این بخش مقدمه‌ای بر این سوره است و نخستین قسمت از داستان را بازگو می‌کند که شش صحنه را دربر می‌گیرد. این بخش با خواب یوسف آغاز می‌شود و جزئیات توطئه برادرانش علیه او را شرح می‌دهد، تا آنجا که او به مصر می‌رسد.

This passage serves as an introduction to the sūrah and relates the first episode of the story, comprising six scenes. It begins with Joseph’s dream and recounts the details of his brothers’ conspiracy against him, until he arrives in Egypt.

الف. لام. را. اینها آیات کتابی است که حقیقت را روشن می‌سازد. ما آن را به زبان عربی نازل کردیم تا شما بیندیشید و بفهمید. با نازل کردن این قرآن، بهترین سرگذشت‌ها را برای شما بازگو می‌کنیم، و پیش از آن، تو از جمله کسانی بودی که از وحی بی‌خبر بودند. (آیات ۱ تا ۳)

Alif. Lām. Rā. These are the verses of the Book that clearly shows [the truth]. We have revealed it as a discourse in Arabic so that you may understand. In revealing this Qur’ān We relate to you the best of narratives. Before it you were among those who are unaware [of revelation]. (Verses 1-3)

این سوره نیز، مانند سوره‌های دیگر، با سه حرف جداگانه آغاز می‌شود: «الف، لام، را». این حروف و حروف مشابه الفبا، که برای مردم شناخته‌شده‌اند و همواره به کار می‌برند، همان حروفی هستند که آیات وحی‌شده را تشکیل می‌دهند؛ آیاتی که تألیف‌شان فراتر از توان انسان است. آنها کتابی را می‌سازند که حقیقت را آشکار می‌کند، یعنی قرآن. خداوند آن را به زبان عربی نازل کرده است، زبانی که از همین حروف شناخته‌شده بهره می‌گیرد، «تا شاید شما بیندیشید.» (آیه ۲) شما درخواهید یافت که کسی که از کلمات معمولی کتابی با برتری بی‌همتا همچون قرآن می‌سازد، خداوند است. از این رو، منطقی است که قرآن وحی باشد. بدین ترتیب، عقل انسان فراخوانده می‌شود تا در این واقعیت و پیامدهای اجتناب‌ناپذیر آن تأمل کند.

This is yet another sūrah which begins with three separate letters, ‘Alif Lām. Rā.’ These and similar letters of the alphabet, which are well known to people and always used by them, are the same that spell out the revealed verses the composition of which is well beyond human ability. They make up the book that shows the truth clearly, i.e. the Qur’ān. God has revealed it in the Arabic tongue which uses these well-known letters, ‘so that you may understand.’ (Verse 2) You will realize that the One who makes out of ordinary words a book of surpassing excellence like the Qur’ān. Hence, it stands to reason that the Qur’ān must be revelation. Human intellect is thus called upon to reflect on this fact and its inevitable implications.

از آنجا که بخش بزرگی از این سوره داستان است، جنبهٔ روایی این کتاب به ویژه مورد توجه قرار گرفته است: «ما بهترین داستان‌ها را بر تو حکایت می‌کنیم، به سبب آنکه این قرآن را به تو وحی کردیم.» (آیهٔ ۳) این داستان بخشی از قرآنی است که بر تو نازل کرده‌ایم، و داستانی نیکوست. تو پیش از دریافت وحی الهی چه بودی؟

در اینجا باید به خوابها و رؤیاهایی اشاره کنیم که بخشی از موضوع این سوره هستند۔

Here we need to refer to dreams and visions which are part of the subject matter of this sūrah.

ما ناگزیر باید بپذیریم که برخی خوابها از چیزی خبر می‌دهند که در آینده‌ای نزدیک یا دور رخ خواهد داد. در اینجا می‌توان دو دلیل را برشمرد: نخست آنکه خوابهای یوسف، و خوابهای دو همزندانی او، و خواب پادشاه مصر، همگی تحقق یافتند.

We must inevitably believe that some dreams prophesy something that will happen in the near or distant future. Two reasons may be identified here: the first is that Joseph’s, his two fellow prisoners’ and the King of Egypt’s dreams all came true.

ثانیاً، در زندگی خود درمی‌یابیم که برخی رؤیاها به حقیقت می‌پیوندند و این پدیده آن‌قدر تکرار می‌شود که انکار ارتباط میان آن‌ها ناممکن است.

Secondly, in our own lives we find that some dreams come true and this is frequent enough to make it impossible to deny the relationship.

پس ماهیت خواب چیست؟ مکتب روان‌شناسی تحلیلی، خواب‌ها را بیانِ ناخودآگاهِ تمایلات سرکوب‌شده می‌داند. این نظر برخی خواب‌ها را توضیح می‌دهد، اما همه‌ی آن‌ها را نه. خود فروید، با وجود رویکرد بسیار غیرعلمی و خودسرانه‌اش، می‌پذیرد که خواب‌های پیشگویانه نیز وجود دارد. پس ماهیت این نوع خواب چیست؟

So what is the nature of dreams then? The school of analytical psychology considers them as the subconscious expression of suppressed desires. This accounts for some dreams, but not all of them. Freud himself, despite his grossly unscientific and arbitrary approach, acknowledges that there are prophetic dreams. So what is the nature of this type of dream?

ابتدا باید بگوییم که اینکه ما ماهیت این خوابها را بدانیم یا ندانیم، تأثیری در این واقعیت ندارد که چنین خوابهایی وجود دارند و برخی از آنها راست هستند. ما در اینجا تنها در تلاش هستیم تا جنبههای خاصی از سرشت انسان و برخی از قوانینی را که خداوند در جهان هستی به کار انداخته است، درک کنیم.

First of all we have to say that whether we know their nature or not does not affect the fact that there are such dreams and that some of them are true. We are here only trying to understand certain aspects of man’s nature, and some of the laws God has set in operation in the universe.

ما درباره‌ی این رؤیاها چنین می‌اندیشیم: زمان و مکان موانعی هستند که انسان را از دیدن آنچه ما گذشته، آینده، یا تمامیِ زمانِ حال می‌نامیم بازمی‌دارند. گذشته و آینده با عامل زمان پوشیده می‌شوند، و زمان حالی که در نزدیکیِ بلافصلِ ما نیست با عامل مکان پوشیده می‌شود. حِسّی که ما از وجودِ آن در ساختارِ انسان آگاه نیستیم، گاه بیدار می‌شود یا گاه نیروی بیشتری می‌یابد، و از مرزِ زمان فراتر می‌رود تا به‌طور مبهم آنچه را که در آن سوی آن قرار دارد ببیند. این شناختِ حقیقی نیست، بلکه نوعی تشخیص و تمیز است، شبیه آنچه برای برخی افراد در حالِ بیداری و برای برخی دیگر در حالِ خواب رخ می‌دهد، هنگامی که می‌توانند از موانعِ زمان یا مکان، و حتی از هر دو، فراتر روند. در واقع ما از ماهیتِ حقیقیِ زمان چیزی نمی‌دانیم، و ماهیتِ مکان یا ماده نیز برای ما به‌طور کامل شناخته نیست:

در ادامه، با برادران یوسف روبه‌رو می‌شویم که درباره‌ی نوعی نقشه‌ی توطئه‌آمیز با یکدیگر گفتگو می‌کنند.

Next, we find ourselves looking at Joseph’s brothers discussing some sort of plot.

این مطلب با یک نشانه روشن آغاز می‌شود که آنچه در پی می‌آید از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

This begins with a clear indication that what follows is particularly important.

«بے شک یوسف اور اس کے بھائیوں میں سوال کرنے والوں کے لیے نشانیاں ہیں۔» (آیت ۷)

“Surely in Joseph and his brothers there are signs for those who inquire.” (Verse 7)

هر کس به دنبال نشانه‌ها، دلالت‌ها و سرنخ‌ها باشد، در داستان یوسف و برادرانش فراوان خواهد یافت. همین آغاز برای برانگیختن توجه و علاقه‌ی ما کافی است.

Anyone who looks for signs, indications and clues will find plenty in the story of Joseph and his brothers. This opening is sufficient to alert our attention and interest.

بنابراین، این کار شبیه بالا رفتن پرده‌هاست تا رویدادها بتوانند رخ دهند.

Hence, it is similar to the raising of the curtains to allow events to take place.

هل أخبر يوسف إخوته بحلمه كما يذكر العهد القديم؟ يوحي تسلسل السرد هنا بأنه لم يفعل. فهم يتحدثون عن تفضيل أبيهم ليوسف وأخيه الشقيق. ولو كانوا قد علموا بحلمه، لذكروه، لأنه كان سيكون سببًا إضافيًا لحقدهم عليه. وما خشيه يعقوب من أن يقع إذا قصّ يوسف رؤياه على إخوته قد وقع فعلًا في النهاية، ولكن لأسباب مختلفة، وهي كون يوسف أحبّ أبنائه إليه. ولا بد أن يقع ذلك على كل حال، لأنه كان مجرد حلقة في السلسلة الكبرى من الأحداث التي قادت يوسف إلى المصير الذي قُدّر له. فظروف حياته كلها، ومكانته في الأسرة، وكونه وُلد لأبٍ مسنّ، أفضت به إلى موقع الحظوة الخاصة. وأصغر الأبناء، كما كان يوسف وأخوه، هم عادةً أحبّهم إلى قلب الأب، ولا سيما إذا كان الأب مسنًّا.

Did Joseph tell his dream to his brothers as mentioned in the Old Testament? The sequence of the narrative here implies that he did not. They speak of their father’s favouritism of Joseph and his full brother. Had they known of his dream, they would have mentioned it, because it would have been an added reason for their grudge against him. What Jacob feared would happen, should Joseph relate his dream to his brothers, did eventually happen but for different reasons, namely because of Joseph being his favourite. It had to happen anyway, because it was simply an episode in the great line of events which led Joseph to his appointed destination. All his life circumstances, his family position, and the fact that he was born to an elderly father led to his position of special favour. The youngest children, as Joseph and his brother were, are normally the dearest, particularly when the father is elderly.

اکنون آنان را می‌بینیم که با پدرشان هستند و می‌کوشند او را قانع کنند که فردا یوسف را با خود ببرند. آنان قصد دارند پدرشان را فریب دهند و نقشهٔ شوم خود را علیه یوسف عملی سازند. «[آنگاه] گفتند [به پدرشان]: "ای پدر، چرا ما را بر یوسف امین نمی‌دانی، با آنکه ما واقعاً خیرخواه او هستیم. فردا او را با ما بفرست تا به خود خوش بگذرد و بازی کند. ما قطعاً از او به خوبی مراقبت خواهیم کرد." [پدر] پاسخ داد: "بی‌گمان این‌که او را با خود ببرید مرا اندوهگین می‌کند؛ و می‌ترسم گرگ او را بخورد، در حالی که شما از او غافل باشید." گفتند: "اگر گرگ او را بخورد با این‌که ما این‌همه نفر هستیم، آنگاه حتماً تباه خواهیم شد."» (آیات ۱۱ تا ۱۴) در اینجا می‌بینیم که با سخنان نرم و عبارات زیرکانه، چقدر کوشیدند تا دل پدرشان را به دست آورند.

Now we see them with their father trying to persuade him to let them take Joseph with them the following day. They are intent on deceiving their father and carrying out their wicked scheme against Joseph. “[Thereupon] they said [to their father]: ‘Father, why do you not trust us with Joseph, when we are indeed his well-wishers. Send him with us tomorrow, that he may enjoy himself and play. We will certainly take good care of him.’ He answered: ‘It certainly grieves me that you should take him with you; and I dread that the wolf may eat him when you are heedless of him.’ They said: ‘If the wolf were to eat him when we are so many, then we should surely be lost.” (Verses 11-14) Here we see through fine words and expressions how much effort they exerted in trying to win over their father’s heart.

آنان با نسبتشان، او را «پدر!» خطاب میکنند. سپس پرسشی میآورند که نوعی سرزنش پنهان را در خود دارد: «چرا ما را بر یوسف امین نمیدانی؟» (آیه ۱۱) این پرسش، انکار یعقوب را برمیانگیزد تا او خلاف آن را بپذیرد و به یوسف اجازه دهد با آنان برود. یعقوب تا آن زمان مانع رفتن یوسف با برادرانش به چراگاهها و صحراهایی که رفت و آمد میکردند شده بود، زیرا او را بسیار دوست میداشت و میترسید که در سن کم، توان سفر خستهکننده و هوای سخت را نداشته باشد. این به سبب گمان خیانت نبود. بنابراین برادران با القای اینکه پدر به آنان اعتماد ندارد، میخواستند او این را انکار کند. بدین ترتیب، عزم او برای نگه داشتن یوسف در خانه سست شد. این نیرنگی زشت با هدفی زشت بود.

As they begin, they address him by virtue of their relationship, “Father!” Then they follow this with a question that suggests tacit remonstration: “Why do you not trust us with Joseph?” (Verse 11) This invites Jacob’s denial, so that he admits what is opposite and allows Joseph to go with them. Jacob had thus far prevented Joseph from going with his brothers to the pasture land and open areas they frequented because he loved him so dearly and feared that at his young age he might not withstand the tiring journey and the hard weather. It was not because he suspected any foul play. Hence, by suggesting that their father did not trust them, the brothers sought his denial of the same. In this way, his resolve to keep Joseph at home was weakened. It was a foul trick with a foul aim in mind.

سپس آنان را می‌بینیم که در راه‌اند، یوسف با ایشان است، و ایشان در اندیشهٔ عملی‌کردن نقشهٔ شوم خود. خداوند متعال به آن پسر جوان وحی می‌فرستد و به او اطمینان می‌دهد که این تنها آزمایشی است که قطعاً به پایان خواهد رسید. او نجات خواهد یافت و روزی برادرانش را به یاد نقشهٔ ایشان علیه او خواهد انداخت، روزی که ایشان او را یوسف نخواهند شناخت. «و چون او را با خود بردند و تصمیم گرفتند که او را در ته چاه بیندازند، به او وحی کردیم: "تو آنان را از این کارشان آگاه خواهی ساخت، در حالی که آنان تو را نمی‌شناسند."» (آیهٔ ۱۵)

Then we see them on their way, Joseph with them, and they intent on putting their wicked plot into effect. God Almighty inspires the young boy, reassuring him that it is only a trial that is certain to come to an end. He will survive and he will remind his brothers of their plot against him on a day when they will not know him to be Joseph. “And when they went away with him, they resolved to cast him into the depths of the well. We revealed [this] to him: ‘You will tell them of this their deed at a time when they shall not know you.’“ (Verse 15)

پس تصمیم آنان این بود که او را در اعماق تاریک چاهی بیندازند تا او را کاملاً از زندگی خانوادگی‌شان دور کنند. در این لحظه، هنگامی که یوسف از جان خود می‌ترسد، هنگامی که کسی برای یاری او نیست و ده برادر بالغ و نیرومند در برابرش ایستاده‌اند، و او تنها کودکی خردسال است، از طریق وحی به او اطمینان داده می‌شود که نجات خواهد یافت و تا زمانی زنده خواهد ماند که به آنان گناهشان را یادآوری کند. در آن زمان در آینده، آنان نخواهند دانست که او همان برادرشان است که در چاه انداخته بودند.

Their resolve, then, was to cast him into the dark depths of a well to remove him altogether from their family life. At this point when Joseph fears for his life, when there’s no one to help him and ten adult and powerful brothers against him, a mere young child, reassurance comes to him through inspiration that he will be saved and will live until such a time as he reminds them of their crime. At that point in the future, they will not know that he is their brother whom they had thrown into the well.

حالا یوسف را رها می‌کنیم تا با آزمون خود روبه‌رو شود، در حالی که بی‌شک به الهام خداوند اطمینان دارد، و به برادرانش می‌نگریم که پس از ارتکاب جرمشان با پدر اندوهگین خود روبه‌رو می‌شوند: «و شامگاهان، گریان نزد پدرشان آمدند و گفتند: "ای پدر، ما به مسابقه رفتیم و یوسف را نزد کالاهایمان گذاشتیم، و گرگ او را خورد. ولی تو، هرچند ما راست می‌گوییم، ما را باور نخواهی کرد." و پیراهن او را که به خونی دروغین آغشته بود آوردند. گفت: "نه، بلکه نفس‌هایتان کاری زشت را برایتان آراسته است. پس صبری نیکو! و خداوند است که در این مصیبتی که وصف کردید، از او یاری می‌جویم."» (آیات ۱۶ تا ۱۸)

We leave Joseph now to face his ordeal, undoubtedly reassured by God’s inspiration, to look at his brothers facing their saddened father after committing their crime: “At nightfall they came to their father weeping, and said: ‘Father, we went off racing and left Joseph behind with our belongings, and the wolf devoured him. But you will not believe us even though we are saying the truth.’ And they produced his shirt stained with false blood. He said: No, but your minds have tempted you to evil. Sweet patience! It is to God alone that I turn for support in this misfortune that you have described.’” (Verses 16-18)