این سوره با ضربه‌های سریع و تند ارائه می‌شود. متن به سرعت از یک صحنه به صحنه‌ای دیگر می‌رود. هنگامی که به آیهٔ آخر می‌رسیم، همه چیز — عبارات لفظی، دلالت‌های معنایی، موضوع و آهنگ — به شیوه‌ای آرام می‌گیرد، همانند اسب تیزرویی که به خط پایان می‌رسد.

This sūrah is presented in rapid and violent strokes. The text moves swiftly from one scene to another. As we come to the last verse, everything — the verbal expressions, connotations, subject matter and rhythm — settle down in a manner similar to that of a courser reaching the finishing line.

سورہ (عادیات) کا آغاز جنگی گھوڑوں کے ایک منظر سے ہوتا ہے جو دوڑتے ہیں، ہانپتے ہیں، اپنی ٹاپوں سے آگ کی چنگاریاں جھاڑتے ہیں، صبح کے وقت حملہ کرتے ہیں اور گرد و غبار کا ایک راستہ چھوڑ جاتے ہیں، اور اچانک دشمن کے لشکر کے عین وسط میں جا گھستے ہیں، انہیں غافل جا لیتے ہیں اور ان کے دلوں میں دہشت اور خوف بھر دیتے ہیں۔

The sūrah starts with a scene of war steeds running, snorting, striking sparks of fire with their hoofs, launching a raid at dawn and blazing a trail of dust, cleaving suddenly into the centre of the enemies’ camp, taking them by surprise and striking terror and fear in their hearts.

سپس تصویری از جان آدمی می‌آید: صحنه‌ای از ناسپاسی، فرومایگی، حرص و بخل شدید. بی‌درنگ پس از آن، توصیفی از گورهایی که شکافته می‌شود و محتوایشان پراکنده می‌گردد، و رازهای دلها که بیرون ریخته می‌شود. سرانجام، رد خاک، ناسپاسی و بخل، محتوای گورها و رازهای بیرون‌کشیده‌شده همگی به یک پایان می‌رسند. آنها به سوی خدا می‌آیند و در او قرار می‌گیرند: «در آن روز، پروردگارشان [نشان خواهد داد که] به آنان کاملاً آگاه است» (آیه ۱۱)

Then follows a picture of the human soul: a scene of ingratitude, ignobleness, greed and extreme miserliness. Immediately after that there is a description of graves laid open and their contents scattered, and the secrets of hearts poured out. Finally the trail of dust, ingratitude and miserliness, the contents of graves and dragged out secrets all come to the same terminus. They come to God and settle down: “On that day their Lord [will show that He] is fully aware of them?” (Verse 11)

آهنگِ این سوره استوار و غرّنده است و از این رو با فضای غبارآلود و پرهیاهوی برانگیخته‌شده از گورهای زیر و رو شده و رازهایی که با خشونت از سینه‌ها بیرون کشیده می‌شوند، به‌خوبی همخوانی دارد. این ویژگی‌های آهنگ، با تصویر ناسپاسی، ناشکری و بخل شدید نیز متناسب است. چارچوب این تصویر را یورشِ غبارآلود و پرآشوب اسب‌هایی فراهم می‌آورد که می‌تازند و غرّش می‌کنند. بدین ترتیب، قاب و تصویر با یکدیگر کاملاً هماهنگ‌اند.

The rhythm of the sūrah is robust and thunderous, and thus fits well with the dusty and clamorous atmosphere generated by the upturned graves and the secrets violently pulled out of people’s breasts. These characteristics of the rhythm are also appropriate to the picture of ingratitude, thanklessness and extreme miserliness. The framework for this picture is provided by a dusty and tumultuous stampede of horses racing and thundering. Thus the frame and the picture are in perfect harmony with each other.

سوگند به اسب‌های تازانِ نفس‌زن، که از سم‌هایشان جرقه‌های آتش بیرون می‌جهد، و بامدادان به یورش می‌روند، و با خود غباری برمی‌انگیزند، و در میانهٔ لشکری شیرجه می‌زنند: یقیناً انسان نسبت به پروردگارش ناسپاس است، و خود بر این گواه است؛ و او در دوستی مال، سخت شیفته و پرشور است. (سورهٔ العادیات، آیات ۱-۸)

By the snorting coursers, striking sparks of fire, rushing to assault at dawn, raising a trail of dust, storming into any army: man is surely ungrateful to his Lord, and to this he himself bears witness; and truly, he is passionate in his love of wealth. (Verses 1-8)

خداوند به اسب‌های جنگی سوگند می‌خورد و حرکات آن‌ها را یکی پس از دیگری توصیف می‌کند:

God swears by the war horses and describes their movements one after the other:

دوندگی، خرناس کشیدن و شیهه زدن. سمهایشان را به سنگها میکوبند و جرقههای آتش پدید میآورند. حملهشان را سحرگاه آغاز میکنند تا دشمن را غافلگیر سازند و در نبرد ناگهانی، گردوغباری از خود بر جای میگذارند. با شتاب صفوف دشمن را میشکافند و میان آنان آشفتگی و سردرگمی پدید میآورند. این مراحل پیاپی، برای نخستینکسانی که قرآن خطاب به آنان نازل شد، آشنا بود. اینکه خداوند به اسبان سوگند یاد میکند، نشاندهندهٔ این تأکید است که حرکتی که توصیف شده، حرکتی دوستداشتنی است و مردم باید با فعالانه به آن پاسخ دهند. و آنان این کار را تنها پس از آن میکنند که دریابند این حرکت در نزد خداوند چقدر ارزشمند است، که خود را در توجه خداوند به آن نشان میدهد. افزون بر همهٔ اینها، هماهنگی میان این صحنه و صحنههایی وجود دارد که موضوع سوگند الهی هستند، یعنی حالت نفس انسانی هنگامی که از ایمان و انگیزهٔ آن تهی است. قرآن توجه ما را به این حالت جلب میکند تا تمام اراده خود را برای مبارزه با آن گرد آوریم. زیرا خداوند کاملاً آگاه است که این حالت چقدر در انسان ریشه دوانده و چه فشار بزرگی بر او وارد میکند.

running, snorting and neighing. They strike their hoofs against rocks, producing sparks of fire. They wage their attack early at dawn in order to take the enemy by surprise, producing a trail of dust during the unexpected battle. They swiftly pierce the enemy ranks creating disorder and confusion amongst them. These successive stages were well known to those who were first addressed by the Qur’ān. The fact that God swears by the horses provides an emphatic suggestion that the movement portrayed is a lovable one and that people should respond to it actively. This they do only after realizing how precious it is in God’s measure, which is reflected in His paying attention to it. Added to all this is the harmony between this scene and the scenes which are the subject of the divine oath, namely the state of the human soul when it is devoid of faith and its impetus. The Qur’ān draws our attention to this state in order that we may gather all our will-power to combat it. For God is perfectly aware of how deeply it is ingrained in man and what great pressure it exercises on him.