گذشته‌ی متن، نمونه‌ای از زندگی برخی از بندگان برگزیده‌ی خدا را ارائه داد؛ کسانی که با صبر و تسلیم، سختی‌ها را آزمودند و تحمل کردند. سپس مشمول لطف و نعمت‌های خدا شدند. بدین‌گونه، برخی از شریف‌ترین زندگی‌ها در این دنیا به تصویر کشیده شد. اکنون سوره سخن خود را ادامه می‌دهد و از پرهیزگاران، در مقابل ستمگران و متجاوزان سخن می‌گوید. اما آنان را در سرای آخرت نشان می‌دهد، جایی که زندگی جاودانه است. بدین ترتیب، صحنه‌ای از روز قیامت را ترسیم می‌کند.

The previous passage presented a taste of the life of some of God’s chosen people, as they were tested and endured hardship with patience and resignation. They were then granted God’s favours and grace. In this way some of the most noble lives in this present world were depicted. Now the sūrah continues its discourse, speaking about God- fearing people in contrast to those who are tyrannical and commit excesses. It shows them however in the next world, where life is everlasting. Thus it paints a scene of the Day of Judgement.

ابتدا تصویری از دو تصویر کاملاً متضاد ترسیم می‌شود، هم از نظر کلیات و هم از نظر جزئیات. بنابراین، پرهیزگاران «جایگاه بازگشتی نیکو» خواهند داشت، در حالی که متجاوزان «بدترین جایگاه بازگشت» را خواهند داشت. اولی‌ها در باغ‌های جاودانه‌ی نعمت خواهند بود، با درهای گشوده، جایی که هر آسایشی در دسترس است و آنان به‌خوبی تکیه زده‌اند و از هر خوراک و نوشیدنی‌ای که بخواهند بهره می‌برند، و همچنین همسرانی هم‌سن و سال. هرچند آنان هنوز دختران جوانی هستند، «کم‌نگاه» هستند، یعنی به این سو و آن سو نگاه نمی‌کنند و به آنچه دیگران دارند چشم نمی‌دوزند. این همه بخشی از آن چیزی است که خدا به آنان عطا خواهد کرد، و آنچه او عطا کند هرگز پایان نخواهد پذیرفت.

First, a picture is drawn of two completely contrasting images, both in their general outlook and detail. Thus, the God-fearing will have ‘a good place to return to,’ while the transgressors will have ‘the most evil place to return to.’ The former will be in gardens of perpetual bliss, with gates wide open, where every comfort is available and they are well seated, enjoying all the food and drink they desire, as also female companions of the same age. Although they are still young women, they are ‘of modest gaze,’ which means that they are not looking around for anything or coveting what others have. This is all part of what God will provide them with, and whatever He provides will never be exhausted.

اما دیگران، جایگاهی دارند که در آن قرار داده می‌شوند، اما در آنجا هیچ آسایشی نیست، زیرا آن جهنم است، که به «چه بد آرامگاهی» توصیف شده است. آنان نوشیدنی‌های سوزان و داغ دارند، و غذایی که ایشان را به تهوع می‌اندازد. این همان چیزی است که از کسانی که در جهنم ساکن‌اند جاری و تراوش می‌کند. یا چیز دیگری از همان نوع دارند که در اینجا توصیف شده است که عذابی مشابه را تضمین می‌کند.

As for the others, they have a place where they will be stationed, but there is no rest there, for it is hell, which is described as ‘how evil a resting place.’ They have scalding hot drinks, and food that fills them with disgust. It is what flows and seeps through those who occupy hell. Or they have something else of the same type, which is described here as ensuring similar suffering.