این دو آیه بخشی کوتاه را تشکیل می‌دهند که به روند برداشتن موانعی ادامه می‌دهد که جنگ با رومیان و متحدان عرب مسیحی آنان در مناطق شمالی عربستان را دچار مشکل می‌کرد. بسیج برای این لشکرکشی در ماه رجب انجام گرفت که یکی از ماه‌های حرام است. با این حال، به دلیل یک نیرنگ خاص، رجب در آن سال به دلیل به تأخیر انداختن، در زمان درست خود قرار نگرفت، و این کار در آیه دوم این بخش نکوهش شده است. بنا بر روایات، ماه ذی‌الحجه آن سال نیز از جای خود خارج شده بود و قرار بود در ماه پیش از آن، یعنی ذی‌القعده، واقع شود، که این به آن معنا بود که رجب در واقع در جمادی‌الثانیه قرار گرفته بود. این آشفتگی به این سبب بود که جامعه جاهلیت با سنت‌های خود بازی کرده و حرمت‌ها را تنها در ظاهر پاس می‌داشت. همواره تفسیرها و دیدگاه‌هایی وجود خواهد داشت که هر تجاوزی را تا زمانی که مسئله حلال و حرام به انسان‌ها واگذار شود توجیه کنند، همان‌گونه که در همه جامعه‌های جاهلی چنین است.

These two verses form a short passage that continues the process of removing obstacles that impeded the fight against the Byzantines and their Christian Arab allies in the northern parts of Arabia. Mobilization for this expedition took place in the month of Rajab, which is one of the four sacred months. However, due to a certain ploy, Rajab in that year did not fall at its right time because of postponement, which is denounced in the second verse of this passage. According to reports, the month of Dhu’l-Hijjah that year was also out of place, and it was meant to fall in the preceding month of Dhu’l-Qa`dah, which meant that Rajab was actually in Jumādā II. This mess was due to the fact that the jāhiliyyah society had played about with its traditions and only outwardly honoured sanctities. There will always be interpretations and views to support any transgression as long as the question of permissibility and prohibition is assigned to human beings, as is the case in all jāhiliyyah societies.

ممکن است مفید باشد که شرحی دقیق‌تر از چگونگی پیدایش این وضعیت ارائه شود. خداوند چهار ماه از سال را محترم قرار داده است: سه ماه پیاپی که عبارت‌اند از ذوالقعده، ذوالحجه و محرم، و یک ماه جداگانه که بعداً می‌آید و آن ماه رجب است. روشن است که این حرمت از زمانی آغاز شد که حج، در زمان معین خود هر سال، از زمان ابراهیم و اسماعیل به عنوان فریضه‌ای واجب شد. هرچند اعراب ایمان ابراهیم را تحریف کردند و انحرافشان از تعالیم آن بسیار گسترده بود، باز هم این ماه‌ها را محترم می‌شمردند، زیرا حرمت آن‌ها به حج مربوط بود؛ موسمی که برای معاش اعراب حجاز، به‌ویژه مردم مکه، بسیار حیاتی بود. در این ماه‌های محترم، سراسر جزیرة‌العرب از هر جنگ و درگیری آزاد بود. صلح رعایت می‌شد و این امر به زائران امکان می‌داد که در این موسم سفر کنند و تجارت سودمند انجام دهند.

It may be useful to give a more detailed account of how this situation arose. God has made four months in the year sacred: three consecutive ones which are Dhu’l- Qa`dah, Dhu’l-Hijjah and al-Muĥarram and a single one occurring later, which is the month of Rajab. It is clear that this sanctity started when the pilgrimage was ordained as a duty at its appointed time every year since the time of Abraham and Ishmael. Much as the Arabs have distorted the faith of Abraham and wide as their deviation from its teachings was, they continued to treat these months as sacred because their sanctity related to the pilgrimage which was a season so vital to the livelihood of the Arabs of Hijaz, particularly the people of Makkah. In these sacred months Arabia was free from all fighting. Peace was observed and this allowed pilgrims to travel and conduct useful business during the season.

تعداد ماه‌ها در نزد خدا دوازده ماه است، بر اساس فرمان خدا در روزی که آسمان‌ها و زمین را آفرید. از میان آن‌ها چهار ماه حرام است، بنابر آیین استوار [خدا]. (آیه ۳۶).

The number of months, in God’s sight, is twelve as set by God’s decree on the day when He created the heavens and the earth. Of these, four are sacred, according to the ever-true law [of God]. (Verse 36).

این بیان قرآنی، منشأ زمان و چگونگی جریان آن را به ماهیت جهان هستی و چگونگی آفرینش آن توسط خداوند، و به منشأ آفرینش آسمان‌ها و زمین مربوط می‌داند. این بیان به ما می‌گوید که چرخه‌ای پایدار از زمان وجود دارد که از دوازده ماه تشکیل شده است. پایدار بودن آن از این واقعیت آشکار است که در هر چرخه، دوازده ماه وجود دارد. این امر در فرمان الهی گنجانده شده است، به این معنا که بخشی از قانون الهی برای جهان هستی است. از این رو، این چرخه پایدار است و ماه‌ها دوازده تا هستند، بدون هیچ امکانی برای افزایش یا کاهش. حرکت آن مطابق با قانون الهی‌ای است که هنگام آفرینش آسمان‌ها و زمین به کار افتاد.

This Qur’ānic statement refers the origin of time and the way it runs to the nature of the universe and how God created it, and to the origin of creation of both the heavens and the earth. It tells us that there is a permanent cycle of time consisting of twelve months. That it is permanent is evident from the fact that in every cycle there are twelve months. This is included in God’s decree, which means that it is part of the divine law for the universe. Hence, the cycle is permanent and the months are twelve, without any possibility of increase or decrease. Its movement is in accordance with the divine law set into operation when God created the heavens and the earth.

اشاره به اینکه این چرخه زمانی پابرجاست، مقدمه‌ای است بر قداست برخی ماه‌ها. انتخاب و تقدس آن‌ها بخشی از فرمان یا قانون خداوند است که نمی‌توان آن را به دلخواه تغییر داد. این امر به هیچ وجه نمی‌تواند تابع خواسته‌های مردم باشد که ممکن است بخواهند یک ماه را جلو بیندازند و ماه دیگری را عقب ببرند. پایداری آن همانند پایداری فصل‌هاست که به دنبال یکدیگر و طبق قانونی ثابت می‌آیند: «بر وفق قانون همیشه‌راست خداوند.» (آیه ۳۶) بنابراین این دین کاملاً هماهنگ با قانونی است که آفرینش آسمان‌ها و زمین و کارکردهای آن‌ها را اداره می‌کند.

The reference to the fact that this time cycle is permanent serves as a prelude to making certain months sacred. Their selection and sanctity is part of God’s decree or His law which cannot be changed at will. It simply cannot be made subject to people’s desires who may wish to bring one month forward and put another back. Its permanence is similar to that of the seasons which follow one another according to a constant law: ‘according to the ever-true law of God.” (Verse 36) This religion is, then, in perfect harmony with the law which governs the creation of the heavens and the earth and their functions.

جابه‌جایی ماه‌های حرام تنها فزونی کفر است که کافران بدان گمراه می‌شوند. آنان یک سال آن را حلال می‌شمارند و سال دیگر حرام، تا شمار ماه‌هایی را که خدا حرام کرده است موافق کنند و بدین‌سان آنچه را خدا حرام کرده، حلال سازند. زشتیِ کردارشان در نظرشان آراسته می‌شود. و خدا گروه کافران را هدایت نمی‌کند. (آیه ۳۷)

The postponement [of sacred months] is only an excess of unbelief in which the unbelievers are led astray. They declare it permissible one year and forbidden another year, so that they may make up the number of the months which God has sanctified, and thus they make lawful what God has forbidden. The evil of their deeds thus seems fair to them. God does not guide those who are unbelievers. (Verse 37)

مجاهد، مفسّر معتبر قرآن، می‌گوید که مردی از قبیلهٔ کنانه هر سال به حج می‌آمد، در حالی که بر الاغش سوار بود، و می‌گفت: «من کسی نیستم که بتوان بر او خرده گرفت یا که با شکست بازگردد. هیچ‌کس نمی‌تواند سخن مرا رد کند. ما محرم را ماه حرام کرده‌ایم و صفر را به تأخیر انداخته‌ایم.» سال بعد دوباره می‌آمد و می‌گفت: «ما صفر را ماه حرام کرده‌ایم و محرم را به تأخیر انداخته‌ایم.» این اشاره به سخن خداوند است که آنان عدّهٔ ماه‌هایی را که خدا حرام کرده، یعنی چهار ماه، تغییر می‌دهند. وقتی ماه حرامی را به تأخیر می‌اندازند، در واقع چیزی را که خدا حرام کرده، حلال می‌کنند. عبدالرحمن بن زید بن اسلم، مفسّر برجستهٔ دیگر قرآن، یادآور می‌شود که این کار در دوران پیش از اسلام توسط مردی از قبیلهٔ کنانه به نام قلمّس انجام می‌شد. در آن روزگار، عرب‌ها در ماه حرام از جنگ و یورش به یکدیگر خودداری می‌کردند. مردی با قاتل پدرش روبه‌رو می‌شد و دست به او نمی‌برد. روزی این مرد دستور داد برای یورشی آماده شوند. وقتی به او گفته شد که ماه محرم است، گفت: «امسال آن را به تأخیر می‌اندازیم. امسال دو ماه صفر است. سال آینده این را با دو محرم جبران می‌کنیم.» و در واقع سال بعد به آنان دستور داد در صفر هیچ یورشی انجام ندهند، تا آن ماه نیز حرام شود.

Mujāhid, an authoritative commentator on the Qur’ān, says that a man from the tribe of Kinānah used to come every year to the pilgrimage riding his donkey and say: “I am not one who may be criticised or return with failure. No one may reject what I say. We have made al-Muĥarram sacred and let Şafar come later.” The following year he would come again and say: “We have made Şafar sacred and let al- Muĥarram come later.” This is the reference in God’s statement to their making up the number of months God has sanctified, which are four. When they delay a sacred month they actually make lawful what God has forbidden. `Abd al-Raĥmān ibn Zayd ibn Aslam, another leading commentator on the Qur’ān, mentions that this was done in pre-Islamic days by a man from the tribe of Kinānah called al-Qulummus. In those days the Arabs would stop fighting or launching raids on one another in the sacred month. A man would meet his father’s killer and he would not lift a hand to harm him. One day this man gave orders to set out for a raid. When he was told that it was the month of al-Muĥarram, he said: “We will delay it this year. There are two Şafar months this year. Next year we will compensate for this by making them two Muĥarrams.” Indeed the following year, he told them not to launch any raid in Şafar, so that it too was made sacred.