این سوره اکنون بیانی روشن خطاب به تمام بشریت، اما به‌طور ویژه به آن اعراب ایراد میکند تا این حقیقت را در ذهن آنان جا بیندازد که همه چیز تابع خواست، حکمت و تدبیر خداوند است. مجازاتی که در این دنیا اجرا میشود و عذابی که در زندگی آخرت بر آنان وارد خواهد شد، پیام‌ها و هشدارهایی که پیش از آن داده شده‌اند، وحی‌هایی که به پیامبران خدا نازل شده، و هر آنچه پیرامون همه اینها از نظر آفرینش، رویدادها و برنامهریزی وجود دارد، همگی تابع تدبیر و اراده خداوند هستند.
The surah now makes a clear statement addressed to all mankind, but specifically to those Arabs, to drive home to them the fact that everything is subject to God’s will, wisdom and planning. The punishment administered in this life and the one inflicted in the life to come, the messages and warnings given before them, the revelations given to Gods messengers, and everything surrounding all this in terms of creation, events and planning are all subject to God’s plan and will.
همهٔ اینها و هر آنچه بزرگ یا کوچک است، بر اساس اندازه‌ای دقیق آفریده شده و با حکمت طراحی گردیده است. هیچ چیزی بی‌هدف یا تصادفی پدید نمی‌آید: «ما هر چیزی را به اندازه‌ای آفریدهایم». (آیهٔ ۴۹) این امر دربارهٔ همهٔ مخلوقات صادق است، خواه خاموش باشند یا گویا، متحرک باشند یا ساکن، گذشته باشند یا حال، شناخته‌شده باشند یا ناشناخته: آفرینش آنها تابع اندازه‌ای دقیق است. این اندازه است که ماهیت، ویژگی‌ها، مقدار، زمان و مکان هر چیز را تعیین میکند، همچنین پیوندهای آن با آنچه پیرامونش است و تأثیری را که پدید می‌آورد.
All these and everything large or small are created in accordance with an accurate measure and are wisely planned. Nothing occurs haphazardly or by coincidence: “ We have created everything in due measure.” (Verse 49) This applies to all creatures, silent or endowed with speech, moving or motionless, past and present, known or unknown: their creation is subject to an accurate measure. It is this measure that determines the nature, qualities, quantities, time and place of everything, as well as their links with others around them and the effect they produce.
این عبارت کوتاهِ قرآنی به حقیقتی بزرگ و سرنوشت‌ساز اشاره دارد که جهان آن را تأیید میکند. ذهن انسان، هنگامی که به جهانِ پیرامون خود می‌نگرد و به آن واکنش نشان می‌دهد، این حقیقت را می‌پذیرد. ذهنِ آدمی ناگزیر احساس میکند که جهان با هماهنگیِ دقیق سامان یافته است. هر چیزی در آن بر اساس اندازه‌ای است که تعادل و هماهنگیِ مطلق را پدید می‌آورد.
This short Quranic statement refers to a major and momentous truth that is confirmed by the universe. It is acknowledged by the mind as it looks at the world around it and responds to it. The human mind is bound to feel that the universe is finely coordinated. Everything in it is according to a measure that achieves absolute balance and coordination.
مشاہدہ، تحقیق اور تجربہ اس حقیقت کو وہاں تک سمجھ سکتے ہیں جہاں تک یہ طریقے پہنچ سکیں اور انسانی عقل اس کا ادراک کر سکے۔
Observation, research and experience will understand this truth in as far as these methods can achieve and the human mind can fathom.
با این همه، فراتر از آن چیزی بزرگ‌تر و کامل‌تر وجود دارد. سرشت انسان تأثیر هماهنگ جهان را بر خود ارج می‌نهد، زیرا او در حقیقت بخشی از همین جهان منظم و هماهنگ است، جهانی که در آن هر چیزی به اندازه‌ای معین آفریده شده است.
Yet there remains beyond it what is greater and more perfect. Human nature appreciates the harmonious influence the universe leaves on it, since it is indeed part of this same coordinated and harmonious universe, in which everything is created in due measure.
امروزه علم جدید توانسته به برخی جنبه‌های این حقیقت دست یابد، با استفاده از ابزارها و روش‌های موجود. اکنون فواصل نسبی میان سیارات و ستارگان، اندازه‌ها و جاذبه‌ی آنها را می‌شناسد، تا آنجا که دانشمندان می‌توانند موقعیت برخی سیارات را پیش از آنکه واقعاً آنها را ببینند تعیین کنند. آنان فرضیه‌های خود را بر این پایه بنا میکنند که هماهنگی کلی مستلزم آن است که چنین سیاراتی در همان جایگاه‌هایی باشند که تعریف کرده‌اند. تنها وجود چنین سیاراتی در جایگاه‌هایشان، برخی جنبه‌های حرکت سیاراتی را که رصد کرده‌اند توضیح می‌دهد. پس از آن، فرضیه‌های آنان درست از آب درمی‌آید، که به این معناست که همه‌ی اجرام آسمانی در فضا بر اساس روابطی دقیق قرار گرفته‌اند که هیچ خطایی در آن راه ندارد.
Modern science has managed to reach some aspects of this truth, using what is available of tools and practises. It knows now the relative distances between planets and stars, their sizes and gravity to the extent that scientists are able to determine the positions of some planets before they can actually see them. They make their assumptions on the basis that overall coordination requires that such planets be in the positions they have defined. Only the existence of such planets in their positions explains certain aspects of the movement of the planets they have monitored. Later on, their assumptions are proved true, which means that all celestial bodies are placed in space according to accurate relations that admit no error.
دانشمندان امروزه درک میکنند که تعادل و هماهنگی در موقعیت سیاره زمین برای تضمین استمرار نوع زندگی‌ای که خداوند اراده کرده است بر آن قرار گیرد، کاملاً ضروری است. آنان میگویند اگر این تعادل در هر جنبه‌ای برهم خورد، تمام حیات روی زمین نابود خواهد شد یا اصلاً از ابتدا امکان‌پذیر نمی‌بود. اندازه زمین، جرم آن، فاصله‌اش از خورشید، جرم خورشید، دمای آن، زاویه محور آن، سرعت چرخش و حرکت آن در مدار، موقعیت ماه نسبت به زمین، اندازه و جرم آن، نسبت میان دریا و خشکی روی زمین، و ده‌ها جنبه و رابطه دیگر، همه بر اساس اندازه‌ای دقیق تنظیم شده‌اند. اگر هر یک از اینها برهم می‌خورد، همه چیز دگرگون می‌شد و به پایان یافتن حیات روی زمین می‌انجامید.
Scientists now realize that balance and coordination in the position of our planet earth are absolutely necessary to ensure the continuity of the type of life God has willed to place on it. They say that should this balance be disturbed in any aspect, all life on earth will be destroyed or would not have been possible in the first place. The size of the earth, its mass, distance from the sun, the mass of the sun, its temperature, the angle of its axis, its speed as it rotates and moves in orbit, the position of the moon in relation to the earth, its size and mass, the relation between sea and dry land on earth, and scores of other aspects and relations are all made according to an accurate measure. Should any of these be disturbed, everything would change resulting in the end of life on earth.
ما اکنون چنان درکی از تعادل و هماهنگی میان شمار زیادی از عواملی داریم که برای کنترل حیات در زمین و برقراری روابط درست میان موجودات زنده و شرایطی که در آن زندگی میکنند، و میان گونههای مختلف جانداران، ضروری است که می‌توانیم حقیقت ژرفی را که آیهٔ قرآنی به آن اشاره دارد، درک کنیم. عوامل حیات و بقا از یک سو و عوامل مرگ و انقراض از سوی دیگر، در محیط و در طبیعت موجودات زنده همواره با چنان تعادل دقیقی حفظ می‌شوند که تداوم حیات و پیشرفت آن تضمین گردد، بی‌آنکه [حیات] به حدی فزونی یابد که زمانی فرا نرسد که آنچه برای تأمین معاش و بقا لازم است، به اندازهٔ کافی موجود نباشد.
Our understanding of the balance and coordination between a large number of factors that are necessary to keep life on earth under control and establish the proper interrelations between living creatures and the conditions in which they live, and between different species of creatures, is such that we can now appreciate the profound truth the Quranic verse refers to. The factors of life and survival on the one hand and those of death and extinction on the other in the environment and the nature of living creatures are always kept in such a fine balance as to ensure the continuity of life and its progress without allowing it to increase to the extent that there would not come a time when there is not enough of what is necessary for sustenance and survival.
در جلد پیشین درباره‌ی هماهنگی و توازن در کیهان و در زمین به تفصیل سخن گفتیم،۱ و شایسته است که در اینجا درباره‌ی توازن در روابط میان گونههای مختلف به بحث بپردازیم:
We spoke at length on the harmony and balance in the universe and on earth in an earlier volume,1 and it is fitting that we discuss here the balance in the interrelation between different species:
پرندگان شکاری از نظر تعداد اندک‌اند، زیرا تخم‌های کمی می‌گذارند. آنها همچنین در محیطی ویژه زندگی میکنند. از سوی دیگر، عمرشان از سایر پرندگان بیشتر است. اگر میتوانستند با نرخ بالاتری زاد و ولد کنند و در همه محیط‌ها به اندازهٔ کنونی عمر کنند، نابودی پرندگان کوچک‌تر و پرشمارتر را تضمین می‌کردند یا تعدادشان را به شدت کاهش می‌دادند. این پرندگان کوچک‌تر به این تعداد زیاد نیاز است، زیرا بخشی از زنجیرهٔ غذایی‌اند و نقش مهمی در تداوم حیات بر روی زمین ایفا میکنند.
Birds of prey are small in numbers because they lay few eggs. They also live in a special environment. On the other hand, they live longer than other birds. Had they been able to procreate at a higher rate and to live as long as they do in all environments, they would have ensured the extinction of smaller and more numerous birds or greatly reduced their numbers. These smaller birds are needed in such large numbers because they are part of the food chain and they fulfil an important role in the continuity of life on earth.
مگسی میلیون‌ها تخم می‌گذارد، اما طول عمرش تنها دو هفته است. اگر مگس‌ها چند سال زندگی می‌کردند و با همین میزان تخم‌گذاری می‌کردند، سطح زمین کاملاً از مگس پوشیده می‌شد. زندگی انسان، و نیز زندگی بسیاری از گونههای دیگر، ناممکن می‌شد.
A fly lays millions of eggs, but its life span is two weeks. Had flies lived for a few years laying eggs at the same rate, the face of the earth would have been entirely covered with flies. Human life, as well as the life of many other species, would have become impossible.
با این حال، تعادلی که خداوند متعال برقرار ساخته است، رابطه میان طول عمر و میزان تولیدمثل را تعیین میکند تا تداوم حیات تضمین شود.
However, the balance established by the Almighty determines the relation between life span and the rate of procreation to ensure the continuity of life.
در میان همه موجودات زنده، میکروب‌ها از نظر تعداد بیشترین، و از نظر سرعت تکثیر و ویرانگری سریع‌ترین هستند؛ اما در عین حال کمترین مقاومت و کوتاه‌ترین طول عمر را دارند. آنها در میلیون‌ها تعداد در اثر عوامل بسیاری مانند سرما، گرما، نور، اسیدها، پلاسما و غیره می‌میرند. آنها تنها بر شمار محدودی از جانوران و انسان‌ها چیره می‌شوند. اگر مقاومت بیشتر یا طول عمر طولانی‌تری داشتند، همه حیات را به کلی نابود کرده بودند.
Among all living things, microbes are the largest in number and fastest in multiplication and devastation; but at the same time they have the weakest resistance and the shortest life span. They die in their millions as a result of many factors, such as cold, heat, light, acids, plasma, etc. They overpower only a limited number of animals and humans. Had they had stronger resistance or a longer life span, they would have destroyed life altogether.
هر موجود زنده‌ای به سلاحی مجهز شده تا خود را در برابر دشمنان طبیعی‌اش حفظ کند و بقای خویش را تضمین نماید. این سلاح‌ها از حرکت در گروه‌های پرجمعیت تا شدت حمله متفاوت‌اند. میان این دو، گونههای گوناگونی از سلاح‌ها و شیوه‌های دفاع از خود وجود دارد. مارهای کوچک با زهر خود و با حرکت سریع برای گریز از دشمنان‌شان دفاع میکنند، در حالی که مارهای بزرگ به نیروی ماهیچه‌های خود متکی‌اند. از همین رو، در میان مارهای بزرگ، شمار مارهای زهرآگین کمتر است.
Every living species is equipped with a weapon to protect itself against its natural enemies and to ensure its own survival. Such weapons vary from moving in numbers to ferocity of attack. In between there is a great variety of weapons and methods of self defence. Small snakes have their poison and move at speed to evade their enemies, while large ones rely on the strength of their muscles. Hence, the poisonous ones are fewer among large snakes.
سوسک‌ها که توان دفاعی کمی دارند، می‌توانند برای محافظت از خود، مادهٔ سوزاننده و بدبویی را روی هر چیزی که با آنها تماس پیدا کند، ترشح کنند. آهوها می‌توانند بپرند و با سرعت زیاد بدوند، در حالی که شیرها بسیار نیرومندند. همهٔ موجودات زنده، کوچک و بزرگ، این‌گونه‌اند.
Beetles, which have little in the way of self defence, can discharge on whatever touches them a foul-smelling caustic substance to protect themselves. Deers can jump and run at a fast speed, while lions are extremely powerful. Such are all living creatures, large and small.
همچنین، انسان، حیوانات، پرندگان و تمام مخلوقات دیگر، از جمله پست‌ترین گونه‌ها، با وسایل لازم برای به دست آوردن غذای خود و بهره‌مند شدن از آنچه تغذیه میکنند، مجهز شده‌اند. تخم بارورشده‌ای که به رحم می‌چسبد به غذا نیاز دارد. این تخم دیواره رحم را پاره میکند و حوضچه‌ای از خون ایجاد میکند که میتواند از آن تغذیه کند و به این ترتیب رشد مییابد. جنین از طریق بند ناف که آن را به مادرش متصل میکند تغذیه میشود. اگر بند ناف بیش از حد بلند بود، غذا پیش از رسیدن به جنین تخمیر می‌شد و اگر بیش از حد کوتاه بود، غذا با فشار از آن به بیرون می‌ریخت و به جنین آسیب می‌رساند.2
Likewise, man, animals, birds and all other creatures, including the lowest species, are equipped with the means to obtain their food and to benefit by what they feed upon. The fertilized egg which clings to the uterus needs nourishment. It causes a tear in the wall of the uterus, making a pool of blood which it can feed upon, and thus it grows. An embryo feeds through the umbilical cord that links it to its mother. Had the cord been too long, the food would have become fermented before it reached the embryo, and had it been too short, the food would have gushed through it, and harmed the embryo.2
هنگام تولد، از پستانهای مادر مایعی سفیدرنگ با اندکی زردی تولید میشود. یکی از شگفتیهای آفرینش خداوند این است که این مایع از مواد شیمیایی حلشده تشکیل شده تا نوزاد را از بیماری محافظت کند. یک روز پس از تولد کودک، شیر شروع به جاری شدن میکند. برنامهریزی دقیق خداوند تضمین میکند که مقدار شیر مادر روز به روز افزایش یابد، تا آنجا که وقتی کودک یک ساله میشود، روزانه به یک و نیم لیتر میرسد، در حالی که در روزهای نخست تنها چند اونس وزن دارد. نهتنها مقدار شیر برای برآورده کردن نیازهای کودک افزایش مییابد، بلکه ترکیبات آن نیز از نظر نوع و غلظت تغییر میکند. در روزهای نخست بیشتر شبیه آبی است که مقدار اندکی کربوهیدرات در خود دارد، اما با گذشت زمان، غلظت قند، کربوهیدراتها و پروتئینها روز به روز افزایش مییابد تا رشد سالم کودک تضمین شود.3
When birth takes place a white, slightly yellowish liquid is produced from the mothers breasts. One of the wonders of Gods creation is that this liquid consists of dissolved chemicals to protect the newborn from illness. One day after the child’s birth milk begins to flow. God’s elaborate planning ensures that the quantity of the mother’s milk is increased day after day, amounting to one and a half litres a day by the time the child is one year old, while it weighs only a few ounces in the early days. It is not merely the quantity of the milk that increases to satisfy the child’s needs, but also its ingredients change in kind and concentration. In the early days it is more like water containing a small amount of carbohydrates, but as time goes on the concentration of sugar, carbohydrates and proteins increases day after day, to ensure the child’s healthy growth.3
هنگامی که به بررسی دستگاه‌های گوناگون بدن انسان، کارکردها، فیزیولوژی و نقش آنها در تضمین سلامت و بقای انسان می‌پردازیم، از طراحی دقیق و پیچیده‌ی آنها در شگفت می‌شویم. دست خداوند را می‌بینیم که از هر فرد، و در حقیقت از هر عضو و هر سلول، مراقبت میکند. در اینجا نمی‌توانیم به این جهان شگفتی‌ها بپردازیم. از این رو، تنها به تنظیم دقیق غدد درون‌ریز اشاره خواهیم کرد:
When we study the different systems in man’s body, their functions, physiology and role in ensuring man’s health and survival, we are amazed at the elaborate planning. We see God’s hand taking care of every individual, and indeed every organ and cell. We cannot discuss here this world of wonders. Therefore, we will only refer to the fine tuning of endocrine glands:
اینها کارخانه‌های کوچک شیمیایی‌اند که مواد شیمیایی مورد نیاز بدن را فراهم میکنند. این مواد آنقدر قدرتمندند که حتی کسری از یک میلیاردم آنها میتواند به‌شدت بر بدن اثر بگذارد. آنها به چنان نظم و ترتیبی عمل میکنند که ترشح هر غده مکمل ترشح غده‌ای دیگر است. تنها چیزی که ما درباره این ترشحات می‌دانیم این است که به‌طرز شگفت‌انگیزی پیچیده‌اند. اگر ترشح آنها مختل شود، این امر به بدن آسیب عمومی وارد میکند، که اگر حتی برای مدت کوتاهی ادامه یابد، میتواند بسیار جدی باشد.4
These are small chemical factories providing the body with the chemicals it needs. They are so powerful that a fraction of one billionth of them will seriously affect the body. They function in such an order that the secretion of each gland complements the secretion of another. All that we know about these secretions is that they are surprisingly complex. Should their secretion be disturbed, this will cause general harm in the body, which could be very serious if it continues even for a short while.4
حیوانات، بسته به طبیعت متفاوتشان و همچنین محیط‌ها و شرایطی که در آن زندگی میکنند، نظام‌های گوناگونی دارند.
Animals have different systems according to their different natures, as well as the environments and circumstances in which they live.
شیرها، ببرها، گرگ‌ها، کفتارها و دیگر شکارچیانی که برای شکار و کشتن طعمه‌های خود به آن نیاز دارند، دندان‌های تیز و آسیاب‌های محکم دارند. آنها همچنین ماهیچه‌های پای قوی و همچنین پنجه‌های تیز دارند. معده‌های آنها اسیدها و آنزیم‌های لازم برای هضم گوشت خام و استخوان را ترشح میکند.5
Lions, tigers, wolves, hyenas, and other predators that need to hunt and kill their prey, have sharp teeth and firm molars. They also have strong leg muscles, as well as sharp claws. Their stomachs secrete the necessary acids and enzymes to digest raw meat and bones.5
حیوانات نشخوارکننده‌ای که در مرغزارها می‌چرند، با ابزارهای گوناگونی مجهز شده‌اند:
Ruminant animals that graze in meadows have been equipped with different tools:
ان نظام الهضم لديها قد صُمِّم بطريقة تتناسب مع بيئاتها. فأفواهها واسعة نسبياً، ولا تملك أنياباً ولا أضراساً، وإنما لها أسنان أمامية حادة تساعدها على رعي العشب والنباتات بسرعة، فتبتلعها ابتلاعاً حتى تتمكن من أداء خدمتها الطبيعية للإنسان. وقد منحتها العناية الإلهية نظام هضم عجيب الشأن. فالطعام الذي تأكله يذهب أولاً إلى الكرش، وهو يعمل مخزناً. فإذا فرغ الحيوان من عمل يومه وجلس للراحة، انتقل الطعام الذي ابتلعه إلى جزء آخر يسمى الشبكية، ثم يُعاد إلى الفم حيث يُمضغ مضغاً جيداً الآن، قبل أن يُرسل إلى حجرة ثالثة من المعدة تسمى الورقية.
Their digestive systems have been designed in a way that suits their environments. Their mouths are relatively wide, without canine teeth or molars. Instead they have sharp front teeth that help them to eat grass and plants quickly, swallowing them in gulps so as to be able to provide their natural service for man. Divine care has given these animals a most peculiar digestive system. The food they eat goes first to the rumen, which serves as a storage place. When the animal has finished its days work and sits for rest, the food it has eaten goes to another part called the reticulum, and then it is sent back to the mouth where it will now be chewed well before it is sent to a third compartment of the stomach called the omasum.
مرحلهٔ آخر، چهارمین بخش معده است که آبومازوم نام دارد۔
The final stage is a fourth compartment called the abomasum.
این فرایند طولانی همچنین از این حیوانات که اغلب در چراگاه‌ها مورد حمله شکارچیان قرار می‌گیرند محافظت میکند. از این رو، آنها اغلب نیاز دارند غذای خود را سریع ببلعند و پنهان شوند. دانشمندان میگویند این فرایند هضم ضروری، بلکه حیاتی است. علف به خاطر سلولزی که دارد هضمش دشوار است، و این بدان معناست که حیوان برای هضم غذای خود به زمان طولانی نیاز دارد. اگر شکمبه‌ای برای ذخیره غذا نمی‌داشت، این حیوانات مجبور بودند مدت زیادی، شاید یک روز کامل، را صرف چرا کنند، بی‌آنکه حتی به اندازه کافی مواد مغذی به دست آورند. خود فرایند بریدن علف و خوردن آن برای حیوان خسته‌کننده می‌بود. اما اکنون که چنین است، غذا را با عجله می‌بلعد و در شکمبه ذخیره میکند، جایی که نرم و تا حدی تخمیر میشود، سپس آن را دوباره به دهان بازمی‌گرداند تا بیشتر جویده شود. این امر به این حیوانات امکان می‌دهد که همه کارکردهای خود را انجام دهند: کارهایشان را انجام دهند، بخورند و به درستی هضم کنند. تمام شکوه از آنِ خداوندی است که همه چیز را با طرحی دقیق آفرید.6
This very long process also serves to protect these animals which are often attacked in their grazing places by predators. Therefore, they often need to swallow their food fast and hide. Scientists say that this process of digestion is necessary, indeed vital. Grass is hard to digest because of the cellulose it contains, which means that the animal needs a long time for digesting its food. Had it not had a rumen to store the food, these animals would have had to spend a long time, may be a whole day, in grazing without even giving them enough nourishment. The very process of cutting the grass and eating it would have been tiring to the animal. As it is, taking the food in gulps and storing it in the rumen where it is softened and fermented somewhat, then bringing it back to the mouth for further chewing, enables these animals to fulfil all functions: doing their work, eating and proper digestion. All glory belongs to God who created everything in an elaborate design.6
پرندگان شکاری مانند جغد و چلیک، منقارهای تیز، خمیده و قلاب‌مانند دارند تا بتوانند گوشت را پاره کنند. در مقابل، غاز و اردک منقارهای پهن، مسطح و قاشق‌مانند دارند که برای گرفتن غذا از گل و آب مناسب است. حتی در دو طرف منقارشان برآمدگی‌های کوچکی وجود دارد که به‌عنوان دندان عمل میکنند و علف را می‌برند. مرغ‌های خانگی و کبوترها که دانه‌ها را از روی زمین برمی‌چینند، منقارهای کوتاه و نوک‌تیز دارند. قو منقاری بلند و به‌طور چشمگیری دراز دارد که در ته آن کیسه‌ای قرار دارد و مانند تور ماهیگیران عمل میکند، زیرا قوها عمدتاً از ماهی تغذیه میکنند. هدهد منقاری دراز و نوک‌تیز دارد که برای جستجوی حشرات و کرم‌هایی به کار میرود که اغلب زیر سطح زمین قرار دارند. دانشمندان غالباً میگویند که نگاهی به منقار پرنده برای دانستن اینکه از چه چیزی تغذیه میکند کافی است. بقیه دستگاه گوارش پرندگان نیز به‌طرز شگفت‌انگیزی ویژه است. از آنجا که پرندگان دندان ندارند، برای هضم غذا به آنها چینه‌دان و سنگدان داده شده است. پرندگان همچنین اجسام سخت و سنگ‌ریزه‌هایی برمی‌دارند تا به سنگدان در عمل گوارش کمک کنند.7
Birds of prey such as the owl and the kite are given sharp, curved, hook-like beaks to be able to tear flesh. Geese and ducks are, by contrast, given wide, flat and spoon-like beaks suitable for catching food in mud and water. They even have on both sides of their beaks little lumps which serve as teeth to cut grass. Domestic fowls and pigeons which pick up seeds from the ground have short and pointed beaks. The swan has a conspicuously long beak at the bottom of which there is a sack that serves like a fishermans net because swans feed mainly on fish. The hoopoe has a long and pointed beak that serves to look for insects and worms that are often below the surface of the ground. Scientists often say that a glance at a birds beak is enough to tell us what it feeds on. The rest of the digestive system of birds is wonderfully peculiar. Since birds do not have teeth, they are given a crop and a gizzard for digestion. Birds also pick some hard objects and stones to help the gizzard in its digestive function.7
اگر بخواهیم همهٔ گونههای مختلف را به همین شکل بررسی کنیم، این کار در این نوشتار بسیار طولانی میشود و از روشی که در این اثر دنبال کردهایم فاصله میگیرد. بنابراین اکنون تنها به آمیب، آن موجود تکسلولی، نگاه میکنیم تا ببینیم خداوند نقش آن را در زندگی چگونه تعیین کرده و چگونه از آن مراقبت میکند.
If we were to look at all the different species in the same way, it would take far too long in this exercise and would deviate from the method we have followed in this work. Therefore, we will now just look at the amoeba, the single-celled creature, to see how God has set its role in life and how He takes care of it.
آمیبا موجودی میکروسکوپی است که در برکه‌ها یا آب‌های راکد، یا روی سنگ‌هایی که در ته چنین آب‌هایی نشسته‌اند، زندگی میکند.
The amoeba is a microscopic organism that lives in ponds or stagnant water, or on stones settled at the bottom of such waters.
بدنش ژله‌مانند است و بسته به نیاز شکلش را تغییر می‌دهد. هنگام حرکت، بخش‌هایی از بدنش را به جلو می‌راند و از آنها همچون پا استفاده میکند. هنگامی که غذایی مییابد، آن را با زائده‌های مشابهی برمی‌دارد. مایع گوارشی ترشح میکند تا آنچه را برای او سودمند است هضم کند و باقی‌مانده را دفع میکند.
Its body is jellylike, changing shape as needed. When it moves, it pushes forwards parts of its body to use like feet. When it finds food, it picks it up with similar protrusions. It secretes a digestive fluid so as to digest what is useful to it and ejects the remainder.
این موجود کوچک با تمام بدنش تنفس میکند و اکسیژن را از آب میگیرد. تصور کنید این جانور کوچکی که هرگز با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شود، تمام کارکردهای حیاتی را انجام می‌دهد، از جمله تغذیه، تنفس، دفع مواد زائد و حرکت. هنگامی که رشدش کامل شد، به دو قسمت تقسیم میشود و هر کدام از آنها یک آمیب جداگانه را تشکیل می‌دهد...
It breathes with all its body, taking oxygen from water. Imagine this little creature which can never be seen with the naked eye performing all life functions, including taking nourishment, breathing, discharging unwanted stuff and moving around. When it has completed its growth, it divides into two, with each forming a separate amoeba...
عجایب عالم گیاهان کمتر از عجایب زندگی انسان، حیوان و پرندگان نیست. برنامهریزی دقیق در گیاهان نیز به همان اندازه دیده میشود: «و هم اوست که هر چیزی را آفریده و آن را با اندازه‌ای دقیق مقدّر کرده است»* (فرقان: ۲)
The wonders of the plant world are no less amazing than those of human, animal and bird life. Elaborate planning is equally observed in plants: “A is He who has created all things and ordained them in due proportions”* (25: 2)