همان دعوت از سوی هر فرستاده‌ای تکرار می‌شود. سوره عمداً همان عبارات را به کار می‌برد، آنجا که گزارش می‌دهد هر فرستاده‌ای به قوم خود چه گفت. بدین‌ترتیب، یگانگی پیام را در اساس و جوهر آن تأکید می‌کند: یعنی ایمان به یگانگی خداوند، ترس از او و اطاعت از فرستاده‌اش.

The same call is repeated by every messenger. The sūrah deliberately uses the same words as it reports what each messenger said to his people. Thus it stresses the unity of the message in its basis and essence: namely, belief in God’s oneness, fearing Him and obeying His messenger.

سوره سپس آنچه را که درباره قوم ثمود ویژه بود بیان می‌کند. آنان در منطقه‌ای به نام الحِجر، در شمال عربستان، میان حجاز و شام، سکونت داشتند. پیامبر ﷺ و یارانش در راه تبوک از این منطقه گذشتند و شهر ویران‌شده را با چشم خود دیدند. در این روایت از تاریخ آنان، برادرشان صالح را می‌بینیم که ایشان را به نعمت‌هایی که خدا به آنان ارزانی داشته یادآوری می‌کند و از اینکه این نعمت‌ها از ایشان گرفته شود هشدار می‌دهد. او همچنین ایشان را از حساب و بازخواستی که در پیش است برحذر می‌دارد: «آیا شما [برای همیشه] در آنچه اینجا دارید، میان باغ‌ها و چشمه‌ها و کشتزارها و نخل‌هایی که خرمای رسیده بر آن آویخته است، در امنیت رها خواهید شد؟

The sūrah then adds what was special in the Thamūd’s case. They used to inhabit an area known as al-Ĥijr, in north Arabia, between the Ĥijāz and Syria. The Prophet and his companions passed through this area on their way to Tabūk, seeing the ruined city for themselves. In this account of their history we see their brother, Şāliĥ, reminding them of the blessings God has favoured them with and warning them against their being withdrawn from them. He also warns them of the impending reckoning and accountability: “Will you be left secure [forever] in the midst of what you have here, among gardens and springs and plantations and palm-trees laden with ripe fruit?

«و تَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا فَارِهِينَ» … (آیات ۱۴۶-۱۴۹)

You carve dwellings out of the mountains with great skill.” (Verses 146-149)

آنان از تجمّلی برخوردارند که صالح در اینجا توصیف می‌کند، اما نه به آن توجهی دارند و نه به چگونگی پیدایش آن. و نیز برای آن‌که کسی را که این نعمت‌ها را به آنان ارزانی داشته سپاس نمی‌گویند. از این رو برادرشان این امر را به تفصیل بیان می‌کند تا دل‌هایشان را بیدار سازد، تا قدر آن را بدانند و از سلب شدنش بترسند. سخنی که او به ایشان می‌گوید اندیشه‌های خفته را هشیار می‌کند: «آیا شما در آنچه اینجا دارید در امان رها خواهید شد؟» (آیه ۱۴۶) آیا گمان می‌کنید که رها خواهید شد تا از این تجملی که به آن نعمت یافته‌اید بهره‌مند بمانید؟ چنین تجملی از آن رو شکوه بیشتری می‌یابد که مشخص نشده است. پس آیا خود را در امان می‌دانید که هرگز پایان نخواهد یافت یا از شما گرفته نخواهد شد؟ آیا در این باغ‌ها، چشمه‌سارها، کشتزارها و نخلستان‌هایی که خرمای رسیده و بسیار گوارا به شما می‌دهند، رها خواهید شد؟ آیا در این خانه‌هایی که با مهارت در کوه‌های سنگی می‌تراشید و به آن‌ها شکوهی افزون می‌بخشید، رها خواهید شد؟