این سوره اکنون دور تازه‌ای را آغاز میکند و وضعیت کسانی را بیان میکند که صادقانه در جستجوی حقیقت‌اند و به آن پایبند می‌مانند. ذهن‌های روشن، روش درست و نیت‌های پاک دارند. اینان گروهی از اهل کتاب‌های پیشین‌اند که از قرآن آگاه شدند. قرآن از این سخن می‌گوید که ایشان پس از شنیدن آن، چگونه با آن روبه‌رو شدند.
The sūrah now begins a new round, presenting the case of those who sincerely look for the truth and abide by it. They have clear minds, sound approach and sincere intentions. These are a group from the people of earlier revelations who came to know of the Qur’ān. The Qur’ān thus tells of how they approached it once they had heard it.
کسانی که پیش از این به ایشان کتاب داده‌ایم، به آن ایمان می‌آورند، و هنگامی که بر ایشان خوانده شود می‌گویند: «به آن ایمان آوردیم، زیرا آن از جانب پروردگار ما حق است. ما پیش از این نیز تسلیم او بوده‌ایم.» اینان‌اند که پاداششان دو بار داده می‌شود، به سبب آنکه در سختی‌ها شکیبایی ورزیده‌اند، و بدی را با نیکی دفع کرده‌اند، و از آنچه به ایشان روزی داده‌ایم انفاق می‌کنند. و هرگاه سخن بیهوده بشنوند، از آن روی گردانند و می‌گویند: «اعمال ما از آنِ ما و اعمال شما از آنِ شما؛ سلامی بر شما باد، ما جویای نادانان نیستیم.»
Those to whom We sent the book before this believe in it, and when it is recited to them, they say: ‘We believe in it, for it is the truth from our Lord. Indeed even before this have we submitted ourselves to Him. These are the ones who shall be given their reward twice for having been patient in adversity, having repelled evil with good, and having spent in charity out of what We have provided for them. And whenever they hear frivolous talk they turn away from it and say: ‘To us our deeds and to you yours.
سلامٌ بر شما! ما با نادانان کاری نداریم.» (آیات ۵۲-۵۵)
Peace be to you! We will have nothing to do with ignorant folk.’ (Verses 52-55)
سعید بن جبیر روایت میکند که این آیات درباره‌ی هفتاد کشیش است که نجاشی فرستاده بود.
Sa`īd ibn Jubayr mentions that these verses speak about 70 priests sent by Negus.
هنگامی که با پیامبر ﷺ ملاقات کردند، او سوره ۳۶، یاسین را از اول تا آخر برای آنان تلاوت کرد.
When they met the Prophet he recited to them Sūrah 36, Yā Sīn, from start to finish.
آنان هنگام شنیدن آن گریه می‌کردند و بی‌درنگ به اسلام ایمان آوردند. این آیات گواه کاری است که آنان انجام دادند.
They were in tears as they listened to it and then immediately declared their belief in Islam. These verses confirm what they did.
محمد بن إسحاق روایت میکند در زندگی‌نامه‌ی پیامبر ﷺ:
Muhammad ibn Isĥāq reports in his biography of the Prophet:
هنگامی که پیامبر ﷺ هنوز در مکه بود، حدود ۲۰ مسیحی پس از آنکه در حبشه درباره ایشان شنیده بودند، نزد او آمدند. آنان پیامبر ﷺ را در مسجد یافتند و نشستند و از او درباره دینش پرسیدند. تعدادی از کافران قریش در محل‌های همیشگی اجتماعشان در اطراف کعبه نشسته بودند.
When the Prophet was still in Makkah, some 20 Christians came to him after they had heard about him in Abyssinia. They found him in the Mosque, and they sat with him asking him about his faith. A number of unbelievers from the Quraysh were sitting in their normal gathering places around the Ka`bah.
هنگامی که مسیحیان پرسش‌های خود را به پایان بردند، پیامبر ﷺ آنان را به ایمان آوردن به اسلام فراخواند و بخش‌هایی از قرآن را برایشان خواند. چون قرآن را شنیدند، اشک‌ریزان شدند. بی‌درنگ به دعوت پیامبر ﷺ پاسخ گفتند، به خدا ایمان آوردند و اعلام کردند که محمد ﷺ به راستی فرستادهٔ خداست. آنان تأیید کردند که او با همان وصفی که در کتاب‌های مقدسشان از او داشتند مطابقت دارد. هنگامی که برای رفتن از نزد او برخاستند، ابوجهل و شماری از کافران قریش سر راهشان را گرفتند و سرزنششان کردند و گفتند: «چه رأی ناصوابی داشتید! قومتان شما را فرستادند تا دربارهٔ این مرد آگاهی به دست آورید؛ اما هنوز چندان نشسته‌اید که دین خود را رها کرده و ادعاهای او را پذیرفته‌اید. هرگز هیئتی احمق‌تر از هیئت شما ندیده‌ایم.» اعضای هیئت پاسخ دادند: «درود بر شما باد، ما با شما به بحث بیهوده نمی‌پردازیم. ما آنچه را برمی‌گزینیم پیروی می‌کنیم و شما آنچه را برمی‌گزینید. ما در بهره‌گیری از نیکی‌ای که به ما عرضه شده کوتاهی نکرده‌ایم.» روایت شده که این هیئت مسیحی از مردم نجران بوده‌اند.
When the Christians finished their questions, the Prophet called on them to believe in Islam and read some of the Qur’ān to them. When they listened to the Qur’ān, they were in tears. They immediately responded to the Prophet’s call, declared their belief in God and that Muhammad was truly God’s Messenger. They confirmed that he met the description they had of him in their Scriptures. When they rose to leave him, Abū Jahl and a number of the Quraysh unbelievers intercepted them, and reproached them, saying: “How ill advised you are! Your people sent you here to get information about this man; yet you hardly sat with him before you abandoned your faith and accepted his claims. We have never seen a more stupid delegation than yours.’ Members of the delegation replied: “We wish you peace, and we will not engage in futile argument with you. We follow what we choose and you follow what you choose. We have not been slow to take advantage of the good that has been offered us.’ It is reported that this Christian delegation was from the people of Najran.
خدا بهتر میداند کدام روایت دقیق‌تر است. همچنین گفته شده که آیاتی از قرآن که با «کسانی که پیش از این کتاب به آنان داده‌ایم، به آن ایمان می‌آورند...» (آیه ۵۲) آغاز می‌شود، به آنان اشاره دارد. اما من درباره این آیات و اینکه دربارهٔ چه کسانی است از زهری پرسیدم. او به من گفت: «بارها از دانشمندان خود شنیده‌ام که این آیات دربارهٔ نجاشی [که خدا از او خشنود باد] و یارانش است، همچنان که آیاتی در سورهٔ ۵، المائده، که می‌گوید: "یقیناً خواهی یافت که از میان همهٔ مردم، سخت‌ترین دشمنی را نسبت به کسانی که ایمان آورده‌اند، یهودیان و کسانی دارند که شریک برای خدا قرار می‌دهند؛ و یقیناً خواهی یافت که نزدیک‌ترین آنان از نظر دوستی به مؤمنان، کسانی‌اند که می‌گویند: ما نصرانی هستیم. این به آن سبب است که در میان آنان کشیشان و راهبانی هستند و اینکه آنان تکبر نمی‌ورزند. و چون آنچه را که بر فرستادهٔ خدا نازل شده است بشنوند، می‌بینی که چشمانشان از اشک لبریز می‌شود، به سبب حقی که شناخته‌اند. می‌گویند:"»
God knows best which report is more accurate. It is also stated that it is they that are referred to in the Qur’ānic verses starting with: “Those to whom We sent the book before this believe in it...” (Verse 52) However, I asked al-Zuhrī about these verses and of whom they speak. He said to me: “I have often heard from our scholars that they speak of Negus [may God be pleased with him] and his men, as also the verses in Sūrah 5, The Repast, which read: “You will certainly find that, of all people, the most hostile to those who believe are the Jews, and those who associate partners with God; and you will certainly find that the nearest of them in affection to the believers are those who say, “We are Christians.” This is so because there are priests and monks among them and because they are not given to arrogance. When they listen to what has been revealed to God’s Messenger, you see their eyes overflow with tears because of the Truth they recognise. They say:
«پروردگارا، ما ایمان آورده‌ایم، پس ما را در زمرهٔ گواهان حق بنویس.»
“Our Lord, we do believe; so enrol us among those who bear witness to the truth.
«و چگونه ما به خدا و آنچه از حق به سوی ما آمده ایمان نیاوریم، در حالی که امید داریم پروردگارمان ما را در میان نیکوکاران درآورد؟» و خدا به سبب این گفتارشان، آنان را باغ‌هایی پاداش می‌دهد که از زیر آنها نهرها جاری است، و در آن جاودانه خواهند ماند. این است پاداش نیکوکاران؛ و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را تکذیب کردند، آنان اهل آتش افروخته‌اند.»
How could we fail to believe in God and the truth that has come to us when we dearly hope that our Lord will admit us among the righteous?” And for this their prayer God will reward them with gardens through which running waters flow, where they will abide. Such is the reward of those who do good; while those who disbelieve and deny Our revelations are destined for the blazing fire.” (5: 82-86)
بدون توجه به اینکه این آیات درباره کدام گروه از مردم سخن می‌گویند، قرآن کافران را به رویدادی خاص ارجاع می‌دهد که آنان از آن آگاه بودند. بدین‌ترتیب، نمونه‌ای از این را پیش روی آنان می‌نهد که چگونه انسان‌های دارای بصیرت روشن، قرآن را می‌پذیرند؛ چگونه به آن پاسخ می‌دهند، حقانیت آن را می‌شناسند و چگونگی تطابق آن با کتاب‌های آسمانی خودشان را درمی‌یابند. آنان هیچ مانعی، چه هوای نفس و چه غرور، را میان خود و حقیقت آن قرار نمی‌دهند.
Whichever group of people these verses speak about, the Qur’ān is referring the unbelievers to a particular event which they knew about. It, thus, presents to them an example of how people with clear vision receive the Qur’ān. How they respond to it, recognize its truth and how it accords with their own Scriptures. They do not allow any impediment, whether desire or pride, to stand between them and its truth.
علاوه بر این، آنان آماده‌اند هر سختی‌ای را که افراد نادان بر سر راهشان قرار می‌دهند تحمل کنند.
Furthermore, they are prepared to put up with any difficulty the ignorant put in their way.
«کسانی که پیش از این به آنان کتاب داده‌ایم، به آن ایمان می‌آورند.» (آیه ۵۲) این یکی از نشانههای تأیید حقانیت آن است. همه‌ی وحی‌های الهی با یکدیگر سازگارند. کسانی که با وحی‌های پیشین آشنا بوده‌اند، حقیقت وحی‌های اخیر را تشخیص می‌دهند و آماده‌اند که به آنها ایمان بیاورند، چرا که می‌دانند همه‌ی آنها از جانب خدا سرچشمه گرفته‌اند.
“Those to whom We sent the book before this believe in it.” (Verse 52) This is one of the signs confirming its truth. All divine revelations are consistent. People who have been familiar with earlier revelations recognize the truth of the latest ones and are ready to believe in them, knowing that they all stem from God.
«و هنگامی که بر ایشان خوانده شود، می‌گویند: "به آن ایمان آوردیم؛ زیرا که آن حق است از جانب پروردگار ما. ما پیش از این نیز تسلیم [او] بوده‌ایم."» (آیه ۵۳)
قرآن چنان روشن است که تنها خواندنِ آن کافی است، و این افراد که پیش‌تر تجربه‌ای از حقیقت داشته‌اند، به یقین می‌دانند که آن از همان منبع است. بدین‌ترتیب آرامش می‌یابند، چرا که می‌دانند آن از جانب هیچ‌کس جز خدا نیست: «آن حق است از جانب پروردگار ما. ما پیش از این نیز تسلیم او بوده‌ایم.» چنین تسلیمی در برابر خدا، محور اصلی هر دینی است.
“And when it is recited to them, they say: ‘We believe in it, for it is the truth from our Lord. Indeed even before this have we submitted ourselves to Him.’” (Verse 53) The Qur’ān is so clear that it needs only to be read out and these people who have had some experience of the truth know for certain that it comes from the same source. Thus, they are reassured, knowing that it comes from none other than God: “It is the truth from our Lord. Indeed, even before this have we submitted ourselves to Him.” Such submission to God is the central issue of every faith.
کسانی که پیش‌تر خود را تسلیم خدا کرده‌اند، و به قرآن ایمان می‌آورند هنگامی که برایشان خوانده می‌شود، «همان‌ها هستند که به سبب شکیبایی‌شان در برابر سختی‌ها، پاداششان دوبار داده می‌شود.» (آیه ۵۴) این شکیبایی همراه با تسلیم کامل در برابر خدا، به معنای واقعی آن، همان مفهوم اسلام است. این تسلیم مستلزم آن است که انسان از خواهش‌های نفسانی و لذت‌های جسمانی فراتر رود، تا راه راست را پیش گیرد. آنان به سبب پایداری‌شان در برابر سختی‌های واقعی، پاداشی دوچندان می‌یابند. دشوارترین سختی، مبارزه با هوس، شهوت و انحراف است. ایشان در همه این موقعیت‌ها شکیبایی نشان داده‌اند، و همچنین در برابر تمسخر و رنج‌هایی که کافران بر آنان روا می‌داشتند، پایداری ورزیده‌اند.
Those who have already submitted themselves to God, and who believe in the Qur’ān when it is recited to them “are the ones who shall be given their reward twice for having been patient in adversity.” (Verse 54) It is their perseverance with self-surrender to God in its fullest sense, which is the meaning of Islam. It requires rising above desire and carnal pleasure, in order to follow the true path. They gain a double reward because of their perseverance in the face of real adversity. The most difficult adversity is that of contending with desire, lust and deviation. They have shown their patience in all such circumstances, as well as perseverance in the face of the unbelievers’ ridicule and hardship.
اما مؤمنان نیکوکار، فراتر از این عمل می‌کنند، زیرا آنان «بدی را با نیکی دفع می‌کنند».
Good believers, however, do more than that for they also “repel evil with good’.
این واقعاً سخت‌تر از صبر در برابر سختی‌های جسمی و روحی است.
This is indeed harder than perseverance in the face of physical and mental hardship.
این به معنای فراتر رفتن از غرور شخصی و از میل به پاسخ دادن به تمسخر و انتقام گرفتن از آسیب جسمی است. همچنین مستلزم آن است که یک گام بالاتر برویم و رویکردی خیرخواهانه در پیش گیریم تا به آنچه زشت است با آنچه نیکوست پاسخ دهیم. این اوج بزرگی تنها به دست مؤمنان نیکوکاری حاصل می‌شود که احساس می‌کنند با خدا سروکار دارند و در پی خشنودی او هستند. از این رو، آنان بردباری می‌کنند و پایداری می‌ورزند، بی آنکه احساس رضایت خاطر خود را از دست بدهند.
It means rising above personal pride and the desire to reply to ridicule and avenge physical injury. It also entails rising a step higher and adopting a benevolent attitude so as to answer what is foul with that which is decent. This is a height of greatness only achieved by good believers who feel that they are dealing with God, and who look for His acceptance. Hence, they forbear and persevere without losing their feeling of contentment.
«و مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ» (آیه ۵۴) در این آیه، سوره پس از تأکید بر نیکی آنان به دیگران، از صدقه دادن ایشان با مال سخن می‌گوید. این دو نوع بخشندگی، یعنی شخصی و مالی، از یک سرچشمه برمی‌خیزند؛ سرچشمه‌ای که مؤمن را بر خواسته‌های نفسانی برمی‌کشد تا آنچه را والاتر از ارزش‌های دنیوی است ارج نهد. این دو غالباً در قرآن کریم با هم یاد شده‌اند.
“And having spent in charity out of what We have provided for them.” (Verse 54) Here the sūrah mentions their being charitable with money after having emphasized their kindness to others. These two types of generosity, the personal and the financial, spring from the same origin, one which makes a believer rise over personal desire so as to treasure what is higher than earthly values. Both are often mentioned together in the Qur’ān.
کسانی که به ایمان خود خرسندند، ویژگی دیگری نیز از خود نشان می‌دهند: یعنی، هر سختی‌ای را که در نتیجهٔ تسلیم شدنشان در برابر خدا به سراغشان بیاید، با صبر تحمل می‌کنند: {و هرگاه سخنان بیهوده بشنوند، از آن روی گردان می‌شوند و می‌گویند:}
People who are content with their faith also display another quality: namely, bearing patiently whatever hardship comes their way as a result of their self- surrender to God: “And whenever they hear frivolous talk they turn away from it and say:
«برای ما اعمال ما و برای شما اعمال شما. سلام بر شما! ما با جاهلان سروکاری نداریم.» (آیه ۵۵) سخنان بیهوده و بی‌فایده، وقت را می‌گذراند بیآنکه چیزی از دانش یا معرفت به دل و ذهن بیفزاید. این گونه سخنان زشت و ناپسند است که مزه‌ای بد در دهان آدمی بر جای می‌گذارد. این حکم یکسان است، چه این سخن خطاب به کسی گفته شود که حاضر است یا درباره کسی که غایب است.
‘To us our deeds and to you yours. Peace be to you! We will have nothing to do with ignorant folk.’“ (Verse 55) Frivolous, idle talk kills time without benefit or knowledge to heart or mind. It is the sort of vulgar language that leaves a bad taste in one’s mouth. It is the same whether it is addressed to someone who is present or spoken about when that person is absent.
دلهای مؤمن به چنین گفت‌وگوهای بیهوده‌ای نمی‌پردازند و به آنها گوش نمی‌دهند. آنان سرگرم تکالیف ایمان خویش‌اند و در نور و پاکی آن غرق لذت‌اند:
Believing hearts do not engage in such idle talk, nor do they listen to it. They are preoccupied with the requirements of their faith, revelling in its light and purity:
«و اذا سمعوا اللغو اعرضوا عنه» — و هرگاه سخنان بیهوده بشنوند، از آن روی می‌گردانند. آنان به مقابله‌به‌مثل برانگیخته نمی‌شوند؛ نه به جمع کسانی می‌پیوندند که به سخنان بیهوده و یاوه‌گویی مشغول‌اند و نه با ایشان به دشنام‌گویی و ناسزاگویی می‌پردازند. بلکه کسانی را که دلشان بیمار است به حال خود رها می‌کنند و بر ادب و آرامش پای می‌فشارند: «لنا اعمالنا و لکم اعمالکم، سلام علیکم» — «اعمال ما از آنِ ما و اعمال شما از آنِ شما؛ سلام بر شما.» (آیه ۵۵) بدین‌ترتیب، آنان عالی‌ترین سطح ادب را رعایت می‌کنند و دعایی نیکو بر زبان می‌آورند، اما در عین حال روشن می‌سازند که نمی‌خواهند در چنین رفتاری شریک باشند: «لا نبتغی الجاهلین» — «ما با جاهلان کاری نداریم.» (آیه ۵۵) ما نمی‌خواهیم وقت گرانبهای خود را تلف کنیم، با ایشان در یاوه‌گویی همسری کنیم، یا حتی به آن گوش فرا دهیم.
“And whenever they hear frivolous talk they turn away from it.” They are not provoked to reply in kind. They neither join those who are given to frivolous, idle talk nor enter into a slanging match with them. Instead, they leave malcontents alone, maintaining an attitude of decency and peace: “To us our deeds and to you yours. Peace be to you.” (Verse 55) Thus, they observe the highest standard of propriety, saying a kindly prayer, but making clear that they do not wish to share in such behaviour: “We will have nothing to do with ignorant folk.” (Verse 55) We do not wish to waste our precious time, match them in their idle talk, or even listen to it.
این تصویری درخشان از آرامشی است که ایمان به انسان می‌بخشد. این تصویر، مؤمن را نشان می‌دهد که از بیهودگی برتر است و در عین حال روشی مهربان و خیرخواهانه را حفظ میکند. برای هر کسی که بخواهد آداب اسلامی را در پیش گیرد، خطی روشن ترسیم میکند که باید دنبال کند. بی‌شک در اینجا هیچ‌گونه همراهی با نادانان وجود ندارد؛ تنها نگرشی است که از کاستی‌های آنان چشم می‌پوشد و با آنکه قصد آزار دارند، برایشان خیر می‌خواهد.
This is a shining picture of the sort of reassurance faith gives. It shows the believer rising above frivolity, yet still retaining a kind and charitable posture. It draws a clear line to follow for whoever wishes to adopt Islamic manners. There is certainly no participation with the ignorant. There is only an attitude that overlooks their faults, and wishes them well even though they are out to offend.