«الْقَارِعَةُ! مَا الْقَارِعَةُ! وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْقَارِعَةُ!»
“The Striker! What is the Striker! Would that you knew what the Striker is!” (Verses 1-3)
این سوره با یک واژه تنها آغاز می‌شود: القارعة، که در انگلیسی به «the Striker» ترجمه شده است. این واژه همچون گلوله‌ای پرتاب می‌شود، بدون هیچ اطلاعات تکمیلی، خبر، یا صفتی دیگر. بدین‌ترتیب، از راه آوا و بار معنایی‌اش، فضایی از هیبت و هراس می‌آفریند.
This sūrah starts with the single word, al-Qāri`ah, rendered in English as the Striker. It is thrown like a shot, without any further information, predicate or adjective. As such it creates through its sound and connotations an ambiance of awe and apprehension.
این واژه بلافاصله با پرسشی همراه با هشدار دنبال می‌شود: «القارعة چیست؟» (آیه ۲). این همان چیز هولناک و مهیبی است که کنجکاوی و پرسش‌گری را برمی‌انگیزد. سپس پاسخ به صورت یک تعجب رمزآلود می‌آید: «و تو چه می‌دانی که القارعة چیست؟» این امر آنقدر بزرگ است که نمی‌توان آن را درک کرد یا تصور نمود. پس از آن پاسخی می‌آید که آنچه را در آن رخ می‌دهد بیان می‌کند، اما از بیان ماهیت دقیق آن خودداری می‌ورزد: «روزی که مردم مانند پروانه‌های پراکنده‌اند، و کوه‌ها مانند پشم حلاجی‌شده‌ای هستند.» (آیات ۴-۵)
The word is immediately followed by a question suggesting alarm: “What is the Striker?” (Verse 2) It is that dreadful and formidable thing which arouses curiosity and questioning. Then comes the answer in the form of a cryptic exclamation: “Would that you knew what the Striker is!’ It is too great to be comprehended or imagined. Then follows the answer which states what takes place in it but refrains from stating its exact nature: “The day when people will be scattered moths, and the mountains like tufts of carded wool.” (Verses 4-5)
این صحنهٔ نخست «القارعة» است؛ صحنه‌ای که دل‌ها را در وحشت فرو می‌برد و اندام‌ها را از ترس به لرزه می‌اندازد. شنونده احساس می‌کند که هر آنچه در این دنیا به آن چنگ زده، همچون غباری در اطرافش پراکنده می‌شود. سپس پایان همهٔ آدمیان فرا می‌رسد. «اما کسی که کفه‌های [اعمال نیک]اش سنگین باشد، در زندگی‌ای خوش خواهد بود. و اما کسی که کفه‌های [اعمال نیک]اش سبک باشد، جایگاهش هاویه خواهد بود. و تو چه می‌دانی هاویه چیست؟ آتشی سوزان است.» (آیات ۶ تا ۱۱)
This is the first scene of the Striker, a scene that leaves people’s hearts in panic and makes limbs tremble with fear. The listener feels that everything he clings to in this world is flying all around him like dust. Then comes the end of all mankind. “Then he whose weight [of good deeds] is heavy in the balance, shall enjoy a happy life. But he whose weight is light in the balance, shall have the abyss for his home. Would that you knew what this is like! It is a scorching fire.” (Verses 6-11)
باید بدانیم که سنجیدن وزن‌ها، سنگین یا سبک بودن آن‌ها، برای ما مفید است. این یعنی معیارهایی وجود دارد که خداوند آن‌ها را ارزشمند می‌شمارد و معیارهایی که بی‌ارزش‌اند. این معنای کلی سخنی است که این سوره می‌خواهد برساند. با این حال، تنها خداوند بهتر می‌داند که ماهیت دقیق ترازویی که این وزن‌ها را تعیین می‌کند چیست. پرداختن به بحثی پیچیده، منطقی و زبانی درباره معنای اصطلاح قرآنی «موازین» که در اینجا به کار رفته، خود نوعی انحراف از روح قرآن است و نشان می‌دهد که خواننده به قرآن و اسلام علاقه‌ای ندارد.
It is useful for us to consider the weights, whether heavy or light. This means that there are standards which God credits with being valuable and others that are valueless. This is the general meaning of the statement which the sūrah wants to convey. However, God knows best the exact nature of the balance determining such weights. To indulge in a sophisticated, logical and linguistic argument about the meaning of the Qur’ānic term, mawāzīn, used here is in itself a departure from the Qur’ānic spirit and indicates that the reader is not interested in the Qur’ān or in Islam.
«آنگاه کسی که میزان [اعمال نیک] او سنگین باشد»، بر اساس سنجش و ارزیابی خداوند، «در زندگی‌ای خشنود خواهد بود.» خداوند این سخن را بدون هیچ‌گونه توضیح جزئی، به‌طور کلی بیان می‌کند. بدین‌ترتیب، این عبارت برای انسان مفاهیمی از رضایت و خشنودی، یا در واقع سعادت محض، به همراه دارد.
“Then he whose weight [of good deeds] is heavy in the balance”, according to God’s measures and evaluation, “shall enjoy a happy life.” God makes this statement general without any detailed information. Thus, the statement imparts to man the connotations of content and satisfaction or, indeed, pure happiness.
«اما کسی که کفّهٔ سنجش اعمالش سبک باشد، بر پایهٔ همان میزان و ارزیابی الهی، جایگاهش هاویه خواهد بود.» واژهٔ عربیِ متن «أمّ» یعنی «مادر» است و آنچه اینجا با «جایگاه» ترجمه شده، از همان ریشه گرفته شده است. کودک برای پناه و امنیت به مادرش روی می‌آورد و در خانه پناه و آرامش می‌جوید. اما کسانی که کفّهٔ سنجششان سبک است، جز به هاویه روی نمی‌آورند و به آن پناه می‌برند! این تعبیر زیبا و بسیار منظم است. همچنین اندکی ابهام دارد که زمینه‌ساز توضیح بعدی می‌شود و بر عمق اثری که مد نظر است می‌افزاید: «و تو چه می‌دانی که آن چیست؟» (آیهٔ ۱۰) این همان شگفتی‌ای است که قرآن بارها به کار می‌برد و تأکید می‌کند که آن فراتر از فهم و دیدن است. سپس پاسخ در پایان می‌آید: «آتشی سوزان است.» (آیهٔ ۱۱)
“But he whose weight is light in the balance,” according to God’s same measure and evaluation, “shall have the abyss for his home.” The Arabic text uses the term, umm, ‘mother’, for what is rendered here as ‘home’. It is to his mother that a child turns for help and protection as he seeks shelter and security at home. But such people with light measure can only turn and resort to the abyss! The expression is a fine one, beautifully ordered. It also has a shade of obscurity preparing the way for subsequent clarification which adds to the depth of the intended effect: “Would that you knew what this is like.” (Verse 10) It is again the cryptic exclamation used often in the Qur’ān which emphasizes that it is beyond comprehension and vision. Then comes the answer in the closing note: “It is a scorching fire.” (Verse 11)
این است مادرِ هر کس که وزنِ کارهای نیکش سبک باشد. این مادرِ اوست که به او پناه می‌برد تا یاری‌اش دهد و حفاظت و امنیت و آرامش‌اش بخشد. اما او با چنین مادری چه می‌یابد؟ جز پرتگاهی هولناک و آتشی سوزان چیزی نمی‌یابد. تعبیر در اینجا با تکانی ناگهانی، واقعیتِ سخت را به تصویر می‌کشد.
Such is the mother of any person whose weight of good deeds is light. This is his mother to whom he turns for help and protection and for security and comfort. But what does he find with such a mother? He finds nothing but the abyss and a scorching fire. The expression here makes a sudden jolt to represent the hard reality.