از آغاز تا پایان این سوره، هجومی شگرف بر کسانی است که هشدارها را انکار می‌کنند، و در عین حال به مؤمنان اطمینانی استوار می‌بخشد. این سوره به مجموعه‌ای از صحنه‌ها تقسیم می‌شود که هر یک نوع متفاوتی از عذابی را نشان می‌دهد که بر جامعه‌ای از منکران، که پیام‌های خدا را تکذیب کردند، فرود آمده است. هر صحنه با تکانی شدید در قلب انسان به اوج می‌رسد، آنجا که می‌پرسد: «عذاب من چقدر سخت بود و هشدارهای من چقدر راست بود!» سپس رها می‌کند و می‌فرماید: «ما قرآن را برای یادآوری آسان کرده‌ایم؛ آیا کسی پند می‌گیرد؟» موضوعاتی که در این سوره مطرح می‌شود در بسیاری از سوره‌های مکی نیز بحث شده است. سوره با صحنه‌ای از روز قیامت آغاز می‌شود و با صحنه‌ای مشابه پایان می‌یابد. در میانه، سوره به اختصار به سرنوشت قوم نوح، عاد، ثمود، قوم لوط و فرعون و پیروانش می‌پردازد. همه این‌ها در سوره‌های دیگر به شیوه‌های گوناگون بیان شده است. با این حال، همه این مسائل در اینجا به شیوه‌ای ویژه ارائه می‌شود که آن‌ها را کاملاً تازه جلوه می‌دهد. در اینجا هر داستان چونان رویدادی خشن، طوفانی، ترس‌آفرین، فروپاشی‌آور و ویرانگر دیده می‌شود.