muslim community head to this end in its entirety by God’s grace:

آن فضلِ بزرگ است. در باغ‌های بهشت وارد می‌شوند، جایی که با دستبندهایی از طلا و مروارید آراسته می‌گردند و جامه‌هایی از حریر به تن خواهند داشت. آنان می‌گویند: ستایش خدای را که اندوه را از ما برد. پروردگار ما قطعاً آمرزنده و قدردان است. اوست که از روی فضل خود، ما را در این سرای جاویدان جای داده است، سرایی که در آن نه رنجی به ما می‌رسد و نه خستگی‌ای. (آیات ۳۲ تا ۳۵)

That is the greatest favour. Gardens of bliss will they enter, where they will be adorned with bracelets of gold and pearls, and where they will be clad in silk garments. They will say: All praise is due to God, who has removed all sorrow from us. Our Lord is certainly Much-Forgiving, most appreciative. It is He who, out of His bounty, has settled us in this abode of permanent life, where we shall endure neither toil nor fatigue. (Verses 32-35)

این آیات تصویری از آسایش مادی و آرامش روانی به دست می‌دهند. آنان «با دستبندهایی از طلا و مروارید آراسته می‌شوند و جامه‌هایشان از ابریشم است»، و اینها جنبه‌هایی از آسایش مادی‌اند که بخشی از خواسته‌های انسان را برآورده می‌کند. همراه با این‌ها، احساس امنیت، آرامش و خرسندی نیز وجود دارد: «می‌گویند: سپاس خدای را که اندوه را از ما دور کرد.» (آیه ۳۴) این زندگی دنیا، با همه‌ی نگرانی‌هایی که درباره‌ی آینده و همه‌ی تلاش‌ها و سختی‌هایش با خود دارد، وقتی با سعادت پایدار بهشت سنجیده شود، اندوه به شمار می‌آید. افزون بر این، نگرانی‌ای که هر فرد در روز قیامت درباره‌ی سرنوشت خود دارد نیز سرچشمه‌ی اندوه بزرگی است. «پروردگار ما بی‌تردید بسیار آمرزنده و بسیار قدرشناس است.» (آیه ۳۴) او گناهان ما را بخشیده و کارهای ما را ارج نهاده و به خوبی در برابر آن پاداش داده است. «اوست که ما را در این سرای ماندگار جای داده است»، جایی که برای همیشه در آن ساکن خواهیم بود. این همه از «فضل» اوست؛ ما هیچ حقی بر آن نداریم. این اوست که همه‌ی آن را به لطف خود عطا می‌کند. «در آنجا نه رنجی به ما می‌رسد و نه خستگی‌ای.» (آیه ۳۵)

These verses give us an image of material comfort and psychological bliss. They are ‘adorned with bracelets of gold and pearls, and they will be clad in silk garments,’ which are aspects of the material comfort that satisfies some of what people desire. Coupled with this are feelings of security, reassurance and gratification: “They will say: All praise is due to God, who has removed all sorrow from us.” (Verse 34) This present life, with all that it involves of worry about the future and all its struggles, counts as sorrow when it is compared to the enduring bliss in heaven. Moreover, the worry each individual experiences on the Day of Judgement concerning their fate is also a source of great sorrow. “Our Lord is certainly Much-Forgiving, most appreciative.” (Verse 34) He has forgiven us our sins and appreciated our work, rewarding us well for it. “It is He who has settled us in this abode of permanent life,” where we shall permanently reside. It is all ‘out of His bounty’. We have no right to claim. It is He who gives it all by His grace. “Where we shall endure neither toil nor fatigue.” (Verse 35)

آنچه لازم است در اختیار داریم: آرامش، سعادت و اطمینان.

There we have all we need: comfort, bliss and reassurance.

این فضا که در اینجا ایجاد می‌شود، فضای آسایش، راحتی و سرور است. واژه‌ها برای آوایشان انتخاب شده‌اند تا چنین احساساتی را تقویت کنند. بهشت «سرای همیشگیِ زندگی» توصیف شده است، در حالی که رنج و خستگی به آنان نزدیک نمی‌شود. به این ترتیب، آهنگ این آیات آرام و نرم است.

The ambience generated here is one of ease, comfort and bliss. The words are chosen for their sound so as to enhance such feelings. Heaven is described as the abode of permanent life’ while toil and fatigue do not come near them. In this way the music of these verses is slow and soft.

از سوی دیگر، کافران را می‌بینیم که گرفتار اضطراب‌اند، اعتماد به نفس ندارند و پایانی برای رنج‌هایشان نمی‌بینند: «و اما کسانی که کافر شدند، آتش دوزخ برای آنان است. نه حکم مرگشان داده می‌شود تا بمیرند، و نه عذابشان از ایشان تخفیف می‌یابد. این‌گونه کیفر می‌دهیم هر کافری را.» (آیه ۳۶) حتی آسایش مرگ نیز به ایشان داده نمی‌شود. سپس صداهای بلند و خشن به گوش می‌رسد.

On the other side we see the unbelievers wracked with worry, lacking confidence, and unable to see an end to their troubles: “As for the unbelievers, the fire of hell awaits them. No term shall be determined for them so that they could die, nor shall its suffering be reduced for them.” (Verse 36) Not even the comfort of death is granted them. “Thus shall We requite all unbelievers.” (Verse 36) Then we begin to hear loud, harsh voices.

صداها درهم‌آمیخته است، زاری‌ها سرگشته‌کننده، و این‌ها از کسانی برمی‌خیزد که در جهنم افکنده شده‌اند: «در آنجا فریاد برمی‌آورند.» پس این صداهای خشن چه می‌گویند؟

The echoes are mixed, the wailing confused, and it comes from those who have been thrown into hell: “There they will cry aloud.” What are these harsh voices saying, then?

آنان می‌گویند: «پروردگارا! ما را بیرون بیاور تا کار شایسته کنیم، نه مانند آنچه پیش‌تر انجام می‌دادیم.» (آیه ۳۷) این بیان پشیمانی از کارهایی است که در گذشته انجام داده‌اند، اما همه‌چیز خیلی دیر شده است.

They say: “Our Lord! Let us out and we will do good, not like what we did before.” (Verse 37) This is an expression of regret for what they did in the past, but it is all too late.

بنابراین، این پاسخ سرزنشی سخت در بر دارد: «آیا به شما عمری ندادیم که هر کس بخواهد پند گیرد در آن پند می‌گرفت؟» (آیهٔ ۳۷) شما از مدت زندگی‌تان در دنیا بهره نبردید، در حالی که آن مدت برای هر کسی که می‌خواست به هشدارها گوش دهد کافی بود. «و هشداردهنده‌ای به سوی شما آمد.» این افزون بر هشدارها بود.

Hence, the reply carries a strong reproach: “Have We not given you lives long enough for anyone who would be warned to take warning?” (Verse 37) You did not benefit from the duration of your lives on earth, which was enough for anyone who wished to heed the warnings. “And a warner had come to you.” This was in addition to the warnings.

«پس بچشید، و ستمکاران را هیچ یاوری نیست.» (آیه ۳۷)

Yet you paid no heed. “Taste it, then. Wrongdoers shall have none to support them.” (Verse 37)

این دو تصویر در تضاد با یکدیگرند: یکی تصویر آرامش، آسایش و امنیت است و دیگری سرشار از نگرانی و ناامنی. آوای دلنواز شکرگزاری از خدا و دعا کردن به درگاه او، در برابر فریادها و ناله‌های استغاثه قرار می‌گیرد. تصویر مراقبت و گرامی‌داشتِ مؤمنان، نقطهٔ مقابلِ بی‌توجهی و سرزنشی است که کافران تجربه می‌کنند. آهنگ نرم و آرام، در برابر آهنگ خشن و تند قرار دارد.

These are two contrasting images: one of peace, comfort and security and the other full of worry and insecurity. The melodious sound of gratitude to God and of praying to Him is contrasted with screams and cries for help. The image of care and honour shown to the believers is the opposite of the neglect and reproach the unbelievers experience. The soft and quiet rhythm contrasts with the violent rhythm.

بدین ترتیب مقایسه کامل شد، و هم در جزئیات و هم در فضای کلی، هماهنگی کلی حفظ می‌شود.

Thus the comparison is complete, and overall harmony is maintained both in detail and in general atmosphere.

سپس تفسیری بر همه‌ی این صحنه‌ها و تصاویر و نیز آنچه پیش از آن‌ها آمده، یعنی انتخاب امت مسلمان برای این مأموریت، ارائه می‌شود: «خداوند آنچه را که در آسمان‌ها و زمین پنهان است می‌داند؛ او کاملاً از آنچه در دل‌های مردم است آگاه است.» (آیه ۳۸)

We then have a comment on all these scenes and images, as well as what has preceded them of choosing the Muslim community for its task: “God knows all that is hidden in the heavens and earth; He filly knows what is in people’s hearts.” (Verse 38)

خداوند است که به همه چیز در جهان هستی و به آنچه در دل‌های مردم است، آگاه است. او بر پایهٔ دانش خود، در همهٔ امور داوری می‌کند.

It is God who knows everything in the universe and what is in people’s hearts. On the basis of His knowledge, He judges all matters.

فاطر: پدیدآورنده (تلاوت‌کنندگان وحی الهی) ۲۷-۳۸

نمای کلی

رنگ در تمام آفرینش

کتاب نازل‌شده