این سوره پس از سوره ۶۱، الصف، نازل شده است، و با آنکه هر دو به یک موضوع می‌پردازند، سوره حاضر رویکردی متفاوت دارد، با سبکی دیگر و تأثیراتی دیگر. هدف آن این است که به جامعه مسلمان در مدینه تفهیم کند که برای برعهده گرفتن مسئولیت دین الهی برگزیده شده است. می‌خواهد جامعه مسلمان بفهمد که قرار گرفتن در چنین جایگاه امانتداری، نعمتی بزرگ است که خداوند به آن ارزانی داشته است. همچنین می‌خواهد بفهمد که خداوند آخرین پیامبرش را از میان عرب برگزیده، این خود نعمتی بزرگ دیگر است که شایسته سپاس درخور نسبت به خداوند است. در این زمینه، سوره وظایفی را بیان می‌کند که باید توسط کسانی که به رسول خدا ﷺ پاسخ گفته و این امانت را پذیرفته‌اند، ادا شود. هم جامعه و هم این امانت باید بی‌کم‌وکاست در نسل‌های پی‌درپی ادامه یابد، زیرا خداوند مقدر کرده است که بذری که پیامبر ﷺ کاشته، همچنان رشد کند. جامعه مسلمان امانتی را برگرفته که بنی‌اسرائیل آن را رها و ضایع کرده بودند. آنان رابطه خود را با آسمان قطع کردند، تا آنکه تورات را همچون الاغی که کتاب‌ها را حمل می‌کند، بر دوش کشیدند.

This surah was revealed after Surah 61, The Ranks, and whilst both deal with the same theme, the current chapter nonetheless takes a dif ferent approach, using a different style and different effects. It aims to drive home to the Muslim community in Madlnah that it has been chosen to undertake responsibility for the divine faith. It wants the Muslim community to understand that to be in such a position of trust is a great favour God has bestowed on it. It also wants them to understand that by God choosing His last Messenger from among the Arabs is yet another great favour, one that merits a proper expression of gratitude to God. In this context, the surah provides certain duties that must be fulfilled by the people who responded to Gods Messenger and who accepted the trust. Both the community and the trust are to continue across generations, without fail, because God has determined that the seed planted by the Prophet will continue to grow. The Muslim community has taken over the trust abandoned and neglected by the Children of Israel. They severed their relation with heaven so as to carry the Torah in the same way as an ass would carry books.

این سوره این حقیقت بنیادین را به مسلمانان به طور عام گوشزد می‌کند، به ویژه نخستین جامعه مسلمان در مدینه را که مسئولیت اجرای الگوی عملی نظام اسلامی بر عهده‌اش بود. و همچنان که این سوره آشکارا نشان می‌دهد، این حکم بر همه نسل‌های آینده مسلمانان نیز جاری است.

The surah drives this fundamental truth home to Muslims in general, starting in particular with the first Muslim community in Madinah, which was responsible for implementing a practical model of the Islamic system. It also applies to all future Muslim generations, as the surah clearly indicates.

در همان حال، این سوره به برخی شرایطی می‌پردازد که مربوط به آن نخستین جامعهٔ مسلمان است، در خلال فرایند طولانی و پیچیدهٔ دگرگونی آن جامعه بر اساس الزامات اسلامی. این فرایند مستلزم از میان بردن موانع بسیاری بود، از جمله حرص به دست آوردن سودهای مادی سریع و دیگر وسوسه‌های مربوط به مال. این‌ها باید جای خود را به آگاهی درست از امانت بزرگی می‌داد که بر عهدهٔ جامعهٔ مسلمان گذاشته شده بود. سوره همچنین به رخدادی خاص اشاره دارد: زمانی که پیامبر ﷺ خطبهٔ نماز جمعه را ایراد می‌کرد، کاروانی تجاری در همان زمان وارد شد و همین که مردم از این خبر آگاه شدند، برای شرکت در موسیقی و سرگرمی‌هایی که به‌طور سنتی همراه ورود کاروان‌ها بود، مسجد را ترک کردند. بنابر برخی روایات، تنها دوازده نفر از یاران پیامبر ﷺ، از جمله ابوبکر و عمر، در شنیدن خطبهٔ او باقی ماندند. اگرچه این روایات ممکن است از نظر شمار یاد شده دقیق نباشد، با این همه، خروج برخی مردم از مسجد امری قطعی بود. از این رو، شایستهٔ آن بود که در قرآن به آن اشاره شود.

At the same time, the surah addresses certain situations relevant to that first Muslim community, during its long and elaborate transformation process in accordance with Islamic requirements. This process involved the elimination of a host of hindrances, such as a keenness to make quick material gains and other temptations relating to money. These were to be replaced by proper awareness of the great trust assigned to the Muslim community. The surah also refers to a particular incident when the Prophet was once delivering his Friday sermon. A trade cara van had arrived at the same time, and the moment people learned of this, they left the mosque to take part in the music and entertainment that traditionally accompanied a caravans arrival. According to some reports, only 12 of the Prophets Companions, including Abu Bakr and ‘Umar, remained listening to his sermon. Whilst these reports may not be very accurate as regards the numbers they mention, nonetheless the departure of some people from the mosque was certain. Hence, it merited this mention in the Qur’an.

این واقعه بیانگر تلاش بزرگی است که در پرورش آداب و رفتار نیکوی آن نخستین جامعهٔ مسلمان به کار رفت، تا آنجا که آن جامعه به مرتبهٔ والایی دست یافت و نمونه‌ای یگانه در تاریخ اسلام و در تاریخ بشریت به‌طور کلی شد. بدین‌ترتیب، این سوره به ما می‌آموزد که هرگاه بخواهیم منش اسلامی را در هر جامعه‌ای بنا کنیم، همواره باید شکیبا باشیم.

This incident demonstrates the great effort exerted in the cultivation of that first Muslim community’s fine manners and behaviour, this until it achieved a lofty standard, making it a unique example in the history of Islam and mankind generally. In this way, the surah teaches us to always remain patient when we try to build the Islamic character in any community.

این سوره همچنین یهودیان را به مباهله دعوت می‌کند؛ مباهله‌ای که در آن برای کسانی که باطل را ترویج می‌کنند آرزوی مرگ می‌شود. این دعوت در پاسخ به ادعای آنان است که خود را تنها دوستان خدا و قوم برگزیدهٔ او می‌دانستند و می‌گفتند که فرستادهٔ خدا باید از میان ایشان باشد. این سوره تأیید می‌کند که آنان حاضر به پذیرش چنین دعوتی نبودند، زیرا احساس می‌کردند که ادعاهای مسلمانان بی‌پایه است. سوره تذکر می‌دهد که مرگ، که این‌گونه افراد می‌کوشند از آن بگریزند، سرانجام به سراغ ایشان خواهد آمد.

The surah also includes an invitation to the Jews to a mutual prayer wishing death for those who advocate falsehood. This comes in reply to their claims that they were God’s only friends and His chosen people and that God’s Messenger must be one of them. The surah confirms their unwillingness to accept such an invitation because they felt that the Muslims’ claims were unfounded. The surah comments that death, from which such people try to escape, will inevitably catch up with them.

آنان به سوی خداوندی بازگردانده خواهند شد که دانای همه چیز است، و او حقیقت کارهایشان را به ایشان خواهد گفت. با این حال، این سخن تنها شامل یهودیان نمی‌شود، بلکه این سوره زمینه درک آن را برای مؤمنان نیز فراهم می‌کند. ایشان نیز باید این حقیقت را دریابند تا بتوانند وظایفی را که به عنوان مبلغان پیام خداوند بر عهده دارند، به انجام برسانند.

They will be returned to God who knows all, and He will tell them the truth of their doings. This statement does not, however, only apply to the Jews. Rather, the surah facilitates its appreciation by believers as well. They too must realize this fact in order to be able to discharge the duties assigned to them as advocates of God’s message.