در بخش پیشین، که شامل ۲۱ آیهٔ نخست سوره است، قواعد عمل و پاداش، هدایت و گمراهی، کسب و حساب‌رسی با قانون بزرگ جهانی‌ای پیوند داده شده است که بر پی‌درپی آمدن شب و روز حاکم است. در بخش کنونی، قواعد رفتار، آداب، و وظایف فردی و اجتماعی با باور به یگانگی خداوند پیوند خورده است. در حقیقت، این باور همان پیوند بنیادینی است که همهٔ پیوندهای دیگر، در خانواده، جامعه و کل بشریت، بر آن استوار می‌شوند.

In the preceding passage, which comprises the first 21 verses of the sūrah, the rules of action and reward, guidance and error, earnings and reckoning are linked to the great universal law that governs the succession of night and day. In the current passage, the rules for behaviour, manners, individual and social duties are linked to belief in God’s oneness. Indeed this belief provides the essential tie to which all other ties are linked, within the family, community and humanity as a whole.

در بخش پیشین آموختیم که قرآن «به آنچه راستترین و استوارترین است، راه مینماید». همچنین گفته شده است که خداوند «هر چیزی را به روشنی بیان کرده است». در این بخش تازه، سوره خطوط کلی فرمانها و بازداشتها را ترسیم میکند که راه رسیدن به استوارترین معیارها را مشخص میسازند. این آیات برخی قواعد رفتار را با جزئیات بیان میکنند و از اعمال مجاز یا ممنوع سخن میگویند.

In the previous passage we learnt that the Qur’ān “shows the way to that which is most upright.” We have also been told that God has most clearly ‘spelled out everything.’ In this new passage, the sūrah gives us an outline of the commandments and prohibitions which demarcate the way to the most upright standards. They spell out in detail some rules of behaviour, telling us of permissible or prohibited practices.

این بخش با فرمانی آغاز می‌شود که شریک قرار دادن برای خدا را منع می‌کند. این فرمان روشن خداوند است که عبادت باید تنها برای او باشد. سپس طرحی از وظایف و تکالیف بیان می‌شود، از جمله نیکی کردن به پدر و مادر، بخشش همراه با اعتدال نه اسراف، نسبت به خویشاوندان، مستمندان و مسافرِ در راه‌مانده. همچنین کشتن فرزندان، زنا و قتل نفس به هر بهانه‌ای منع شده است. فرمان‌های دیگر روشن می‌کنند که مؤمنان باید به خوبی از یتیمان مراقبت کنند و مال آنان را نیکو نگه دارند، به عهد و پیمان خود وفا کنند، و معاملات خود را با عدالت انجام دهند، پیمانه و ترازو را درست بدارند و در پی برپایی و پاسداری از حق باشند. آنان فرمان دارند که در هیچ حال تکبر نورزند. این بخش با هشداری درباره شریک قرار دادن برای خدا پایان می‌یابد. بدین ترتیب همه فرمان‌ها و نهی‌ها میان آغاز و پایان این بخش قرار گرفته‌اند و به‌روشنی به اعتقاد بنیادین به یگانگی خدا پیوند دارند؛ اعتقادی که بنیاد استوار زندگی انسان، و در حقیقت بنیاد هر زندگی است.

This new passage begins with a commandment that prohibits the association of partners with God. It declares God’s clear order that worship must be addressed to Him alone. This is followed by an outline of duties and obligations, such as maintaining kindness to one’s parents, being generous without extravagance to relatives, the needy and travellers in need. It also prohibits killing one’s offspring, adultery and murder under any circumstances. Further commandments make it clear that believers must take good care of orphans, ensuring that whatever property they have is well looked after, and that they must fulfil their pledges and promises. They should also conduct their transactions in fairness, giving due weight and measure, and they must endeavour to establish and maintain the truth. They are commanded not to behave arrogantly in any situation. The passage concludes with a warning against associating partners with God. Thus all the commandments and prohibitions are given between the opening and ending of the passage, clearly attached to the basic belief in God’s oneness which provides the firm foundation of human life as indeed all life.

«در کنار خدا معبودی دیگر قرار مده، مبادا نکوهیده و تنها بنشینی.» (آیه ۲۲) این فرمانی است که شرک ورزیدن به خدا را منع می‌کند و از پیامدهای آن برحذر می‌دارد. با آنکه این فرمان کلی است، با این حال خطاب به هر فرد است تا هر کس احساس کند که این فرمان شخصاً به او داده شده است. ایمان آوردن امری شخصی است که هر فرد مسئولیت آن را در قبال خویش بر عهده دارد. سرانجامی که در انتظار کسی است که از مسیر ایمان به یگانگی خدا منحرف شود چنان است که به سبب آن کار زشت خود را «نکوهیده» و «تنها» و بی‌یاور می‌یابد. هر کس که از یاری خدا محروم شود، تنها و بی‌یاور خواهد بود، هرچند یاورانش بسیار باشند. عبارت عربی فَتَقْعُدَ مَذْمُومًا مَخْذُولًا بسیار گویا است: به جای «مبادا»، «مبادا بنشینی» خوانده می‌شود. این توصیف به‌خوبی کسی را ترسیم می‌کند که چنان رسوایی را بسیار شرم‌آور می‌یابد که بر او سنگینی می‌کند و تنها، ناتوان، ناتوان از برخاستن و بی‌قدرت می‌نشیند. این توصیف همچنین نشان می‌دهد که این وضعیت پایدار است، زیرا «در رسوایی نشستن» حاکی از آن است که هیچ اقدامی برای تغییر وضعیت وجود ندارد.

“Do not set up any deity side by side with God, lest you find yourself disgraced, forsaken.” (Verse 22) This is a commandment forbidding the association of partners with God and a warning against the results it brings about. Although it is a general order, it is nonetheless addressed to each individual so that everyone feels it is personally issued to them. Believing is a personal matter for which every individual is responsible for themselves. The outcome that awaits anyone who deviates from the path of believing in God’s oneness is such that they find themselves ‘disgraced’ by the foul deed, ‘forsaken’, without support. Whoever is deprived of God’s support is forsaken, no matter how numerous his supporters are. The Arabic description, fataq`uda madhmūman makhdhūlā, is especially graphic: in place of lest you find yourself, read, ‘lest you sit’. This aptly describes the person who finds such disgrace too shameful that it weighs heavily on him and he sits down forsaken, weak, unable to stand and powerless. The description also suggests that this state is permanent because ‘sitting down in disgrace’ suggests there is no action to change the situation.

«پروردگارت حکم کرده است که جز او را نپرستید.» (آیهٔ ۲۳) این فرمان به پرستش تنها خداوند، در پی نهیِ شرک ورزیدن به خداوند آمده است. این فرمان به‌صورت حکمی قاطع است که همهٔ انسان‌ها باید بی‌هیچ کوتاهی آن را اجرا کنند. واژهٔ «قضا» که در متن عربی به‌کار رفته و به «حکم کرده» ترجمه شده، بیانگر داوری نهایی است و بر تأکیدی که پیش‌تر در فرمان وجود داشته، تأکید بیشتری می‌افزاید؛ فرمان با ساختار نفی و استثنا بیان شده است: «جز او را نپرستید». این شیوه، نهایت تأکید و تشدید است. وقتی این حکم بنیادین استوار شد، وظایف فردی و اجتماعی تبیین می‌شود. این وظایف بر باور راسخ به خدای یگانه تکیه دارند. از این‌رو، انگیزه‌ها و اهدافِ پشت کردارها و آیین‌ها همه در جهت همان هدف واحد قرار می‌گیرند.

“Your Lord has ordained that you shall worship none but Him.” (Verse 23) This order to offer all worship to God alone follows the one prohibiting the association of partners with God. It takes the form of a decisive ruling to be implemented without fail, by all mankind. The term, qadā, used in the Arabic text and translated as ‘ordained’, signifies a final verdict imparting additional emphasis to an already emphatic order that also uses the construction of a negation and exception: “You shall worship none but Him.” The mode is one of total emphasis and stress. When this basic ruling is well established, individual and community duties are outlined. These rely on a firm belief in the One God. Hence, motives and goals behind actions and practices work towards the same end.

این سوره ادامه می‌یابد و همه خویشاوندان و ضرورت نیکی کردن به ایشان را در بر می‌گیرد، و همچنین نیازمندان و مسافرانی را که ممکن است در مشکل قرار گیرند نیز شامل می‌شود. روابط خانوادگی را گسترش می‌دهد تا همه پیوندهای انسانی را به معنای گسترده آن در بر گیرد:

The sūrah proceeds to include all relatives and the need to be kindly to them, adding also the needy and travellers who may find themselves in difficulty. It expands on family relations so as to include all human bonds in their broadest sense:

و خویشاوند را حقش را بده، و همچنین به مستمند و درراه‌مانده. و اسراف و ولخرجی بیجا نکن، زیرا ولخرجان بیجا برادران شیطان‌اند، و شیطان همیشه نسبت به پروردگارش ناسپاس بوده است. و اگر ناچار شدی که از ایشان روی برگردانی، در جستجوی رحمتی که از پروردگارت امید داری، پس دست‌کم با ایشان به سخنی نرم سخن بگو. (آیات ۲۶ تا ۲۸)

Give to the near of kin their due, and also to the needy and the traveller in need. Do not squander your substance wastefully, for the wasteful squanderers are Satan’s brothers, and Satan has always been ungrateful to his Lord. But if you must turn aside from them in pursuit of an act of kindness you hope to receive from your Lord, then at least speak to them kindly. (Verses 26-28)

قرآن روشن می‌سازد که خویشاوندان نزدیک، نیازمندان و مسافرانِ درمانده حقی بر گردن ما دارند که تنها با کمک مالی ادا می‌شود. این کار لطفی نیست که یک نفر به دیگری می‌کند؛ بلکه وظیفه‌ای است که خداوند بر دوش ما نهاده و با عبادت تنها او پیوند دارد. هنگامی که ما این وظیفه را انجام می‌دهیم، تنها مسئولیت خود را ادا کرده‌ایم و میان خودمان و کسانی که به آن‌ها می‌بخشیم، پیوندی نزدیک پدید می‌آوریم. بخشنده بر گیرنده هیچ منّتی ندارد، زیرا تنها وظیفه‌ای را در برابر خداوند انجام می‌دهد.

The Qur’ān makes it clear that the near of kin, the needy and stranded travellers have a right against us which may only be discharged by financial assistance. This does not come as a favour which one person does to another; it is rather a duty imposed by God and associated with worshipping Him alone. When we fulfil this duty we are only discharging our responsibility, and cultivating a close relationship between ourselves and those to whom we give. The giver has no favour against the recipient, because he is only fulfilling a duty towards God.

قرآن کریم اسراف را به شدت نکوهش می‌کند، که عبارت است از خرج کردن مال به شیوه‌ای نادرست. مجاهد می‌گوید: اگر کسی تمام مال خود را در راه‌های مشروع خرج کند، اسرافگر نیست، اما اگر مقدار اندکی را به شکل نادرست خرج کند، اسرافگر است. بنابراین، نه مقدار آنچه خرج می‌شود، بلکه هدفی که برای آن خرج می‌شود، ملاک است. از این رو، مسرفان در واقع برادران شیطان‌اند، زیرا مال خود را برای مقاصد شر و برای تأمین نافرمانی خداوند خرج می‌کنند. این امر آنان را یاران شیطان می‌سازد. باید به یاد داشت که «شیطان همواره نسبت به پروردگارش ناسپاس بوده است» (آیه ۲۷). هم شیطان و هم مسرفان وظیفه خود را در قدردانی از نعمت‌های خداوند انجام نمی‌دهند، یعنی باید آن را تنها در راه‌هایی به کار برند که خشنودی خداوند را در پی داشته باشد، فرمان او را انجام دهند و از آنچه حرام کرده است، خودداری ورزند.

همچنان که قرآن این مطلب را روشن می‌سازد، در ادامه به این واقعیت اشاره می‌کند که برخی از مردم در روزگار پیش از اسلام، دختران خود را از ترس تنگدستی و فقر می‌کشتند. سپس دستوری روشن مبنی بر منع کشتن فرزندان به هر دلیلی چنین آورده است. از آنجا که خداوند است که روزی و امکانات مردم را تعیین می‌کند، پس هیچ ارتباطی میان فقر و تعداد یا جنسیت فرزندانی که افراد دارند وجود ندارد.

As the Qur’ān makes this statement clear, it follows it with reference to the fact that some people in pre-Islamic days used to kill their daughters for fear of want and poverty. It then adds a clear order prohibiting the killing of children for any such reason. Since God is the One who determines the means people have, there is no connection, then, between poverty and the number or sex of the children they have.

این امر کاملاً در دست خداست. هنگامی که مردم اندیشه‌های خود را از این پندار نادرست که میان فقر و داشتن فرزند ارتباط مستقیمی وجود دارد پاک کنند، و تصور درست را در این زمینه بپذیرند، دیگر دلیلی برای آن جنایت هولناک باقی نمی‌ماند که با سرشت انسانی و حق حیات در تضاد است: «فرزندان خود را از ترس تنگدستی مکشید. ما آنان و شما را روزی می‌دهیم. کشتن ایشان واقعاً گناهی بزرگ است.» (آیه ۳۱)

The matter is fully in God’s hands. When people purge their thoughts of the false notion of any direct relationship between poverty and having children, and when they adopt the correct concept in this regard, there is no reason for that ghastly crime which flies in the face of human nature and the right to life: “Do not kill your children for fear of want. It is We who shall provide for them and for you. To kill them is indeed a great sin.” (Verse 31)

هنگامی که مردم عقاید باطل را میپذیرند، این عقاید بر زندگی روزمرهٔ ایشان اثر میگذارد. این اثر به پذیرش تصورات نادرست یا انجام آیینهای عبادی محدود نمیشود.

When people adopt false beliefs, these beliefs affect their everyday lives. The effect is not confined to the adoption of wrong notions or the offering of worship rituals.

از سوی دیگر، پاکسازی ایمان از هر تصور نادرست، تأثیری مثبت بر احساسات، رفتار و زندگی اجتماعی به طور کلی دارد. این واقعیت که مردم در جاهلیت عربستان دختران خود را زنده به گور می‌کردند، نمونه‌ای روشن است از اینکه باورهای دینی تا چه اندازه می‌توانند بر زندگی انسان اثر بگذارند، تا جایی که چنین جنایت هولناکی را به عنوان یک هنجار اجتماعی پذیرفتنی برقرار سازند. این امر گواه بر آن است که زندگی تحت تأثیر نوع باورهایی است که مردم می‌پذیرند. در واقع، ایمان نمی‌تواند از زندگی انسان جدا و منزوی بماند.

On the other hand, purging faith from any false notion does have a positive effect on feelings, behaviour and social life generally. The fact that people in pre-Islamic Arabia used to bury their daughters alive provides a clear case of how far religious beliefs can affect human life so as to establish such horrendous crime as an acceptable social norm. It testifies to the fact that life is affected by the sort of beliefs people adopt. Indeed faith cannot remain isolated from human life.

پس از نهی از کشتن فرزندان، نهی از زنا می‌آید: ۳

The prohibition of killing children is followed by a prohibition against adultery: 3

«از زنا نزدیک نشوید؛ همانا آن کاری زشت و راهی بد است.» (آیه ۳۲) میان کشتن فرزندان و زنا پیوندی روشن وجود دارد. می‌بینیم که نهی از زنا در اینجا میان نهی از کشتن فرزندان و نهی از کشتن خود قرار گرفته است. این امر، پیوندی را که ما در اینجا به آن اشاره می‌کنیم، در نظر می‌گیرد.

“Do not come near adultery. It is indeed an abomination and an evil way.” (Verse 32) There is a definite link between the killing of children and adultery. We find that the prohibition of adultery here intervenes between the prohibition of killing one’s children and that of killing oneself. This takes into account the link to which we are here referring.

زنا به شکلهای گوناگون، معادل قتل است. این یک قتل است، زیرا نطفه را در جای نادرست قرار داده و آن را هدر میدهد. اغلب پس از آن، تمایل به از بین بردن پیامدهای طبیعی آن، از راه سقط جنین یا کشتن نوزاد، در پی میآید. اگر کودک زنده بماند و اجازه زیستن داده شود، به زندگیای سرشار از بدبختی و محرومیت رها میشود، که خود نوعی دیگر از قتل است. افزون بر این، قتلی علیه جامعه است، زیرا بدین ترتیب پیوندهای خانوادگی از میان میرود و روابط خونی درهم میریزد. مردم دیگر کمتر به این اطمینان خواهند داشت که کودکانی که بزرگ میکنند، فرزندان خودشان هستند. بدین سان، روابط اجتماعی سست میشود و روح جامعه کم و بیش از میان میرود.

Adultery represents killing in various ways. It is a killing because it wastes life matter as it puts it in the wrong place. It is often followed by a desire to get rid of its natural consequences through abortion or infanticide. If the child is spared and allowed to live, it is abandoned to a life of misery and deprivation, which is a killing in a different form. Moreover, it is a killing of the community because family relations are thus lost, and blood ties are confused. People will have little trust that the children they bring up are their own. Thus community relations become weakened and the spirit of the community more or less dies.

زنا را ممکن است به گونهای دیگر نیز بتوان قتلِ جامعه دانست. آسانیای که زنا برای برآوردن خواستهای جنسی فراهم میکند، ازدواج را به نهادی زائد و خانواده را به مسئولیتی غیرضروری بدل میسازد. نباید فراموش کنیم که خانواده همان خانهٔ شایستهای است که نوجوانان در آن پرورش مییابند و سرشت سالمِ انسانی در آن استوار میگردد. خانه همان جایی است که تربیت درست برای پسران و دختران یکسان تضمین میشود.

Adultery may also be described as a killing of the community for a different reason. The ease which it provides for the fulfilment of sexual desires makes marriage a redundant institution, and the family an unnecessary responsibility. We must not forget that the family provides the proper home where the young should be reared, and where sound human nature is consolidated. It is the home where sound upbringing can be ensured for boys and girls alike.

سوره پس از این، ممنوعیت کشتن هیچ کس را بیان می‌کند، مگر به دلیلی موجه: «هیچ کس را مکشید، زیرا خداوند کشتن را حرام کرده است، مگر در [راستای] عدالت.

The sūrah follows this with a prohibition of killing anyone, except for a valid reason: “Do not kill anyone, for God has forbidden killing, except in [the pursuit of] justice.

هرکس به ناحق کشته شود، به وارث او اختیار [برای طلب قصاص] داده‌ایم. او نباید در کشتن [قصاصی] از حد عدالت تجاوز کند. او یاری داده می‌شود.» (آیه ۳۳)

If anyone is slain wrongfully, We have given his heir authority [to seek just retribution]. He [i.e. the heir] must not exceed the bounds of equity in [retributive] killing. He is given help.” (Verse 33)

اسلام دینی است که حیات را حفظ کرده و صلح را تضمین می‌کند. از این رو، کشتن هر انسانی را جنایتی بزرگ‌ترین می‌داند که در رتبه پس از شرک به خدا قرار دارد. این خداست که حیات می‌بخشد. بنابراین هیچ‌کس نمی‌تواند جان کسی را جز با اجازهٔ خدا و در حدودی که او مجاز دانسته است بگیرد. هر جان انسانی حرمتی دارد که نمی‌توان آن را نقض کرد. حدودی که خدا برای اجرای مجازات اعدام مقرر فرموده بسیار روشن است. این حدود تحت تأثیر تعصب یا دیدگاه شخصی قرار نمی‌گیرند. حدیثی بسیار معتبر که بخاری و مسلم روایت کرده‌اند، از پیامبر ﷺ نقل می‌کند که فرمود: «هیچ مسلمانی که شهادت می‌دهد معبودی جز خدا نیست و محمد فرستادهٔ خداست، جز به یکی از سه دلیل کشته نمی‌شود: جان در برابر جان، زناکار شوهردار، و مرتدی که از دینش برمی‌گردد و جماعت مسلمانان را ترک می‌کند.» نخستین این سه راه مشروع برای اجرای مجازات اعدام، قصاص عادلانه را تضمین می‌کند. این امکان را فراهم می‌آورد که یک نفر کشته شود تا حیات برای افراد بسیار دیگر تضمین گردد. خدا می‌فرماید: «و برای شما در قصاص حیات است، ای خردمندان، شاید که پرهیزگار شوید.» (بقره: ۱۷۹) بدین ترتیب، با بازداشتن کسانی که بی‌دلیل قصد تعرض و کشتن دیگران را دارند، حیات انسان‌ها حفظ می‌شود.

Islam is a religion which preserves life and ensures peace. Hence it considers the killing of any human being to be a crime of the highest order, ranking next to associating partners with God. It is God who gives life. Hence, no one can take life away except by God’s permission and within the limits which He has allowed. Every human life has a sanctity which cannot be violated. The limits which God has allowed for the infliction of capital punishment are very clear. They are not subject to any influence by prejudice or personal view. A highly authentic ĥadīth related by al- Bukhārī and Muslim quotes the Prophet as saying: “No Muslim person who bears witness that there is no deity other than God and that Muĥammad is God’s Messenger may be killed except for one of three reasons: a life for a life, a married adulterer and a rebel who renounces his faith and abandons his community.” The first of these three legitimate ways to inflict capital punishment ensures fair retribution. It allows the killing of one person in order to guarantee life for many others. God tells us that “There is life for you, men of understanding, in this law of just retribution, so that you may remain God-fearing.” (2: 179) Human life is thus preserved by stopping those who are intent on assaulting and killing others for no reason.

پس از آنکه این سوره دستورهای خود را درباره حرمت آبرو و جان مردم بیان کرده است، به مسئلهٔ اموال یتیمان و لزوم وفای به عهد و پیمان با آنان می‌پردازد:

Having completed its instructions concerning the sanctity of people’s honour and life, the sūrah tackles the question of orphans’ property and the requirement of fulfilling one’s promises and pledges towards them:

و به مال یتیم نزدیک نشوید، مگر به شیوه‌ای که بهتر است، تا زمانی که به سن رشد برسد. و به عهد خود وفا کنید، زیرا از عهد شما بازخواست خواهد شد. (آیه ۳۴)

Do not come near the property of an orphan before he comes of age, except with the best of intentions. Be true to all your promises, for you will be called to account for all that you promise. (Verse 34)

اسلام به‌روشنی بیان می‌کند که جان، آبرو و مال مسلمان باید محفوظ و پاس داشته شود۔ پیامبر ﷺ می‌فرمایند: «هر چیزی که متعلق به مسلمان است بر دیگری حرام است که آن را از او بگیرد: خون او، آبروی او و مال او۔» [روایت از البخاری، مسلم، مالک، ابوداود و الترمذی]۔ با این حال، سوره درباره مال یتیم حکم ویژه‌ای دارد و حفاظت کامل از آن را تضمین می‌کند۔ این سوره حتی نزدیک شدن به آن را جز برای آنچه که به نفع یتیم است، منع می‌کند۔

Islam makes it clear that a Muslim’s life, honour and property are to be protected and preserved. The Prophet says: “Everything that belongs to a Muslim is forbidden to be taken away by another: his blood, honour and property.” [Related by al- Bukhārī, Muslim, Mālik and Abū Dāwūd and al-Tirmidhī] The sūrah, however, makes a special case concerning the property of an orphan, ensuring its full protection. It forbids the mere coming near it except for what is best for the orphan.

این به آن دلیل است که یتیم آن‌قدر ناتوان است که نمی‌تواند اموال خود را اداره کند یا از آن در برابر تعدی دفاع نماید. از این رو، جامعه مسلمانان موظف است تا زمانی که یتیم به سن بلوغ برسد و بتواند امور خود را سامان دهد، به‌طور شایسته از او و اموالش نگهداری کند.

That is because an orphan is too weak to manage his property or defend it against assault. Hence, the Muslim community is required to take proper care of the orphan and his property until he comes of age and is able to take care of his own affairs.

یکی از نکات مهمی که باید در ارتباط با همه این دستورات به آن توجه کرد این است که اموری که فرد باید شخصاً و به عنوان یک فرد انجام دهد، به صورت مفرد بیان شده‌اند. در مقابل، دستوراتی که خطاب به جامعه مسلمانان داده شده‌اند، به صورت جمع آمده‌اند. بنابراین می‌بینیم که دستور به نیکی با والدین، کمک به خویشاوندان، نیازمندان و مسافران درمانده، پرهیز از اسراف، و حفظ میانه‌روی میان بخل و ولخرجی، کوشش برای یافتن حقیقت در هر موقعیت و دوری از تکبر و خودپسندی، همگی به صورت مفرد آمده‌اند. این به آن دلیل است که مسئولیت در این حوزه‌ها بر عهده فرد است. از سوی دیگر، صیغه جمع برای بیان دستورات مربوط به منع کشتن فرزندان، زنا و قتل نفس، و نیز دستوراتی که به حفظ مال یتیم، وفای به عهد و پیمان، و ادای عادلانه پیمانه و ترازو مربوط‌اند، به کار رفته است، زیرا این امور به جامعه به عنوان یک کل مربوط می‌شوند.

قواعد رفتاری که این سوره بیان می‌کند، درباره عدالت در معاملات تجاری نیز سخن می‌گوید:

The code of conduct the sūrah outlines also speaks about fairness in commercial dealings:

و هنگامی که پیمانه می‌کنید، پیمانه را کامل بدهید، و با ترازوی درست وزن کنید. این کار نیکوتر و از جهت پایان کار بهتر است.

And give full measure whenever you measure, and weigh with accurate scales. That is fair, and best in the end. (Verse 35)

اهمیت وفای به عهد و دادنِ پیمانه و وزنِ کامل و عادلانه، از نظر معنا و بیان، کاملاً آشکار است. همین امر گذار از یکی به دیگری را آسان و هموار می‌سازد. عادلانه رفتار کردن در معاملات و دادنِ وزنِ کامل و پیمانهٔ کامل، کردارهایی هستند که نشانهٔ معاملهٔ صادقانه و حسن نیت‌اند. بدین‌ترتیب، روابط درونیِ جامعه بر پایهٔ درستی قرار می‌گیرد که اعتماد و صداقت را تقویت می‌کند و برکت را برای همه تضمین می‌نماید: «این کار، بهتر و نیک‌فرجام‌تر است.» (آیهٔ ۳۵) این کار در این دنیا نیکوست زیرا انصاف را برقرار می‌دارد، و در آخرت برتر است زیرا پاداشی نیک را تضمین می‌کند.

The relevance of fulfilling promises and giving fair and full measure and weight is readily apparent, both in meaning and expression. This makes the progress from one to the other easy and smooth. To be fair in transactions and to give full weight and measure are actions which mark honest dealing and good faith. Thus internal dealings within the community are set on the right footing which promotes trust and honesty, and ensures blessings all round: “That is fair, and best in the end.” (Verse 35) It is good in this life as it maintains fairness, and better in the hereafter as it ensures good reward.

پیامبر ﷺ فرمود: «هر کس بتواند سودی حرام به دست آورد، اما آن را رها کند و هیچ انگیزه‌ای جز ترس از خدا نداشته باشد، بی‌گمان از خدا چیزی بهتر از آن سود را در همین زندگی دنیا دریافت خواهد کرد، پیش از آنکه پاداش خود را در زندگی آخرت بگیرد.» حرص و بخل در کم‌فروشی و ترازو، نشانه‌ی پستی و نادرستی است که اعتماد را در میان جامعه از بین می‌برد. این کار به تجارت بد و کمبود برکت و اعتماد در جامعه می‌انجامد. این امر ناگزیر پیامدهایی برای کسانی دارد که پس از کم‌فروشی و تلاش برای سود بردن از دیگران، خود را بازنده می‌یابند. هر سودی که آنان به دست آورند، ظاهری و کوتاه‌مدت است.

The Prophet (peace be upon him) said: ‘Anyone who is able to secure unlawful gain yet abandons this for no reason other than fearing God will certainly receive from God what is better than such gain here in this life, before they receive their reward in the life to come.” Giving in to greed and stinginess in weight and measure betrays meanness and dishonesty which destroys trust within the community. It leads to poor trading, and a lack of blessings and trust in the community. This is bound to have repercussions on individuals who find themselves losers after they had thought to gain through selling people short. Whatever gain they may make is superficial and short- lived.

یکی از ویژگی‌های بنیادین دین اسلام این است که ساده، روشن و شفاف است. هیچ چیزی بر پایهٔ گمان، افسانه یا برداشت‌های بی‌پشتوانه مجاز شمرده نمی‌شود:

A basic characteristic of the Islamic faith is that it is straightforward, clear and transparent. Nothing is permitted on the basis of suspicion, myth or unsubstantiated impression:

از چیزی که به آن علم نداری پیروی مکن، زیرا گوش، چشم و دل همه از آن بازخواست خواهند شد۔ (آیه ۳۶)

Do not pursue that of which you have no knowledge. Man’s ears, eyes and heart shall all be called to account. (Verse 36)

این چند کلمه روشی کامل برای ذهن و قلب انسان فراهم می‌کند که شامل رویکرد علمی‌ای است که بشریت تنها اخیراً به کار بستن آن را آغاز کرده است. با این حال، این روش صداقت و ترس از خدا را نیز در خود دارد. این مزیتی است که اسلام بر رویکردهای عقلانیِ سرد و خالی از معنویت می‌افزاید.

These few words establish a complete method for the human mind and heart, incorporating the scientific approach that humanity has begun to apply only recently. It adds, however, honesty and fear of God. This is an advantage Islam adds over cold rational approaches that are devoid of spirituality.

اطمینان حاصل کرنا کہ ہر خبر، عمل یا صورتِ حال کے بارے میں فیصلہ دینے سے پہلے اس کی تحقیق کی جائے، قرآنی طریقِ کار کا جوہر ہے۔ جب دل و دماغ اس طریقے کی سچائی کے ساتھ پیروی کرتے ہیں تو عقیدے کے معاملات میں توہم پرستی کی گنجائش باقی نہیں رہتی، اور قانونی امور میں بدگمانی کی بھی کوئی جگہ نہیں رہتی۔ اس سے بھی بڑھ کر یہ کہ علم و تحقیق میں نظریاتی مفروضوں یا سطحی نتائج کے لیے کوئی گنجائش نہیں رہتی۔

Making certain of every report, action or situation before passing a judgement concerning it is the essence of the Qur’ānic approach. When hearts and minds faithfully follow this approach, there remains no room for superstition in matters of faith, or for suspicion in legal affairs. What is more is that there is no room for theoretical assumptions or superficial conclusions in science and research.

یکپارچگی علمی که در زمان ما مردم بی‌قیدوشرط آن را می‌ستایند، چیزی جز همان یکپارچگی وجدانی نیست که قرآن به‌عنوان الزامی که باید درباره‌اش پاسخگو بود، مقرر می‌دارد. قرآن هر انسانی را در برابر شنوایی، بینایی و احساساتش مسئول و پاسخگو می‌داند، در پیشگاه خدایی که گوش، چشم و دل را به او بخشیده است. این همان صداقت و درستکاری حواس، دل و خرد است. انسان دربارهٔ همهٔ این‌ها پاسخگوست و خود اعضا در روز قیامت دربارهٔ کردارشان بازخواست خواهند شد. وقتی بزرگی این مسئولیت را در نظر بگیریم، دچار هراس می‌شویم، زیرا این مسئولیت شامل هر سخنی که می‌گوییم و هر داوری که می‌کنیم می‌شود.

Scientific integrity which, in modern times, people unreservedly praise is no more than the conscientious integrity which the Qur’ān establishes as a requirement to be accounted for. The Qur’ān makes everyone responsible and accountable for their hearing, seeing and feelings in front of God who has given them their ears, eyes and hearts. This is the integrity and honesty of senses, heart and mind. Man is accountable for all these and the organs themselves will be questioned about their actions on the Day of Judgement. When we consider the magnitude of this responsibility, we are overwhelmed because it applies to every word we say and every judgement we make.