اگرچه عرب‌های پیش از اسلام خدا را کاملاً انکار نمی‌کردند، اما او را با هویت حقیقی‌اش به عنوان یگانه و ازلی نمی‌شناختند. آنان نه درک درستی از خدا نشان می‌دادند و نه او را آن‌گونه که شایسته بود عبادت می‌کردند. برعکس، برای او شریکانی از بت‌ها قائل بودند که نماینده نیاکان بزرگ و پرهیزگارشان تلقی می‌شدند، یا در مواردی فرشتگانی که ادعا می‌کردند دختران خدایند.

Although the Arabs before Islam did not deny God altogether, they did not know Him by His true identity as the One and the Eternal. They neither showed any true understanding of God, nor worshipped Him properly. On the contrary, they ascribed to Him, as partners, idols that were supposed to represent their great and pious ancestors or, in some cases, the angels whom they claimed to be God’s daughters.

علاوه بر این، آنان میان او و جن قرابتی ادعا می‌کردند. با این حال، اغلب همه این شرایط را نادیده می‌گرفتند و خودشان آن بت‌ها را می‌پرستیدند. اما در همه موارد، همان‌گونه که قرآن از ایشان نقل می‌کند، ادعا می‌کردند که: «ما آنان را جز از آن رو نمی‌پرستیم که ما را به خدا نزدیک کنند» (زمر: ۳).

Moreover, they alleged a kinship between Him and the jinn. They often ignored all these qualifications, however, and worshipped those idols themselves. But in all cases they claimed, as the Qur’ān quotes them, that they “only worship them [i.e. their various deities] so that they may bring us near to God.” (39: 3)

قرآن کریم همچنین می‌فرماید: «و اگر از ایشان بپرسی چه کسی آسمان‌ها و زمین را آفریده و خورشید و ماه را رام (قوانین ثابت) کرده است، حتماً خواهند گفت: خدا.» (عنکبوت: ۶۱) و نیز: «و اگر از ایشان بپرسی چه کسی از آسمان آب فرو فرستاده و با آن زمین را پس از مرده‌بودنش زنده می‌گرداند، حتماً خواهند گفت: خدا.» (عنکبوت: ۶۳) افزون بر این، خداوند در سوگندها و نیایش‌های ایشان، معبودهای آنان را کنار زده است.

The Qur’ān also states: “If you ask them who it is that has created the heavens and the earth, and subjected the sun and the moon (to fixed laws) they will say: God.” (29: 61) And again: “If you ask them who it is that sends down water from the sky, and thereby revives the earth after it has died, they will say: God.” (29: 63) Moreover, God superseded their deities in their oaths and supplications.

با این حال، با وجود اعتقادشان به خدا، شرک‌ورزی‌ای که داشتند، عقاید، سنت‌ها و آیین‌هایشان را آلوده کرده بود، تا آنجا که بخشی از درآمد و دارایی‌ها و حتی فرزندانشان را به معبودهای فرضی‌شان اختصاص می‌دادند. در واقع، گاهی حتی ناچار می‌شدند فرزندانشان را قربانی کنند. درباره این موضوع، قرآن چنین می‌فرماید:

But in spite of their belief in God, the polytheism they entertained fouled their concepts, traditions and rites to the extent that they assigned to their alleged deities a portion of their earnings and possessions, and even their offspring. In fact, they were at times forced to sacrifice their children. Concerning this, the Qur’ān has the following to say: