به‌ویژه، پیامبر ﷺ همچنان به تبلیغ پیام الهی ادامه می‌داد و عظمت گناهی را که با شریک قرار دادن برای خداوند و رد کردن پیام او مرتکب می‌شدند، پیش چشمشان قرار می‌داد. نخست به جهان هستی اشاره می‌کرد که در برابر آن، آنان موجوداتی کوچک و ناتوان بودند. قدرت خداوند را که در طبیعت این جهان هستی، که آنان تنها بخش کوچکی از آن به شمار می‌آیند، نمایان است، به ایشان نشان می‌داد. او می‌خواست آنان را از زاویه تنگی که از آن به پیام الهی می‌نگریستند، بیرون آورد. از آن زاویه، خود را بزرگ و دارای جایگاه‌های مهم می‌دیدند.
Continuing to advocate the Divine message, the Prophet puts before them the enormity of the offence they commit by associating partners with God and rejecting His message. He points first to the universe, in relation to which they are tiny and flimsy creatures. He shows them Gods power as reflected in the nature of this universe of which they constitute only a small part. He wants to draw them out of the narrow angle through which they look at the Divine message. From that angle, they see themselves as large, occupying important positions.
غرق در خویشتن، جایگاه‌ها و منافع خود، و از آنجا که محمد ﷺ از سوی خداوند بر ایشان برگزیده شد، آنان آن حقیقت بزرگی را که در قرآن بیان شده و محمد ﷺ آن را پیش روی ایشان نهاده است، نادیده میگیرند. این حقیقت بزرگ به جهان هستی، به همهٔ نسل‌های بشریت مربوط است و اطلاقی دارد که از زمان، مکان و مردمان فراتر می‌رود:
Preoccupied with their own selves, positions and interests, and the fact that Muhammad was chosen by God in preference to them, they overlook the great truth expounded in the Qur’an and set before them by Muhammad. This great truth relates to the universe, to all generations of humanity, and carries absolutism that transcends time, place and people:
بگو: آیا به کسی که زمین را در دو روز آفرید کفر می‌ورزید؟ و برای او همتایانی قرار می‌دهید؟ او پروردگار جهانیان است. و او کسی است که در زمین کوه‌های استوار و بلند قرار داد، و در آن برکت نهاد، و روزیهای آن را در چهار روز به اندازه مقرر کرد، برای همه کسانی که [چنین روزی‌هایی] را می‌جویند، به عدالت. سپس به آسمان توجه کرد که آن زمانی دود بود، و به آسمان و زمین فرمود: "بیایید، هر دو، خواه ناخواه." هر دو گفتند: "با رغبت می‌آییم." پس آنها را در دو روز به هفت آسمان تبدیل کرد و به هر آسمانی وظیفه‌اش را وحی نمود. و آسمان نزدیک‌تر به زمین را با چراغ‌ها زینت دادیم و آن را محفوظ داشتیم. این است تقدیر آن عزیز داناست. (آیات ۹ تا ۱۲)
Say: Do you indeed disbelieve in Him who has created the earth in two days? And do you claim others to be His equals? It is He who is the Lord of all the worlds. He it is who placed on the earth firm mountains towering above it, and bestowed His blessings on it, and measured out its varied provisions in four days, ensuring equity for all who seek [such provisions]. Then, He applied His design to the sky, which was but smoke; and said to it and to the earth: 'Come, both of you, willingly or unwillingly. ’ They both said: 'We do come willingly. ’ So He decreed that they become seven heavens in two days, and assigned to each heaven its task. We adorned the sky nearest to the earth with lights, and made them secure. Such is the design of the Almighty, the All-Knowing. (Verses 9-12)
هنگامی که کفر را اعلام میکنید، جز بیملاحظگی، زشتی و پستی کاری نکردهاید. شما کسی را انکار میکنید که زمین را آفرید و بر آن بناهای استوار برافراشت، آن را پربرکت ساخت و روزیهای گوناگونش را مقرر فرمود. او بیشک نظام هستی را به کار انداخته و نزدیکترین آسمان را با چراغهای استوار آراسته است. آنچه در آسمانها و زمین است با رغبت خود را تسلیم او میکنند، و شما که تنها یک ساکن زمین هستید، با غرور از پذیرش حق سر باز میزنید. بیان این حقایق در این سوره معمولاً هر دلی را به لرزه درمیآورد.
When you declare disbelief, you are being nothing other than careless, gross and vulgar. You are denying the One who created the earth and placed firm structures over it, blessing it and assigning its varied provisions. He has indeed operated the systems of the universe, adorned the nearest sky with secure lights. Everything in the heavens and the earth willingly submit themselves to Him, while you, a mere single inhabitant on earth, arrogantly refuses to accept the truth. The presentation of these facts in the surah typically shakes every heart:
«بگو: آیا شما به کسی که زمین را در دو روز آفریده، کافر می‌شوید؟ و برای او همتایانی قرار می‌دهید؟ او پروردگار جهانیان است. و او در زمین کوه‌های استوار قرار داد که از فراز آن سربرافراشته‌اند، و برکت‌ها در آن نهاد، و روزیهای آن را در چهار روز اندازه‌گیری کرد، به‌گونه‌ای که برای همه‌ی کسانی که [چنین روزی‌هایی] را می‌طلبند، برابر باشد» (آیات ۹-۱۰)
“Say: Do you indeed disbelieve in Him who has created the earth in two days? And do you claim others to be His equals? It is He who is the Lord of all the worlds. He it is who placed on the earth firm mountains towering above it, and bestowed His blessings on it, and measured out its varied provisions in four days, ensuring equity for all who seek [such provisions]” (Verses 9-10)
سورہ اینجا با ذکر واقعیتِ آفرینشِ زمین در دو روز آغاز میشود و پیش از آنکه بقیهٔ داستان را برایمان بیان کند، درباره‌ی این مرحلهٔ نخستِ آفرینش تفسیر میکند. این تفسیر می‌گوید: «آن است که پروردگار جهانیان است»، و با این همه شما برای او همتایانی قائل می‌شوید، در حالی که اوست که زمینی را که بر آن زندگی میکنید آفریده است. چه بیهوده و چه هولناک!
اما این روزها چه هستند: دو روزی که خداوند در آن زمین را آفرید و دو روزی که در آن کوه‌ها را بر فراز آن قرار داد، روزی‌هایش را اندازه گرفت و نعمت‌های خود را ارزانی داشت؟ اینها روزهای خداوند هستند که طول آنها تنها بر خود او معلوم است. اینها روزهای زمینیِ شناخته‌شدهٔ ما نیستند، زیرا روزهای زمینی واحدِ اندازه‌گیریِ زمانی‌ای هستند که پس از آفرینش زمین پدید آمد. همانگونه که زمین روز خود را دارد، یعنی مدت زمانی که برای یک چرخش کامل به دور خورشید لازم است، سیارات دیگر نیز روزهای خود را دارند که برخی از آنها بلندتر و برخی کوتاه‌تر از روز زمینی‌اند. این بدان معناست که آن چهار روزِ آفرینش زمین و روزیهای آن با واحدی دیگر، ناشناخته برای ما، سنجیده میشود. نزدیکترین تصوری که با دانش محدود ما میتوان داشت این است که این روزها به مراحل گوناگونی اشاره دارند که زمین از سر گذراند و به دوره‌های متعددی تقسیم میشود، تا آنکه پوستهٔ آن سخت شد و به شکل کنونی‌اش درآمد که توانایی پشتیبانی از نوع زندگی‌ای را دارد که ما می‌شناسیم.
The surah begins here by mentioning the fact of creating the earth in two days and comments on this first stage of creation before telling us the rest of the story. The comment says: “It is He who is the Lord of all the worlds,” and yet you claim others to be His equals when it is He who created the earth you live on. How absurd and ghastly! Then, what are these days: the two in which God created the earth and the two in which He placed the mountains above it, measured its provisions and showered His blessings? These are days of God, the length of which is known to Him alone. They are not the earthly days we know, because earth days are a time-measuring unit that came into existence after the creation of the earth. Just like the earth has its day, which is the length of time it takes to complete one full rotation of the sun, other planets have their days, some of which are longer and some shorter than an earth day. This means that those four days of the earths creation and its provisions are measured by some other unit unknown to us. The closest we can surmise given our limited knowledge, is that they refer to the different stages the earth went through, divided into several eras, until its crust solidified and it settled into its present shape able to support the type of life we know.
بر اساس نظریهٔ علمی، چنین مراحلی حدود دو میلیارد سال زمینی طول کشیدند۔
According to scientific theory, such stages took around two billion earth years.
اینها صرفاً برآوردهای علمی‌ای هستند که بر پایه مطالعات زمین‌شناسی و تحلیل خاک و سنگ به دست آمده‌اند. هنگام مطالعه قرآن، ما چنین برآوردهایی را حقایق اثبات‌شده نمی‌دانیم، زیرا چنین نیستند. آنها فقط فرضیه‌هایی هستند که قابل اصلاح و تغییرند. از این رو، ما قرآن را بر اساس آنها تفسیر نمی‌کنیم. نتیجه می‌گیریم که اگر این برآوردها با متن قرآن سازگار باشند و بدون اجبار به تبیین آن کمک کنند، ممکن است درست باشند. ما می‌گوییم نظریه یا مجموعه‌ای از مفروضات به حقیقت نزدیک‌تر است، زیرا به معنای متن قرآن نزدیک‌تر است.
These are only scientific estimates based on geological studies and soil and rock analyses. When we study the Qur’an, we do not take such estimates as proven facts, for they are not. They are simply postulations open to amendment and change. Therefore, we do not interpret the Qur’an on their basis. We conclude that they may be true if they are in agreement with the Qur’anic text and serve to explain it without coercion. We say that a theory or a set of assumptions is closer to the truth because it is closer to the meaning of the Qur’anic text.
دانشمندان اکنون می‌گویند که به احتمال زیاد زمین در آغاز توده‌ای گازی و شعله‌ور مانند خورشید بوده است، و به احتمال زیاد زمانی بخشی از خورشید بوده که به دلیلی از آن جدا شده است. دوره‌های طولانی گذشت تا پوسته‌اش سرد و جامد شد. مرکز زمین به دلیل گرمای شدیدی که حتی سخت‌ترین سنگ‌ها را ذوب میکند، همچنان به صورت مذاب باقی مانده است. در دوره‌ی آغازین، هنگامی که پوسته جامد شد، از لایه‌های متعددی از طبقات سنگی تشکیل شده بود. سپس در مرحله‌ای دیگر از آغاز، اقیانوس‌ها پدید آمدند، با آب که از ترکیب دو مولکول هیدروژن با یک مولکول اکسیژن شکل گرفت.
Scientists now say that most probably the earth was originally a gas- like mass of flame just like the sun, and most probably it was once part of the sun before splitting away from it for some reason. It took long periods until its crust cooled down and solidified. Its centre remains in melting form because of the intense heat that melts even the hardest of rocks. In the early period when the crust solidified, it was composed of many layers of rock strata. Then at some other early stage, the oceans came into existence with water forming by the combination of two molecules of hydrogen with one molecule of oxygen.
هوا و آب این سیارهٔ ما با هم همکاری کردند تا سطح سنگی را بشکنند، آن را حمل کنند و در جاهای مختلف رسوب دهند، به طوری که خاکی پدید آید که گیاهان بتوانند در آن رشد کنند. این دو بدین ترتیب توانستند بخش‌هایی از تپه‌ها و کوه‌ها را بتراشند و دره‌ها را پر کنند. هرجا که بر زمین نگاه کنید، آثار یک فرایند پیوستهٔ ساخت و ویرانی را خواهید دید.1
The air and the water on this planet of ours worked together to break the rocky surface, carry it and deposit it in different places so as to make a soil that allows plants to grow. The two of them thus managed to carve out portions of hills and mountains, and to fill valleys. Wherever you turn your eyes on earth, you will see the effects of a continuous process of construction and destruction.1
پوستهٔ زمین همواره در حال تغییر است. دریا امواج خود را به تکان درمیآورد تا اثر خود را بر خشکی بگذارد. آب دریا بر اثر گرمای خورشید تبخیر میشود و به آسمان بالا می‌رود، جایی که ابرها را می‌سازد؛ ابرهایی که باران آب شیرین می‌بارانند و این باران به‌صورت سیل‌آسا فرو می‌ریزد و رودخانه‌ها را پدید می‌آورد. هنگامی که رودخانه‌ها جریان مییابند، بر سطح زمین اثر می‌گذارند، بخشی از سنگ‌های آن را با خود می‌برند، آنها را دگرگون میکنند و در جای دیگری رسوب می‌دهند. در طول قرن‌ها که به صدها و هزاران سال می‌رسد، سطح زمین کاملاً تغییر میکند. برفی که به یخ تبدیل شده است نیز اثر دیگری بر سطح زمین می‌گذارد. همچنین سطح زمین از باد و نیز از خورشید، با گرما و نوری که به زمین می‌فرستد، تأثیر میپذیرد. موجوداتی که بر روی زمین زندگی میکنند تغییرات بیشتری ایجاد میکنند، و آتشفشان‌ها نیز که گدازه را به سطح میآورند.
The earths crust is in a process of constant change. The sea shakes its waves to bring its effect on the land. Sea water evaporates by the heat of the sun and it goes up into the sky where it forms clouds which produce rain of fresh water, falling down in torrents to form rivers. As the rivers run, they affect the surface of the earth, carrying some of its rocks, changing them and depositing them elsewhere. Over centuries counted in hundreds and thousands, the surface of the earth changes completely. Snow that has solidified into ice brings another effect on the surface of the earth. Likewise, its surface is affected by the wind as also by the sun, with the heat and the light it sends to the earth. The creatures living on earth cause further changes, as do the volcanoes that bring lava to the surface.
اگر از یک زمین‌شناس درباره سنگ‌هایی که پوسته زمین را می‌سازند بپرسید، فهرست بلندی به شما خواهد داد، اما او سه نوع اصلی را برجسته خواهد کرد. نخست درباره سنگ‌های آذرین با شما سخن خواهد گفت که از اعماق پایین‌تر زمین به سطح آن به شکل مذاب بیرون آمده، سپس سرد و جامد شده‌اند. او ممکن است گرانیت و بازالت را به عنوان نمونه ذکر کند. ممکن است نمونه‌ای را نشانتان دهد و ترکیب بلورین آن را با بلورهای سفید، سرخ و سیاه بنمایاند و بگوید هر یک از اینها ترکیب شیمیایی متفاوتی دارد. بدین‌ترتیب، او اشاره میکند که این سنگ‌ها در واقع آمیزه‌ای جامد هستند. این زمین‌شناس همچنین ممکن است توجه شما را به این واقعیت جلب کند که سطح زمین در مراحل نخستین شکل‌گیری‌اش در اصل از همین سنگ‌های آذرین ساخته شده است. سپس عوامل گوناگونی به کار افتادند: آبی که از آسمان فرو می‌بارد یا در رودخانه‌ها جریان دارد یا به شکل یخ برجای می‌ماند، هوا، باد و خورشید.
Should you ask a geologist about the rocks forming the earth’s crust, he will give you a long list, but he will highlight three major types. He will tell you first about the igneous rocks which came out from the lower reaches of the earth to its surface in melted form, and then cooled down and solidified. He may cite as examples granite and basalt. He may show you a sample, indicating its crystalline composition, with white, red and black crystals, saying that each one of these contains a different chemical compound. Thus, he points out that these rocks are in fact a solid mix. The geologist may further draw your attention to the fact that it was out of such igneous rocks that the surface of the earth was originally made in the early stages of its formation. Then different factors came into play: water falling from the sky or running in rivers or lying in the form of ice, air, wind and sun.
آنها همگی سخت کار کردند تا ماهیت و ترکیب شیمیایی سطح زمین را تغییر دهند و سنگ‌هایی کاملاً متفاوت پدید آورند که هیچ شباهتی به سنگ‌های اصلی ندارند.
They all worked hard changing the nature and the chemistry of the earths surface, bringing into existence totally different rocks that have no similarity to the original ones.
جغرافیدان سپس دربارهٔ سنگ‌های رسوبی با شما سخن خواهد گفت که دومین و بزرگ‌ترین نوع سنگ‌ها را تشکیل می‌دهند. اینها سنگ‌هایی هستند که عوامل طبیعی یا انسان، آنها را از سنگ‌های سخت‌تر و محکم‌تر تراشیده‌اند. از این رو رسوبی نامیده میشوند که دیگر در جایگاه اصلی خود نیستند. آنها توسط آب یا باد برداشته و حمل شده و سپس در جای دیگری از زمین ته‌نشین شده‌اند. جغرافیدان سنگ آهک را نمونهٔ چنین سنگ‌های رسوبی ذکر خواهد کرد. سنگ آهک کوه‌هایی مانند کوه المقطم را می‌سازد که مصالح ساختمانی تمام بناهای قاهره را فراهم میکند. او به شما خواهد گفت که سنگ آهک از ترکیب شیمیایی‌ای به نام کربنات کلسیم ساخته شده که بر اثر عوامل زیستی یا شیمیایی پدید می‌آید. شن، رس و خاک رسی نیز نمونه‌های دیگری از سنگ‌های رسوبی‌اند و همگی از منشأهای گوناگون شکل میگیرند.
The geologist will then speak to you about depository rocks, which make the second and largest type of rock. These are the ones which have been carved by natural factors or by man out of rocks that are firmer and more solid. They are called depository because they are no longer in their original places. They have been lifted and carried by water or wind and then settled somewhere else on earth. The geologist will cite limestone as an example of such depository rocks. Limestone forms mountains, such as al- Muqattam which provides the building material for all buildings in Cairo. He will tell you that limestone is made of a chemical compound known as calcium carbonates, produced by biological or chemical factors. Sand, clay and argillaceous earth are other examples of depository rocks and they are all formed from different origins.
هنگامی که درباره این منشأها پرس‌وجو میکنید، به شما گفته میشود که همه سنگ‌های رسوبی از سنگ‌های آذرین به دست آمده‌اند. هنگامی که پوسته زمین در گذشته‌های دور شکل گرفت، بر سطح جامدشده‌اش چیزی جز سنگ‌های آذرین وجود نداشت. سپس باران و آب دریا با آن در تعامل قرار گرفتند. سپس هوا به صورت گازهای شیمیایی، بادها و طوفان‌ها، گرما و نور خورشید وارد عمل شد و همه این عناصر بر اساس طبایع گوناگون خود به تعامل با یکدیگر پرداختند. بدین ترتیب، سنگ آذرین سخت و بی‌فایده را به سنگ‌هایی تبدیل کردند که میتوان با آن خانه ساخت و سنگ‌هایی که از آنها میتوان مواد معدنی استخراج کرد.
When you enquire about these origins you are told that all depository rocks come from igneous ones. When the crust of the earth formed in the distant past, there was nothing on its solidified surface except igneous rocks. Then rain and sea water interacted with it. The air then came into play in the form of chemical gases, winds and gales, heat and light from the sun and all these elements began to interact according to their different natures. They thus changed the useless, hard igneous rock into rocks that can be used to build houses and rocks from which minerals can be extracted.
مهمتر از آن، این تغییر، سنگ سخت و محکم را به خاکی تبدیل کرد که می‌تواند از حیات پشتیبانی کند.
More importantly, it changed the hard solid rock to make depository soil that can support life.
گرانیت آن نوع سطح زمین را که برای گیاهان و آبیاری مناسب باشد پدید نمیآورد. چنین سطحی را خاکی فراهم میکند که در نهایت از گرانیت و سنگ‌های مشابه آن به‌وجود آمده است. هنگامی که چنین خاکی شکل گرفت، گیاهان روییدند و این امر وجود جانوران را ممکن ساخت. سپس زمین به مسکنی مناسب برای سرِ همهٔ این موجودات روی زمین، یعنی انسان، تبدیل شد.2
Granite does not make the sort of earth surface fit for plants or irrigation. Such surface is provided by soil which ultimately came out of granite and similar rocks. When such soil was in place, plants grew allowing animals to exist. Then the earth became a fit abode for the head of all these creatures on earth, man.2
این سفر، هرچقدر هم که دانشمندان امروزی آن را طولانی بدانند، می‌تواند به ما کمک کند تا معنای روزهایی را که در آن زمین آفریده شد، کوه‌های استوار بر آن قرار داده شد، سپس برکت داده شد و روزیهای گوناگونش در چهار روز اندازه‌گیری شد، درک کنیم. ما طول این چهار روز را نمی‌دانیم، اما میدانیم که بیشک با روزهای زمینی متفاوت‌اند.
This journey long as it may be thought of by modern scientists, can help us to understand the meaning of the days in which the earth was created, firm mountains placed on it, then its blessing and the measuring of its different provisions in four days. We do not know the length of these four days, but we know that they are undoubtedly different from earth days.