این سوره تاریخچه کوتاهی از مردمی را بیان می‌کند که پس از زمان نوح در زمین جانشین شدند. در آن به برخی جامعه‌ها اشاره می‌شود که مورد برکت خداوند قرار گرفتند و به برخی دیگر که مورد خشم او واقع شدند و سزاوار عذاب او گشتند. اکنون اشاره‌ای به بخشی از داستان ابراهیم داریم که در آن برکات خداوند را مشاهده می‌کنیم. این امر ما را به داستان قوم لوط می‌رساند که پایانی دردناک داشتند. در هر دو داستان، وعده دوگانه‌ای که خداوند به نوح داده بود تحقق می‌یابد. وعده خداوند چنین بود:

This sūrah gives a brief history of the people who were left in charge of the earth after Noah’s time. It refers to certain communities which received God’s blessings and to others which incurred His displeasure and deserved His punishment. We now have a reference to a part of Abraham’s story in which we witness God’s blessings. This leads to the story of Lot’s people who suffered a painful end. In both stories the dual promise God made to Noah is fulfilled. God’s promise ran as follows:

«فَيلَ يَا نُوحُ اهْبِطْ بِسَلَامٍ مِنَّا وَبَرَكَاتٍ عَلَيْكَ وَعَلَىٰ أُمَمٍ مِمَّنْ مَعَكَ ۚ وَأُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ مِنَّا عَذَابٌ أَلِيمٌ»

“The word was spoken: Noah, disembark in peace from Us, and with Our blessings upon you as well as upon generations from those who are with you. As for other folk, We shall let them have enjoyment, and then there will befall them grievous suffering from Us.’” (Verse 48)

بنابراین، برخی از نسل کسانی که در کشتی نجات یافتند، مورد برکات خداوند قرار گرفتند، در حالی که سایر امت‌ها رها شدند تا مدتی از زندگی لذت ببرند، پیش از آنکه عذاب سختی به سبب گناهانشان بر آنان فرود آید. این برکات از طریق هر دو پسر ابراهیم به او و نسلش داده شد: اسحاق و فرزندانش که پیامبران بنی‌اسرائیل بودند، و اسماعیل که از نسل او محمد ﷺ، آخرین فرستاده خداوند، برآمد.

Thus, some of the offspring of those saved in the ark were to receive God’s blessings, while other communities were left to enjoy themselves for a while before terrible punishment overwhelmed them for their misdeeds. The blessings are given to Abraham and his seed through both his sons: Isaac and his children who were the Israelite prophets, and Ishmael whose offspring included Muĥammad, the last of God’s messengers.

داستان ابراهیم با این واقعیت آغاز می‌شود که او قرار بود مژدۀ خوشی دریافت کند: «و همانا فرستادگان ما با مژدۀ خوش نزد ابراهیم آمدند.» (آیۀ ۶۹) در همان لحظه گفته نمی‌شود که آن مژدۀ خوش چه بود؛ این خبر در زمان مناسب، آن‌گاه که همسرش حاضر بود، بیان می‌شد. آن فرستادگان فرشتگانی بودند که هویتشان به‌صورت رازی ناگشوده باقی مانده است.

The account of Abraham opens here with the fact that he was to receive good news: “Our messengers came to Abraham with good news.” (Verse 69) We are not told immediately what the good news was. This would come at the right moment, when his wife was present. The messengers were angels whose identity is left a mystery.

اگرچه برخی از مفسران قرآن نام‌ها و عددهایی را ذکر کرده‌اند، ما ترجیح می‌دهیم به گمانه‌زنی نپردازیم، زیرا دلیلی برای تأیید چنین ادعاهایی در دست نداریم.

Although some commentators on the Qur’ān mention names and numbers, we prefer not to speculate, since we have no evidence to support such contentions.

«آنان بر او سلام گفتند و او پاسخ داد: "سلام [بر شما باد]."» (آیه ۶۹) ابراهیم از زادگاهش در عراق هجرت کرده بود، از اردن گذشت و در سرزمین کنعانیان که بیشتر آن بیابان بود سکونت گزید. بنا بر سنت عرب‌های بادیه‌نشین در میزبانی، ابراهیم بی‌درنگ به آماده‌سازی غذا برای مهمانانش پرداخت. «پس شتابان گوساله‌ای بریان‌شده برای ایشان آورد» (آیه ۶۹). او گوساله‌ای چاق برمی‌گزیند، آن را بریان می‌کند و آماده می‌سازد.

“They bade him peace, and he answered: ‘Peace [be to you].’” (Verse 69) Abraham had emigrated from his birthplace in Iraq, crossed the Jordan and settled in the land of the Canaanites which was largely a desert. Following the Bedouin tradition of hospitality, Abraham immediately went about preparing food for his guests. “He then hastened to bring them a roasted calf” (Verse 69) He gets a fat calf, roasts and prepares it.

او این غذا را برای مهمانانش که، همان‌طور که پیش‌تر گفتیم، فرشته بودند، پیش می‌آورد. اما فرشتگان از آنچه انسان‌ها می‌خورند، نمی‌خورند. بنابراین نتوانستند از گوساله بخورند و این موضوع ابراهیم را نگران کرد: «هنگامی که دید دست‌هایشان به سوی آن دراز نمی‌شود، رفتارشان را عجیب یافت و از آنان احساس ترس کرد.» (آیه ۷۰) مهمانی که از غذایی که به او داده می‌شود نمی‌خورد، باعث نگرانی می‌شود. او میزبانش را دچار این تشویش می‌کند که مبادا قصد خیانتی در سر دارد. تا به امروز، مردم روستایی و بادیه‌نشینان، خیانت به کسی را که با او غذا خورده‌اند، جرمی بزرگ می‌دانند. بنابراین، اگر کسی از خوردن غذای کسی امتناع کند، این کارش نشان می‌دهد که یا قصد آسیب رساندن دارد یا به نیت میزبان اعتماد ندارد. از این رو، فرستادگان هویت خود را برای ابراهیم آشکار کردند و مأموریتشان را به او گفتند: «گفتند: هراسان مباش. ما به سوی قوم لوط فرستاده شده‌ایم.» (آیه ۷۰)

He presents it to his guests who, as we have already said, were angels. Angels, however, do not eat what human beings eat. Hence, they could not partake of the calf, and this worried Abraham: “When he saw that their hands did not reach out to it, he felt their conduct strange and became apprehensive of them.” (Verse 70) A guest who does not eat of the food given him causes worry. He makes his host nervous that he intends some kind of treachery. To this day, country people and Bedouins consider it a grave crime to act treacherously towards someone with whom they have shared food. Hence, if they refuse to eat someone’s food, their action suggests that they either intend to do harm or that they do not trust the host’s intentions. Hence, the messengers reveal their identity to Abraham and tell him about their mission: “They said: Do not be alarmed. We are sent to the people of Lot.” (Verse 70)

نباید هیچ‌یک از کارهای خداوند را عجیب و غیرعادی تلقی کرد. وقتی برای وقوع چیزی شیوه‌ای معمول و عادی وجود دارد، این بدان معنا نیست که آن شیوه تغییرناپذیر است. خداوند هرگاه بخواهد، به‌خاطر هدفی خاص از جانب خودش، می‌تواند این روال معمول را بشکند. هدف در اینجا عطای رحمت و نعمت‌های وعده‌داده‌شده‌ی خداوند به مؤمنانِ آن خانواده است. با این حال، هنگامی که روال معمول شکسته می‌شود، هرآنچه در نتیجه‌ی آن رخ می‌دهد، مطابق با قوانین کلی طبیعت الهی واقع می‌شود که ما آن‌ها را به‌طور کامل نمی‌شناسیم. ما نمی‌توانیم قوانین خداوند را بر اساس آنچه در یک دورانِ کوتاه و محدود رخ می‌دهد، داوری کنیم.

Nothing that God does should be considered strange. When it is the norm for something to happen in a particular fashion, this does not mean that that fashion is unchangeable. The norm can be broken when God so chooses, for a particular purpose of His own. The purpose here is to bestow His mercy and promised blessings to the believers in that household. Yet, when the norm is broken, whatever takes place as a result occurs in accordance with the overall divine laws of nature which we do not know in full. We cannot judge God’s laws according to what happens during a short, limited period of time.

کسانی که اراده‌ی خداوند را به قوانین طبیعتی که خود با آن آشنا هستند محدود می‌کنند، از حقیقت الوهیت، آن‌گونه که خداوند در کتابش بیان فرموده، بی‌خبرند. هر آنچه خداوند بیان کند حق است. ذهن انسانی ما در این امور هیچ اختیاری ندارد. حتی کسانی که اراده‌ی خداوند را به آنچه خود او به عنوان قانونش بیان فرموده محدود می‌کنند، باز هم از ماهیت حقیقی الوهیت بی‌خبرند. اراده‌ی خداوند آزاد است و با قوانینش محدود نمی‌شود.

Those who try to restrict God’s will to the laws of nature familiar to them are ignorant of the reality of Godhead as stated by God in His book. Whatever God states is true. Our human minds have no say in all this. Even those who restrict God’s will to what He Himself has stated to be His law are again unaware of the true nature of Godhead. God’s will is free and not restricted by His laws.

درست است که خداوند امور این جهان را بر اساس قوانینی که برای آن مقرر کرده است اداره می‌کند. اما این با محدود کردن اراده‌ی خداوند به این قوانین طبیعی، پس از آن‌که به کار افتاده‌اند، تفاوت دارد. قوانین طبیعت همواره به اراده‌ی خداوند عمل می‌کنند؛ خودکار نیستند. خداوند هر زمان بخواهد می‌تواند باعث شود قوانین طبیعی به شیوه‌ای دیگر عمل کنند. هرگاه چنین شود، قوانین طبیعت به شیوه‌ی جدیدی که خداوند تعیین کرده است تغییر خواهند کرد. قانون کلی طبیعت که بر عملکرد همه‌ی قوانین دیگر حاکم است، این است که اراده‌ی خداوند آزاد و مطلق است.

It is true that God conducts the affairs of this universe according to the laws He has set for it. This is, however, different from restricting God’s will to these natural laws after they have been set in operation. The laws of nature work by God’s will all the time. They are not automatic. At any time, God may choose to cause His natural laws to operate in a different way. Whenever this happens natural laws will change to the new fashion God has determined. The overall law of nature which governs the operation of all other laws is that which states that God’s will is free and absolute.

هنگامی که فرستادگان ما نزد لوط آمدند، به خاطر آنان دلتنگ و نگران شد، زیرا توان حمایت از ایشان را نداشت. گفت: «این روزی سخت و اندوهبار است.» (آیه ۷۷)

When Our messengers came to Lot he was troubled on their account, for he was powerless to offer them protection. He said: ‘This is a woeful day.’ (Verse 77)

لوط از فساد قوم خود آگاه بود، کسانی که به جای زنان، خواهان ارضای شهوت جنسی خود با مردان بودند. با این کار آنان بر طبیعت شوریدند؛ طبیعتی که بر پایه حکمت خداوند، همه انواع موجودات را جفت آفریده تا تولید مثل و تداوم نسل ممکن شود. طبیعت سالم و بی‌انحراف، لذت واقعی را در همراهی با این حکمت می‌یابد، به‌طور طبیعی و فطری.

Lot was aware of the perversity of his people, who preferred to satisfy their sexual desires with men instead of women. In so doing they rebelled against nature, which avails itself of God’s wisdom in creating all species in pairs so that procreation and regeneration can take place. Undistorted nature finds true pleasure in conforming to this wisdom, naturally and instinctively.

همانا انواع گوناگونی از انحراف جنسی وجود دارد، اما ماجرای قوم لوط یگانه است. این ماجرا نشان می‌دهد که اختلالات روانی، همچون بیماری‌های جسمانی، مسری‌اند. ممکن است یک اختلال روانی مانند آنچه در میان قوم سدوم بود، در نتیجه‌ی بر هم خوردن ارزش‌ها در جامعه‌ای خاص و وجود الگوهای بد که محیطی ناسالم پدید می‌آورد، گسترش یابد. همچنین ممکن است چنین اختلال روانی، با وجود آنکه با طبیعت در تعارض است، گسترش یابد؛ طبیعتی که تابع همان قانونی است که بر خود حیات حاکم است. این قانون مقرر می‌دارد که طبیعت سالم، لذت خود را در آنچه با نیازهای حیات سازگار است می‌یابد و تداوم خود را نه در آنچه حیات را خفه می‌کند، تضمین می‌کند. انحراف جنسی از نوع دوم است، زیرا بذرهای حیات را در خاکی ناپاک می‌افشاند که برای رشد آن‌ها مساعد نیست. به همین دلیل، فطرت سالم انسان، نه تنها از نظر اخلاقی، بلکه به طور غریزی، رفتار قوم لوط را منزجرکننده می‌یابد. فطرت سالم انسان تابع قانون خداوندی است که حیات می‌بخشد و لذت سالم را همراه با آنچه حیات را غنا می‌بخشد قرار داده است.

There are indeed all kinds of perversion. The case of Lot’s people, however, is singular. It suggests that psychological disturbances are infectious, like physical illnesses. It is possible that a psychological disorder such as that of the people of Sodom may spread as a result of a disturbance of values in any particular society and the presence of bad examples which produces an unhealthy environment. It is possible that such a psychological disorder spreads despite the fact that it is in conflict with nature which is subject to the same law that governs life itself. This law determines that upright nature finds its pleasure in what meets the requirements of life and ensures its continuity not in what stifles life. Sexual perversion is of the latter sort because it puts the seeds of life in a wicked soil that is not conducive to their growth. For this reason, healthy human nature instinctively, not only morally, finds the practices of Lot’s people repulsive. Sound human nature is subject to God’s law who grants life and who has made healthy pleasure attendant on what enriches life.