این بخش تازهٔ سوره به دل‌های انسان‌ها خطاب می‌کند. این دور با اشاره به برخی نشانه‌های خداوند در جهان آغاز می‌شود، مانند شب و روز، خورشید و ماه. برخی از مشرکان خورشید و ماه را در کنار خداوند سجده می‌کردند، در حالی که آن‌ها نیز جز آفریده‌های او نیستند. به آنان گفته می‌شود که اگر از پرستش خداوند سر باز می‌زنند و تکبر می‌ورزند، کسانی هستند که خداوند را می‌پرستند و به او نزدیک‌ترند. در واقع، تمام زمین در حالت عبادت قرار دارد، زیرا حیات خود را از خداوند دریافت می‌کند، همان‌گونه که آنان چنین می‌کنند؛ با این حال، آنان از این فرصت برای نزدیک شدن به خداوند بهره نمی‌گیرند. برعکس، نشانه‌های جهانی خداوند را انکار می‌کنند و در مورد وحی قرآنی او جدال می‌ورزند، در حالی که قرآن به زبان عربی روشن بیان شده و از هرگونه تأثیر غیرعربی به دور است. سپس این دور صحنه‌ای از روز قیامت را پیش چشمان آنان می‌گذارد و واقعیت خودشان را با تمام ضعف، دگرگونی حالات، فراموشکاری، اشتیاق به چنگ انداختن بر خوبی‌ها، و هراس هنگامی که آسیبی به آنان می‌رسد، به ایشان نشان می‌دهد. با این همه، آنان برای حفظ خود در برابر آسیبی که خداوند ممکن است بر آنان وارد کند، تلاشی نمی‌کنند. سوره با وعده‌ای از جانب خداوند به پایان می‌رسد که نشانه‌های خود را در جهان و در وجود خودشان به آنان نشان خواهد داد، تا آنکه دریابند او حق است و هرچه از شک در دل‌هایشان باقی مانده، زدوده شود.

This new part of the surah addresses human hearts. It starts with a round highlighting some of God s signs in the universe, such as the night and day, sun and moon. Some of the idolaters used to prostrate themselves before the sun and the moon alongside God, when they too are no more than His creatures. They are told that if they are too proud to worship God, there are others who worship Him and are closer to Him than they. Indeed the whole earth stands in a position of worship as it receives its life from God, just as they do but who nevertheless do not use this opportunity to move closer to God. On the contrary, they deny God s universal signs as they dispute His Quranic revelations, when the Qur’an is expressed in clear Arabic, free of any non-Arabic influence. This round then presents before them a scene from the Day of Resurrection and shows them their own reality with all its weakness, changing moods and forgetfulness, eagerness to grab good things, and panicking when it is touched by harm. Nevertheless, they do not try to protect themselves from the harm that God may inflict on them. The surah ends with a promise from God that He will reveal to them His signs in the universe and within themselves until they realize that He is the truth, removing all that remains of doubt in their hearts.

از نشانه‌های او شب و روز، و خورشید و ماه است. نه برای خورشید و نه برای ماه سجده نکنید، بلکه برای خدایی سجده کنید که آن‌ها را آفریده است، اگر واقعاً او را می‌پرستید. (آیه ۳۷)

Among His signs are the night and the day, and the sun and the moon. Do not prostrate yourselves before the sun or the moon; but prostrate yourselves before God, who has created them, if it is Him you really worship. (Verse 37)

این نشانه‌ها برای همه آشکارند و تأثیری مستقیم بر دل انسان دارند، هرچند ممکن است ما هیچ اطلاع علمی‌ای درباره آن‌ها نداشته باشیم. پیوند آن‌ها با انسان ژرف‌تر از دانش علمی است، زیرا بر این واقعیت استوار است که ما با آن‌ها خاستگاه، سرشت و ساختار مشترکی داریم. آن‌ها از ما هستند و ما از آن‌ها: عناصر سازنده، سرشت، قانون، و آفریدگارِ همه ما. از این رو، به آن‌ها مهر می‌ورزیم و پیامی را که به ما می‌رسانند درک می‌کنیم. به همین دلیل است که قرآن بارها توجه ما را به آن‌ها جلب می‌کند، بی‌آنکه بیش از این به ژرفای آن‌ها بپردازد. تنها می‌خواهد که ما بر اثر آشنایی طولانی با آن‌ها یا به سبب موانع دیگر، از کنار آن‌ها بی‌تفاوت نگذریم. قرآن این موانع را برمی‌دارد تا ما را نسبت به پیام‌هایی که این جهانِ دوست‌داشتنی می‌دهد هوشیار سازد و با آن‌ها در تعامل باشیم.

These signs are there for all to see, and they have a direct effect on the human heart, even though we may not have any scientific information about them. Their relation with man is more profound than scientific knowledge because it is based on the fact that we share with them a common origin, nature and make-up. They belong to us and we belong to them: our constituting elements, nature, law and our Maker who created us all. Therefore, we warm to them and understand the message they impart to us. Therefore, the Qur’an often directs our attention to them, without delving any deeper. It only wants us not to overlook them as a result of either long familiarity with them or other barriers. The Qur’an removes these so as to make us alert to and interact with the messages given by this friendly universe.

آیه همچنین به یک جنبهٔ خاص از انحراف اشاره دارد. برخی مردم اهمیت خورشید و ماه را بیش از حد بزرگ شمردند و بدین ترتیب از حق منحرف شدند. آنان آن دو را از این امید که از راه پرستش زیباترین مخلوقات خداوند به او نزدیک شوند، پرستیدند. قرآن آنان را به راه راست بازمی‌گرداند، سرگردانی‌شان را برطرف می‌کند و به ایشان می‌گوید که اگر می‌خواهند خدا را بپرستند، نباید در برابر خورشید و ماه سجده کنند. در عوض، باید در برابر خدایی سجده کنند که آنان را آفریده است. تنها آفریدگار است که آنان و همهٔ مخلوقات باید او را بپرستند.

The verse also points to a particular aspect of deviation. Some people exaggerated the importance of the sun and the moon, and thus deviated from the truth. They worshipped them in the hope of drawing nearer to God through worshipping the most beautiful of His creatures. The Qur’an puts them back on track, removing their confusion and saying to them that if they want to worship God they must not prostrate themselves before the sun and the moon. Instead, they must prostrate themselves before God who created them. It is the Creator alone whom they, and all creatures, should worship.

در پرتو این نشانه‌های همگانی، این سوره کسانی را که نشانه‌های خداوند را انکار می‌کنند و در آیات او جدل می‌ورزند، سرزنش کرده و هشدار می‌دهد:

Against this backdrop of universal signs, the surah condemns and warns those who deny God’s signs and dispute His revelations:

همانا کسانی که آیات ما را تحریف می‌کنند، از ما پنهان نیستند. آیا کسی که در آتش افکنده می‌شود بهتر است، یا کسی که در روز قیامت در امان می‌آید؟ هر چه می‌خواهید بکنید؛ او به آنچه انجام می‌دهید بیناست. (آیه ۴۰)

Those who distort the meaning of Our revelations are not hidden from Us. Who is in a better state: he who is cast into the fire, or he who shall come safe on Resurrection Day? Do what you will; He sees all that you do. (Verse 40)

هشداری که در اینجا آمده به شیوه‌ای ضمنی اما هراس‌آور آغاز می‌شود و بیان می‌کند که چنین کسانی «بر ما پوشیده نیستند». خداوند کاملاً از آنان آگاه است. آنان باید در برابر آنچه مرتکب می‌شوند پاسخگو باشند، هرچه تلاش کنند معانی را تحریف کنند یا به فریب متوسل شوند. ممکن است گمان کنند که می‌توانند همان‌گونه که فریبشان آنان را در برابر مقام انسانی از پاسخگویی رهانید، از کیفر خداوند نیز بگریزند. اما سپس هشدار به صراحت بیان می‌شود: «آیا کسی که در آتش افکنده می‌شود بهتر است، یا کسی که در روز قیامت با امنیت می‌آید؟» (آیه ۴۰). این پیش‌روی آنان را با سرنوشتی که در انتظارشان است رویارو می‌کند. آنان هستند که در آتش افکنده خواهند شد، در مقابل مؤمنانی که در روز قیامت در امان خواهند بود.

The warning begins in an implicit but fearful way, stating that such people “are not hidden from Us.” God is fully aware of them. They will have to account for what they perpetrate, no matter how they try to distort meanings or resort to deception. They may think that they can escape God’s punishment in the same way as their deception spared them accountability before human authority. However, the warning is then stated clearly: “ Who is in a better state: he who is cast into the fire, or he who shall come safe on Resurrection Day?' y^rse 40) This puts before them the prospect that lies ahead. It is they who will be cast in the fire, in contrast with the believers who will be safe on the Day of Resurrection.

آیه با هشداری ضمنی دیگر به پایان می‌رسد: «هر کاری می‌خواهید بکنید، او به آنچه انجام می‌دهید بیناست.» (آیه ۴۰) راستی که سرنوشت شوم کسی است که آزادی انجام هر کاری را که بخواهد دارد و معنای آیات الهی را تحریف می‌کند، در حالی که خداوند به آنچه او انجام می‌دهد بیناست.

The verse concludes with another implicit warning: “Do what you will; He sees all that you do." yerse 40) Terrible indeed is the fate of the one who is given the freedom to do what he wills and who distorts the meaning of God’s revelations when God sees all that he does.

از آنجا که داوری به روز قیامت موکول شده است، این سوره روشن می‌سازد که آگاهی از زمان آن تنها از آنِ خداست. دانش خدا با برجسته ساختن برخی از جنبه‌های آن به شیوه‌ای الهام‌بخش توصیف می‌شود. این توصیف مقدمه‌ای است بر صحنه‌ای از روز قیامت که در آن کافران مورد پرسش قرار می‌گیرند و پاسخ‌هایشان نقل می‌شود:

As judgement is deferred to the Day of Judgement, the surah makes clear that knowledge of its timing belongs to God alone. God’s knowledge is described by highlighting some of its aspects in an inspiring way. This serves as a prelude to a scene from the Day of Judgement when unbelievers are questioned, and their answers are reported:

علم قیامت تنها نزد اوست. هیچ میوه‌ای از غلافش بیرون نمی‌آید و هیچ مادینه‌ای باردار نمی‌شود و وضع حمل نمی‌کند، جز با علم او. و آن روز که او آنان را ندا می‌دهد: «شریکان من که گمان می‌کردید کجایند؟» می‌گویند: «به تو اعلام می‌داریم که هیچ‌یک از ما گواه آنان نیست». {وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ أَيْنَ شُرَكَائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ * قَالُوا آذَنَّاكَ مَا مِنَّا مِنْ شَهِيدٍ} (فصلت: ۴۷)

Knowledge of the Last Hour belongs to Him alone. No fruit comes out of its calyx and no female ever conceives or gives birth, without His knowledge. And so, on the Day when He shall call out to them, 'Where now are those alleged partners of Mine? They will say, 'We confess to You that none of us can vouch for them' (Verse 47)

زمانِ وقوعِ قیامت، که نشانهٔ روزِ جزاست، فراتر از دانشِ هیچ کس است؛ میوه‌ای که هنوز در غلافش پنهان است دیده نمی‌شود؛ و آنچه ماده‌حیوان در شکمِ خود دارد نیز همین‌گونه پوشیده است. با این همه، همهٔ این‌ها در علمِ خدا قرار دارد. ذهنِ ما به دوردست‌ها می‌نگرد و می‌کوشد میوه‌هایی را تصور کند که هنوز در غلاف‌های خود و جنین‌هایی که در رحمِ مادرانشان‌اند پنهان‌اند. چه کسی می‌تواند شمارِ آن‌ها را تصور کند، چه رسد به اینکه بداند در واقع چیستند؟ بدین‌ترتیب، تصویری از گستره‌ی علمِ خدا ترسیم می‌شود، تا آنجا که توانِ ذهنیِ ما اجازه می‌دهد. با این حال، علمِ او فراتر از این است، زیرا بی‌پایان است.

The timing of the Last Hour signalling the Day of Judgement is beyond anyones ken; the fruit in its calyx is something that cannot be seen; and what a pregnant female is bearing is similarly concealed. Yet they are all within Gods knowledge. Our mind looks far and wide, trying to think of the fruits when they are still in calyxes and embryos in their wombs. Who can think of their count, let alone what they actually are. An image is thus drawn of the extent of God’s knowledge, to the extent our mental capacity allows. Yet His knowledge extends far beyond this, as it is without limit.

ذهن ما سپس گمراهان را در برابر خداوند تصور می‌کند، در حالی که درمی‌یابند دانش او همه چیز را دربر می‌گیرد، هرقدر هم که پنهان شده باشد. آنان با این پرسش روبه‌رو می‌شوند: «روزی که آنان را ندا می‌دهد: "کجایند آن شریکانی که برای من می‌پنداشتید؟"» در آن روز هیچ استدلالی سودی ندارد. هیچ‌کس جز حقیقت چیزی بر زبان نمی‌آورد. آنگاه چه خواهند گفت: «خواهند گفت: "نزد تو اعتراف می‌کنیم که هیچ‌یک از ما نمی‌تواند ضامن آنان باشد."» (آیه ۴۷) آنان اعلام خواهند کرد که هیچ‌یک از ایشان در آن هنگام برای خدا شریکی ادعا نخواهد کرد.

آنان به تفکر و تأمل واگذاشته می‌شوند. سوره اکنون به جهان گشوده روی می‌آورد و برخی از نشانه‌هایی را که در آن نهاده شده، و نیز بخشی از آنچه را در خودِ ایشان است، آشکار می‌سازد:

They are left to think and consider. The surah now turns to the open universe, revealing some of the signs placed in it, as well as some of what is within their own selves:

ﺑﻪ زودی آیات خود را در افق‌ها [ی جهان] و در درون خودشان به آنان نشان خواهیم داد تا برایشان روشن شود که این [وحی] قطعاً حق است. آیا کافی نیست که پروردگارت بر هر چیزی گواه است؟ آگاه باش که آنان قطعاً در شک‌اند از اینکه با پروردگارشان دیدار کنند. آگاه باش که او قطعاً به هر چیزی احاطه دارد. (آیات ۵۳-۵۴)

We shall show them Our signs in the wide horizons [of the universe] and within themselves, so that it will become clear to them that this [revelation] is indeed the truth. Is it not enough that your Lord is witness to everything? They are certainly in doubt as to whether they will meet their Lord. Most certainly, He encompasses everything, (yerses 53-54)

این یادداشت پایانی سوره است و بسیار ژرف است. این وعده‌ای از جانب خداوند به بشریت است که برخی از رازهای جهان هستی و برخی از رازهای نهفته در وجود خودِ انسان را پیش چشم آنان بگذارد. اینها نشانه‌های اوست. بدین‌سان آنان خواهند توانست دریابند که این آیین، این کتاب و این سخن حق است. آری چنین است، زیرا همه‌اش از جانب خداوند است، و سخن چه کسی راستین‌تر از سخن خداست؟ و وعده خداوند قطعاً محقق شده است. در طول چهارده قرنی که از این وعده گذشته، او بسیاری از نشانه‌های خود را در جهان هستی و در وجود انسان بر ما آشکار کرده است، و هر روز نیز نشانه‌های بیشتری را به ما نشان می‌دهد.

This is the final note in the surah, and it is a profound one. It is a promise by God to mankind to put before them some of the secrets in the universe and some of the secrets working within themselves. These are His signs. They will thus be able to realize that this faith, this book and its discourse are the truth. Indeed it is, for it is all from God, and whose word is truer than Gods? And God’s promise has certainly come true. Over the fourteen centuries that followed this promise He has made many of His signs in the universe and within man known to us, and He continues to show us more of these every day.

وقتی به اطراف خود نگاه می‌کنیم می‌بینیم که انسان از آن زمان تاکنون چیزهای بسیاری کشف کرده است. افق‌های گسترده‌ای پیش روی ما گشوده شده، و نیز بسیاری از آنچه دربارهٔ انسان ناشناخته بود. اگر مردم فقط دربارهٔ چگونگی دست‌یابی‌شان به این دانش‌ها می‌اندیشیدند و برای آن سپاسگزار می‌بودند، سود بزرگی را تضمین کرده بودند. اکنون می‌دانند که زمین، که مردم پیشین آن را مرکز جهان می‌پنداشتند، چیزی جز قمری کوچک از خورشید نیست، و خورشید نیز تنها دایره‌ای کوچک است که جهان میلیون‌ها و میلیون‌ها از آن را در خود دارد. آنان همچنین ماهیت زمین و خورشید خود، و نیز ماهیت جهان را می‌شناسند، اگر آگاهی‌های نوین آن‌ها درست باشد.

۷. نویسنده این را تقریباً ۵۰ سال پیش نوشته است، و پیش‌بینی او به حقیقت پیوسته است. پژوهش در زمینهٔ سلامت روان پیشرفت‌های چشمگیری داشته است، اما دانشمندان این حوزه به ما اطمینان می‌دهند که هنوز در آغاز راه هستیم و قطعاً کشفیات شگفت‌انگیزتری در پیش است. - یادداشت سردبیر.

7. The author wrote this nearly 50 years ago, and his prediction has come true. Research in mental health has made great advancements, but scientists in this field assure us that we are still at the beginning and there are bound to be more spectacular discoveries. - Editors note.

۸. نویسنده در اینجا بیش از حد خوش‌بین بوده است، اما همین خوش‌بینی و اعتماد به تحقق وعدهٔ خداوند است که با وجود موانع بزرگ در راه، همچنان مدافعان دین الهی را برمی‌انگیزد. - یادداشت ویراستار.

8. The author here was over optimistic, but it is such optimism and trust in the fulfilment of God’s promise that continues to motivate advocates of the Divine faith despite the great obstacles in their way. - Editor’s note.