پیامبر ﷺ این سوره را هنگام خواندن خطبه در نمازهای عید و پیش از نماز جمعه می‌خواند و آن را محور و محتوای سخنرانی‌اش برای مخاطبان بزرگ قرار می‌داد. این سوره بی‌شک سوره‌ای والاست که حقایق بنیادین را بیان می‌کند، با آهنگی قوی، عبارت‌هایی پرقدرت، تصویرهایی روشن، دلالت‌های برجسته و پایان‌بندی‌های تأکیدی. این سوره از همه سو به دل‌ها و اندیشه‌های ما خطاب می‌کند و این حقیقت را پیش چشم ما می‌گذارد که ما همواره زیر نظر خداوند هستیم؛ از زمان تولد تا مرگ، و سپس تا زمان رستاخیز، گردآوری و حسابرسی. این نگاه همیشگیِ خداوند بر انسان در هر حال است؛ چیزی را از دست نمی‌دهد و چیزی را نادیده نمی‌گیرد. هر نفس، هر اندیشه گذرا و هر احساس شناخته‌شده است؛ هر سخنی که بر زبان رانده شود ثبت می‌شود؛ هر حرکتی زیر نظر است. این نظارت کامل، هم اندیشه‌ها و هم کردارها را به حساب می‌آورد؛ هیچ چیز از آن نمی‌گریزد و هیچ چیز از آن پنهان نمی‌ماند. این نظارت، نجواهای پنهانی را همان‌گونه زیر نظر دارد که آنچه را در روشنایی روز انجام می‌شود ثبت می‌کند.

The Prophet used to read this surah when he delivered a sermon on (Id occasions and before Friday prayers, making it the theme and the content of his speech for large audiences. It is certainly a momentous surah, outlining fundamental facts, using a strong rhythm, powerful expressions, clearly-delineated images, highlighted connotations and emphatic verse endings. It addresses our hearts and minds from all angles putting before us the truth that we are always under Gods watchful eye, from birth to death, and then to the time of resurrection, gathering and reckoning. This is an ever-present watch of man at all times, losing nothing and overlooking nothing. Every breath, fleeting thought and feeling is known; every uttered word is recorded; every move is monitored. This complete watch accounts for thoughts and actions alike; nothing escapes it, and nothing is hidden from it. It monitors secret whispers in the same way as it records what is done in broad daylight.

این‌ها همه حقایقی شناخته‌شده‌اند. با این حال، این سوره آن‌ها را به گونه‌ای بیان می‌کند که گویی کاملاً تازه‌اند و آثاری شگفت‌انگیز دارند که در آن‌ها هم‌زمان ترس و حیرت به هم آمیخته است. این سوره با قدرت ما را تکان می‌دهد و ما را از رخدادی بزرگ آگاه می‌سازد که تا اکنون از آن غافل بوده‌ایم. سوره از تصویرهای زندگی، مرگ، پوسیدگی و سپس رستاخیز بهره می‌گیرد. به انتظارهای ما از زندگی پس از مرگ می‌پردازد. به شماری از حقایق جهان‌شمول در آسمان‌ها و زمین، آب و گیاهان، و میوه‌هایی که جداگانه و در خوشه‌ها می‌رسند اشاره می‌کند. همه‌ی این‌ها «عبرت و یادآوری برای هر کسی است که بخواهد به خدا بازگردد» (آیه‌ی ۸).

All these are well-known facts. However, the surah outlines them here in a way that shows them to be totally new, with surprising effects that combine apprehension with wonder. It shakes us powerfully alerting us to a momentous event, about which we have thus far been oblivious. It uses images of life, death, decay and subsequent resurrection. It touches on our expectations of life after death. It refers to a host of universal truths in the heavens and earth, water and plants, fruits ripening individually and in clusters. It all “serves as a lesson and a reminder to everyone who wishes to turn to God.” (Verse 8)

به‌دست‌دادن خلاصه‌ای از این سوره، یا برشمردن نکات اصلی آن، یا بیان اندیشه‌ها و تصویرهایی که در آن آمده، به هیچ شیوه‌ای جز همان سبک و بیان قرآنیِ اصلی، بسیار دشوار است.

It is very difficult to give a summary of this surah, as also list its main points, or outline the ideas discussed and the images portrayed in any manner of speech other than their original Quranic style and expression.

بنابراین، ما فوراً به بحث خود درباره سوره می‌پردازیم، و از خداوند یاری می‌طلبیم.

Therefore, we will proceed straightaway to our discussion of the surah, praying for Gods help.