بعد از آزادی‌اش در سال ۱۹۶۴، من برای یک عمل جراحی به بیمارستان رفتم و پس از بیرون آمدن و بهبودی به فضل الهی، او خواست که مدتی را در مزرعه پدرش بگذرانیم. بنابراین به او گفتم که ماندن طولانی‌مدت در آنجا برای من سخت است، به‌ویژه بدون کمکی که در کارهای خانه، شستن لباس و کارهای دیگر به من کمک کند. پس او به من گفت: «در حین کارت ذکر و استغفار بگو، که پاداش داده خواهی شد، و صبر و احتساب (چشم داشتن به پاداش آخرت) داشته باش، در نیکی به خویشاوندانت.» پس موافقت کردم و سفر کردیم. و در یکی از روزها، درست پس از سفرمان، او به من خبر داد که تا آماده شدن غذا دو رکعت نماز می‌خواند، و او از ساعت نه صبح تا دو بعدازظهر پیوسته نماز می‌خواند. هر وقت در را باز می‌کردم، او را در حال نماز و گریه می‌یافتم. تا اینکه صدای کوبیده شدن در خانه را شنیدیم و دیدیم که نیروهای امنیتی هستند. پس در اتاقش را باز کردم و به او اطلاع دادم که نیروهای امنیتی آمده‌اند و باید نمازش را تمام کند و به دیدارشان برود. و او همین کار را کرد. آنان خواستند او را با خود ببرند، اما از ایشان خواست تا او را رها کنند تا غسل کند. سپس به‌طور مفصل از من قرآن (مصحف) خواست، اما جز آن یکی که در آن پیامی کوتاه برای احمد [پسرش] نوشته بودم و قصد داشتم به‌عنوان هدیه به او بدهم، چیز دیگری نداشتم. پس به من قول داد که حتی اگر لازم باشد به مریخ برود و برگردد، آن به من بازخواهد گشت، و من آن را به او دادم.
After his release in 1964, I went into hospital for an operation, and after coming out, and being cured by Allah's bounty, he wanted us to spend some time on his father's farm. So I informed him that staying there for a long time was hard on me, especially without a helper to help me with household duties, washing and other things. So he said to me: ‘You should make dhikr and seek forgiveness during your work, and you will be rewarded, and have patience and Ihtisaab (looking to your reward in the Hereafter), in being good to your relatives.’ So I agreed, and we travelled. And on one of the days straight after our travel, he informed me that he would pray two rak`ahs, (units of prayer) until the food was prepared, and he continuously prayed from nine in the morning to two in the afternoon. Whenever I opened the door, I would find him praying and crying. Until we heard a bang at the door of the house, and found it was the security services. So I opened the door to his room, and informed him that the security services were there and that he should finish his prayer and see them. And he did just that. They tried to take him with them, but he asked them to leave him until he could make ghusl. He then asked me extensively for a Mushaf [copy of the Qur'aan], but I did not have except the one which I had written a small message to Ahmad [the son] and was going to give him as a present. So he promised me that it would return to me even if it had to go to Mars and back, so I gave it to him.
پس از آن، ظلم رژیم شدت بیشتری گرفت. زیرا پس از آنکه از مدیریت یک مدرسه به معلمی منتقل شدم، سپس از یک استان به استان دیگر، و بعد از تدریس عادی به آموزش ویژه‌ی کودکان با نیازهای خاص، در دورهٔ نخست زندانی‌شدنش، دستگاه‌های امنیتی کارزار خود را برای زندانی کردن من آغاز کردند. تا آنکه سرانجام به خواسته‌شان رسیدند و شش ماه در زندان القناطر زندانی شدم؛ دورانی که در خونریزی مداوم [نزیف] سپری کردم، تا اینکه پس از آن تحت عمل جراحی برای برداشتن رحمم قرار گرفتم. بنابراین، جز در جلسهٔ صدور حکم حاضر نشدم. وقتی او مرا در حال ضعف و ناتوانی دید، به من خبر داد که از زندانی شدنم بی‌خبر بوده است، تا آنجا که سگ‌ها لباس‌هایش را پاره کرده بودند، و او لباس‌هایی را از خانه خواسته بود؛ پس احمد لباس‌های کهنه به نگهبان داد تا لباس‌های نو را ندزدند. و هنگامی که آن لباس‌ها را دید، دانست که من در خانه نیستم.
Then the oppression of the regime began to increase in harshness. For after I had been transferred from a headmistress to a teacher, then from one province to another, then from normal teaching to special needs, in his first period of imprisonment, the security services started their campaign to imprison me. Until eventually, they achieved what they wanted and I was imprisoned for six months in Al-Qanaatir prison, which I spent in constant nazeef [bleeding], until I had an operation to remove my womb after that. And so, I did not attend except the sentencing. When he saw me in my weak state, he informed me that he did not know of my imprisonment, until the dogs had ripped his clothes, and he had sent for clothes from the house, and so Ahmad gave the guard old clothes so that they would not steal the new clothes. And when he saw them, he knew that I was not in the house.
در این وضعیت دردناک بود که خواهرم دختری به دنیا آورد، و احمد از من خواست که برایش خواهری داشته باشم؛ او اصرار می‌کرد و گریه می‌کرد، پس گفتم: «پدرت باید اینجا باشد.» و هنگامی که به دیدار پدرش رفتیم، او همچنان گریه می‌کرد و او را می‌کشید و می‌گفت: «بیا با من، پدر، به خانه برویم، و مامان می‌تواند برایم خواهری داشته باشد. چه کسی جلوی تو را گرفته؟ او؟» و به نگهبان اشاره کرد: «از او نترس، من او را می‌زنم، و تو با من بیا.» تا جایی که مرا به گریه انداخت و در پی آن نگهبان‌ها را نیز به گریه واداشت.
In this painful situation was when my sister bore a daughter, and Ahmad asked me to have for him a sister, and he would nag and cry, so I said: ‘Your father has to be here.’, and when we went to visit his father, he kept crying and pulling him saying: ‘Come with me father to the house, and mum can have a sister for me. Who is stopping you? Him?’ and he pointed to the guard, ‘Don't be scared of him, I will hit him, and you come with me.’, until he made me cry and subsequently made the guards cry.