ص. قسم به قرآنِ پُرپند و یادآوری! بلکه کافران در تکبّر و دشمنی فرو رفته‌اند. چه بسیار نسل‌هایی را پیش از ایشان هلاک کردیم، که همه فریاد برآوردند [و طلب رحمت کردند]، ولی دیگر وقتِ رهایی نبود.

Şād. By the Qur’ān, full of admonition. The unbelievers are steeped in arrogance and hostility. How many a generation have We destroyed before their time? They all cried out [for mercy], but it was too late to escape. (Verses 1-3)

خداوند به یکی از حروف الفبای عربی، یعنی «ص»، و همچنین به قرآن سوگند یاد می‌کند؛ قرآنی که آن را سرشار از پند و اندرز توصیف می‌کند.' این حرف را خداوند آفریده است؛ او آن را به‌عنوان آوایی آفریده که هنگام تلفظ توسط انسان‌ها ادا می‌شود. این حرف یکی از حروف الفبایی است که سبک و خطاب قرآنی از آن ساخته شده است. تمام الفبا همواره در اختیار مردم بوده، اما تولید چیزی مانند قرآن هرگز در توان آنان نبوده است، زیرا قرآن کتاب خداوند است که او آن را پدید آورده است. انسان‌ها ناتوان از پدید آوردن چیزی همانند آنچه خداوند پدید می‌آورد هستند، خواه این موضوع دربارهٔ قرآن باشد یا هر چیز دیگر. آوایی که حرف «ص» نمادی از آن است، بی‌هیچ زحمتی توسط مردم ادا می‌شود، اما این نیز به خواست خداوند است. زیرا اوست که دستگاه حنجره و همه آوایی را که از آن برمی‌خیزد آفریده است. اگر مردم فقط در این یک جنبهٔ کوچک اما شگفت‌انگیز از آفرینش خود تأمل می‌کردند، درمی‌یافتند که در اینکه خداوند یکی از خود آن‌ها را برای دریافت وحی‌های خویش برگزیند، چیز غیرعادی‌ای وجود ندارد. فرستادن پیامی از آسمان، شگفت‌انگیزتر از آن معجزاتی نیست که در خود آن‌ها نهفته است.

God states an oath by an Arabic letter of the alphabet, Şād,12 as well as by the Qur’ān, which He describes here as lull of admonition.’ This letter is made by God, who created it as a sound when it is spoken by people. It is also one letter of the alphabet that makes up the Qur’ānic style and address. The complete alphabet has always been available to people, but the Qur’ān has never been within their ability to produce, because it is God’s book, which He made. Humans are incapable of producing anything like that which God makes, be that with regard to the Qur’ān or to anything else. The sound symbolized by the letter Sād is vocalized by people without effort, but it is also by God’s will. For it is He who made the larynx tract and all the sounds it voices. If people only contemplated this one small but miraculous aspect of their own creation they would realize there is nothing unusual in God choosing one of their own number to receive His revelations. To reveal a message from on high is no more amazing than giving them such miracles as are contained within themselves.

«ص. سوگند به قرآنِ پُر از یادآوری.» قرآن افزون بر یادآوری، چیزهای دیگری را نیز در بر دارد، از جمله احکام شرعی، داستان‌ها و آموزش‌هایی برای پالایش اخلاق. یادآوری مردم به نیاز خود به سوی خدا و طلب فضل و لطف او، از اهداف اصلی قرآن است. در واقع، داستان‌ها و احکام شرعی نیز بخشی از یادآوری و ذکر خداوند به شمار می‌روند. باید گفت که در متن عربی واژهٔ «ذکر» به کار رفته که در ترجمه به «پُر از یادآوری» برگردانده شده است. اما این واژه به معنای «معروف و مشهور بودن» نیز هست. بنابراین می‌توان آیه را چنین ترجمه کرد: «ص. سوگند به قرآن، کتابِ الهیِ مشهور و آوازه‌دار.» این توصیفی راست و درست از قرآن نیز هست.

زندگی می‌کند.

lives.

این وضعیت کاملاً طبیعی و منطقی همواره مایهٔ شگفتی بود و دستاویزی برای اتهام‌زدن به پیامبران خدا. کافران هدف از چنین انتخابی را درک نمی‌کردند و ماهیت پیام الهی را نمی‌فهمیدند. از نظر آنان، پیام نباید رهبری عملی در راه خدا را فراهم کند، بلکه باید رازآلود، سرشار از راز و معما باشد. آنان می‌خواستند که پیام در ابهام پیچیده شود و از زندگی عملی دور بماند. آن‌گاه می‌توانستند آن را همچون افسانه یا خرافه‌ای دیگر بدانند که پایهٔ باورهای نادرست ایشان را تشکیل می‌دهد.

Yet this most natural and logical situation was always the cause of amazement and the basis for levelling accusations at God’s messengers. The unbelievers simply did not appreciate the purpose behind such a choice, nor did they understand the nature of the divine message. To them, it should not provide practical leadership on the way to God; rather, it should be mysterious, full of secret, an enigma. They wanted it to be engulfed in obscurity, removed from practical life. Then they could treat it as just another legend or superstition that formed the basis of their unsound beliefs.

اما خداوند، برای بشریت چیز دیگری را خواسته بود، به ویژه در مورد آخرین پیام او، اسلام. او می‌خواست که این دین، الگوی جامعه‌ی بشری باشد: که شیوه‌ی زندگی‌ای پاک، خالص و والا فراهم کند که عملی، عاری از رمز و راز و در عین حال آسان برای اجرا باشد.

God, however, wanted something different for humanity, especially in the case of His last message, Islam. He wanted it to be the norm for human society: for it to provide a clean, pure and sublime way of life that is practical, free of mystery as also one that is easy to implement.

«کافران می‌گویند: این ساحری دروغگوست.» آنان این سخن را می‌گفتند و این احتمال را که خداوند وحی خود را بر یکی از ایشان نازل کرده باشد، نادیده می‌گرفتند. با گفتن این سخن، امید داشتند که مردم عادی را از پیامبر ﷺ دور کنند، شبهه ایجاد کنند و حقیقت روشنی را که از سوی مردی گفته می‌شد که به راستگویی، درستکاری و صداقت شناخته شده بود، مخدوش سازند.

“The unbelievers say: This is a sorcerer telling lies.” They said this, discounting the possibility that God might have sent His revelations to one of them. In saying so, they hoped to turn ordinary people away from the Prophet, to cause confusion and mar the clear truth that was being stated by the man who was known for his honesty, integrity and truthfulness.

حقیقت آشکار این است که بزرگان قریش یک لحظه هم باور نداشتند که محمد ﷺ، که آنان او را بسیار خوب می‌شناختند، همان‌گونه که ادعا می‌کردند، ساحر یا دروغگو باشد.

The plain fact is that the Quraysh elders did not for an instant believe that Muĥammad, whom they knew very well, was a sorcerer or a liar, as they alleged.