با این بخش، بحث درباره‌ی موضوع بزرگی آغاز می‌شود که بقیه‌ی این سوره به آن می‌پردازد. زمینه‌ی این بحث در طول سوره فراهم شده است، از جمله در بحث درباره‌ی مفاهیم بنیادین ایمان. مقدمه‌ی بیشتری نیز در دو آیه‌ی نخست این بخش آمده است که از نبرد مداومی سخن می‌گوید که شیاطین انسان و جن علیه هر پیامبری به راه می‌اندازند، و اینکه این نبرد چگونه پایان می‌یابد. این مقدمه را می‌توان در اشاره‌های پیشین به قواعدی که هدایت الهی و واکنش مردم به آن بر آن‌ها حاکم است نیز دید. اکنون سوره به مسئله‌ی حلال یا حرام بودن گوشت حیوانات ذبح‌شده و اینکه آیا به هنگام ذبح نام خدا برده شده است یا نه، می‌پردازد. این موضوع، مفهوم اساسی اسلام را تکرار می‌کند: اقتدار مطلق خداوند بر همه‌ی چیزهای جهان، و حاکمیت و حق انحصاری او در قانون‌گذاری. هیچ سهمی از این اقتدار و حاکمیت به انسان داده نشده است. در چارچوب این مفهوم، هر تخلفی، بزرگ یا کوچک، اهمیت یکسانی پیدا می‌کند. حکمی ممکن است به مسئله‌ای بسیار ساده مانند تعیین اینکه کدام حیوانات ذبح‌شده خورده شوند مربوط باشد، یا ممکن است بسیار جدی باشد و به دولت، نظام حکومتی و روابط اجتماعی مربوط شود. در پرتو این اصل بنیادین، هر دو به یک میزان به شناخت یا رد اقتدار مطلق خداوند و ربوبیت او بر جهان مربوط می‌شوند.

With this passage we begin discussion of the great issue treated in the remainder of this sūrah. The groundwork for this discussion has been prepared throughout the sūrah, including the discussion of major faith concepts. Further preparation is given in the first two verses of this passage which speak of the continuing battle launched against every prophet by the evil ones among human beings and the jinn, and how this battle is resolved. The preparation may also be seen in earlier references to the rules that govern divine guidance and how people react to it. Now the sūrah dwells on the issue of what is lawful or forbidden of slaughtered animals, and whether God’s name is invoked at the time of their slaughter or not. This theme reiterates the basic Islamic concept acknowledging God’s absolute authority over everything in the universe, and His unquestionable sovereignty and right to legislate. Human beings are denied any share of this authority and sovereignty. Within the framework of this concept, every violation, large or small, acquires the same degree of importance. A ruling may relate to a very simple issue such as the definition of which slaughtered animals to eat from, or it may be very serious, relating to the state, the system of government and social relations. Within the light of the basic principle, both equally concern the recognition or rejection of God’s absolute authority and His Lordship over the universe.

قرآن این اصل را در هر فرصتی تأکید می‌کند. هنگامی که هر قانون تازه‌ای بیان می‌شود، این اصل بار دیگر یادآوری می‌گردد. این به آن دلیل است که این اصل در ایمان و تسلیم در برابر خدا محوری است. پس از آنکه این اصل تثبیت شد، آنچه باقی می‌ماند، اجرای آن در جزئیات امور است.

The Qur’ān emphasizes this principle on every occasion. It is reiterated when any new legislation is outlined. This is because this principle is central to faith and submission to God. Once this principle is settled, what remains is its implementation in matters of detail.

اولین دو آیه، قطعه‌ای را که در فصل پیشین بررسی شد تکمیل می‌کنند.

The first two verses complement the passage discussed in the previous chapter.

آنها همچنین مقدمهای هستند بر مسائل مهمی که به اقتدار، قانون و حاکمیت مربوط میشوند و بخش باقیماندهٔ این سوره را تشکیل میدهند.

They also serve as a prelude to the important issues that relate to authority, law and sovereignty which take up the remaining part of this sūrah.

این‌گونه برای هر پیامبری، دشمنانی از شیاطین انس و جن قرار دادیم که برخی از ایشان به برخی دیگر سخنان آراسته و فریبنده را به وحی القا می‌کنند.

Thus We have set up against every prophet enemies: the evil ones among human beings and the jinn, who inspire each other with varnished and deluding falsehood.

اگر پروردگارت می‌خواست، آن‌ها این کار را نمی‌کردند. پس آن‌ها را با آنچه به هم می‌بافند واگذار، تا دل‌های کسانی که به آخرت ایمان ندارند به سخنان آنان متمایل شود و از آن خشنود گردند و در گمراهی خود پایدار بمانند. (آیات ۱۱۲ و ۱۱۳)

Had your Lord willed otherwise, they would not have done it. Therefore, leave them to their own inventions, so that the hearts of those who do not believe in the life to come may be inclined to what they say and, being pleased with it, persist in their erring ways. (Verses 112-13)

این کلمهٔ نخست به یاد ما می‌آورد که خداوند مقرر فرموده است که آن کافرانی که برای ایمان آوردن معجزه می‌خواهند و از نشانه‌های ایمانی که در همه‌جای اطرافشان وجود دارد روی می‌گردانند، هرگز به ایمان نخواهند گروید، حتی اگر هر معجزه‌ای را که بتوانند تصور کنند به ایشان نشان دهند. بر پایهٔ همان اراده و اختیار آزادانهٔ خداوند، برای هر پیامبری دشمنانی قرار داده شده است که از شیاطین انس و جن‌اند. آن شیاطین، یکدیگر را با سخنان آراسته و باطل، نیمه‌حقیقت‌ها و وسوسه‌های فریبنده الهام می‌کنند تا در برابر هدایت الهی بایستند و با فرستادگان او بستیزند. همچنین خواست خداوند چنان است که کسانی که به آخرت ایمان ندارند، به چنین سخنان فریبندهٔ باطل و نیمه‌حقیقت‌ها گوش فرا دهند و از آنچه می‌شنوند خشنود شوند. این امر سبب می‌شود که آنان به مخالفت خود با فرستادگان خداوند و حقیقتی که ایشان بدان دعوت می‌کنند ادامه دهند و بکوشند فساد را در زمین گسترش دهند.

The first word here reminds us that God has ruled that those unbelievers who demand miracles in order to believe and who turn away from the pointers to faith which are present everywhere around them do not actually ever come to accept the faith, even though they may be shown every miracle they can possibly imagine. By God’s same free-will, He has assigned to every prophet enemies who are the evil ones among human beings and the jinn. Those evil ones inspire each other with varnished falsehoods, half-truths and delusive whispers in order to resist God’s guidance and combat His messengers. It is God’s will also that those who do not believe in the hereafter shall listen attentively to such deceptive falsehood and half- truths and be pleased with what they hear. This enables them to continue with their opposition to God’s messengers and the truth they preach, endeavouring to spread corruption on earth.

از سخنان این آیه چه نتایجی می‌توان گرفت؟ نخست آنکه کسانی که با هر پیامبری دشمنی می‌ورزند و می‌کوشند به پیروان پیامبران آسیب برسانند، چه از نوع انسان باشند و چه از جن، بدکار و شریرند.

What conclusions can we draw from the statements made in this verse? The first is that those who are hostile to every prophet and who try to cause harm to those who follow the prophets are evil whether they belong to the human race or to the jinn.

همه آنان برای یک هدف واحد کار می‌کنند. برخی از ایشان ممکن است دیگران را فریب دهند، اما همگی در برابر هدایت خداوند سر به طغیان برمی‌دارند، راه‌های شر را دنبال می‌کنند و دشمنی خود را با مؤمنان حفظ می‌کنند.

They all work for the same end. Some of them may deceive others, but they all rebel against God’s guidance, follow evil ways and maintain their hostility towards the believers.

دوم، این شیاطین هیچ‌یک از این کارها را با توانایی ذاتی خود انجام نمی‌دهند. آنان تابع خواست خداوند هستند. او ایشان را برای هدفی معین که خود دارد، وسیله آزمودن کسانی قرار می‌دهد که به او ایمان دارند. او مؤمنان را چنین می‌آزماید تا آشکار شود که چقدر در دفاع از حقیقتی که به آنان سپرده شده، استوارند. همچنین می‌خواهد دل‌هایشان از هر آنچه نزد او ناپسند است، پاک گردد. هنگامی که آنان با سربلندی از این آزمون بیرون می‌آیند، خداوند دشمنانشان را از آسیب رساندن بیشتر به ایشان بازمی‌دارد. این دشمنان که در حقیقت دشمنان خدا هستند، خود را ناتوان و خوار می‌یابند، بارهای سنگین خویش را بر دوش دارند و از پشتیبانی دیگران بی‌بهره‌اند.

Second, these devils cannot do any of this through any inherent ability of their own. They are subject to God’s will. He uses them to test those who believe in Him for a definite purpose of His own. He puts the believers to such a test so that they may show how determined they are to defend the truth entrusted to them. He also wants their hearts to be purged of anything that is unacceptable to Him. When they come through the test with their heads raised high, He stops their enemies from harming them any further. These enemies, who are indeed God’s own enemies, find themselves powerless, humiliated, shouldering their heavy burdens and lacking the support of others.

سوم، این حکمت خداوند است که به این شریران اجازه داده تا خود را کاملاً وقف شرارت کنند. خداوند ایشان را در حدّ توانایی و اختیاری که به آنان داده آزمایش می‌کند، و دست‌کم برای مدتی، ایشان را با توانایی‌ای برای زیان رساندن به مؤمنان رها می‌سازد. به همین سان، خداوند مؤمنان را می‌آزماید تا پایداری و فداکاری‌شان در راه حقیقتی را که خدمت می‌کنند نشان دهند. هنگامی که به نظر می‌رسد باطل بر ایشان تسلّط کامل دارد، آیا می‌توانند نشان دهند که کاملاً خود را وقف خداوند کرده‌اند و حاضرند همه‌چیز خود را در راه او فدا کنند؟ کسانی که در روزگار سختی و آسانی پایداری می‌ورزند، بدین‌ترتیب می‌توانند خود را متمایز سازند. همه این‌ها بخشی از هدف خداوند است. وگرنه، او همواره توانا است که از رخ دادن هر چیزی جلوگیری کند.

سپس این بخش بار دیگر تأکید می‌کند که حق قانون‌گذاری در همه اموری که به زندگی انسان مربوط می‌شود، تنها از آنِ خداست. این مقدمه‌ای است برای بیان این‌که خداست که تعیین می‌کند کدام حیوانات ذبح‌شده حلال‌اند و کدام حرام. کسانی که برای خدا شریک قائل می‌شوند، غالباً این اختیار را در تجاوزی آشکار علیه خدا و حاکمیت او به کار می‌گیرند. توجه می‌کنیم که پیش از پرداختن روشن به این موضوع، مقدمه‌ای طولانی در اینجا آمده است: {أَفَغَيْرَ اللَّهِ أَبْتَغِي حَكَمًا وَهُوَ الَّذِي أَنزَلَ إِلَيْكُمُ الْكِتَابَ مُفَصَّلًا}

The passage then emphasizes once more that the authority to legislate in all matters that relate to human life belongs to God alone. This is preliminary to stating that it is God who determines which slaughtered animals are lawful to eat and which are forbidden. Those who associate partners with God often exercise this authority in blatant aggression against God and His sovereignty. We note that a long prelude is included here before the issue is clearly tackled: “Am Ito seek for judge anyone other than God, when it is He who has revealed the Book to you, clearly spelling out the truth.

آنان که پیش‌تر به ایشان کتاب داده‌ایم، می‌دانند که این حقیقتی است که از جانب پروردگارت نازل شده است. پس از تردیدکنندگان مباش. کلمات پروردگارت از روی راستی و عدالت به کمال رسیده است. هیچ‌کس نمی‌تواند کلمات او را دگرگون سازد. او شنواست و داناست. اگر از بیشتر کسانی که در زمین‌اند پیروی کنی، تو را از راه خدا گمراه می‌سازند. آنان جز از گمان پیروی نمی‌کنند و جز حدس نمی‌زنند. پروردگارت بهتر می‌داند چه کسی از راه او گمراه شده است، و او بهتر می‌داند چه کسانی هدایت‌یافته‌اند.» (آیات ۱۱۴ تا ۱۱۷)

Those to whom We previously gave revelations know that it is the truth revealed by your Lord. So, do not be among the doubters. Perfected are the words of your Lord in truth and justice. No one can change His words. He hears all and knows all. If you were to pay heed to the greater part of those on earth, they would lead you away from God’s path. They follow nothing but conjecture and they do nothing but guess. Your Lord surely knows best who strays from His path, and best knows He those who are right guided.” (Verses 114-17)

این چهار آیه به عنوان مقدمه‌ای طولانی آمده‌اند که موضوع اصلی را معرفی می‌کنند و آن را به مسئله‌ی محوری پذیرش یا انکار ایمان پیوند می‌دهند: «پس از آنچه نام خدا بر آن یاد شده است بخورید، اگر به آیات او ایمان دارید. و چرا از آنچه نام خدا بر آن یاد شده است نمی‌خورید، با آنکه آنچه را بر شما حرام کرده، برایتان روشن بیان کرده است، مگر آنکه به ناچار به آن مجبور شوید؟» (آیات ۱۱۸ و ۱۱۹)

These four verses serve as a long preamble, introducing the main subject and closely relating it to the central issue of acceptance or denial of the faith: “Eat, then, of that over which God’s name has been pronounced, if you truly believe in His revelations. And why should you not eat of that over which God’s name has been pronounced when He has clearly spelled out to you what He has forbidden you (to eat) unless you are driven to do so by sheer necessity?” (Verses 118-19)

پس از آن‌که سوره بیان می‌دارد که حق صرفاً همان چیزی است که در کتابی که خداوند نازل کرده آمده است، اعلام می‌کند که آنچه انسان‌ها قانون‌گذاری می‌کنند، نتیجه پیروی از گمان است؛ گمانی که هیچ یقینی در آن نیست. و پیروی از آن به یک نتیجه روشن می‌انجامد:

Having stated that the truth is simply what is contained in the Book revealed by God, the sūrah states that what human beings legislate is the result of following conjecture which is devoid of all certainty. To follow it leads to one clear outcome:

این سوره همچنین توضیح می‌دهد که انسان‌ها نمی‌توانند از حقیقت یقین داشته باشند و تنها در صورتی می‌توانند از آن پیروی کنند که آن را از تنها منبع آن دریافت کرده باشند. این سوره همچنین فرستاده‌ی خدا ﷺ را از پیروی سخنان و دعوت مردم، هرقدر هم که شمارشان زیاد باشد، برحذر می‌دارد. جهالت با آنکه پیروان بسیاری را گرد خود جمع کند، همچنان جهالت باقی می‌ماند: «و اگر از بیشتر کسانی که در زمین‌اند پیروی کنی، تو را از راه خدا گمراه می‌کنند. آنان جز از گمان پیروی نمی‌کنند و جز حدس نمی‌زنند.» (آیه‌ی ۱۱۶)

error. It also explains that human beings cannot be certain of the truth and cannot follow it unless they receive it from its only source. The sūrah also warns God’s Messenger (peace be upon him) against obeying people in what they say or advocate, no matter how great their number may be. Ignorance remains the same even though it gathers a very large following: “If you were to pay heed to the greater part of those on earth, they would lead you away from God’s path. They follow nothing but conjecture and they do nothing but guess.” (Verse 116)

در زمانی که قرآن نازل شد، بیشتر مردم روی زمین به جهان جاهلیت تعلق داشتند، همان‌گونه که امروز نیز قطعاً چنین است. آنان در همه امور خود برای داوری به خداوند رجوع نمی‌کردند. همچنین قانون الهی مندرج در کتاب وحی‌شده‌ی او را به‌عنوان قانونی که اجرا می‌کنند، به کار نمی‌بستند. مفاهیم، اندیشه‌ها، افکار و شیوه‌ی زندگی خود را نیز از هدایت خداوند اخذ نمی‌کردند. از این رو، راه جهل را پیروی می‌کردند، همان‌گونه که امروز نیز قطعاً چنین می‌کنند. آنان نمی‌توانستند هیچ نظری تدوین کنند یا حکمی را بر پایه حق ارائه دهند، و جز به گمراهی هیچ کس را که از ایشان پیروی می‌کرد، رهبری نمی‌کردند. همان‌گونه که امروز مردم چنین می‌کنند، آنان یقین را رها کردند تا از گمان و حدس و گمان پیروی کنند. از این رو، خداوند پیامبرش ﷺ و پیروانش را از اطاعت از ایشان برحذر می‌دارد تا از راه او منحرف نشوند. این هشدار دارای دلالتی عام است، هرچند در ارتباط با منع برخی انواع حیوانات ذبح‌شده و حلال دانستن برخی دیگر بیان شده است، همان‌گونه که بعداً توضیح داده می‌شود.

At the time when the Qur’ān was revealed, most people on earth belonged to the world of jāhiliyyah, as is certainly the case today. They did not refer to God for judgement in all their affairs. Nor did they make the divine law contained in His revealed Book the law which they implemented. Nor did they derive their concepts, ideas, thoughts and code of living from God’s guidance. Hence, they followed the way of ignorance, as they certainly do today. They could not formulate any opinion or advocate any ruling based on the truth, and they could not lead anyone who followed them except into error. Just as people do today, they abandoned certitude in order to follow conjecture and guesswork. Hence, God warns His Messenger and his followers against obeying them so that they do not stray from His path. This warning has a general import, although it is given in connection with the prohibition of certain types of slaughtered animals and permitting others, as is later explained.

این با دستوری قاطع همراه است که از خوردن گوشت حیوانی که به هنگام ذبح نام خدا بر آن برده نشده باشد، نهی می‌کند. اعراب در دوران جاهلیت، هنگام ذبح حیوانات برای خوردن، یا هنگام ذبح آنها برای قمار و قرعه‌کشی، نام برخی از بت‌های خود را بر زبان می‌راندند. این نهی شامل خوردن مردار نیز می‌شود که به حیواناتی گفته می‌شود که به طور طبیعی مرده‌اند. کافران درباره این نهی با مسلمانان بحث می‌کردند و استدلال می‌کردند که چنین حیواناتی به دست خدا کشته شده‌اند. بدین ترتیب، آنان شگفت‌زده می‌شدند که مسلمانان از آنچه خودشان ذبح می‌کنند می‌خورند، اما از آنچه خدا کشته است نمی‌خورند. این تنها یکی از استدلال‌های بی‌نهایت احمقانه‌ای است که مردم نادان، به تحریک شیطان‌صفتان و جن‌های میان آنان، مطرح می‌کنند. از این رو، فرمانی که در این آیه داده شده با هشداری همراه است: «پس از آنچه نام خدا بر آن برده نشده نخورید، زیرا آن گناه است. شیطان‌ها به دوستان خود وسوسه می‌کنند تا با شما مجادله کنند. اگر از آنان پیروی کنید، به یقین مشرک خواهید شد.» (آیه ۱۲۱)

This is followed by a strict order not to eat from any slaughtered animal over which God’s name has not been pronounced at the time of slaughter. The Arabs in pre-Islamic days used to pronounce the names of some of their idols when they slaughtered animals for eating, or when they slaughtered them for gambling or drawing lots. This prohibition covers the eating of carrion, which refers to animals that die naturally. The unbelievers used to argue with the Muslims about this prohibition, claiming that such animals had been killed by God. Thus, they wondered that the Muslims would eat of what they themselves slaughtered but would not eat of what God had slaughtered. This is just one of the infinitely stupid arguments that people of ignorance may advance, prompted by the evil ones among them and the jinn. Hence, the command given in this verse is coupled with a warning: “Hence, do not eat of that over which God’s name has not been pronounced; for that is sinful. The evil ones do whisper to their friends to argue with you. Should you pay heed to them, you will end up associating partners with God.” (Verse 121)

این گفته نیازمند تأمل است، زیرا در اشاره‌اش به مرجع اقتدار که هر مسلمانی باید از آن اطاعت کند، قاطع است. روشن نشان می‌دهد که حتی در جزئیات امور، اطاعت مسلمان از هر کسی که او را به کاری فرمان دهد که با قانون خدا مغایر باشد و حاکمیت و حق خدا در قانون‌گذاری را به رسمیت نشناسد، آن مسلمان را از اسلام خارج می‌کند و او را به شرک ورزیدن با خدا می‌کشاند.

This statement requires some reflection, for it is decisive in its reference to the authority every Muslim should obey. It clearly demonstrates that even in matters of detail, obedience by a Muslim to anyone who orders him to do something which is at variance with God’s law and which does not recognize God’s sovereignty and authority to legislate takes that Muslim out of Islam and leads him to associate partners with God.

در تفسیر این سخن که «اگر از ایشان پیروی کنید، قطعاً شما هم مشرک خواهید بود»، ابن کثیر می‌گوید: این بدان معناست که وقتی حکم خدا را رها کنید، فرمان‌های او را نادیده بگیرید و حکم دیگری را بر حکم او ترجیح دهید، آنگاه در شرک ورزیدن به او شریک شده‌اید. این مانند توصیفی است که خداوند از پیروان ادیان پیشین کرده است: «آنان احبار و رهبانان خود را به جای خدا ارباب خود گرفتند.» (توبه: ۳۱) ترمذی در تفسیر این آیه از عدی بن حاتم روایت می‌کند که به پیامبر ﷺ گفت: «ای فرستادهٔ خدا، ایشان آنان را عبادت نمی‌کردند.» پیامبر ﷺ فرمود: «آری، اما (منظور احبار و رهبانان است) آنچه را خدا حرام کرده بود برایشان حلال کردند و آنچه را خدا حلال کرده بود بر ایشان حرام کردند، و ایشان (یعنی پیروان آن ادیان) از آنان پیروی کردند.»

اکنون بحثی جامع درباره ماهیت ایمان و کفر در پیش داریم. آیات زیر از خواست خدا سخن می‌گویند که در هر جامعه‌ای تجلی می‌یابد، حتی آنجا که سخت‌دل‌ترین مجرمان نیرنگ می‌بندند و خود را برتر می‌پندارند. تکبّر آنان مانع از پذیرش ایمان می‌شود. این بخش با تصویری زیبا پایان می‌یابد که ایمانی را ترسیم می‌کند که دل‌ها و اندیشه‌ها را می‌گشاید، و آن را با وضعیت سنگین و فشارآور کفر که بر ذهن‌ها سنگینی می‌کند، در تقابل قرار می‌دهد. کل این بخش به مسئله حرام و حلال بودن حیوانات ذبح‌شده مربوط است، همان‌گونه که یک قاعده کلی با کاربرد جزئی آن پیوند دارد.

Next we have a full treatment of the nature of both faith and disbelief. The following verses speak of God’s will that manifests itself in every community, even where the most hardened of criminals scheme and give themselves airs. Their arrogance prevents them from accepting the faith. This concludes with a splendid image portraying the faith that opens people’s hearts and minds, contrasting it with the oppressive situation of disbelief, which weighs heavily on people’s minds. The whole passage relates to the question of prohibition and permissibility concerning slaughtered animals, in the same way as a basic rule is related to a detailed application.

آیا کسی که مرده بود و ما او را زنده کردیم و برایش نوری قرار دادیم که با آن در میان مردم راه برود، مانند کسی است که در تاریکی‌های ژرف گرفتار است و از آن بیرون نمی‌آید؟ این‌گونه کردارِ کافران در نظرشان آراسته جلوه داده شده است. و این‌گونه در هر شهری بزرگانِ گناهکارش را قرار دادیم تا در آن نیرنگ کنند. اما جز به خودشان نیرنگ نمی‌زنند، و خود نمی‌فهمند. و هرگاه نشانه‌ای برایشان بیاید، می‌گویند: «ما هرگز ایمان نمی‌آوریم، مگر آنکه همان چیزی به ما داده شود که به فرستادگان خدا داده شد.» خدا بهتر می‌داند که رسالتش را در کجا قرار دهد. کسانی که گناه کرده‌اند، به‌زودی به سبب نیرنگ‌هایی که می‌ورزیدند، نزد خدا خوار و دچار عذابی سخت خواهند شد. هرکس را که خدا بخواهد هدایت کند، سینه‌اش را برای پذیرش اسلام (تسلیم شدن در برابر او) گشاده می‌گرداند؛ و هرکس را که بخواهد گمراه سازد، سینه‌اش را تنگ و فشرده می‌کند، چنان‌که گویی به آسمان بالا می‌رود. این‌گونه خدا پلیدی را بر کافران فرو می‌فرستد.

Is he who was dead and whom We have raised to life, and for whom We set up a light to see his way among men, to be compared to one who is in deep darkness out of which he cannot emerge? Thus do their deeds seem goodly to the unbelievers. And thus in every city have We placed arch-criminals so that they weave their schemes there. But it is only against themselves that they scheme, though they do not perceive it. When a sign comes to them, they say: “We shall not believe unless we are given the same as God’s messengers were given.” But God knows best whom to entrust with His message. Humiliation before God and severe suffering will befall those guilty of evildoing for all their scheming. Whomever God wills to guide, He makes his bosom open wide with willingness towards self-surrender (to Him); and whomever He wills to let go astray, He causes his bosom to be tight and constricted, as if he were climbing up into the skies. Thus does God lay the scourge on the unbelievers. (Verses 122-5)

به همین ترتیب و به همین دلایل، خداوند در هر سرزمینی مجرمانی را قرار داده است که از موقعیت قدرت برخوردارند تا بتوانند نقشه بکشند و توطئه کنند. توطئه‌های آنان امکان تکمیل آزمایش را فراهم می‌کند و اراده‌ی خداوند به اجرا درمی‌آید. بدین‌ترتیب، هر کس می‌تواند راهی را که آسان شده است دنبال کند و پاداش خود را در پایان روز دریافت کند:

By the same token and for the same reasons, God has placed in every land criminals who enjoy a position of power so that they can scheme and plot. Their scheming allows the test to be completed, and God’s will to take effect. Everyone is thus able to follow the path made easy and reap his reward at the end of the day:

و همچنین در هر شهری بزرگان گناهکارش را قرار دادیم تا در آن نیرنگ‌هایشان را ببافند. اما جز علیه خودشان نیرنگ نمی‌کنند، و خود نیز متوجه نیستند.

“And thus in every city have We placed arch-criminals so that they weave their schemes there. But it is only against themselves that they scheme, though they do not perceive it.” (Verse 123)

از جمله سنّتی که خداوند جاری ساخته این است که در هر شهر اصلی یا پایتخت، گروهی از کسانی که قدرت دارند و در گناه سخت‌دل شده‌اند، نسبت به ایمان الهی موضعی بسیار خصمانه اتخاذ می‌کنند. این به آن دلیل است که ایمان الهی با سلب قدرتی از چنین افرادی آغاز می‌شود، قدرتی که به آنان امکان می‌دهد بر دیگران سیطره یابند، و آنان را فرومایه می‌سازد و کسانی را که ادعا می‌کنند حق قانون‌گذاری برایشان دارند، زیر سلطه خود درمی‌آورد.

It is an aspect of the law God has set in operation that in every main or capital city, a group of those who have power and are hardened in sin take a very hostile attitude towards divine faith. This is due to the fact that divine faith begins by depriving such people of the power which enables them to establish their authority over others, making them subservient and for whom they claim they have the power to legislate.

این کار اقتدار خدا را بازمی‌گرداند، زیرا او واقعاً پروردگار، پادشاه و معبود انسان‌هاست.

It re-establishes God’s authority as He is indeed the Lord, King and God of mankind.

بخشی از قوانین سرشت انسانی این است که خداوند پیامبران خود را با حقیقت می‌فرستد؛ حقیقتی که هر گونه جلوه‌ای از ربوبیت و اقتدار بر انسان‌ها را از کسانی که ادعای خدایی دارند سلب می‌کند. از این رو، چنین کسانی با آیین الهی و با پیامبران خداوند به مخالفت برمی‌خیزند. آنان نقشه‌های خود را می‌چینند و با سخنان فریبنده و دروغین یکدیگر را برمی‌انگیزند، و با شیاطین جن همدست می‌شوند تا در نبرد خود با حق و هدایت الهی پیروز شوند. بدین‌سان با تلاش بسیار، باطل و گمراهی را گسترش می‌دهند و مردم را با نیرنگ‌های خود می‌فریبند.

It is part of the laws of human nature that God sends His messengers with the truth which deprives those who claim Godhead of every aspect of lordship and authority over mankind. Hence, such people declare their opposition to the divine faith and to God’s messengers. They weave their schemes and try to inspire one another with deceptive falsehoods, cooperating with the evil ones among the jinn to try to win their battle against the truth and divine guidance. Thus they work hard spreading falsehood and error, deceiving people with their scheming.

آیهٔ کریمهٔ پایانی این بخش، حالتی را توصیف می‌کند که با پیروی از هدایت الهی و پذیرش ایمان پدید می‌آید و اثری که بر دل‌های مردم می‌گذارد: «هرکس را که خدا بخواهد هدایت کند، سینه‌اش را برای پذیرش اسلام گشاده می‌گرداند؛ و هرکس را که بخواهد گمراه سازد، سینه‌اش را تنگ و فشرده می‌سازد، گویی به آسمان بالا می‌رود. این‌گونه خدا پلیدی را بر کافران قرار می‌دهد.» (آیهٔ ۱۲۵)

The whole passage concludes with a description of the state that ensues when divine guidance is followed, when the faith is accepted and the effect it has on people’s hearts. “Whomever God wills to guide, He makes his bosom open wide with willingness towards self-surrender (to Him); and whomever He wills to let go astray, He causes his bosom to be tight and constricted, as if he were climbing up into the skies. Thus does God lay the scourge on the unbelievers.” (Verse 125)

خدا قانونی را برقرار کرده است که هدایت را برای هر کسی که بخواهد هدایت شود و اقدام لازم برای رسیدن به آن هدایت را انجام دهد، تضمین می‌کند. این همه در محدوده‌ی اختیاری باقی می‌ماند که به انسان‌ها به‌عنوان آزمایش داده شده است. در چارچوب این قانون، هنگامی که خدا بخواهد کسی را هدایت کند، «سینه‌اش را برای تسلیم شدن (در برابر خدا) گشاده می‌سازد.» (آیه ۱۲۵) بدین‌ترتیب او مفهوم تسلیم خویش در برابر خدا را با رغبت و آرامش می‌پذیرد. باز هم، بر اساس قانون خدا که هر کس روی از هدایت برگرداند و ذهنش را در برابر آن ببندد را به حال خودش وامی‌گذارد، درباره‌ی خدا گفته شده است: «سینه‌اش را تنگ و فشرده می‌کند.» (آیه ۱۲۵) ذهنش بسته می‌شود و پذیرش هدایت خدا برایش دشوار می‌گردد. او همانند کسی است که «به آسمان‌ها بالا می‌رود.» (آیه ۱۲۵) این حالت ذهنی با وضعیتی جسمانی توصیف شده است که دشواری تنفس، فشار و خستگی‌ای را که با بالا رفتن پله‌پله به سوی آسمان همراه است در خود دارد. خود واژه‌ای که در اینجا برای «بالا رفتن» برگزیده شده، احساس دشواری و تلاش بدنی سخت را القا می‌کند. بنابراین کل این تصویر، هم با وضعیت جسمانی و هم با بیان لفظی توصیف‌کننده‌ی آن، کاملاً هماهنگ است.

God has set in operation a law that ensures guidance for everyone who wishes to be guided and who takes the necessary action to achieve that guidance. All this remains within the limits of choice given to human beings by way of a test. Within this law, when God wishes to guide a person, “He makes his bosom open wide with willingness towards self- surrender (to God).” (Verse 125) He thus receives the concept of surrendering himself to God with willingness and reassurance. Again, in accordance with God’s law that He leaves anyone who turns his back on guidance and closes his mind to it to his own devices, it is said of God that: “He causes his bosom to be tight and constricted.” (Verse 125) His mind is shut and he finds difficulty in accepting God’s guidance. He is just like one who “is climbing up into the skies.” (Verse 125) This is a mental state described in terms of a physical condition which combines difficult breathing, stress and the exhaustion which accompanies climbing up stage after stage into the skies. The very word chosen here to denote `climbing up’ imparts a sense of difficulty and strenuous physical effort. Thus, the whole scene is in perfect harmony both with the physical condition and the verbal expression describing it.