این بخش سوم از سوره، پرسش اصلی آن را به شیوه‌ای متفاوت از بخش‌های پیشین مطرح می‌کند. این بخش از سرنوشت قوم «عاد» و دیگر شهرهای اطراف مکه سخن می‌گوید. آنان در برابر هود، برادرشان، که خداوند او را به عنوان پیامبر خود فرستاد، رفتاری مشابه رفتار مشرکان مکه در برابر محمد ﷺ، برادرشان و پیامبر خدا، داشتند. هر دو گروه همان اعتراض‌ها را مطرح کردند. هود با شیوه‌ای شایسته پیامبران به آنان پاسخ داد، اما در حدود توانایی انسانی و رسالتی که بر عهده‌اش گذاشته شده بود. چون به هشدارهای او توجهی نکردند، به عذاب الهی گرفتار شدند و به‌کلی نابود گشتند. با آنکه آنان از مشرکان مکه نیرومندتر، ثروتمندتر و باهوش‌تر بودند، هیچ‌یک از این‌ها به حال آنان سودی نداشت. معبودهای ادعایی‌شان نیز که می‌پنداشتند آنان را به خدا نزدیک می‌کنند، هیچ کمکی به ایشان نرساندند.

This third part of the surah addresses its central question in a different way to that of its earlier parts. It speaks of the fate of the ‘Ad and other townships around Makkah. Towards Hud, their brother, whom God sent as His messenger, they adopted a similar attitude to that of the idolaters in Makkah towards Muhammad, their brother and Gods messenger. Both raised the same objections. Hud answered them in the splendid manner of prophets, but within the limits of his human ability and the mission assigned to him. When they paid no heed to his warnings, they were smitten by God’s punishment that left them utterly destroyed. Although they were more powerful, wealthy and intelligent than the Makkan unbelievers, none of this was of any avail to them. Nor did their alleged deities, which they claimed would bring them closer to God, avail them of anything.

مشرکانِ مکه نیز به سرنوشتی که نیاکانشان به آن دچار شدند یادآوری می‌شوند، زیرا آنان نیز همان موضع را اتخاذ کرده بودند. به صراحت به ایشان گفته می‌شود که همان سرنوشت در انتظارشان است. این سوره همچنین خطّ سیری را که پیام الهی دنبال می‌کند به ایشان نشان می‌دهد: این پیام یکدست و تغییرناپذیر است. به همین ترتیب، قانون خداوند برای همه جاری است و تغییر نمی‌کند. درخت ایمان را می‌بینیم که ریشه‌های استواری دارد و شاخه‌هایش در درازای نسل‌ها گسترده شده‌اند. این همان ایمان برای همه زمان‌ها و همه جامعه‌هاست.

The Makkan unbelievers are also reminded of the fate their own ancestors met, given they too had adopted the same attitude. They are told in no uncertain terms that they will suffer the same fate. The surah also shows them the line the Divine message follows: it is consistent and unchanging. Likewise, God’s law applies to all and does not change. We see the tree of faith with firm roots, its branches stretched wide across the generations. It is the same faith for all times and communities.

به یاد آور برادرِ قومِ عاد را، آنگاه که قوم خویش را در سرزمینِ تپه‌های شنیِ احقاف هشدار داد. پیش از او و پس از او نیز هشداردهندگانی آمدند و رفتند. او گفت: «جز خدا را نپرستید؛ من از عذابِ روزی بزرگ بر شما بیمناکم.» (آیه ۲۱)

Remember that brother of the 'Ad who warned his people who lived in the Valley of the Sand Dunes. Other warners have come and gone both before and after him. He said: 'Worship none but God. I fear lest suffering befall you on a terrible day' (Verse 21)

برادر قوم عاد، پیامبر هود (علیه السلام) است

The brother of the ‘Ad is the Prophet Hud (peace be upon him)

که با عنوان برادرِ قومش یاد شده است. این امر پیوند عشق و مهرورزیِ متقابلی را که میان او و قومش برقرار بود برجسته می‌کند؛ پیوندی که باید آنان را نسبت به دعوتش پذیراتر می‌کرد و برمی‌انگیخت تا درباره‌ی او و آنچه می‌آموخت گمان نیک داشته باشند. همان پیوند میان محمد ﷺ و قومش نیز برقرار بود، قومی که به همین سان با او مخالفت کردند.

who is mentioned here by his position as a brother to his people. This highlights the relation of mutual love and care that existed between him and his people, which should have made them more responsive to his call and motivated them to think well of him and what he taught. The same bond existed between Muhammad (peace be upon him) and his people who similarly opposed him.

قوم عاد در دره‌ای در جنوب شبه‌جزیره عربستان، نزدیک حضرموت، بر تپه‌های شنی بلند خانه می‌ساختند.1 خداوند با جلالش به پیامبرش دستور می‌دهد که هود و چگونگی هشدار دادن او به قومش در دره‌ی تپه‌های شنی را یاد کند. این کار برای دلگرمی دادن به او است، زیرا او درمی‌یابد که هود نیز به همین ترتیب از سوی قومش طرد شد.

The ‘Ad used to build their homes on the high sand dunes in a valley in the south of the Arabian Peninsula, said to be near Hadramawt.1 God in His glory directs His messenger to remember Hud and how he warned his people at the Valley of the Sand Dunes. This to give him encouragement as he realizes that Hud was similarly rejected by his people.

این یادآوری همچنین مشرکان مکه را به سرنوشت آن امت‌های پیشین که پیام‌های خداوند را رد کردند، متذکر می‌سازد.

Such remembrance also serves to remind the Makkan unbelievers of the fate of those earlier communities that rejected Gods messages.

هود قومش را هشدار داد، اما او نخستین پیامبری نبود که به قوم خود هشدار داد. پیامبران دیگری پیش از او همین کار را کرده بودند: «پیش از او و پس از او هشداردهندگانی آمدند و رفتند». آن پیامبران هم از نظر زمان و هم از نظر مکان، هم به او نزدیک بودند و هم از او دور.

Hud warned his people, but he was not the first messenger to warn his community. Other messengers did the same before him: “ Other warners have come and gone both before and after him” Those messengers came close to him in time and place as also far from him.

با این تصویر مرگ و ویرانی، این سوره به نسل حاضر، که در پی قدمهای قوم عاد می‌رود، یادآوریِ تکاندهنده‌ای می‌دهد:

With this image of death and destruction, the surah addresses the present generation who follow in the ‘Ad’s footsteps, giving them a telling reminder:

ما آنان را در زمین چنان استقرار داده بودیم که شما را چنان استقرار نداده‌ایم؛ و به آنان شنوایی، بینایی و دل‌ها داده بودیم. اما شنوایی، بینایی و دل‌هایشان هیچ سودی به حالشان نداشت، زیرا آیات خدا را انکار می‌کردند. آنچه را که به ریشخند می‌گرفتند، خود بر آنان فرود آمد و احاطه‌شان کرد.

We had securely established them in a manner in which We have never established you; and We had endowed them with hearing, and sight, and hearts. Yet nothing did their hearing, sight and hearts avail them since they persisted in denying God's revelations. They were overwhelmed by the very thing which they had mocked. (Verse 26)

آن کسانی که با بادی طوفانی هلاک شدند، در زمین چنان استقراری داشتند که به اعراب مکه داده نشده بود. این سخنی کلی است درباره آنچه از قدرت، ثروت، دانش و تجملات زندگی به ایشان عطا شده بود. همچنین شنوایی و بینایی تیز، و نیز دل‌ها، به ایشان ارزانی شده بود.

Those very people who were destroyed by the stormwind had once been established in the land in a way that had not been granted to the Arabs of Makkah. This is a general reference to what they had been given of power, wealth, knowledge and life’s luxuries. They were also endowed with sharp faculties of hearing and sight, as well as hearts.

قرآن برای اشاره به توان فهم از واژه‌های گوناگونی استفاده می‌کند؛ گاه آن را «قلب»، گاه «عقل» و گاه «مغز» می‌خواند، در حالی که همه‌ی این‌ها به یک توانایی واحد اشاره دارند. با این همه، هیچ‌یک از این توان‌ها برای قوم عاد سودی نداشت، زیرا آنان هنگامی که «آیات خدا را انکار می‌کردند» (آیه ۲۶)، این توان‌ها را بی‌اثر ساختند. انکار آیات خدا حواس و توان‌ها را سرکوب می‌کند و آن‌ها را از سرچشمه‌ی نور و فهم او جدا می‌سازد و یکسره کُند و کم‌اثر می‌گرداند. «آن‌چه را که مسخره می‌کردند، آنان را فرا گرفت» (آیه ۲۶). این اشاره به همان عذابی دارد که به آنان هشدار داده شده بود و آن را به ریشخند می‌گرفتند.

The Qur’an uses different ways of referring to the faculty of understanding, citing it alternatively as heart, mind or brain, when all refer to the same ability. Yet none of these faculties was of any use as the ‘Ad rendered them useless when “they persisted in denying God's revelations” (Verse 26) Denying Gods revelations suppresses senses and faculties and screens them from His source of light and understanding, blunting them altogether. “ They were overwhelmed by the very thing which they had mocked. (Verse 26) This refers to the punishment they were warned about and which they derided.