المُزَّمِّل (جامه به خود پیچیده) - در سایهٔ قرآن | Quran Course

المُزَّمِّل (جامه به خود پیچیده) - در سایهٔ قرآن | Quran Course

0% read · 4 min left

در سایهٔ قرآن Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

المُزَّمِّل (جامه به خود پیچیده)

Al-Muzzammil (The Enfolded One)

by Sayyid Qutb4 min readViewed 200 times

مقدمه

Prologue

روایتی در ارتباط با نزول این سوره حاکی است که بزرگان قریش در «دارالندوه»، جایی که معمولاً برای بحث دربارهٔ هر رویداد مهم گرد هم می‌آمدند، جلسه‌ای تشکیل دادند. این بار آنان دربارهٔ راهبرد خود در برابر پیامبر ﷺ و پیامی که ایشان بدان دعوت می‌کرد، گفت‌وگو می‌کردند. چون پیامبر ﷺ از این جلسه آگاه شد، اندوهگین گشت. خود را در جامه‌اش پیچید، پوشیده شد و به خواب رفت. سپس جبرئیل نخستین بخش این سوره، شامل نوزده آیه، را با این فرمان که شب‌ها به عبادت بایستد، برای او آورد. بخش پایانی آن، یعنی آیهٔ بیستم، یک سال کامل به تأخیر افتاد؛ در این مدت پیامبر ﷺ و برخی از یارانش به عبادت شبانه مشغول بودند تا جایی که از شدت تلاش، پاهایشان ورم کرد. تنها پس از آن بود که بخش دوم سوره نازل شد و بار آنان را سبک کرد.

A report in connection with the revelation of this surah suggests that the Quraysh elders held a meeting in Dar akNadwah, a place where they normally gathered, in order to discuss any momentous event. This time they were discussing their strategy as regards the Prophet and the message he advocated. When the Prophet heard of this meeting, he was distressed. He wrapped himself in his clothes, covered himself and went to sleep. The Angel Gabriel then brought him the first passage of this surah, comprising 19 verses, with the command to stay up in worship at night. Its final part, consisting of Verse 20, was delayed for a full year, during which the Prophet and some of his Companions attended to their night worship until their legs were swollen from the effort. Only then was the surahs second part revealed reducing their burden.

این خلوت‌نشینی جلوه‌ای از هدایت خداوند بود؛ در واقع، او را برای آن مأموریت بزرگی که بعدها به او سپرده می‌شد آماده می‌کرد. او تنها بود، دور از سروصدا و دغدغه‌های زندگی و مشغله‌های آن. او فقط می‌خواست دیدش را گسترده‌تر کند، زیبایی هستی را احساس کند و بکوشد دریابد که این جهان با ذهنی روشن چه پیامی را منتقل می‌کند. هرکس که برگزیده شود تا وظیفهٔ تأثیرگذاری بر مسیر بشریت و دگرگون‌سازی آن را بر عهده گیرد، به چنین خلوتی نیاز دارد، جایی که از دغدغه‌های کوچک و مشغله‌های روزمره آزاد باشد. بی‌تردید او به دورهٔ تأمل نیاز دارد؛ زمانی که بتواند به جهانِ گشوده بنگرد و بکوشد حقیقتی را که آن نشان می‌دهد دریابد. هنگامی که انسان سرگرم دغدغه‌های زندگی است، خود را در محیطی آشنا می‌یابد که آن را بی‌چون‌وچرا می‌پذیرد و به فکر تغییر آن نمی‌افتد. تنها دور شدن از محیط بلافصل و دغدغه‌های آن است که به جان توان می‌دهد تا آنچه را بی‌واسطه آشکار نیست تشخیص دهد. خلوت‌نشینی میدان تمرینی فراهم می‌آورد تا بتوان جهان پیرامون را، بی‌توجه به مفاهیم حاکم، ارج نهاد.

This seclusion was an aspect of how God guided him, indeed, prepared him, for the great task which was later to be assigned him. He was alone, away from the hassle of life and its preoccupations. He just wanted to broaden his scope, feel the beauty of the universe and try to understand what message it imparts to a clear mind. Whoever is chosen to carry out the task of influencing and changing the direction of humanity needs such seclusion where he is free from life’s minor concerns and preoccupations. He certainly needs a period of contemplation when he can look at the open universe and try to understand the truth it signifies. When a person is attending to life’s concerns, he finds himself in a familiar environment, which he will complacently accept. He does not think of changing it. It is only moving away from the immediate environment and its concerns that gives the soul its ability to discern what is not readily apparent. Seclusion provides the training ground to appreciate the world around us, without reference to prevailing concepts.

«اقرأ»۔ میں نے جواب دیا: ‘میں پڑھنے والا نہیں ہوں۔’ اس نے مجھے اس قدر زور سے دبایا کہ مجھے محسوس ہوا کہ میں مرنے کے قریب ہوں۔ پھر اس نے مجھے چھوڑ دیا اور کہا: ‘پڑھو۔’ میں نے پوچھا: ‘میں کیا پڑھوں؟’ (میں نے یہ محض اس خوف سے کہا کہ کہیں وہ دوبارہ وہی کچھ نہ کرے جو اس نے پہلے میرے ساتھ کیا تھا۔) اس نے کہا: ‘پڑھو: اپنے رب کے نام سے جس نے پیدا کیا۔ جس نے انسان کو جمے ہوئے خون کے لوتھڑے سے پیدا کیا۔ پڑھو! اور تمہارا رب بڑا کریم ہے، جس نے قلم کے ذریعے علم سکھایا۔ اس نے انسان کو وہ سکھایا جو وہ نہیں جانتا تھا۔’ {(سورۃ العلق: 1-5)} میں نے اسے پڑھ دیا۔ وہ رک گیا۔ پھر وہ مجھے چھوڑ کر چلا گیا۔ میں جاگا تو محسوس ہو رہا تھا کہ گویا یہ میرے دل میں لکھ دیا گیا ہے۔ نبی ﷺ نے مزید فرمایا: ”جب میں پہاڑ کے درمیان تک پہنچا تو میں نے آسمان سے ایک آواز سنی جو کہہ رہی تھی:

‘Read.’ I replied: ‘I am not a reader.’ He pressed me so hard that I felt that I was about to die. Then he released me and said, ‘Read.’ I asked: ‘What shall I read?’ (I said this only out of fear that he might repeat what he had done to me before.) He said: ‘Read: in the name of Your Lord Who created. It is He Who created man from a clinging cell mass . Read! Your Lord is the Most Bounteous, Who has taught the use of the pen. He has taught man what he did not know.’ (96: 1-5) I read it. He stopped. Then he left me and went away. I woke up feeling that it was actually written in my heart.” The Prophet went on to say: “When I was halfway up the mountain, I heard a voice coming from the heavens saying: