قرآن کریم از نظر ساختار و شیوه‌ی هنری‌اش معجزه است و در سراسر آن، همان ویژگی‌های برجسته‌ی فصاحت و بلاغت حفظ شده است. از این رو، کاملاً با آثار بشری تفاوت دارد؛ زیرا در آثار انسانی، حتی از سوی یک نویسنده و در درون یک اثر واحد، تفاوت در سطح، قدرت و جایگاه ادبی دیده می‌شود. در مقابل، قرآن ویژگی‌های هنری خود را در یک سطح یکسان از آغاز تا پایان حفظ کرده است؛ و این خود نشان میدهد که سخن کسی است که تحت تأثیر تغییر اوضاع و شرایط گذرا قرار نمی‌گیرد.
The Qur’ān is miraculous in its construction and artistic presentation, maintaining the same features of excellence throughout. Thus, it is totally unlike human works where we note variations in standard, power and level even by the same author and within the same work. By contrast, the Qur’ān maintains its artistic characteristics at the same level throughout, demonstrating that it is the work of the One who is not influenced by changing situations and temporary circumstances.
قرآن از نظر ساختار فکری و هم‌پیوندی اجزای آن نیز یگانه است. هیچ چیزی در آن از روی تصادف رخ نمی‌دهد و هیچ چیزی بی‌جا نیست. همه دستورها و فرمان‌های قانون‌گذارانه‌اش کاملاً با یکدیگر هماهنگ‌اند، به زندگی انسان می‌پردازند و همه ابعاد آن را تنظیم می‌کنند. حتی در کوچکترین جزئیات هیچ تناقضی در آن وجود ندارد. هیچ جنبه یا حکمی از مجموعه گسترده قوانین آن با سرشت انسان ناسازگار نیست. همه چیز به یک محور می‌چرخد، به یک هدف خدمت میکند و هماهنگی کامل را حفظ میکند. چنین چیزی هرگز با تلاش بشری به دست نمی‌آمد. این هماهنگی تنها می‌تواند محصول دانشی بی‌پایان باشد که از قیدهای زمان و مکان آزاد است. تنها چنین دانش مطلقی می‌تواند نظامی این‌چنین کامل و بی‌عیب پدید آورد.
The Qur’ān is also unique in its intellectual structure and the mutual complementarity of its parts. Nothing in it occurs by mere coincidence; nothing occurs out of place. All its directives and legislative orders are in full harmony, address human life and regulate all its aspects. There is absolutely no contradiction in it even at the level of minute detail. Not a single aspect or provision in its full volume of legislation is incompatible with human nature. Everything turns around the same pivot, serving the same aim, and maintaining full harmony. This could never have been achieved by human endeavour. It can only be the product of limitless knowledge that is free of the constraints of time and place. It is only such absolute knowledge that can produce such a complete and flawless code.
قرآن از این جهت که به شیوهای روان و آسان به دلها و جانها نفوذ میکند، و هر قفلی را میگشاید و بر هر نقطهی تأثیر دست میگذارد، یگانه است. شگفتانگیز است که چگونه برای مشکلات لاینحل راهحلهایی ساده و آسان ارائه میدهد. از سوی دیگر، روش آن در تربیت و شکلدادن به انسانها مطابق با نظام خود، تنها با کوچکترین تماس، بیآنکه پیچیدگی، بینظمی یا فریبی در آن باشد، نیز شگفتانگیز است.
The Qur’ān is unique in the easy, flowing way it penetrates hearts and souls, opening every lock and touching every point of effect. The way it provides simple and easy solutions to intractable problems is remarkable. On the other hand, its method of educating and moulding people in accordance with its own system, using only the lightest of touches, free of complexity, irregularity or deception, is also extraordinary.
پیام اسلامی از سوی خداوند چنان طراحی شده است که برای همه جوامع و همه نسل‌ها گشوده بماند. این پیام مخصوص گروه یا مکان خاصی نیست. از این رو، معجزه آن نیز باید برای همه، صرف‌نظر از جامعه و نسلشان، در دسترس باشد.
The Islamic message is designed by God to remain open to all communities and all generations. It is not meant for any particular group or location. Hence, its miracle should also remain available to all regardless of their community and generation.
از این رو خداوند قرآن را معجزهٔ خود قرار داد، نه اینکه معجزهٔ مادی‌ای پدید آورد که بینندگانش را مبهوت کند و آنان را بی‌پاسخ گذارد. معجزه‌های مادی تنها کسانی را که آن‌ها را می‌بینند خاموش می‌کنند، اما پس از آن، چیزی جز بخشی از تاریخ نخواهند بود. در مقابل، قرآن بیش از سیزده قرن پس از نزولش همچنان باقی است؛ کتابی گشوده که طرحی برای زندگی را بیان میکند. مردم امروز در آن هر آنچه را که برای قرار دادن زندگی‌شان بر مسیر درست نیاز دارند می‌یابند، به شرط آنکه تصمیم بگیرند آن را به کار بندند.
Hence God made the Qur’ān His miracle, rather than providing a physical miracle that leaves its onlookers speechless, having no counter argument. Physical miracles silence only those who see them, but they subsequently become no more than a piece of history. Conversely, the Qur’ān remains today, more than 13 centuries after its revelation, an open book outlining a code for life. People today find in it all that they need to put their lives on the right course, should they but determine to implement it.
این امر آنان را به جهانی بهتر، افق‌هایی والاتر و سرنوشتی بی‌نهایت برتر رهنمون می‌سازد.
It leads them to a better world, higher horizons and an infinitely superior destiny.
آیندگان در قرآن چیزهایی خواهند یافت که ما نتوانسته‌ایم کشف کنیم، زیرا قرآن به هر جویندهٔ حقیقت آنچه را که او نیاز دارد عطا میکند، در حالی که گنجینه‌های آن همواره تازه و بی‌پایان باقی می‌ماند. کافران از این مسئلهٔ اساسی غافل بودند. از این رو، هرگاه آیات قرآن بر آنان تلاوت می‌شد، همچنان گوش نمی‌سپردند. «و هیچ یادآوری تازه‌ای از جانب خداوند رحمان به سویشان نمی‌آمد، مگر آنکه از آن روی می‌گرداندند.» (آیهٔ ۵)
Future generations will find in the Qur’ān much that we have not been able to discover, because the Qur’ān gives every seeker what that seeker needs, while its treasures remain self-renewing, limitless. The unbelievers were unaware of this central issue. Therefore, they continued to turn a deaf ear whenever Qur’ānic revelations were read out to them. “Yet whenever any fresh reminder comes to them from the Most Merciful, they always turn their backs on it.” (Verse 5)
ما توجه داریم که صفتی از صفات خداوند که در اینجا ذکر شده، «الرحمن» است که نشان‌دهنده رحمت بزرگ او یعنی نازل کردن قرآن است. بنابراین، روی‌گردانی از آن، در حقیقت خود را نشان میدهد: این عملی زشت است که لطف و عنایت خداوند را رد میکند.
We note that God’s attribute mentioned here is ‘the Most Merciful’ indicating His great act of mercy, namely the revelation of the Qur’ān. Thus, their turning away from it appears in its reality: it is an abhorrent act that rejects God’s care and grace.
آنان خود را از چنین رحمتی محروم می‌کنند، در حالی که خودشان بیش از همه به آن نیازمندند.
They deprive themselves of such mercy when they are the ones who need it most.
رد کردن رحمت خدا، سزاوار فرود آمدن عذاب خداست: «آنان قطعاً تکذیب کردند [حقیقت وحی را]؛ و به زودی خبرهای آنچه را که به ریشخند می‌گرفتند، خواهند فهمید.» (آیه ۶) این تهدید به‌صورت کلی و بی‌ذکر جزئیات بیان شده است، با لحنی طعنه‌آمیز که با ریشخند آنان نسبت به هشدارهای خدا سازگار است. ترجمه‌ای تحت‌اللفظی‌تر از این آیه چنین است: «به زودی خبر آنچه را که به ریشخند می‌گرفتند، دریافت خواهند کرد.» بی‌گمان، آنان هیچ خبری دریافت نخواهند کرد؛ بلکه عذابی را که به ریشخند گرفته بودند، تحمل خواهند کرد، و خودشان خبرِ آن را فراهم خواهند آورد، آنگاه که مردم آنچه را بر آنان می‌گذرد نقل می‌کنند.
Their rejection of God’s mercy merits the incurrence of God’s punishment: “They have indeed denied [the truth of revelation]; and they will in time come to understand what it was they were wont to deride.” (Verse 6) The threat is expressed in general, unspecified terms, with a touch of sarcasm that suits their derision of God’s warnings. A more literal translation of this verse is: they will in time receive the news of what it was they were wont to deride.’ Needless to say, they will not receive any piece of news; rather, they will endure the punishment they have derided, and they, themselves will provide the news as people relate what happens to them.
آنان معجزه می‌طلبند، در حالی که از نشانه‌های شگفت‌انگیزی که خداوند در همه‌جای زندگی‌شان قرار داده، چشم می‌پوشند. همین نشانه‌ها برای هر کسی که دلی گشاده و خردی باز داشته باشد، کافی است.
They demand a miracle while ignoring the numerous miraculous signs God has placed all around them. These are sufficient for anyone with an open heart and mind.
یقیناً، در هر جنبه‌ای از این جهان شگفتانگیز نشانه‌ای بزرگ وجود دارد که همه آنچه مردم برای اطمینان خاطر نیاز دارند را فراهم میکند: «آیا به زمین ننگریستند که از هر گونه گیاه نیکو چقدر در آن رویانده‌ایم؟ بی‌گمان در این، نشانه‌ای آشکار است؛ اما بیشترشان ایمان نمی‌آورند.» (آیات ۷ و ۸)
Indeed, in every aspect of this marvellous universe there is a great sign providing people with all the reassurance they need: “Do they not see the earth, how much of every noble kind We have caused to grow on it? Indeed, there is in this a sure sign; yet most of them will not believe.” (Verses 7-8)
رشد گیاهان هنگامی که آرام آرام از دل زمین بیرون می‌آیند، در هر لحظه قابل مشاهده است. افزون بر این، گیاهان نر و ماده آفریده شده‌اند؛ در برخی گونه‌های گیاهی این دو جدا از هم رشد می‌کنند و در بیشتر موارد در همان شاخه با هم رشد می‌کنند. با این همه، تنها کافی است که مردم بنگرند تا قدر آن را بدانند.
The growth of plants as they ease their way out of the earth is there to be watched at every moment. Moreover, plants are made as male and female, with the two growing separately in some plant species or mostly growing together in the same shoot. Yet it only needs that people should look in order for them to appreciate.
قرآن میان قلب انسان و صحنه‌های جهانی پیوندی مستقیم برقرار میکند تا ذهن‌ها و ادراک انسانها را بیدار سازد. قرآن جلوه‌های بزرگ آفرینش خدا را در اطرافمان نشان میدهد تا با ذهنی هوشیار و قلبی تپنده به جهان زنده بنگریم. این امر ما را قادر می‌سازد که خدا را از راه آفرینش شگفتانگیز او بشناسیم و هرگاه این آفرینش او را می‌بینیم، به درگاه او روی آوریم.
The Qur’ān establishes a direct relation between the human heart and universal scenes so as to awaken people’s minds and perceptions. It demonstrates the great aspects of God’s creation all around us so that we look at the living universe with an alert mind and a beating heart. This enables us to recognize God through His marvellous creation, and makes us appeal to Him whenever we see this His creation.
بدین ترتیب ما در هر لحظه از شبانه‌روز حضور او را احساس می‌کنیم. همچنین درمی‌یابیم که تنها یکی از انواع مخلوقات خداوند هستیم که تابع همان قوانین طبیعی‌ای هستیم که هستی را شکل می‌دهند. ما همچنین به این امر آگاهیم که در جهان نقشی ویژه داریم که باید در زمین، سیاره‌ای که مسئولیت آن به ما سپرده شده، ایفا شود.
Thus we feel His presence at every moment of the day and night. We also realize that we are only one type of God’s creatures, subject to the same natural laws that shape existence. We also recognize that we have a special role in the universe that must be fulfilled on earth, the planet which we have been placed in charge of.
«آیا آنان زمین را نمی‌نگرند که از هر گونه‌ی نیکو و شریفی در آن رویانده‌ایم؟» (آیه ۷) این شرافت از راه حیاتی به دست می‌آید که از جانب خداوند بخشیده شده است، همان خدایی که بزرگوارترین و بخشنده‌ترین است. ساختار این آیه نشان میدهد که باید به آفرینش خدا با احترام و بزرگداشت نگریست و آن را نادیده نگرفت یا خوار نشمرد: «قطعاً در این [امر] نشانه‌ای [روشن] است.» (آیه ۸) کافران نشانه‌ای می‌خواستند، در حالی که در همه‌ی این‌ها نشانه‌ای بزرگ است، اما اندکند کسانی که به آن توجه می‌کنند: «و بیشترشان ایمان نمی‌آورند.» (آیه ۸)
“Do they not see the earth, how much of every noble kind We have caused to grow on it?” (Verse 7) This nobility is imparted through life that is given by God, who is most noble and most generous. The phraseology of this verse suggests that we should look at God’s creation with honour and respect, and not ignore or belittle it: “Indeed, there is in this a sure sign.” (Verse 8) The unbelievers had been demanding a sign while in all this there is a great sign, but few are those who take heed of it: “Yet most of them will not believe.” (Verse 8)
در پایان مقدمه سوره، همواره پس از پایان هر نکته‌ای این تعلیق تکرار می‌شود: «و به یقین، این پروردگار توست که شکست‌ناپذیرِ مهربان است.» (آیه ۹)
The sūrah’s introduction ends with a comment that is repeated every time a point is concluded: “And indeed it is your Lord who is the Mighty One, the Merciful.” (Verse 9)
او توانا است که همه نشانه‌ها را نشان دهد و کسانی را که حق را انکار می‌کنند کیفر دهد.
He is able to provide all signs and to inflict punishment on those who deny the truth.
او همچنین «الرحیم» است که نشانه‌های خود را به کسانی نشان میدهد که مایل به ایمان آوردن هستند.
He is also ‘the Merciful’ who shows His signs to those who are willing to believe.