المنافقون (The Hypocrites) → المنافقون

المنافقون (The Hypocrites) → المنافقون - در سایهٔ قرآن | Quran Course

0% read · 2 min left

در سایهٔ قرآن Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

المنافقون (The Hypocrites) → المنافقون

Al-Munafiqun (The Hypocrites)

by Sayyid Qutb2 min readViewed 207 times

مقدمه

Prologue

اگرچه عنوان سورۀ المنافقون بیانگر موضوع این سوره است، با این حال تنها سوره‌ای نیست که از نفاق سخن می‌گوید و نیرنگ‌های شوم منافقان را توصیف می‌کند. در واقع، به ندرت سوره‌ای از سوره‌های نازل‌شده در مدینه یافت می‌شود که به‌صورت آشکار یا پنهان به نفاق اشاره نداشته باشد. با این همه، این سوره تقریباً به‌طور کامل به سخن گفتن از منافقان اختصاص دارد و به رویدادها و سخنان مشخصی که آنان بر زبان آوردند اشاره می‌کند. این سوره حملۀ سختی علیه منافقان آغاز می‌کند: رفتار، دروغ‌ها، توطئه‌گری و نقشه‌های شومشان را برملا می‌سازد. همچنین احساقات واقعی کینه‌توزانۀ آنان نسبت به مسلمانان، و نیز ترسویی و سرشت پلید ایشان را آشکار می‌کند.

Although the title al-Mundfiqun, or The Hypocrites, indicates this surah's subject matter, it is nonetheless not the only one that mentions hypocrisy and that describes the hypocrites wicked scheming. Indeed, hardly any of the surahs revealed in Madinah is without an express or implied reference to hypocrisy. However, the present surah is dedicated, almost entirely, to speaking about the hypocrites, referring to particular events and statements they made. The surah launches a strong attack against the hypocrites: their manners, lies, intrigue and wicked plots. It exposes their true feelings of hatred towards the Muslims, as also their cowardice and evil nature.

در مدینه برای پیدایش پدیده نفاق دلایل آشکاری وجود داشت. مسلمانان نخستین در مکه نه آنقدر نیرومند بودند و نه آنقدر نفوذ داشتند که گروهی از مردم از ایشان بترسند یا بکوشند آنان را خشنود سازند. در واقع، مردم مکه، و به‌ویژه سران و بزرگان آن، به شکلی بسیار آشکار با پیامبر ﷺ مخالفت می‌کردند، آسیب‌های فراوانی به مسلمانان می‌رساندند و برای بازداشتن پیشروی دین نوین به هر تدبیری که در توانشان بود متوسل می‌شدند. در حقیقت، آنان قدرت زیادی در اختیار داشتند. به سبب این آزار و شکنجه، برخی از مسلمانان ناچار شدند به حبشه و پس از آن به مدینه هجرت کنند. حتی برخی از ایشان چنان تحت فشار غیرقابل تحملی قرار گرفتند که ناچار به ترک ایمان خود شدند؛ این امر یا بر اثر شکنجه بود یا بر اثر وسوسه و اغوا. این وضعیت چنان شدت یافت که چند تن حتی زیر شکنجه جان باختند.

There were obvious reasons for the phenomenon of hypocrisy to appear in Madinah. The early Muslims in Makkah were neither strong enough nor influential enough to make a group of people fear them or try to appease them. Indeed, the people of Makkah, and its leaders and notables in particular, opposed the Prophet in a very open manner, inflicting much harm on the Muslims, and resorted to any measure within their means to check the new religion’s advance In fact, they commanded much power. Because of this persecution the Muslims were subjected to some had to migrate to Abyssinia, and thereafter to Madinah. In fact, some of them were subjected to such unbearable pressure that they had to renounce their faith: this as a result of either torture or the lure of temptation. So extreme did this become that a few even died under torture.

در مدینه وضعیت به‌کلی متفاوت بود. پیش از هجرت پیامبر ﷺ به آنجا، ایشان توانست شماری از پیروان قدرتمند و بانفوذ را از دو قبیله اوس و خزرج جذب کند. ایشان تنها پس از اطمینان از شرایط مساعد در آنجا هجرت کرد. در واقع، تقریباً هیچ خانه‌ی عرب‌نشین در مدینه نبود که در آن خانواده‌ای مسلمان وجود نداشته باشد. بی‌شک بسیاری بودند که اسلام را رد می‌کردند؛ یا به این دلیل که نمی‌خواستند به پیام آن گوش فرا دهند، یا به این علت که پر از دشمنی بودند، زیرا می‌دانستند ورود پیامبر ﷺ به مدینه، جایگاه رهبری و نفوذ آنان را تهدید می‌کند. با این حال، آنان دریافتند که نمی‌توانند نگرش آشکارا خصمانه‌ای نسبت به پیامبر ﷺ و پیروان مهاجر و انصارش داشته باشند. افزون بر این، وابستگی قبیله‌ای عامل مهمی بود که مانع چنین دشمنی آشکاری می‌شد. در واقع، اکثریت قریب به اتفاق قبایل خودشان، یعنی اوس و خزرج، اکنون مسلمان شده بودند و با حمایتی صادقانه و فداکارانه از پیامبر ﷺ پشتیبانی می‌کردند.

In Madinah, the situation was markedly different. Prior to his migration there, the Prophet was able to recruit a number of strong and influential followers from the two tribes of the Aws and the Khazraj. He migrated only after having made sure of the favourable situation there. Indeed, there was hardly an Arab house in Madinah without its followers of Islam in the family. There were no doubt many who rejected Islam, either because they chose not to listen to its message or because they were full of hostility realizing that the Prophet’s arrival in Madinah threatened their position of leadership and influence. They realized, however, that they could not take an openly hostile attitude to the Prophet and his Muhajirin and Ansar followers. Moreover, tribal affiliation was an important factor preventing such open hostility. Indeed, the broad majority of their own tribes, the Aws and the Khazraj, were now Muslim, giving sincere and devoted support to the Prophet.

آنان مسلمانانِ خوبی بودند که پیامبر ﷺ را فرمانده عالی خود و راهنمایی که باید از او پیروی می‌کردند می‌دانستند. از این رو، کسانی که هنوز اندیشه‌های بت‌پرستی در سر داشتند و کینه در دل پنهان کرده بودند و همین امر ایشان را به تلاش برای تضعیف اسلام وامی‌داشت، چاره‌ای جز این ندیدند که خود را مسلمان نشان دهند؛ آنان به ظاهر وظایف اسلامی خود را انجام می‌دادند و همزمان وفاداری خود را به قبایلشان اعلام می‌کردند، در حالی که پشت پرده به توطئه و دسیسه‌چینی می‌پرداختند. با این حال، مخالفت ایشان گاه رنگ و بوی نفاق داشت، و این معمولاً هنگامی بود که مسلمانان با بحران سختی روبه‌رو می‌شدند؛ در چنین مواقعی این «تظاهرکنندگان» به احتیاط توصیه می‌کردند و ادعا می‌نمودند که تنها این راه به سود مسلمانان است. بی‌گمان، آنان هرگز اعتراف نمی‌کردند که در حقیقت کافر بودند.

They were good Muslims who looked at the Prophet as their own supreme commander, and the guide they had to follow. Therefore, the ones who still entertained thoughts of idolatry and harboured rancour in their hearts, prompting them to seek to undermine Islam, felt that their only option was to pretend to be Muslim, appearing to fulfil their Islamic duties, declaring their continued loyalty to their tribes, while at the same time resorting to plots and intrigue. At times, however, their opposition did smack of hypocrisy, this usually when the Muslims faced some tough crisis, and here the ‘pretenders’ counselled caution, claiming that it was the only option that served Muslim interests. Needless to say, they did not acknowledge that they were in fact unbelievers.

برای درک میزان خطری که منافقان به ویژه در دوران آغازین اسلام در مدینه ایجاد می‌کردند، باید به یاد داشت که آنان همچنان می‌توانستند به وفاداری‌های قبیله‌ای تکیه کنند؛ وفاداری‌هایی که در میان عرب‌ها هنوز بسیار قوی بود. افزون بر این، در آن مقطع آنان هنوز خود را آشکار نکرده بودند، و اسلام نیز هنوز نفوذ خود را در میان پیروان تازه‌اش استوار نساخته بود. از سوی دیگر، پیامبر ﷺ از هر سو در محاصره مشرکان بود. مردم مکه همچنان در میان عرب‌ها از جایگاه نفوذ بزرگی برخوردار بودند و در پی هر فرصتی بودند تا شکستی سنگین بر دولت نوپای مسلمانان وارد آورند. یهودیان مدینه نیز دیری نگذشت که در برابر پیامبر ﷺ و اسلام موضعی دشمنانه گرفتند. آنان به سرعت با منافقان پیوند طبیعی‌ای برقرار کردند و اهداف مشترکی در مخالفت با جامعه مسلمانان تعیین نمودند. در واقع، اگر منافقان از حمایت یهودیان و از نوع اتحادی که این دو گروه پدید آوردند برخوردار نبودند، نمی‌توانستند چنین زیان بزرگی به پیامبر ﷺ و یارانش برسانند. با این حال، نفوذ آنان به تدریج کاهش یافت و خطری که نمایندگی‌اش را داشتند تنها پس از آن فرو نشست که خداوند نقشه‌هایشان را نقش بر آب کرد و پیامبر ﷺ را به پیروزی بر ایشان رساند.

To appreciate the threat posed by the hypocrites, particularly in the early period of Islam in Madinah, we need to remember however that they could still call on tribal loyalties, which remained strong among the Arabs. Besides, they had not at this juncture exposed themselves. Nor had Islam as yet consolidated its influence on its new followers. Moreover, the Prophet was surrounded by idolaters on all fronts. The people of Makkah continued to enjoy a position of great influence among the Arabs, and they were on the lookout for any chance to level a crushing defeat on the still fledgling Muslim State. The Jews in Madinah were also not long in taking a hostile stance towards the Prophet and Islam. Indeed, they were quick to cement a natural alliance with the hypocrites, defining common objectives in opposition to the Muslim community. In fact, the hypocrites could not have caused so much harm to the Prophet and his followers had they not had the support of the Jews and the sort of alliance that the two groups forged. Nonetheless, their influence gradually weakened and the danger they represented subsided only after God foiled their schemes and enabled the Prophet to achieve victory over them.