الشعراء: شاعران (چگونه سقوط میکنند بزرگان) ۱۲۳-۱۴۰
Al-Shuara The Poets ( How the Mighty Fall) 123-140
قوم عاد نیز فرستادگان خدا را تکذیب کردند۔
The `Ād, too, denied God’s messengers.
(123)
(123)
برادرشان هود به ایشان گفت: آیا از خدا نمیترسید؟ (۱۲۴)
Their brother Hūd said to them: Will you have no fear of God? (124)
من برای شما فرستادهای امین هستم. (۱۲۵)
I am a Messenger [sent by Him] to you, worthy of all trust. (125)
پس، از خدا بترسید و به من گوش فرا دهید. (126)
So, fear God and pay heed to me. (126)
{لَّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ} (۱۲۷)
No reward whatever do I ask of you for it: my reward is only from the Lord of all the worlds. (127)
آیا بر هر بلندی بنایی میسازید، در کاری بیهوده؟ (۱۲۸)
‘Do you build a landmark on every high place, in a vain endeavour, (128)
و آیا برای خود بناهای محکم میسازید، به این امید که جاودانه بمانید؟ (۱۲۹)
and make for yourselves strong structures, hoping to be immortal? (129)
هنگامی که اعمال قدرت میکنید، مانند ستمگرانی ظالم چنین میکنید. (۱۳۰)
When you exercise your power, you do so like cruel tyrants. (130)
پس، از خدا بترسید و سخنم را بشنوید. (131)
So, fear God and pay heed to me. (131)
از آن کس بترسید که شما را با آنچه میدانید یاری داده است۔ (۱۳۲)
Fear Him who has provided you with all that you know. (132)
او نے تمہیں مویشیوں اور بیٹوں سے نوازا ہے،
He has provided you with cattle and children, (133)
و باغها و چشمهها۔ (134)
and gardens and springs. (134)
«إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ» (۱۳۵)
Indeed, I fear lest suffering befall you on an awesome day.’ (135)
گفتند: «برای ما فرقی ندارد، چه ما را اندرز دهی یا از اندرزدهندگان نباشی. (136)
They answered: ‘It is all one to us whether you admonish us or you never give admonition. (136)
این جز عملِ گذشتگان نیست۔ (۱۳۷)
This is none but the practice of the ancients. (137)
«هرگز ما عذاب نخواهیم شد۔» (۱۳۸)
Never are we going to be punished.’ (138)
پس انہوں نے اس کی تکذیب کی، تو ہم نے انہیں ہلاک کر دیا۔ بے شک اس میں ایک واضح نشانی ہے، لیکن ان میں سے اکثر ایمان لانے والے نہیں ہیں۔ (۱۳۹)
Thus they denied him. So We destroyed them. Indeed, there is in this a sure sign; yet most of them will not believe. (139)
و بیشک، این پروردگار توست که شکستناپذیر و مهربان است. (۱۴۰)
And indeed it is your Lord who is the Mighty One, the Merciful. (140)
قدرت و احساس جاودانگی
Power And A Sense Of Immortality
قوم پیامبر هود در الأحقاف زندگی میکردند، منطقهای با تپههای شنی گسترده، نه چندان دور از حضرموت و در جهت یمن. آنان پس از نوح زندگی میکردند و از جمله امتهایی بودند که پس از طوفانی که قوم نوح را مجازات کرد، از راه راست منحرف شدند.
The Prophet Hūd’s people lived in al-Aĥqāf, an area of extensive sand dunes not far from Ĥadramowt and in the direction of Yemen. They lived sometime after Noah, and were one of the communities that deviated from the right way sometime after the flood that punished Noah’s people.
داستان هود در سوره اعراف (سوره ۷) و سوره هود (سوره ۱۱) با جزئیات بیشتری بیان شده است. همچنین در سوره مؤمنون (سوره ۲۳) به آن اشاره شده، بیآنکه نام هود یا قومش ذکر شود. داستانی که در اینجا آمده، میان سخنان هود به قومش، که آنان را به یکتاپرستی خداوند تشویق میکرد، و سرانجامی که با فرود آمدن عذاب خداوند بر ایشان رقم خورد، خلاصه شده است.
Hūd’s story was told in more detail in Sūrah 7, The Heights, and Sūrah 11, Hūd. It is also mentioned in .Sūrah 23, The Believers, without mentioning the names of Had or his community. The story here is summed up between Hūd’s address to his community that encouraged them to believe in God’s oneness and the end they faced as God’s punishment befell them.
داستان هود و قومش همان آغازی را دارد که داستان نوح دارد:
The story of Had and his people has the same beginning as Noah’s story:
قوم عاد نیز پیامبران خدا را تکذیب کردند. برادرشان هود به ایشان گفت: آیا از خدا نمیترسید؟ من فرستادهای امین برای شما هستم. پس از خدا پروا کنید و از من پیروی نمایید. من برای این کار هیچ پاداشی از شما نمیخواهم؛ پاداش من تنها از سوی پروردگار جهانیان است.
The `Ād, too, denied God’s messengers. Their brother Hid said to them: Will you have no fear of God? I am a Messenger [sent by Him] to you, worthy of all trust. So, fear God and pay heed to me. No reward whatever do I ask of you for it: my reward is only from the Lord of all the worlds. (Verses 123-127)
این همان پیامی است که هر فرستادهای از جانب خدا آورده است: دعوت به ایمان به خدای یگانه، ترس از او و اطاعت از فرستادهاش. این دعوت با اعلام بینیازی از متاع دنیا و جاه و مقامی که مردم ممکن است پیشنهاد دهند همراه است. این امر، دیدگاه درست را روشن میکند. فرستاده هیچ چیزی از ایشان نمیخواهد، بلکه پاداش خود را از خدا میطلبد.
It is the same message given by every messenger of God: it is a call to believe in God alone and to fear Him and obey His messenger. This is coupled with a declaration disclaiming any interest in worldly luxuries or position the people may have to offer. This puts things in the right perspective. The messenger seeks nothing from them, but instead he looks to God for his reward.