یک اتم منفرد میان الکترون‌ها و پروتون‌هایش به همان اندازه‌ای متعادل است که منظومهٔ شمسی، خورشید، سیارات و قمرهایش متعادل‌اند. هر یک از این دو راهی را که برایش تعیین شده می‌داند و نقش خود را ایفا میکند. یک سلول زندهٔ منفرد نیز کامل است و برای انجام هر کاری که از او خواسته میشود به خوبی مجهز است، همانگونه که پیچیده‌ترین و پیشرفته‌ترین گونه‌های موجودات زنده. این تعادل کامل، هم در معنای فردی و هم در معنای جمعی، در هر یک از انواع بی‌شمار آفرینش که فاصلهٔ میان اتم منفرد و منظومهٔ شمسی، یا میان سلول منفرد و پیشرفته‌ترین موجود زنده را پر کرده‌اند، به آسانی دیده میشود.
A single atom is well balanced between its electrons and protons, to the same degree as the solar system, its sun, planets and satellites are well balanced. Each of the two knows the way it is assigned to travel and fulfils its role. A single living cell is also perfect and well equipped to do everything it is asked to do, in the same measure as the most advanced and complex species. This perfect balance, in the individual and collective sense, is easily noticed in every one of the countless types of creation that fill the gap between the single atom and the solar system or between the single cell and the most advanced living creature.
این حقیقت بنیادین، که همه چیزهای موجود در جهان بر آن گواهی می‌دهند، به‌خوبی توسط قلب انسان شناخته میشود، آنگاه که به آنچه در جهان است می‌اندیشد. این نوع الهام و شناخت برای هر انسانی در هر عصری، صرف‌نظر از سطح تحصیلاتش، در دسترس است. تنها چیزی که لازم است، ذهنی گشوده است که بیندیشد و پاسخ دهد.
This basic fact, evidenced by everything in the universe, is well recognized by the human heart as it contemplates what is in the universe. This sort of inspiration and recognition is within the reach of every man in every age, regardless of his standard of education. All that is required is an open mind which contemplates and responds.
با افزایش دانش، آنچه الهام در نگاه نخست ثابت کرده بود، با نمونه‌های فراوان تأیید و تأکید میشود. نتایج مطالعه و پژوهش نیز، در محدوده‌ی محدود خود، این حقیقت بنیادین را تأیید می‌کنند که بر همه‌ی چیزهای جهان هستی حاکم است.
Increased knowledge then endorses and emphasizes, with numerous examples, what inspiration has already proven at first glance. The results of study and research endorse, within their limited scope, this basic truth which applies to everything in the universe.
آ. کرسی موریسون، دانشمند آمریکایی و رئیس آکادمی علمی نیویورک، در کتاب خود «انسان تنها نیست» می‌گوید:
The American scientist, A. Cressy Morrison, Head of the Science Academy in New York, says in his book Man Does Not Stand Alone:
پرندگان غریزهٔ بازگشت به خانه دارند. پرستویی که در کنار درِ خانهٔ شما آشیانه ساخته است ممکن است در پاییز به سمت جنوب برود، اما بهار سال بعد به همان آشیانهٔ قدیمی خود بازمی‌گردد. در ماه سپتامبر، دسته‌های بسیاری از پرندگان ما به سوی جنوب پرواز می‌کنند، و غالباً بر فراز بیش از هزار مایل دریای باز، اما راه خود را گم نمی‌کنند. کبوتر نامه‌بر، وقتی در یک سفر طولانی و درون جعبه‌ای بسته به صداهای تازه دچار سردرگمی میشود، لحظه‌ای دور خود می‌چرخد و سپس تقریباً بی‌خطا به سوی خانه پرواز میکند. زنبور عسل کندوی خود را پیدا میکند، در حالی که باد که علف‌ها و درختان را تکان میدهد، هر راهنمای قابل‌دیدنی برای یافتن مکانش را محو میکند.
Birds have the homing instinct. The robin that nested at your door may go south in the autumn, but will come back to his old nest the next spring. In September, flocks of many of our birds fly south, often over a thousand miles of open sea, but they do not lose their way. The homing pigeon, confused by new sounds on a long journey in a closed box, circles for a moment then heads almost unerringly for home. The bee finds its hive while the wind waving the grasses and trees blots out every visible guide to its whereabouts.
این حس جهت‌یابی در انسان تا حدی ضعیف‌تر است، اما او تجهیزات ناچیز خود را با ابزارهای ناوبری تکمیل میکند. ما به این غریزه نیاز داریم و مغزمان پاسخ را فراهم می‌آورد. حشرات ریز باید چشمانی میکروسکوپی داشته باشند - اینکه چقدر کامل‌اند را نمیدانیم - و شاهین‌ها، عقاب‌ها و کندورها باید دیدی تلسکوپی داشته باشند. باز هم انسان با ابزارهای مکانیکی خود از آنها پیشی میگیرد. او با تلسکوپ خود می‌تواند سحابی‌ای را ببیند که آنقدر کم‌نور است که برای دیدن آن به دو میلیون برابر دید او نیاز است، و با میکروسکوپ الکترونی می‌تواند باکتری‌هایی را ببیند که تا کنون نامرئی بوده‌اند و به تعبیری، آن حشرات کوچکی را که آنها را نیش می‌زنند.
This homing sense is slightly developed in man, but he supplements his meagre equipment with instruments of navigation. We need this instinct and our brain provides the answer. The tiny insects must have microscopic eyes, how perfect we do not know, and the hawks, the eagle and the condor must have telescopic vision. Here again man surpasses them with his mechanical instruments. With his telescope he can see a nebula so faint that it requires two million times his vision, and with the electron microscope he can see hitherto invisible bacteria and, so to speak, the little bugs that bite them.
اگر اسبِ پیرِ داب‌بین را به حال خود بگذارید، حتی در تاریک‌ترین شب هم جاده را دنبال میکند. شاید او کم‌سو ببیند، اما تفاوت دمای جاده و کناره‌های آن را با چشمانی که اندکی تحتِ تأثیر پرتوهای فروسرخِ جاده قرار دارند، درمی‌یابد. جغد هم می‌تواند موشِ گرمِ خوش‌خوراک را ببیند که در علف‌زارِ خنک‌تر، در تاریک‌ترین شب می‌دود. ما با تولیدِ تابش در آن اُکتاوِ کوتاهی که نورش می‌نامیم، شب را به روز تبدیل می‌کنیم. 12
If you let old Dobbin alone he will keep to the road in the blackest night. He can see, dimly perhaps, but he notes the difference in temperature of the road and the sides with eyes that are slightly affected by the infra-red rays of the road. The owl can see the nice warm mouse as he runs in the cooler grass in the blackest night. We turn night into day by creating radiation in that short octave we call light. 12
زنبورهای کارگر عسل، در شانه‌ای که برای پرورش به کار می‌رود، خانه‌های (سلول‌هایی) با اندازه‌های گوناگون می‌سازند. خانه‌های کوچک برای کارگران، خانه‌های بزرگ‌تر برای نرها، و خانه‌های ویژه برای ملکه‌های احتمالی ساخته می‌شوند. ملکهٔ زنبور در خانه‌هایی که برای نرها طراحی شده‌اند تخم‌های بارورنشده می‌گذارد، اما در خانه‌های مناسب برای ماده‌های کارگر و ملکه‌های احتمالی، تخم‌های بارورشده می‌گذارد. کارگران که ماده‌های تغییریافته‌اند، و از مدت‌ها پیش آمدن نسل جدید را پیش‌بینی کرده‌اند، آماده‌اند تا با جویدن و از پیش هضم کردن عسل و گرده‌گل، غذای زنبورهای جوان را فراهم کنند. آنان در مرحله‌ای معین از رشد نرها و ماده‌ها، جویدن، از جمله هضم اولیه، را متوقف می‌کنند و تنها عسل و گرده‌گل می‌دهند. ماده‌هایی که به این شیوه تغذیه می‌شوند، کارگر می‌شوند.
The honey-bee workers make chambers of different sizes in the comb used for breeding. Small chambers are constructed for the workers, larger ones for the drones, and special chambers for the prospective queens. The queen bee lays unfertilized eggs in the cells designed for males, but lays fertilized eggs in the proper chambers for the female workers and the possible queens. The workers, who are the modified females, having long since anticipated the coming of the new generation, are also prepared to furnish food for the young bees by chewing and predigesting honey and pollen. They discontinue the process of chewing, including the predigesting, at a certain stage of the development of the males and females, and feed only honey and pollen. The females so treated become the workers.
برای ماده‌هایی که در اتاقک‌های ملکه قرار دارند، رژیم غذایی شامل غذای جویده‌شده و از پیش هضم‌شده ادامه می‌یابد. این ماده‌های ویژه‌ی تحت درمان به ملکه‌های زنبور تبدیل می‌شوند که تنها آنها تخم‌های بارور تولید می‌کنند. این فرایند تولیدمثل شامل اتاقک‌های ویژه، تخم‌های ویژه و تأثیر شگفت‌انگیز تغییر رژیم غذایی است.
For the females in the queen chambers the diet of chewed and pre-digested food is continued. These specially treated females develop into queen bees, which alone produce fertile eggs. This process of reproduction involves special chambers, special eggs, and the marvellous effect of a change of diet.
این امر به معنای پیش‌بینی، تدبیر و به‌کارگیری کشفی درباره‌ی تأثیر تغذیه است. این تغییرات به‌ویژه در زندگی جمعی اجتماع صدق میکند و به نظر می‌رسد برای وجود آن ضروری باشد. دانش و مهارت‌های لازم باید پس از آغاز این زندگی جمعی پدید آمده باشند و لزوماً در ساختار یا بقای زنبور عسل به‌عنوان چنین موجودی ذاتی نیستند. بنابراین به نظر می‌رسد که زنبور عسل در دانش مربوط به تأثیر تغذیه تحت شرایط خاص، از انسان پیشی گرفته است.
This means anticipation, discretion, and the application of a discovery of the effect of diet. These changes apply particularly to a community life and seem necessary to its existence. The knowledge and skills required must have been evolved after the beginnings of this community life, and are not necessarily inherent in the structure or the survival of the honey bee as such. The bee, therefore, seems to have outstripped man in knowledge of the effects of diet under certain conditions.
سگی با بینی جستجوگر می‌تواند حضور حیوانی را که از آنجا گذشته، حس کند. هیچ ابزاری که ساخته‌ی دست بشر باشد، به حس بویایی ضعیف ما نیفزوده است، و ما به سختی می‌دانیم از کجا باید آغاز کنیم تا گستره‌ی آن را بررسی کنیم. با این حال، حس بویایی ما نیز چنان پیشرفته است که می‌تواند ذرات فوق‌ریزمیکروسکopی را تشخیص دهد. از کجا بدانیم که همه‌ی ما از یک بوی واحد واکنش یکسانی می‌گیریم؟ واقعیت این است که چنین نیست. مزه‌ی چیزها نیز برای هر یک از ما احساسی بسیار متفاوت پدید می‌آورد. عجیب است که این تفاوت‌ها در ادراک، وراثتی‌اند.
The dog with an inquiring nose can sense the animal that has passed. No instrument of human invention has added to our inferior sense of smell, and we hardly know where to begin to investigate its extension. Yet even our sense of smell is so highly developed that it can detect ultra-microscopic particles. How do we know that we all get the same reaction from any single odour? The fact is that we do not. Taste also gives a very different sensation to each of us. How strange that these differences in perception are hereditary.
همه جانداران اصوات را می‌شنوند، و بسیاری از این اصوات خارج از دامنهٔ ارتعاشی ماست، با تیزی‌ای که به‌مراتب از حس محدود شنوایی ما فراتر می‌رود. انسان امروز با ابزارهایش می‌تواند صدای قدم‌زدن یک مگس را از فاصلهٔ کیلومترها بشنود، گویی روی پردهٔ گوشش باشد، و با ابزاری همانند، برخورد یک پرتوی کیهانی را ثبت کند.13
All animals hear sounds, many of which are outside our range of vibration, with an acuteness that far surpasses our limited sense of hearing. Man by his devices can now hear a fly walking miles away as though it was on his eardrums, and with like instruments record the impact of a cosmic ray.13
یکی از عنکبوت‌های آبی، کیسه‌ای بالن‌مانند از رشته‌های تار می‌بافد و آن را به چیزی زیر آب متصل میکند. سپس با مهارت، حبابی از هوا را به موهای زیر بدنش می‌چسباند، آن را به داخل آب می‌برد و زیر لانه رها میکند. این کار آنقدر تکرار میشود تا لانه پر از هوا شود؛ آنگاه او به تولید و پرورش فرزندانش می‌پردازد، در امان از حمله‌ی هوا. اینجا ترکیبی از تارتنی، مهندسی، ساخت‌وساز و هوانوردی را می‌بینیم. شاید این تصادف باشد، اما باز هم عنکبوت را توضیح نمی‌دهد.
One of the water spiders fashions a balloon-shaped nest of cobweb filaments and attaches it to some object under water. Then she ingeniously entangles an air bubble in the hairs of her under-body, carries it into the water, and releases it under the nest. This performance is repeated until the nest is inflated, when she proceeds to bring forth and raise her young safe from attack by air. Here we have a synthesis of the web, engineering, construction, and aeronautics. Chance perhaps, but that still leaves the spider unexplained.
بچه سالمون سال‌ها در دریا می‌گذراند، سپس به رودخانه‌ی خودش بازمی‌گردد و، آنچه بیشتر جلب توجه میکند، از کنار رودخانه‌ای بالا می‌رود که به شاخابه‌ای می‌ریزد که در آن متولد شده است. قوانین ایالت‌ها در یک سوی آبراهه‌ی جداکننده ممکن است سخت‌گیرانه باشد و در سوی دیگر نباشد، اما این قوانین تنها بر ماهی‌هایی اثر می‌گذارند که می‌توان گفت متعلق به هر سوی‌اند. چه چیزی آنها را با این قطعیت بازمی‌گرداند؟ اگر سالمونی که در حال بالا رفتن از رودخانه است به شاخابه‌ی دیگری منتقل شود، بی‌درنگ درمی‌یابد که در شاخابه‌ی درست نیست و راهش را به سوی رودخانه‌ی اصلی باز میکند و سپس در برابر جریان آب بالا می‌رود تا سرنوشتش را به پایان برساند.
The young salmon spends years at sea, then comes back to his own river, and, what is more, he travels up the side of the river into which flows the tributary in which he was born. The laws of the States on one side of the dividing stream may be strict and the other side not, but these laws affect only the fish which may be said to belong to each side. What brings them back so definitely? If a salmon going up a river is transferred to another tributary he will at once realize he is not in the right tributary and will fight his way down to the main stream and then turn up against the current to finish his destiny.
آنگولیه‌ها (مارماهی‌ها) یک مسئلهٔ بسیار دشوارتر و برعکس دارند که باید حل شود. این موجودات شگفت‌انگیز در بلوغ از همهٔ حوض‌ها و رودخانه‌ها در همه جا مهاجرت می‌کنند؛ آن‌هایی که از اروپا می‌آیند از فاصلهٔ هزاران مایل اقیانوس عبور می‌کنند و همگی به اعماق پرتگاه‌ها در جنوب برمودا می‌روند. آنجا زاد و ولد می‌کنند و می‌میرند. بچه‌ها که هیچ وسیلهٔ آشکاری برای دانستن هیچ چیزی ندارند، جز اینکه در بیابانی از آب هستند، بازمی‌گردند و راه خود را به سوی ساحلی که والدینشان از آن آمده بودند پیدا می‌کنند و از آنجا به هر رودخانه، دریاچه و حوض کوچکی می‌روند، به طوری که هر پیکرهٔ آبی همواره از مارماهی‌ها پر است. آنها بر جریان‌های عظیم، طوفان‌ها و جزرومدها غلبه کرده‌اند و بر امواج کوبندهٔ هر ساحلی پیروز شده‌اند. اکنون می‌توانند رشد کنند و وقتی بالغ شدند، با قانونی مرموز، از همهٔ این مسیر بازخواهند گشت تا چرخه را کامل کنند. انگیزهٔ هدایت‌کننده از کجا سرچشمه میگیرد؟ هرگز هیچ مارماهی آمریکایی در آب‌های اروپا صید نشده و هیچ مارماهی اروپایی در آب‌های آمریکا صید نشده است. طبیعت همچنین بلوغ مارماهی اروپایی را یک سال یا بیشتر به تأخیر انداخته تا سفر بسیار طولانی‌تر آن را جبران کند. آیا اتم‌ها و مولکول‌ها، وقتی در یک مارماهی ترکیب می‌شوند، حس جهت‌یابی و اراده‌ای برای اعمال آن دارند؟ 14
There is, however, a much more difficult reverse problem to solve in the case of the eel. These amazing creatures migrate at maturity from all the ponds and rivers everywhere, those from Europe across thousands of miles of ocean, all go to the abysmal deeps south of Bermuda. There they breed and die. The little ones, with no apparent means of knowing anything except that they are in a wilderness of water, start back and find their way to the shore from which their parents came and thence to every river, lake and little pond, so that each body of water is always populated with eels. They have braved the mighty currents, storms and tides, and have conquered the beating waves on every shore. They can now grow and when they are mature, they will, by some mysterious law, go back through it all to complete the cycle. Where does the directing impulse originate? No American eel has ever been caught in European waters and no European eel has ever been caught in American waters. Nature has also delayed the maturity of the European eel by a year or more to make up for its much greater journey. Do atoms and molecules when combined in an eel have a sense of direction and willpower to exercise it? 14
یک پروانهٔ مادهٔ ماده که در اتاق زیرشیروانی شما، کنار پنجرهٔ باز قرار گرفته باشد، سیگنالی ظریف ارسال میکند. در محدوده‌ای باورنکردنی، پروانه‌های نرِ همان گونه این پیام را دریافت کرده و پاسخ می‌دهند، با وجود تلاش شما برای تولید بوهای آزمایشگاهی که آنها را گمراه کند. آیا این موجود کوچک ایستگاه پخش دارد، و آیا پروانهٔ نر در کنار شاخک‌هایش یک دستگاه رادیوی ذهنی دارد؟ آیا او اثیر را به لرزه درمی‌آورد و نر ارتعاش را دریافت میکند؟
جیرجیرک پاهایش یا بال‌هایش را به هم می‌ساید و در شبی آرام می‌توان صدایش را از نیم مایل دورتر شنید. او شش‌صد تن هوا را به ارتعاش درمی‌آورد و جفت خود را صدا می‌زند. خانم پروانه، که در قلمرویی دیگر از فیزیک کار میکند و در سکوتی ظاهری فراخوان میدهد، دست‌کم به همان اندازه مؤثر صدا می‌زند. پیش از کشف رادیو، دانشمندان تصور می‌کردند این بو است که پروانهٔ نر را جذب میکند. در هر صورت، این یک معجزه بود، زیرا آن بو باید در همهٔ جهات، با یا بدون باد، پخش می‌شد. پروانهٔ نر باید بتواند یک مولکول را تشخیص دهد و جهتی را که از آن آمده احساس کند.
ما نیز با سازوکاری عظیم، در حال پرورش همان توانایی برای برقراری ارتباط هستیم، و روزی فرا خواهد رسید که جوانی بتواند از فاصله‌ای دور و بدون هیچ واسطهٔ مکانیکی، معشوقش را صدا بزند و او پاسخ دهد. هیچ قفل و میله‌ای نخواهد توانست مانعشان شود. تلفن و رادیوی ما شگفتی‌های ابزاری‌اند و امکان ارتباط تقریباً آنی را به ما می‌دهند، اما ما به سیم و به مکان بسته‌ایم. پروانه هنوز از ما جلوتر است، و ما تنها می‌توانیم به او رشک ببریم تا زمانی که مغزمان رادیوی فردی خود را تکامل دهد. آنگاه، به یک معنا، ما تله‌پاتی خواهیم داشت.
A female moth placed in your attic by the open window will send out some subtle signal. Over an unbelievable area, the male moths of the same species will catch the message and respond in spite of your attempts to produce laboratory odours to disconcert them. Has the little creature a broadcasting station, and has the male moth a mental radio set beside his antennae? Does she shake the ether and does he catch the vibration? The cricket rubs its legs or wings together, and on a still night can be heard half a mile away. It shakes six hundred tons of air and calls its mate. Miss Moth, working in a different realm of physics and, in apparent silence, calls quite as effectively. Before the radio was discovered, scientists decided it was odour that attracted the male moth. It was a miracle either way, because the odour would have to travel in all directions, with or without the wind. The male moth would have to be able to detect a molecule and sense the direction from whence it came. By a vast mechanism, we are developing the same ability to communicate, and the day will come when a young man may call his loved one from a distance and without mechanical medium and she will answer. No lock or bars will stop them. Our telephone and radio are instrumental wonders and give us means of almost instant communication, but we are tied to a wire and a place. The moth is still ahead of us, and we can only envy her until our brain evolves an individual radio. Then, in a sense, we will have telepathy.
گیاهان با ظرافت از عاملان ناخواستهٔ گوناگون برای ادامهٔ زندگی خود بهره می‌گیرند؛ حشرات که گرده را از گلی به گل دیگر می‌برند، و بادها و هر آنچه پرواز میکند یا راه می‌رود که دانه‌ها را پراکنده می‌سازند. سرانجام، گیاهان انسان زیردست را به دام انداخته‌اند. او طبیعت را بهبود بخشیده و طبیعت نیز سخاوتمندانه به او پاداش میدهد. اما او چنان بی‌اندازه افزایش یافته که اکنون به گاوآهن زنجیر شده است. باید بکارد، درو کند و ذخیره نماید؛ نژادآفرینی و دورگه‌گیری کند؛ هرس کند و پیوند بزند. اگر این کارها را فرو گذارد، گرسنگی بهرهٔ او خواهد بود، تمدن فرو خواهد پاشید و زمین به حالت نخستین و بکر خود بازخواهد گشت.15
Vegetation makes subtle use of involuntary agents to carry on its existence — insects to carry pollen from flower to flower and the winds and everything that flies or walks to distribute seed. At last, vegetation has trapped masterful man. He has improved nature, and she generously rewards him. But he has multiplied so prodigiously that he is now chained to the plough. He must sow, reap, and store; breed and cross-breed; prune and graft. Should he neglect these tasks starvation would be his lot, civilization would crumble, and earth return to her pristine state.15
بسیاری از جانوران همانند خرچنگ دریایی هستند که پس از از دست دادن یک پنجه، با تحریک دوباره سلول‌ها و فعال شدن مجدد ژن‌ها، درمی‌یابند که بخشی از بدنشان کم است و آن را بازسازی می‌کنند. وقتی کار بازسازی تمام شد، سلول‌ها از کار باز می‌ایستند، زیرا به نحوی می‌دانند که زمان پایان کار فرا رسیده است. یک پولیپ آب شیرین اگر به دو نیم تقسیم شود، می‌تواند از یکی از این دو نیم، خود را دوباره بسازد. اگر سر یک کرم خاکی را ببُرید، به زودی سری تازه می‌سازد. ما می‌توانیم ترمیم را تحریک کنیم، اما جراحان ما چه زمانی، و آیا اصلاً خواهند توانست، سلول‌ها را به تولید یک بازوی تازه، گوشت، استخوان، ناخن و فعال‌سازی اعصاب وادار کنند؟
۱۶ واقعیتی شگفت‌انگیز کمی بر این راز بازسازی روشنی می‌افکند. اگر سلول‌ها در مراحل اولیه رشد از یکدیگر جدا شوند، هر یک توانایی ساختن یک جانور کامل را دارد. بنابراین اگر سلول نخستین به دو سلول تقسیم شود و آنها از هم جدا گردند، دو فرد رشد خواهند کرد. این ممکن است توضیح دوقلوهای همسان باشد، اما معنایی بسیار بیشتر دارد: هر سلول در ابتدا از نظر جزئیات، بالقوه یک فرد کامل است. پس شکی نمی‌ماند که شما در هر سلول و هر رشته‌ی بدن، همان خودِ شما هستید. ۱۷
Many animals are like a lobster, which, having lost a claw, will by some restimulation of the cells and the reactivation of the genes discover that a part of the body is missing and restore it. When the work is complete, the cells stop work, for in some way they know it is quitting time. A fresh-water polyp divided into halves can reform itself out of one of these halves. Cut off an angle worm’s head and he will soon create a new one. We can stimulate healing but when will our surgeons, if ever, know how to stimulate the cells to produce a new arm, flesh, bones, nails, and activating nerves?16 An extraordinary fact throws some light on this mystery of recreation. If cells in the early stages of development are separated each has the ability to create a complete animal. Therefore, if the original cell divides into two and they are separated, two individuals will be developed. This may account for identical twins but it means much more — each cell at first is in detail potentially a complete individual. There can be no doubt then, that you are you in every cell and fibre. 17
یک بلوط روی زمین می‌افتد — پوسته‌ی قهوه‌ای و سخت آن آن را امن نگه می‌دارد. آنگاه به شکافی خاکی در زمین می‌غلتد. در بهار جوانه‌ی آن بیدار میشود، پوسته می‌شکافد و غذای آن از هسته‌ی تخم‌مانند فراهم میشود، همان هسته‌ای که ژن‌ها در آن پنهان بوده‌اند. ریشه‌ها در زمین فرو می‌روند، و ناگاه نهالی سر برمی‌آورد، سپس نهال جوان، و در گذر سال‌ها درختی. جوانه با ژن‌هایش به تریلیون‌ها بار تکثیر شده و تنه، پوست و هر برگ و هر بلوط را ساخته است که با بلوطی که آن را به دنیا آورد یکسان است. صدها سال، در هر یک از بلوط‌های بی‌شمار، آرایش دقیق اتم‌هایی حفظ میشود که نخستین درخت بلوط را میلیون‌ها سال پیش پدید آورد. 18
An acorn falls to the ground — its tough brown shell holds it safe. It rolls into some earthy crevice. In the spring the germ awakes, the shell bursts, food is provided by the egg-like kernel in which the genes were hidden. They send roots into the earth, and behold a sprout, a sapling, and in years a tree. The germ with its genes has multiplied by trillions and made the trunk, bark and every leaf and acorn identical with that of the oak which gave it birth. For hundreds of years in each of the countless acorns is preserved the exact arrangement of atoms that produced the first oak tree millions of years ago. 18
نویسنده در فصل دیگری می‌گوید:
The author says in another chapter:
هر سلولی که در هر موجود زنده‌ای تولید میشود باید خود را با گوشت هماهنگ کند تا جزئی از آن شود، و خود را فدای پوست کند که به‌زودی فرسوده خواهد شد. باید مینای دندان‌ها را بنشاند، مایع شفاف چشم را تولید کند، یا بینی یا گوش شود. سپس هر سلول باید خود را از نظر شکل و هر ویژگی دیگر که برای انجام وظیفه‌اش لازم است تطبیق دهد. دشوار است که سلولی را راست‌دست یا چپ‌دست بدانیم، اما یکی جزئی از گوش راست میشود و دیگری جزئی از گوش چپ. برخی بلورها که از نظر شیمیایی یکسان‌اند، پرتوهای نور را به چپ می‌چرخانند و برخی به راست. به نظر می‌رسد چنین گرایشی در سلول‌ها وجود دارد. در دقیقاً همان جایی که به آن تعلق دارند، جزئی از گوش راست یا گوش چپ می‌شوند، و دو گوش شما روی سرتان روبه‌روی یکدیگرند، نه مانند جیرجیرک که روی آرنج‌هایش. خمیدگی‌هایشان مخالف یکدیگر است و وقتی کامل شوند آنقدر شبیه‌اند که نمی‌توان آنها را از هم تشخیص داد. صدها هزار سلول به نظر می‌رسد که به انجام کار درست، در زمان درست و در جای درست برانگیخته می‌شوند.19
Every cell that is produced in any living creature must adapt itself to be part of the flesh, to sacrifice itself as a part of the skin, which will soon be worn off. It must deposit the enamel of teeth, produce the transparent liquid in an eye, or become a nose or an ear. Each cell must then adapt itself in shape and every other characteristic necessary to fulfil its function. It is hard to think of a cell as right-handed or left-handed, but one becomes part of a right ear, the other becomes part of the left ear. Some crystals that are chemically identical turn the rays of light to the left, others to the right. There seems to be such a tendency in the cells. In the exact place where they belong, they become a part of the right ear or the left ear and your two ears are opposite each other on your head, and not as in the case of a cricket, on your elbows. Their curves are opposite, and when complete, they are so much alike you cannot tell them apart. Hundreds of thousands of cells seem impelled to do the right thing at the right time in the right place.19
در جای دیگری از کتابش موریسون می‌گوید:
Elsewhere in his book Morrison says:
در آشفتگی آفرینش، بسیاری از جانداران به درجهٔ بالایی از برخی اشکال غریزه، هوش یا چیزهای دیگر دست یافته‌اند. زنبور، ملخ را شکار میکند، در زمین گودالی می‌کَند و او را دقیقاً در نقطهٔ درست نیش می‌زند تا بیهوش شود، اما زنده بماند و به‌صورت گوشتی نگه‌داری‌شده درآید. زنبور تخم‌هایش را دقیقاً در جای درست می‌گذارد، شاید بی‌آنکه بداند وقتی تخم‌ها سر بر می‌آورند، فرزندانش می‌توانند بدون کشتن حشره‌ای که از آن تغذیه می‌کنند، بخورند، و این کار برای آنان کشنده خواهد بود. زنبور باید همهٔ این کارها را از نخستین بار و در هر بار درست انجام داده باشد، وگرنه زنبورهای این گونه باقی نمی‌ماندند.
In the melee of creation many creatures have come to exhibit a high degree of certain forms of instinct, intelligence, or what not. The wasp catches the grasshopper, digs a hole in the earth, stings the grasshopper in exactly the right place so that he becomes unconscious but lives as a form of preserved meat. The wasp lays her eggs exactly in the right place, perhaps not knowing that when they hatch, her children can eat without killing the insect on which they feed, which would be fatal to them. The wasp must have done all this right the first and every time, or there would be no wasps of this species.
علم نمی‌تواند این راز را توضیح دهد، و با این حال نمی‌توان آن را به تصادف نسبت داد.
Science cannot explain this mystery, and yet it cannot be attributed to chance.
زنبور سوراخی در زمین را می‌پوشاند، با شادی می‌رود و می‌میرد. نه خود او و نه نیاکانش این فرایند را با استدلال دریافته‌اند، و او نمی‌داند بر سر فرزندانش چه می‌آید. حتی نمی‌داند که زندگی و کار خود را برای حفظ نسل سپری کرده است.20
The wasp covers a hole in the earth, departs cheerfully, and dies. Neither she nor her ancestors have reasoned out the process, nor does she know what happens to her offspring. She doesn’t even know that she has worked and lived her life for the preservation of the race.20
در همین کتاب همچنین می‌خوانیم:
In the same book we also read:
در برخی گونه‌ها، کارگرها دانه‌های ریز می‌آورند تا زنبورهای دیگر را در طول زمستان تغذیه کنند. مورچگان اتاقی به نام «اتاق آسیاب» بنا می‌کنند که در آن، آن‌هایی که فک‌های غول‌پیکری مخصوص آسیاب کردن پیدا کرده‌اند، غذای کلنی را آماده می‌کنند. این تنها وظیفهٔ آن‌هاست. وقتی پاییز فرا می‌رسد و همهٔ دانه‌ها آسیاب شده‌اند، «بیشترین خیر برای بیشترین شمار» ایجاب میکند که ذخیرهٔ غذا حفظ شود، و از آنجا که در نسل جدید آسیاب‌کنندگان فراوان خواهند بود، مورچگان سرباز، آسیاب‌کنندگان را می‌کشند؛ و وجدان حشره‌شناختی خود را با این باور آرام می‌کنند که شاید آسیاب‌کنندگان، با اینکه در طول آسیاب کردن نخستین کسانی بودند که از غذا بهره بردند، پاداش کافی گرفته بودند.
In some species, the workers bring in little seeds to feed the other ants through the winter. The ants establish what is known as the grinding room, in which those which have developed gigantic jaws especially built for grinding, prepare the food for the colony. This is their sole occupation. When the autumn comes and the seeds are all ground, ‘the greatest good for the greatest number’ requires that the food supply be conserved and as there will be plenty of grinders in the new generation, the soldier ants kill off the grinders, satisfying their entomological conscience by believing perhaps that the grinders had had reward enough in having had first chance at the food while they ground.
بعضی مورچه‌ها، از روی غریزه یا استدلال (هر کدام را که ترجیح می‌دهید انتخاب کنید)، در آنچه می‌توان «باغ‌های قارچ» نامید، قارچ برای خوراک خود پرورش می‌دهند، و بعضی کرم‌های پیله‌ای و شته‌ها (شپش‌های گیاهی) را شکار و نگهداری می‌کنند. این جانداران گاوها و بزهای مورچگان‌اند که از آنها ترشحاتی شبیه عسل برای خوراک خود می‌گیرند. مورچه‌ها برده می‌گیرند و نگه می‌دارند. بعضی مورچه‌ها هنگام ساختن لانه‌هایشان، برگ‌ها را به اندازه می‌برند و در حالی که بعضی کارگران لبه‌ها را در جای خود نگه می‌دارند، از بچه‌هایشان که در مرحله لاروی توان تابیدن ابریشم دارند، همچون ماکو برای دوختن آنها به یکدیگر استفاده می‌کنند. آن بچه بیچاره ممکن است از فرصت ساختن پیله برای خودش محروم شود، اما به جامعه‌اش خدمت کرده است.
Certain ants, by means of instinct or reasoning (choose which you prefer), cultivate mushrooms for food in what may be called mushroom gardens, and capture certain caterpillars and aphids (plant lice). These creatures are the ants’ cows and goats, from which they take certain exudations of a honey-like nature for food. Ants capture and keep slaves. Some ants, when they make their nests, cut the leaves to size, and while certain workers hold the edges in place, use their babies, which in the larval stage are capable of spinning silk, as shuttles to sew them together. The poor baby may be bereft of the opportunity of making a cocoon for himself, but he has served his community.
چگونه اتم‌ها و مولکول‌های بی‌جان سازندهٔ یک مورچه این فرایندهای پیچیده را به حرکت درمی‌آورند؟ باید جایی هوشی وجود داشته باشد.21
How do the inanimate atoms and molecules of matter composing an ant set these complicated processes in motion? There must be Intelligence somewhere.21
درست است که باید خالقی باشد که این موجودات و دیگر مخلوقات، بزرگ و کوچک، را هدایت میکند. او همان کسی است که «آفریند و اندازه‌گیری نیکو کند، و تقدیر کند و هدایت نماید». (آیات ۲-۳)
True, there must be a Creator who guides these and other creatures, large and small. He is the One “who creates and proportions well, who determines and guides.” (Verses 2-3)
آنچه تا اینجا آوردیم تنها نمونههایی اندک از شمار بسیار شگفتیهایی است که دانش در جهان گیاهان، حشرات، پرندگان و جانوران ثبت کرده است. اما همه این جنبهها تنها بخشی از مفهوم دو آیهٔ «الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّىٰ * وَالَّذِي قَدَّرَ فَهَدَىٰ» را بازمینمایانند. زیرا دانش ما تنها بخش ناچیزی از آنچه در جهان مرئی هست را دربر میگیرد، و فراتر از آن جهانی گسترده است که جز اندکی از نشانههایی که خداوند بر حسب توان محدود ما برایمان آشکار کرده، از آن چیزی نمیدانیم.
The examples we have quoted above are but a few of the large number of remarkable aspects science has recorded in the worlds of plants, insects, birds and animals. But all these aspects reflect only a part of the import of the two verses: “who creates and proportions well, who determines and guides.” (Verses 2-3) For our knowledge covers only a scanty part of what is in the visible universe, beyond which extends a whole world of which we know nothing apart from the few hints God has chosen to drop us, as befits our limited abilities.
پس از آنکه سوره ستایش‌های بزرگی برای خدا برمی‌شمارد که در دورترین گوشه‌های هستی طنین می‌افکند، این ستایش را با بینشی الهام‌بخش از عالم گیاهان تکمیل میکند: «آنکه گیاه صحرایی را می‌رویاند، سپس آن را به خس خشک تبدیل میکند.» (آیات ۴ و ۵) واژه «مرعی» در اینجا به همه گیاهان اشاره دارد. هر گیاهی برای گونه‌ای از جانداران مناسب است. بنابراین این واژه معنای گسترده‌تری دارد از آن چراگاه‌های آشنایی که دام‌ها در آن می‌چرند. خداوند این کره زمین را آفریده و در آن غذای کافی برای تغذیه هر موجود زنده‌ای فراهم کرده است؛ موجودی که راه می‌رود، شنا میکند، پرواز میکند یا در زیر زمین پنهان میشود.
Having fired such a great volley of praises to God, resounding in even the remotest corners of the universe, the sūrah complements this with an inspiring insight from the realm of plants: “who brings forth the pasturage, then turns it to withered grass.” (Verses 4-5) The pasturage, as used here, refers to all plants. Every plant is suitable for one sort of species or another. The term then has a much wider sense than the familiar pastures where cattle feed. God has created this planet and provided on it enough food to nourish every single living creature which walks, swims, flies or hides itself underground.
چراگاه در آغاز رویش سبز است، اما خشک میشود و سیاه می‌گردد.
The pasturage is green when it first shoots forth, but it withers away and blackens.
این گیاه را هنگامی که سبز است می‌توان برای علوفه استفاده کرد، و همچنین پس از آنکه سیاه و پژمرده شود، یا در میان این دو مرحله.
It may be used for feeding when green, after it blackens and withers, or in between.
بنابراین، این [امر] در هر حالتی سودمند است و بر اساس برنامه‌ریزی دقیق آن کسی که می‌آفریند، اندازه میگیرد، تقدیر میکند و هدایت می‌نماید، هدفی را به انجام می‌رساند۔
Thus, it is useful in every condition, and it serves a purpose according to the elaborate planning of the One who creates, proportions, determines and guides.
این اشارہ به زندگی گیاهان، به طور ضمنی این مفہوم را نیز دربردارد کہ همهٔ گیاهان درو و برداشت می‌شوند۔ به همین ترتیب، هر موجود زندہ به پایان مقرر خود خواهد رسید۔ این مفہوم با اشارہ به دو جهان انسان سازگار است: «ولی شما زندگی دنیا را برمی‌گزینید، در حالی‌که آخرت بهتر و پایدارتر است۔» (آیات ۱۶ تا ۱۷) این زندگی دنیا چراگاهی است که وقتی پژمرده و سیاه میشود به پایان می‌رسد، در حالی‌که زندگی آخرت همان است که باقی میماند۔
The reference here to the life of plants carries also an implicit connotation that all plants are reaped and harvested. Similarly, every living being will come to its appointed end. This connotation fits in well with the reference to the two worlds of man: “Yet you prefer this present life, while the life to come is better and longer lasting.” (Verses 16-17) This life is a pasture which comes to its end when it withers away and blackens, while the life to come is the one which lasts.