بر اساس روایاتی که آیات ۱ تا ۸۳ را مربوط به دیدار هیئتی مسیحی از نجران در یمن با مدینه و مناظرات آنان با پیامبر محمد ﷺ درباره عیسی ﷺ می‌دانند، انتظار می‌رود که این آیات آغازین بخشی از آن مناظرات را تشکیل دهند. با این حال، این روایات تاریخ آن دیدار را سال نهم از تقویم مسلمانان می‌دانند که از هجرت، در سال ۶۲۲ میلادی، آغاز می‌شود.

Based on the reports that verses 1-83 were revealed in relation to the visit by a Christian delegation from Najrān in Yemen to Madinah and their debates with the Prophet Muĥammad about the Prophet Jesus, one would expect these opening verses to form part of those debates. However, the reports give the date of that visit as being the ninth year of the Muslim calendar which dates from the migration, Hijrah, in 622

... هجرت پیامبر محمد ﷺ از مکه به مدینه. سال نهم هجری نیز به «سال هیئت‌ها» معروف است؛ سالی که در آن هیئت‌هایی از نقاط مختلف عربستان، پس از آنکه نفوذ و قدرت اسلام را در سراسر عربستان و فراتر از آن مشاهده کردند، پیاپی به مدینه آمدند تا به پیامبر محمد ﷺ بیعت کنند، با او پیمان ببندند یا درباره رسالت او بیشتر بدانند.

CE, of the Prophet Muĥammad from Makkah to Madinah. The ninth year of Hijrah is also known as “the Year of Delegations” during which a succession of delegations from various parts of Arabia, having seen the power and influence of Islam spread throughout Arabia and beyond, arrived in Madinah to pay homage to the Prophet Muĥammad or to conclude agreements with him or find out more about his mission.

همانطور که پیش‌تر اشاره شد، به نظر من مضمون این آیات و شیوه‌ای که در بیان موضوع به کار رفته، این نظر را تقویت می‌کند که آن‌ها در دوران مدنی و بسیار پیش‌تر از آن نازل شده‌اند. بنابراین بیشتر به این نتیجه می‌رسم که مناظره با اهل کتاب (یعنی یهودیان و مسیحیان)، رد باورهای تحریف‌شده‌ی آنان، شبهاتی که عمداً درباره‌ی پیامبر محمد ﷺ و دین اسلام پخش می‌کردند، و نیز هشدارها و اطمینان‌بخشی‌هایی که پس از آن خطاب به مسلمانان آمده، مستقیماً به هیئت نجران در سال نهم هجری مربوط نبوده است. باید مناسبت‌های دیگر و پیش‌تری الهام‌بخش نزول این آیات بوده باشد.

As already pointed out, I feel that the subject matter of these verses and their approach to the subject favour the opinion that they were revealed much earlier in the Madinian period. Accordingly, I am more inclined to conclude that the debates with the people of earlier revelations (i.e. the Jews and Christians), the refutation of their distorted beliefs, the doubts they deliberately spread about the Prophet Muĥammad and the faith of Islam, as well as the subsequent warnings and reassurances addressed to the Muslims, were not directly connected with the Najrān delegation in the ninth year of Hijrah. Other and earlier occasions must have inspired the revelation of these verses.

اکنون به بررسی کلی این آیات به عنوان استدلال‌های قرآنی ادامه می‌دهیم که خطاب به اهل کتاب‌های آسمانی پیشین است، اما نه مستقیماً مرتبط با آن رویدادی که بسیار دیرتر رخ داد. 1

الم۔ خدا: هیچ معبودی جز او نیست، زنده‌ی جاوید و پایدارِ همه‌چیز. او این کتاب را به حق بر تو نازل کرده است، که تصدیق‌کنندهٔ کتاب‌های پیش از آن است؛ و پیش از این، تورات و انجیل را به‌عنوان هدایت برای مردم نازل کرده بود. (آیات ۱ تا ۴)

Alif. Lām. Mīm. God: there is no deity save Him, the Ever-living, the Eternal Master of all. He has revealed to you this Book with the truth, confirming what was revealed before it; and He has already revealed the Torah and the Gospel before this as guidance for people. (Verses 1-4)

ما تفسیری را که در شرح آغاز سورهٔ البقرۃ پیش‌تر آوردیم، یعنی محتمل‌ترین توضیح برای سه حرف مقطعهٔ الفبای عربی که این سوره با آنها آغاز می‌شود، یعنی الف؛ لام؛ میم، برمی‌گزینیم.

We choose as the most probable explanation of the three individual letters of the Arabic alphabet, which open the sūrah, namely, Alif; Lām; Mīm, the same explanation given in our commentary on the opening passage of the preceding sūrah al-Baqarah.

این حروف در اینجا ذکر شده‌اند تا توجه مردم را به این نکته جلب کنند که این کتاب، یعنی قرآن، از همان نوع حروفی تشکیل شده است که برای عربانی که قرآن خطاب به ایشان نازل شده، در دسترس بوده است. با این حال، این کتاب همچنان معجزه‌ای است که با وجود آنکه زبان ایشان از همین حروف ساخته شده، آنان نمی‌توانند مانندش را بیاورند.

These letters are mentioned here in order to draw people’s attention to the fact that this book, the Qur’ān, is composed of the same type of letters as those available to the Arabs addressed by it. It remains at the same time a miraculous book which they cannot imitate despite the fact that their language is composed of the same letters.

این محتمل‌ترین توضیح به‌سادگی به ما کمک می‌کند تا نیاز به چنین اشاراتی به ماهیت قرآن را در بسیاری از سوره‌هایی که با حروف مقطعه آغاز می‌شوند، درک کنیم. در سوره بقره که پیش از این سوره قرار دارد، این اشاره به چالشی ناظر است که بعدها در همان سوره به این شکل مطرح شده است: «و اگر در آنچه بر بنده خود نازل کرده‌ایم شک دارید، پس سوره‌ای همانند آن بیاورید و گواهان خود را غیر از خدا فرا خوانید، اگر راستگو هستید.» (۲: ۲۳)

This most probable of explanations helps us understand, without difficulty, the need for such references to the nature of the Qur’ān in many sūrahs that open with individual letters. In the preceding sūrah al-Baqarah, this reference points to the challenge thrown down subsequently in the sūrah in these terms: “If you are in doubt as to what We have revealed to Our servant, then produce one sūrah comparable to it and call upon all your witnesses, other than God, if you were truthful.” (2: 23)

در این سوره، به مناسبتی متفاوت، اشاره به حروفی که قرآن از آنها تشکیل شده ضروری می‌شود. این سوره تأکید می‌کند که این کتاب از سوی خدا، آن یگانه معبود، نازل شده است. با این حال، همانند کتاب‌های پیشین که پیروانشان آن‌ها را پذیرفته‌اند و این سوره در درجه نخست خطاب به ایشان است، این کتاب نیز از حروف و کلمات تشکیل شده است. در این امر هیچ چیز تازه‌ای نیست که خداوند این کتاب را به این شیوه بر پیامبرش ﷺ نازل کرده است.

... و او فرقان را فرو فرستاد (تا حق را از باطل جدا سازد). کسانی که به آیات خدا کافر شوند، عذابی سخت خواهند داشت. خداوند شکست‌ناپذیر و صاحب انتقام است. هیچ چیز، نه در زمین و نه در آسمان، بر خدا پوشیده نیست. اوست که شما را در رحم‌ها هرگونه که بخواهد صورتگری می‌کند. هیچ معبودی جز او نیست، آن توانای حکیم. (آیات ۴-۶)

... And He has revealed the Criterion (to distinguish the true from the false). Those who disbelieve in God’s revelations shall endure grievous suffering. God is Mighty, able to requite. Nothing on earth or in the heavens is hidden from God. It is He Who shapes you in the wombs as He pleases. There is no deity save Him, the Almighty, the Wise. (Verses 4-6)

این آیات آغازین، چند اصل اساسی را برای تبیین صحیح اندیشهٔ اعتقادی، یعنی اسلام، تأیید می‌کنند و برای خاموش کردن اهل کتاب پیشین و دیگرانی که پیام پیامبر ﷺ و منشأ الهی آن را انکار کرده بودند، به کار می‌روند. نخست، یگانگی منبعی را بیان می‌کند که پیام‌های الهی را بر پیامبران و فرستادگان فرو می‌فرستد. خداوند، تنها معبود، زندهٔ پاینده و سرورِ همهٔ هستی است که این قرآن را نازل کرده، همان‌گونه که تورات را بر موسی و انجیل را بر عیسی (علیهما السلام) نازل کرده است. از این رو، میان جایگاه ذات الهی و جایگاه بندگانش هیچ اشتباهی نمی‌تواند رخ دهد. تنها یک خداست که پیام‌هایش را بر بندگان برگزیدهٔ خود فرو می‌فرستد. و آنان، با آنکه پیامبرانی هستند که از سوی او پیام آورده‌اند، بندگانی‌اند که خود را تسلیم خدا می‌کنند.

These initial verses provide an affirmation of several essential principles in formulating the correct ideological concept, i.e. Islam, and for silencing the people of earlier revelations and others who denied the Prophet’s message and its Divine source. It states first the unity of the source which reveals Divine messages to Prophets and Messengers. It is God the only deity, the Ever-living, the Eternal Master of all Who has revealed this Qur’ān as He has indeed revealed the Torah to Moses and the Gospel to Jesus (pbuh them). There can, therefore, be no confusion between the position of the Divine Being and that of His servants. There is only One God Who reveals messages to His chosen servants. For their part, they are servants who submit themselves to God, despite the fact that they are Prophets sent with messages from Him.

آیات همچنین وحدت ایمان الهی را بیان می‌کنند، و این‌که حقیقتِ موجود در کتاب‌های آسمانی‌ای که خداوند نازل کرده نیز یکی است. این کتابی که بر محمد ﷺ نازل شده، «به حق، تصدیق‌کنندهٔ آنچه پیش از آن بوده» فرستاده شده است، یعنی تورات و انجیل. همهٔ این کتاب‌های آسمانی برای یک هدف واحد نازل شده‌اند، یعنی این‌که «راهنمایی برای مردم» باشند. این کتابِ تازه‌نازل‌شده «فرقان»ی است که حقیقتِ مندرج در کتاب‌های آسمانی را از انواع انحراف و اندیشه‌های درهم‌ریخته‌ای که به هر طریق، چه از راه تعصبات شخصی، چه از راه گرایش‌های فکری یا ملاحظات سیاسی، به متون آن کتاب‌ها راه یافته‌اند، جدا می‌کند.

The verses also state the unity of Divine faith, as well as the fact that the Truth included in the Scriptures revealed by God is also one. This Book which has been sent down to Muĥammad has been revealed, “with the truth, confirming what was revealed before it,” i.e. the Torah and the Gospel. All these Scriptures have been sent down for a single purpose, that is, to serve “as guidance for people.” This newly revealed Book is a “Criterion” distinguishing the Truth embodied in the revealed Scriptures from all sorts of deviation and confused ideas which have found their way into the Scriptures whether by way of personal prejudices, intellectual trends or political considerations.

در این بخش کوتاه، سوره حقیقت کسانی را آشکار می‌کند که از مسیر حق منحرف می‌شوند. این افراد به حقایقی که در قرآن با روشنی کامل بیان شده پشت می‌کنند و در پی آیات دیگر قرآن می‌روند که بیش از یک تفسیر می‌پذیرند، تا بر پایه آن‌ها سخنان ساختگی خود را بنا کنند. همچنین این بخش ویژگی‌های متمایز کسانی را نشان می‌دهد که واقعاً به خدا ایمان دارند و تسلیم او هستند و هر آنچه را از او دریافت می‌کنند، بی‌هیچ شک و چون‌وچرایی می‌پذیرند.

In this brief passage, the sūrah uncovers the reality of those who swerve from the truth. These people turn their back on the facts stated with absolute clarity in the Qur’ān, pursuing other Qur’ānic statements which admit more than one explanation in order to use the same as a basis for their fabrications. It also shows the distinctive characteristics of those who truly believe in God and submit to Him, accepting everything they receive from Him without any doubt or argument.

گزارشی حاکی است که هیئت مسیحی نجران به پیامبر ﷺ گفت:

One report suggests that the Christian delegation from Najrān said to the Prophet:

«آیا شما نمی‌گویید که عیسی مسیح کلمهٔ خدا و روح او بود؟» آنان می‌خواستند از این سخن برای تأیید عقاید خود استفاده کنند، که عیسی انسان نبود، بلکه روح خدا بود. در همان حال، به آن آیات روشن و صریحی که یگانگی مطلق خدا را اعلام می‌کند و هرگونه ادعای داشتن شریک یا فرزند برای او را قاطعانه رد می‌کند، هیچ توجهی نمی‌کردند. در روایت آمده است که آیهٔ ۷ در پاسخ به همین کار نازل شد، که نشان‌دهندهٔ واقعیت تلاش آنان برای بهره‌گیری از چنین عبارات تمثیلی بود، در حالی که دیگر عبارات روشن و دقیق را رها می‌کردند.

“Do you not state that Jesus Christ was the word of God and His spirit?” They wanted to utilise this statement to support their own doctrines that Jesus was not a human being, but the spirit of God. At the same time they paid no heed to those unequivocal verses which emphatically state the absolute oneness of God, categorically rejecting all claims of His having any partner or son. The report says that verse 7 was revealed by way of reply, showing the reality of their attempt to make use of such allegorical statements, while at the same time abandoning other clear and precise statements.

این آیه با این حال اهمیتی عام‌تر از ارتباطش با آن واقعه تاریخی خاص دارد. این آیه نگرش‌های گوناگون مردم را نسبت به این کتابی که خداوند بر پیامبر ﷺ نازل کرده نشان می‌دهد، اصول درست مفهوم ایمان و مبانی شیوه زندگی اسلامی را بیان می‌کند. همچنین شامل گزاره‌های دیگری است که به اموری مربوط می‌شود که فراتر از دایره ادراک انسانی قرار دارند. ذهن انسان نمی‌تواند از این امور فراتر از آنچه گزاره‌های مربوط به قرآن نشان می‌دهند، درک کند.

This verse does, however, have more general significance than its relevance to that particular historical case. It shows the attitudes of different people towards this Book which God has revealed to the Prophet, stating the essentials of the correct concept of faith and the basics of the Islamic way of life. It also includes other statements which relate to matters kept beyond the realm of human perception. The human mind cannot fathom these matters beyond what the relevant Qur’ānic statements point out.

کسانی که کافر شدند، نه مال‌هایشان و نه فرزندانشان هیچ‌گونه سودی در برابر خدا برای آنان نخواهد داشت، و آنانند که هیزم آتش خواهند بود. [این وضع] همانند رفتار آل فرعون و کسانی است که پیش از ایشان بودند؛ آنان آیات ما را تکذیب کردند، پس خدا آنان را به گناهانشان مؤاخذه کرد، و خدا سخت‌کیفر است. به کسانی که کافر شدند بگو: «به زودی مغلوب خواهید شد و به سوی جهنم محشور می‌شوید، و چه بد جایگاهی است.» شما را در آن دو گروهی که با هم رو به رو شدند نشانه‌ای بود: گروهی در راه خدا می‌جنگیدند و گروه دیگر کافر بودند. آنان با چشم خود می‌دیدند که [گروه مؤمنان] دو برابر خودشان هستند. و خدا هر که را بخواهد با یاری خود تقویت می‌کند. قطعاً در این [ماجرا] برای صاحبان بصیرت عبرتی است.

As for those who disbelieve, neither their riches nor their offspring will in the least avail them against God; it is they who shall be the fuel of the fire. Just like the cases of the people of Pharaoh and those before them: they disbelieved Our revelations; therefore, God took them to task for their sins. God’s retribution is severe indeed. Say to those who disbelieve: “You shall be overcome and gathered unto hell, an evil resting place. You have had a sign in the two armies which met in battle. One was fighting for God’s cause, the other an army of unbelievers. They saw with their very eyes that the others were twice their own number. But God strengthens with His succour whom He wills. In this there is surely a lesson for all who have eyes to see.” (Verses 10-13)

این بخش به دنبال آیات آغازین سوره می‌آید که نگرش مؤمنان را نسبت به آیات الهی، چه آن‌هایی که صریح و محکم‌اند و چه آن‌هایی که به صورت تمثیلی بیان شده‌اند، بیان می‌کند. در اینجا سرانجامی که در انتظار کافران است و قانون الهی‌ای که هرگز از مجازات گناهانشان بازنمی‌ایستد، توضیح داده می‌شود. همچنین هشداری به کافرانی از میان اهل کتاب داده می‌شود که در برابر اسلام ایستاده‌اند. پیامبر ﷺ مأمور است که ایشان را بیم دهد و به یادشان آورد آنچه را با چشم خود در جنگ بدر دیدند، جایی که گروه کوچکی از مؤمنان بر نیرویی بسیار بزرگ‌تر از کافران پیروزی بزرگی به دست آورد.

This passage follows the opening verses of the sūrah which outline the attitude of the believers towards God’s revelations, whether of the clear and precise type or of the type expressed in allegory. Here we have an explanation of the end which awaits the unbelievers, and the Divine Law which never fails to inflict punishment on them for their sins. A warning is also included to the unbelievers among the people of earlier revelations who stand in opposition to Islam. The Prophet is instructed to warn them, and to remind them of what they saw with their own eyes at the Battle of Badr when such a small group of believers achieved a great victory over a much larger force of unbelievers.

این بخش از آیات، خطابی است به بنی‌اسرائیل که در آن به آنان هشدار داده می‌شود که ممکن است به سرنوشتی مشابه آنچه کافران پیش از ایشان و کافرانی که پس از ایشان خواهند آمد، دچار شوند. همچنین، بنی‌اسرائیل به یاد آورده می‌شوند که چگونه فرعون و سپاهیانش به هلاکت رسیدند، در حالی که خداوند خود بنی‌اسرائیل را نجات داد. اما این امر به بنی‌اسرائیل حق هیچ‌گونه رفتار ویژه‌ای نمی‌دهد اگر به کفر بازگردند و حقیقت را انکار کنند.

بخش‌هایی از قرآن که در ادامه این سوره می‌آیند، عمدتاً به تربیت جامعه مسلمان می‌پردازند. نخستین آیه از این آیات، آن انگیزه‌های ظریف و طبیعی را مشخص می‌کند که اگر به‌درستی مهار نشوند، انسان‌ها را از راه راست منحرف می‌سازند. برای کنترل این انگیزه‌ها، انسان باید همواره هوشیار باشد، به افق‌های والاتر اشتیاق داشته باشد و آرزوی آن آسایش‌هایی را در سر بپروراند که نزد خدا باقی است؛ زیرا این آسایش‌ها به‌راستی بسیار برتر از آسایش‌های دنیوی‌اند.

The next few verses in the sūrah fall within that part of the Qur’ān which is mainly concerned with educating the Muslim community. The first of these verses identifies those subtle, natural incentives which cause people to deviate from the right path, unless they are properly checked. In order to control them, one must always be on the alert, yearn for more sublime horizons and aspire to those comforts which remain with God, for these are indeed far superior to worldly comforts.

دنبال کردن لذت‌های دنیوی و مقدم داشتن خواسته‌ها و لذت‌های شخصی، بی‌شک ذهن انسان را پریشان می‌کند و او را از اندیشیدن در این‌که چه میوه‌هایی ناگزیر از برداشتن آن‌هاست، یا از درس‌هایی که می‌توان از واقعیت‌های زندگی آموخت، بازمی‌دارد. بدین‌ترتیب مردم در لذت‌های آسان و جسمانی غرق می‌شوند و نمی‌توانند آنچه را که فراتر از آسایش‌های بهتر و برتر قرار دارد ببینند. از این رو از لذت نگریستن فراتر از لذت ارزان و جسمانی، یا مشغول شدن به دغدغه‌های والاتری که با نقش بزرگ انسان، یعنی آفریده‌ای که خدا او را مسئول این سلطنت بزرگ، یعنی زمین، قرار داده است، سازگار باشد، محروم می‌مانند.

Pursuing worldly pleasures and giving priority to personal desires and pleasures will no doubt distract a person’s mind and prevent him from reflecting on what fruits one is bound to reap or what lessons one can learn from the facts of life. People are thus drowned in easy, physical pleasures, unable to see what lies beyond of better and superior comforts. They are thus deprived of the enjoyment of looking beyond cheap, physical pleasure, or being preoccupied with the nobler concerns which fit with the great role of man, the creature God has placed in charge of this great dominion, the earth.

آن لذّت‌های جسمانی و آسایش‌ها و انگیزه‌های دنیوی، با این حال، به‌طور طبیعی از سوی خالق در نهاد انسان قرار داده شده‌اند تا نقش اساسی حفظ تداوم حیات را ایفا کنند. از این رو، اسلام سرکوب آن‌ها را روا نمی‌دارد. اسلام بر آن است که این‌ها باید تنظیم، میانه‌روی و تحت کنترل درآیند. اسلام می‌خواهد انسان بتواند بر این خواسته‌ها مسلط باشد، نه اینکه خود تحت سلطهٔ آن‌ها قرار گیرد. اسلام احساس والایی را در انسان پرورش می‌دهد و به او کمک می‌کند تا به آنچه برتر و بالاتر است نظر کند.

Those physical pleasures and worldly comforts and incentives are, nevertheless, naturally infused in man by the Creator to fulfil the essential role of preserving the continuity of life. Hence, Islam does not approve of their suppression. It advocates that they should be regulated, moderated and brought under control. Islam wants man to be able to control these desires, not to be controlled by them. I lam promotes the feeling of the sublime in man and helps him look to what is higher and superior.

تمام این آرزوهای مورد علاقه، و تمام آرزوهای مشابه آنها، آسایش‌های این زندگی دنیوی هستند.

All these cherished desires, and all similar ones, are the comforts of this life.

شاید اینجا باید اضافه کنیم که در متن عربی، واژهٔ «این زندگی» یا «دنیا» به معنای «زندگی پست‌تر» است. از این رو، آنها بخشی از زندگی متعالی یا از افق برتر نیستند. آنها در واقع آسایش‌های آسان زندگی این جهان‌اند. آنچه از همهٔ این‌ها بهتر است، زیرا که ذاتاً شریف‌تر است و به حفظ جان انسان در برابر فرو رفتن در خواسته‌های دنیوی کمک می‌کند، همان چیزی است که نزد خداست. این برای هر کسی که آن را بخواهد فراهم است و بیش از جبران لذت‌های این جهان را می‌کند: «بگو: آیا شما را از چیزی بهتر از این‌ها خبر دهم؟ برای پرهیزگاران نزد پروردگارشان باغ‌هایی است که نهرها از زیر آنها جاری است، در آن جاودانه‌اند، و همسرانی پاکیزه و خشنودی‌ای از جانب خدا. و خدا به بندگانش بیناست.» (آیهٔ ۱۵)

Perhaps we should add here that in the Arabic text, the term “this life”, or “dunyā”, connotes “the lower life”. Hence, they are not part of the sublime life or of the higher horizon. They are indeed the easy comforts of the life of this world. What is better than all this, because it is essentially nobler and it helps protect the human soul against being consumed by worldly desires, is that which remains with God. This is available to anyone who wants it, and it more than compensates for the pleasures of this world: “Say: Shall I tell you of better things than these? For the God-fearing there are, with their Lord, gardens through which running waters flow where they shall dwell forever, and wives of perfect chastity, and Gods good pleasure. God is mindful of His servants.” (Verse 15)

پیامبر ﷺ مأمور است که این بشارتِ نعمت‌های آخرت را به کسانی بدهد که «پرهیزگاران» توصیف شده‌اند. توجه داریم که این نعمت‌ها، به‌طور کلی، جسمانی‌اند. با این حال، میان آن‌ها و آسایش‌های این دنیا تفاوتی اساسی وجود دارد. این نعمت‌ها تنها به پرهیزگاران داده می‌شود، کسانی که همواره آگاه به خدا هستند. این آگاهی تأثیری تعدیل‌کننده هم بر روح و هم بر بدن دارد. این آگاهی مانع می‌شود که انسان به‌کلی در خواسته‌های نفسانی خود غرق شود و مانند حیوان، با هر وسیله‌ای که بتواند، در پی برآوردن آن‌ها باشد. از این رو، هنگامی که پرهیزگاران به این آسایش‌های جسمانی‌ای که به آن‌ها وعده داده شده چشم می‌دوزند، این کار را با نوعی بزرگی و والایی انجام می‌دهند که از شدت بی‌مهارِ شهوت حیوانی بری است. حتی در همین زندگی، پیش از آنکه به منزلگاه موعود خود، نزد خدا، برسند، با چشم داشتن به این آسایش‌های بهشتی، بلند و متعالی می‌شوند.

The Prophet is commanded to give the happy news of these comforts of the hereafter to those who are described as “the God- fearing”. We note that these comforts are, generally speaking, physical. There is, however, an essential difference between them and the comforts of this world. These are provided only to the God- fearing, who are always conscious of God. This consciousness has a definite moderating influence on both the spirit and the body. It prevents man from being totally consumed by his desires, striving like an animal to fulfil them in any way he can. Hence, when the God-fearing look forward to these physical comforts which they are promised, they do so with a sublimity which remains free of the uncontrolled vigour of animal desire. Even in this life, long before they arrive in their promised abode, close to God, they are elevated by looking forward to these heavenly comforts.