خداوند آفریننده همه چیز است، و او بر همه چیز نگهبان است. کلیدهای آسمانها و زمین از آنِ اوست. کسانی که آیات خداوند را انکار کنند، قطعاً زیانکار خواهند بود. (آیات ۶۲-۶۳)
God is the Creator of everything, and of all things He is the Guardian. His are the keys of the heavens and the earth. Those who deny God’s revelations will surely be the losers. (Verses 62-63)
این حقیقتی است که همهٔ هستی بر آن گواهی می‌دهد. هیچ‌کس هرگز نمی‌تواند ادعای آفریدن چیزی را داشته باشد. هیچ موجود خردمندی نمی‌تواند ادعا کند که این جهان بی‌آفریننده پدید آمده است، در حالی که هر آنچه در آن است بر برنامه‌ریزی دقیق و هدفی روشن در آفرینش گواهی می‌دهد. هیچ چیزی در آن، از کوچکترین تا بزرگ‌ترین، به تصادف واگذار نشده است: «و او بر همه‌چیز نگهبان است.» (آیهٔ ۶۲) آسمانها و زمین در اختیار او قرار دارند. او کارهای آن‌ها را آن‌گونه که می‌خواهد تدبیر می‌کند. آن‌ها بر طبق نظامی که او برایشان مقرر کرده عمل میکنند. هیچ اراده‌ای جز اراده او در هیچ چیز دخالت نمی‌کند. این امر را فطرت انسانی تصدیق می‌کند، واقعیت‌های عملی تأیید میکنند و خرد و وجدان آن را تأیید می‌نمایند.
This is the truth that everything in the universe confirms. No one can ever claim to create anything. No rational being can claim that this universe came into existence without a creator, when everything in it testifies to elaborate planning and a clear purpose behind creation. Nothing in it, from the very small to the very large, is left to chance: “Of all things He is the Guardian.” (Verse 62) Into His control the heavens and the earth are placed. He conducts their affairs the way He chooses. They operate in accordance with the system He put in place for them. No will other than His interferes with anything. This is acknowledged by human nature, confirmed by practical fact and endorsed by reason and conscience.
«کسانی که آیات خدا را انکار میکنند، یقیناً زیانکاران خواهند بود.» (آیه ۶۳) آنان فهم و درکی را از دست داده‌اند که زندگی‌شان بر روی زمین را با زندگی جهان هماهنگ و سازگار می‌سازد. آرامش هدایت الهی، زیبایی ایمان، آسودگی باور و شیرینی یقین را از دست داده‌اند. در روز قیامت، جان خود و خانواده‌شان را از دست خواهند داد. از این رو، واژهٔ «زیانکاران» با همهٔ جلوه‌ها و معانی‌اش بر آنان صادق است.
“Those who deny God’s revelations will surely be the losers.” (Verse 63) They have lost the understanding that makes their lives on earth consistent and harmonious with the life of the universe. They have lost the comfort of divine guidance, the beauty of faith, the reassurance of belief and the sweetness of certainty. On the Day of Judgement they will lose their own souls and their families. Hence, the term ‘losers’ applies to them in all its shades and connotations.
در پرتو این حقیقت که آسمانها، زمین و هر موجودی در جهان هستی بر آن گواهی می‌دهند، به پیامبر ﷺ آموخته میشود که چگونه به پیشنهاد مشرکان پاسخ دهد؛ پیشنهادی که هر دو طرف با هم در پرستش بتهایشان و خداوند متعال به طور همزمان شریک شوند. گویی کل این مسئله معامله‌ای است که باید با سازش به نتیجه برسد: «بگو: ای نادانان! آیا به من فرمان می‌دهید که جز خدا را بپرستم؟» (آیه ۶۴) این واکنشی طبیعی به چنین پیشنهاد احمقانه‌ای است که چیزی جز نادانی را آشکار نمی‌کند.
In the light of this truth, testified to by the heavens, the earth and every creature in the universe, the Prophet is instructed in how to reply to the idolaters’ offer of both parties joining together in the worship of their idols and God Almighty at the same time. It is as if the whole question is a bargain to be struck by compromise: “Say: You ignorant people! Would you bid me worship anyone other than God?” (Verse 64) This is the natural reaction to such a stupid offer that betrays nothing but ignorance.
این سخن با هشداری روشن علیه شریک قرار دادن برای خدا همراه است، که از پیامبران و فرستادگان خدا آغاز میشود؛ کسانی که حتی کوچکترین اندیشه‌ای از چنین شرک‌ورزی در دل ندارند. با این همه، این هشدار برای آن است که همه دیگران را به این حقیقت آگاه سازد که در پرسش اینکه چه کسی باید پرستش شود، خدا تنها و بی‌شریک است، و در پرسش ادای عبادت، تمام بشریت، از جمله پیامبران و فرستادگان خدا، در همان جایگاه بندگان خدا قرار دارند: «به تو و به کسانی که پیش از تو بوده‌اند وحی شده است که اگر شریک برای خدا قرار دهی، قطعاً همهٔ کردارت تباه خواهد شد و یقیناً از زیانکاران خواهی بود.» (آیهٔ ۶۵)
This is followed with a clear warning against associating partners with God, beginning with the prophets and God’s messengers who would never entertain even the slightest thought of such association. This, however, serves to alert all others to the truth that in the question of who is to be worshipped, God stands alone without partners, while in the question of offering worship, all mankind, including the prophets and God’s messengers, are in the same position as God’s servants: “It has been revealed to you, and to those before you, that if you ever associate partners with God, all your works shall certainly come to nothing, and you shall certainly be among the lost.” (Verse 65)
این هشدار درباره شریک قرار دادن برای خدا با دستور به پرستش تنها خدا پایان می‌یابد. ما باید برای هدایتی که ما را به راه یقین رهنمون کرده، سپاسگزار او باشیم. همچنین باید به خاطر همه نعمت‌های بی‌شمارش که بر ما ارزانی می‌دارد و هر لحظه از زندگی‌مان از آن‌ها بهره‌مندیم، او را سپاس گوییم: «بلکه تنها خدا را بپرست و از سپاسگزاران باش.» (آیه ۶۶)
This warning against associating partners with God concludes with an order to worship God alone. We are to show gratitude to Him for providing us with guidance to the path to certainty. We should also thank Him for all His countless favours which He bestows on us and which we all enjoy at every moment of our lives: “You shall worship God alone, and be one of those who give thanks.” (Verse 66)
«وَمَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ» (آیهٔ ۶۷). در حقیقت، آنان هنگامی که برخی از مخلوقات او را با او شریک می‌سازند، درکی روشن و درست از او ندارند. همچنین او را آن‌گونه که شایسته است، عبادت نمی‌کنند. آنان یگانگی، بزرگی، شکوه و قدرت او را درک نمی‌کنند. از این رو، این سوره، جنبه‌ای از قدرت بزرگ خداوند را به شیوهٔ معمول قرآن آشکار می‌سازد؛ شیوه‌ای که تصویرهایی ترسیم می‌کند و حقیقتی بنیادین را پیش چشم ما قرار می‌دهد: «وَالْأَرْضُ جَمِيعًا قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَالسَّمَاوَاتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ ۚ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَىٰ عَمَّا يُشْرِكُونَ» (آیهٔ ۶۷).
“No true understanding of God have they.” (Verse 67) Indeed, they have no clear or true understanding of Him when they associate with Him some of His creatures. Nor do they worship Him as He should be worshipped. They do not appreciate His oneness, greatness, majesty and power. Therefore, the sūrah reveals to us an aspect of God’s great power in the normal Qur’ānic way of drawing images that place before our eyes a fundamental truth: “On the Day of Resurrection, the whole earth will be a mere handful to Him, and the heavens will be rolled up in His right hand. Limitless is He in His glory, and sublimely exalted above anything which they associate as partner with Him.” (Verse 67)
تمام آنچه در قرآن یا حدیث از چنین تصاویر و صحنه‌هایی می‌خوانیم، برای بیان حقایق بنیادینی آمده است که در غیر این صورت فهم آن‌ها برای ما ممکن نمی‌بود. به عبارت دیگر ما به تصاویری نیاز داریم که بتوانیم آن‌ها را در ذهن مجسم کنیم. در اینجا نمونه‌ای از این روش را داریم که جنبه‌ای از قدرت مطلق خداوند را برای ما به تصویر می‌کشد؛ قدرتی که نمی‌توان آن را به یک صورت محدود کرد، در یک مکان جای داد یا در مرزهای معینی محصور ساخت. §
All that we read in the Qur’ān or in Ĥadīth of such images and scenes are given in order to present fundamental truths that we would otherwise not comprehend. In other words we need images we can visualize. Here we have an example of this method, portraying for us an aspect of God’s absolute power that cannot be limited to one form, placed within one area or confined within certain boundaries. §