این سوره که مکّی است، ترکیب‌بندی ویژه و برجسته‌ای دارد. در اصل، اعلانی عمومی است که در فضای گشوده‌ی هستی ایراد می‌شود و نعمت‌هایی را که خداوند از بالا ارزانی می‌دارد برجسته می‌سازد. این نعمت‌ها به آسانی در زیبایی همه‌ی آفریده‌های او، در احسان‌های بزرگی که به همه می‌بخشد، در شیوه‌ی تدبیر او بر همه‌ی موجودات، و در این واقعیت که همه‌ی آفریدگان به سوی او نگاه می‌کنند تا چهره‌اش را ببینند، و جز آن، قابل مشاهده است. این سوره دعوتی است از تمامی هستی تا بر جن و انس گواه باشند. هر دو گروه در این سوره به‌طور برابر خطاب می‌شوند، در حضور همه‌ی آفریدگان این جهان پهناور. هر دو به چالش فراخوانده می‌شوند تا اگر می‌توانند، هیچ‌یک از نعمت‌های خدا را انکار کنند. این چالش پس از هر نعمتی که یاد می‌شود، با جزئیات آن، تکرار می‌گردد. پس جهان بزرگ، صحنه‌ای است که همه‌ی این نعمت‌ها در آن به نمایش گذاشته می‌شود.

The composition of this Makkan surah has a special and prominent pattern. Essentially, it provides a general announcement, made in the open space of the universe, highlighting the blessings God bestows from on high. These are easily discernible in the beauty of everything He has created, in the great favours He grants to all, in the way He controls all existence, and in the fact that all creatures look up to see His face, etc. It is an invitation to all the universe to be witnesses against the two worlds of jinn and humans. Both are addressed in this surah on an equal basis, in the presence of all creatures in this vast universe. Both are challenged to deny, if they can, any of Gods blessings. The challenge is repeated after every single blessing mentioned, each with their detailed aspects. The great universe, then, is the stage where all these blessings are exhibited.

آهنگ متمایز این اعلام، هم در ساختار سوره و هم در پایان آیات آن آشکار است؛ در هر آیه یک لحن صعودی پایانی همراه با مصوت بلند که به دوردست اشاره دارد. این آهنگ در آغاز سوره نیز پیداست که فضایی از انتظار برای آنچه در پی می‌آید ایجاد می‌کند. سوره با یک واژه آغاز می‌شود، الرحمن، به‌عنوان مبتدایی بدون خبر. این واژه که نامی از نام‌ها و صفتی از صفات خداوند است و ما آن را «خداوند بخشنده» ترجمه می‌کنیم، بر رحمت تأکید می‌ورزد و بر تاکید اعلام می‌افزاید. افزون بر این، سوره نمایشی بزرگ از فیض و نعمت‌های خداوند است.

The distinctive ring of the announcement is apparent in the surah's structure as also in the endings of its verses, with a final rising note in each, coupled with a long vowel pointing far. It is also apparent in the opening of the surah, which gives an air of expectation of what will follow. It begins with a single word, al-Rahman, as a subject without a predicate. This word, which is a name and an attribute of God that we translate as the Lord of Grace, stresses mercy and adds emphasis to the announcement. Beyond that, the surah is a great exhibition of Gods grace and blessings.

این نخستین نعمتی است که در این نمایشگاه بزرگ عرضه می‌شود: آموزش قرآن، بزرگ‌ترین لطفی که خداوند به انسان ارزانی داشته است. این نعمت پیش از آفرینش خود انسان، و همچنین پیش از توانایی سخن گفتن او که مهم‌ترین و متمایزترین ویژگی اوست، یاد شده است. سپس سوره صفحاتی از جهان هستی را می‌گشاید که نشانگر نعمت‌های خداوند است: خورشید، ماه، ستارگان، درختان، آسمان‌ها، میزان، زمین و آنچه در آن است از میوه، خرما، دانه‌ها و گیاهان معطر، جن، انسان، دو طلوع و دو غروب، دو دریای بزرگ و حایلی که میان آن‌هاست، آنچه از آن‌ها بیرون می‌آید و آنچه در آن‌ها جریان دارد. پس از آنکه این صفحات بزرگ به طور کامل نشان داده شد، سوره تصویری را می‌افزاید که همه آن‌ها را نابودشده نشان می‌دهد، جایی که هیچ آفریده‌ای زنده نمی‌ماند، اما چهره خداوند با شکوه و جلال باقی است. همه آفریدگان به سوی او روی می‌آورند و در انتظار حکم او درباره خود هستند.

The first blessing put forward in this great exhibition is the teaching of the Quran, the greatest favour God has bestowed on man. This is mentioned ahead of mans own creation as also his faculty of speech, his most important and distinctive quality. The surah then opens up pages of the universe that show Gods blessings: the sun, the moon, the stars, the trees, the skies, the balance, the earth and what it contains of fruit, dates, grains and aromatic plants, the jinn, mankind, the two risings and the two settings, the two great bodies of water and the barrier between them, what is taken out from them and what goes through them. When these great pages have been shown in full, the surah then adds an image showing them all as perished, where no creature is left alive yet Gods face remains full of majesty. To Him all creatures turn awaiting His decision regarding them.

در پس‌زمینهٔ این دو سرِ افراط، یعنی نابودیِ مطلق و حضورِ مطلق، هشداری هولناک به انسان و جن داده می‌شود: «ای دو گروهِ بزرگ [جن و انس]، ما به شما خواهیم پرداخت.»

Against the background of these two extremes of absolute extinction and absolute presence, a fearsome warning is issued to both man and jinn-. “ We shall attend to you two huge communities [of yum. and mankind].

پس کدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انکار می‌کنید؟ ای گروه جن و انس، اگر می‌توانید از حدود آسمان‌ها و زمین بیرون روید، پس بیرون روید. جز با قدرتی [از سوی خدا] نمی‌توانید از آن‌ها بیرون روید. پس کدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انکار می‌کنید؟ شعله‌ای از آتش و مس گداخته به سوی شما فرستاده خواهد شد و کسی به یاری شما نخواهد آمد. پس کدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انکار می‌کنید؟

Which, then, of your Lord's blessings do you both deny? Jinn and mankind, if you can pass beyond the regions of heaven and earth, then do so. You cannot pass beyond them without [God's] authority. Which, then, of your Lord's blessings do you both deny? A flash of fire will be sent against you, and molten brass, and you will be left without support. Which, then, of your Lord's blessings do you both deny?" (Verses 31-36)

این با صحنه‌ای از پایان جهان، یعنی روز قیامت، ادامه می‌یابد؛ در پس‌زمینه‌ای از کیهان که در آن آسمان را می‌بینیم که به رنگ گل سرخ جاری است، و رنجی که بدکاران تحمل می‌کنند.

This is followed by a scene of the end, i.e. the Day of Judgement, against a backdrop of the universe in which we see the sky flowing with the colour of a red rose, and the suffering endured by evildoers.

سپس صحنه‌ای طولانی و مفصل از پاداشی که به پرهیزگاران داده می‌شود، آمده است. این نمایش بزرگ از نعمت‌های خداوند با آیه‌ای به پایان می‌رسد که می‌فرماید: «بابرکت است نام پروردگار تو، صاحب عظمت و بزرگواری.» (آیه ۷۸)

A long and detailed scene of the reward given to the God-fearing then follows. This great exhibition of Gods blessings aptly concludes with a verse that says: “Blessed is the name of your Lord, full of majesty, granting grace." (Verse 78)