هنگامی که ابراهیم، دوست خدا، یا خلیل، چنان‌که در عربی خوانده میشود، ساختن خانه‌ی عبادت، کعبه، را به پایان رساند و آن را پاک کرد، با این دعا رو به خدا کرد: «پروردگارا، این سرزمین را سرزمین امنیت گردان و به کسانی از ساکنانش که به خدا و روز آخرت ایمان دارند، میوه‌ها روزی ده.» (بقره: ۱۲۶)
خداوند آن خانه را جایگاه صلح قرار داد؛ جایی که از هرگونه اقتدار انسانی و از هرگونه ستم آزاد بود. او به هرکس که در آن خانه پناه می‌جست، امنیت و آرامش می‌بخشید، در حالی که ترس در اطراف آن حاکم بود. حتی هنگامی که مردم سرکشی می‌کردند، برای موجودات غیر از خدا الوهیت قائل می‌شدند و بت‌ها را می‌پرستیدند، در آن خانه آرامش و امنیت برقرار بود، زیرا خداوند برای این خانه‌ی مقدس هدفی معین کرده بود.
When Abraham, God’s friend, or khalīl as he is called in Arabic, completed the building of the House of worship, the Ka`bah, and had purified it he turned to God with the following prayer: “Lord, make this a land of security and make provisions of fruits for those of its people who believe in God and the Last Day.” (2: 126) o God made that House one of peace; free from all human authority and from all tyranny. He granted security and peace to anyone seeking shelter in that House, while fear was all around it. Even when the people transgressed, ascribed divinity to beings other than God and worshipped idols, there was peace and security in it; for God had designed a purpose for this sacred House.
هنگامی که اصحاب فیل برای ویران کردن خانه (کعبه) حرکت کردند، برای آنان همان اتفاقی افتاد که در سوره پیشین، سوره الفیل، توصیف شده است. خداوند صلح، امنیت و حرمت خانه را برای آن حفظ کرد. درباره کسانی که در اطراف آن زندگی می‌کردند، خداوند فرمود:
When the people of the Elephant marched to destroy the House, there happened to them what is described in the preceding sūrah, The Elephant. God preserved for the House its peace, security and sacredness. Of those who lived around it, God said:
«آیا آنان نمی‌بینند که ما حرمی امن قرار دادیم، در حالی که مردم از اطراف آنان ربوده می‌شوند؟» (عنکبوت: ۶۷)
“Do they not see that We have made a secure Sanctuary, and that men are being snatched away from all around them?” (29: 67)
حادثه فیل، اثر دیگری نیز داشت و آن این بود که احترام خانه‌ی کعبه را در میان عرب‌ها در سراسر شبه‌جزیره به شدت افزایش داد. همچنین جایگاه قریش، متولیان آن خانه، را در تمام عربستان تقویت کرد. در نتیجه آنان توانستند با آسودگی و امنیت به هر سو سفر کنند. هرجا که می‌رفتند با سخاوتمندی و احترام فراوان روبه‌رو می‌شدند. این امر آنان را تشویق کرد که دو مسیر بزرگ برای کاروان‌های تجاری خود بگشایند: یکی به یمن در جنوب و دیگری به شام در شمال. آنان دو سفر تجاری عظیم سازماندهی کردند: یکی به یمن در زمستان و دیگری به شام در تابستان.
The Elephant incident had an added effect in greatly enhancing the sanctity of the House amongst the Arabs all over the Peninsula. It also strengthened the position of the Quraysh, the custodians of the House, in all Arabia. They were thus able to travel far and wide in peace and security. Wherever they went they met with generosity and high esteem. This encouraged them to establish two great routes for their commercial caravans, to the Yemen in the south and to Syria in the north. They organized two enormous trading expeditions; one to the Yemen in winter and the other to Syria in summer.
با آنکه در آن زمان امنیت در همهٔ نقاط شبه‌جزیرهٔ عربستان بسیار ناچیز بود، و با وجود همهٔ یورش‌ها و غارت‌هایی که در آن سرزمین رایج بود، حرمت خانهٔ کعبه در چشم همهٔ اعراب، امنیت و آرامش را برای تجارت پررونقشان به کسانی تضمین می‌کرد که در نزدیکی آن زندگی می‌کردند و متولیان آن بودند.
In spite of very poor conditions of security in all parts of the Arabian Peninsula at that time, and in spite of all the looting and plundering raids that were common in that land, the sanctity of the House in the eyes of all Arabs guaranteed security and peace in their flourishing business to those who lived near it and were its custodians.
این امر برای قریش جایگاهی ممتاز و منحصربه‌فرد پدید آورد و راه معیشتی گسترده و تضمین‌شده را در آرامش، امنیت و رضایت به روی آنان گشود. قریش به این دو سفر سودآور و آرام خو گرفتند و خیلی زود در میان عادات سنتی آنان جای گرفت.
It created for the Quraysh a distinct and exclusive position and opened up for them an extensive and guaranteed means of sustenance in peace, security and contentment. The Quraysh became accustomed to these two profitable and peaceful trips, which were soon established among their traditional habits.
این همان نعمت ویژه‌ای است که خداوند قریش را به یاد آن می‌آورد، همان‌گونه که در سوره پیشین ماجرای فیل را به یادشان آورد. این نعمت، عادت یافتنشان به سفرهای زمستانی و تابستانی، و فراوانی‌ای است که خداوند به واسطه این دو سفر پربرکت به ایشان ارزانی داشت. به لطف خداوند است که با آنکه سرزمینشان بی‌آب‌وعلف و خشک است، همچنان زندگی‌ای آسوده دارند. خداوند از سر مرحمت، ایشان را از ترس، چه در خانه و کاشانه‌شان در کنار خانه خدا و چه در سفرهایشان، در امان می‌دارد. امنیت ایشان نتیجه آن است که متولیان خانه‌اند؛ خانه‌ای که حرمتش را خداوند مقرر فرموده و در برابر هرگونه تعدی نگاه می‌دارد.
This is the specific grace of which God reminds the Quraysh, as He reminded them of the Elephant incident in the previous sūrah. It is the grace of their being accustomed to the winter and summer trips, and the abundance with which He endowed them by means of these two fruitful journeys. It is by the grace of God that while their land is desolate and dry, they still live a comfortable life. Out of His grace He secures them from fear whether in their hearths and homes, next to God’s House, or on their journeys. Their security is the result of their being the custodians of the House, the sanctity of which is ordained and preserved by God against any violation.
خداوند آنان را به این نعمت‌ها یادآوری می‌کند تا از اینکه در برابر موجودات دیگر سر تسلیم فرود می‌آورند، شرمسار شوند، در حالی که او پروردگار این خانه است. خداوند به ایشان گویی چنین می‌فرماید: به خاطر این سنت قریش، یعنی سفرهای زمستانی و تابستانی‌شان، باید در برابر پروردگار این خانه تسلیم شوند؛ همان کسی که امنیت ایشان را تضمین کرد و آنان را به چنین سفرهای سودمندی تشویق نمود. «پس باید پروردگار این خانه را بپرستند، همان که ایشان را در برابر گرسنگی غذا داد و در برابر ترس، امنیت بخشید.» (آیات ۳ و ۴) از آنجا که سرزمینشان بی‌حاصل بود، اگر روزی‌ای که خداوند فراهم کرده بود نبود، از گرسنگی هلاک می‌شدند. «و در برابر ترس، امنیت بخشید.» با آنکه فقیر بودند و در محیطی ناامن زندگی می‌کردند، زندگی‌شان می‌توانست پر از ترس و نگرانی باشد. اما خداوند به ایشان امنیت بخشید و ترسشان را از میان برد.
God reminds them of these graces in order that they may be ashamed of their submission to other beings, while He is the Lord of the House. God says to them in effect: for this tradition of the Quraysh, namely their winter and summer trips, let them submit to the Lord of this House who guaranteed their security and so encouraged them to take such beneficial journeys. “Let them worship the Lord of this House, who provided them with food against hunger, and with security against fear.” (Verses 3-4) As their land was infertile, they would have starved had it not been for the sustenance supplied by God. “And with security against fear.” Poor as they were, and living in an insecure surroundings, their life would have been one of fear and apprehension. But God granted them security and allayed their fear.
این یادآوری باید احساس شرمساری عمیقی در دل‌های قریش برمی‌انگیخت، کسانی که از ارزش بزرگ آن خانه و تأثیر حرمت آن بر زندگی‌شان آگاه بودند. در لحظه خطر و سختی، قریش تنها به پروردگار آن خانه متوسل می‌شد و تنها از او یاری می‌جست. این وضع عبدالمطلب نیز بود که با ابرهه با هیچ لشکر یا قدرت جسمانی‌ای روبه‌رو نشد. بلکه عبدالمطلب تنها به پروردگار خانه روی آورد، زیرا او تنها کسی بود که می‌توانست از خانه‌اش محافظت کند. عبدالمطلب برای یاری خواستن به هیچ‌یک از بت‌ها یا تصاویر بی‌جان متوسل نشد. حتی به ابرهه نگفت که این خدایان از خانه‌شان پاسداری خواهند کرد. او تنها به وی گفت: «من تنها صاحب شترانم، اما این خانه پروردگاری دارد که بی‌شک از آن محافظت خواهد کرد.» اما جاهلیت به هیچ منطقی گوش نمی‌دهد، و حق را نمی‌پذیرد، و هیچ استدلال معقولی را قبول نمی‌کند.
This is a reminder which should have left a profound sense of shame in the hearts of the Quraysh, who were not unaware of the great value of the House and the effect of its sanctity on their lives. At the moment of danger and difficulty, the Quraysh used to appeal only to the Lord of that House and seek only His help. This was the case with `Abd al-Muţţalib, who did not confront Abrahah with any army or physical strength. Instead `Abd al-Muţţalib addressed himself only to the Lord of the House, because He was the only One who could protect His House. `Abd al-Muţţalib did not appeal to any of the idols or craven images for help. He did not even say to Abrahah that these deities would protect their House. He only said to him, “I am only the master of the camels, but the House has its own Lord who is sure to protect it.” But ignorance does not listen to any logic, or acknowledge what is right, or accept any reasonable argument.
این سوره از نظر موضوع و لحن کلی، گویی ادامه سورهٔ پیشین، یعنی «الفیل»، است. با این حال، سورهای مستقل است که با آغاز معمول سورههای قرآنی آغاز میشود، یعنی: «به نام خداوند بخشنده مهربان». مفسران قرآن میگویند که میان نزول این سوره و سورهٔ پیشین، نه سوره نازل شده است، اما این سورهها به سبب شباهت نزدیک موضوعشان، کنار یکدیگر در قرآن قرار گرفتهاند.
This sūrah seems to be an extension of the preceding one, The Elephant, with regard to its subject matter and general tone. Nevertheless, it is an independent sūrah with the usual beginning of the Qur’ānic sūrahs, namely, “In the name of God, the Beneficent, the Merciful.” Qur’ānic commentators state that nine sūrahs were revealed between the revelation of this and the preceding sūrah, but that they were placed next to each other in the Qur’ān because of their close similarity of subject.