ای مؤمنان! دشمنان مرا و دشمنان خودتان را دوست خود مگیرید، که با آنان ابراز دوستی کنید، در حالی که به حقی که به سوی شما آمده کافر شده‌اند، و پیامبر را و شما را فقط به سبب ایمانتان به خداوند، پروردگارتان، بیرون کرده‌اند. اگر برای جهاد در راه من و جستن خشنودی من از خانه‌هایتان بیرون آمده‌اید، پس پنهانی به سوی آنان مایل نشوید و با دوستی به آنان نزدیک نگردید. من به آنچه پنهان می‌دارید و آنچه آشکار می‌کنید آگاهم. هر کس از شما چنین کند، یقیناً از راه راست گمراه شده است. اگر بر شما دست یابند، دشمنان شما باقی می‌مانند و دست‌ها و زبان‌های خود را با بدی به سوی شما دراز می‌کنند، و آرزو دارند که شما کافر شوید. (آیات ۱-۲)

Believers! Do not take My enemies, who are your enemies as well, for your friends, showing them affection when they have rejected the truth you have received, and have driven the Messenger and yourselves out only because you believe in God your Lord. If you have left your homes to strive in My cause and to seek My pleasure, then do not secretly lean towards them with affection. I well know all that you conceal and all that you reveal. Whoever of you does this has already strayed from the right path. If they get the better of you, they will remain your enemies and stretch out their hands and tongues to you with evil. They dearly wish to see you unbelievers. (Verses 1-2)

این سوره با این خطاب دوستانه و الهام‌بخش آغاز می‌شود که مؤمنان را مورد خطاب قرار می‌دهد. این خطابی است از سوی پروردگارشان که به او ایمان دارند؛ پروردگاری که آنان را به نام ایمانی که پیوند ایشان را با او برقرار می‌سازد فرا می‌خواند تا وضعیت خویش را با دقت بیندیشند. همچنین آنان را از نقشه‌های دشمنانشان برحذر می‌دارد و وظیفه‌ای را که بر عهده‌شان نهاده شده به یادشان می‌آورد.

The surah begins with this friendly and inspiring address, calling on ‘believers. It is an address by their Lord in whom they believe, who calls on them in the name of faith that establishes their bond with Him, to carefully consider their position. He also warns them against their enemies schemes and reminds them of the task they have been assigned.

به شکلی مهربان و دوستانه، خداوند دشمنان ایشان را دشمنان خود قرار می‌دهد:

In a kindly and friendly way, God makes their enemies His enemies:

«ای مؤمنان! دشمنان مرا و دشمنان خودتان را دوست خود مگیرید و با آنان ابراز محبت نکنید.» (آیه ۱) بدین ترتیب، او به مؤمنان این احساس را می‌دهد که به او تعلق دارند. هر کس با ایشان دشمنی کند، در حقیقت با او دشمنی کرده است. آنان کسانی هستند که نشانه‌های او را بر روی زمین حمل می‌کنند و کسانی هستند که او دوستشان دارد. بنابراین، تصورناپذیر است که به کسانی که از آنِ او هستند و دشمنان ایشان‌اند، محبت نشان دهند.

“ Believers! Do not take My enemies, who are your enemies as well, for your friends, showing them affection.” (Verse 1) Thus, He makes the believers feel that they belong to Him. Whoever is hostile to them is actually hostile to Him. They are the people who bear His insignia on earth and the ones He loves. Therefore, it is inconceivable that they should show affection to those who are His and their enemies.

دور سوم، پیوندی روشن میان همه مسلمانان و نخستین نسل مؤمنان به یگانگی خداوند برقرار می‌کند. همگی در همان کاروانی گام برمی‌دارند که از نسل‌های بی‌شمار می‌گذرد، با ایمان از دیگران متمایز می‌شوند و هر پیوندی را جز ایمان کنار می‌گذارند. همگی یک امت‌اند که از ابراهیم آغاز می‌شود؛ همان کسی که نخستین صورت آیین پاک را تبلیغ کرد.

The third round establishes a clear link between all Muslims and the first generation of believers in God’s oneness. They all join the same procession that moves across countless generations, distinguished by faith and shedding all ties except faith. They are all the same community, starting with Abraham, who preached the first version of the pure faith.

او نمونه‌ای را به‌عنوان الگو ارائه کرد که تنها در ایمان نبود، بلکه در عمل نیز باید از آن پیروی شود. او با پیوندهای خویشاوندی مبارزه کرد، پیش از آنکه خود و کسانی که با او بودند بتوانند احساساتشان را از هر پیوندی جز پیوند ایمان پاک کنند ﷺ.

He provided an example to be followed, not only in faith but also in practice. He struggled with the bonds of kinship before he, and those with him, managed to purge their feelings of any bond other than that of faith:

شما در ابراهیم و کسانی که با او بودند، الگوی نیکویی دارید؛ آنگاه که به قوم خود گفتند: «ما از شما و از آنچه به جای خدا می‌پرستید بیزاریم. شما را انکار می‌کنیم، و میان ما و شما دشمنی و کینه‌ای پدید آمده که تا زمانی که تنها به خدا ایمان آورید، پایدار خواهد ماند.» تنها استثنا، سخن ابراهیم به پدرش بود که گفت: «برای تو طلب آمرزش خواهم کرد، اما من در برابر خدا نمی‌توانم چیزی برای تو فراهم کنم.» «پروردگارا! بر تو توکل کرده‌ایم، و به سوی تو بازمی‌گردیم، و بازگشت همه به سوی توست. پروردگارا! ما را آزمونی برای کافران قرار مده. پروردگارا! ما را ببخش، که تو توانای حکیمی.» در آنان، برای هرکس که به خدا و روز بازپسین امید دارد، الگوی نیکویی وجود دارد. و هرکس روی برتابد، بداند که خدا بی‌نیاز و ستوده است. (آیات ۴ تا ۶)

You have a good example in Abraham and those who followed him, when they said to their people: 'We disown you and what you worship instead of God. We reject you. The enmity and hate that have arisen between us and you will last until you believe in God alone.' The only exception was Abraham, when he said to his father, 7 shall pray for forgiveness for you, although it is not in my power to be of any avail to you against God.’ 'Our Lord! In You we have placed our trust, and to You do we turn, and with You is the final destination. Our Lord! Do not make of us a test for the unbelievers. Forgive us, Lord. You are the Almighty, the Wise. 'In them, indeed, you have a good example for everyone who looks forward with hope to God and the Last Day. Anyone who turns away should remember that God is truly self-sufficient, worthy of all praise. (Verses 4-6)

هنگامی که یک مسلمان در این آیات تأمل می‌کند، درمی‌یابد که دارای نیایی بزرگ و استوار، تاریخی طولانی و الگویی است که از دیرباز تعیین شده است. او به ابراهیم بازمی‌گردد، نه تنها در ایمانش بلکه در تجربه شخصی‌اش نیز. بدین‌ترتیب، تجربه‌اش فراتر از تجربه شخصی و نسل خودش می‌رود. افراد در این کاروان بزرگ مؤمنان، تجربه‌ای مشابه آنچه اکنون با آن روبه‌رو است را از سر گذرانده‌اند، و به نتیجه‌ای معین رسیده و تصمیمی استوار گرفته‌اند.

خدا می‌داند که مسلمانان نخستین چقدر مشتاق بودند که دشمنی و کشمکش با قوم خودشان پایان یابد. از این رو، این سوره این امید را پیش روی آنان می‌گشاید که شاید آن دشمنان همچنان به مسلمانان بپیوندند و دین اسلام را بپذیرند. بدین ترتیب، خصومت میان دو گروه با محبتی استوار بر پایه‌ای محکم جایگزین می‌شد. باز هم این سوره بار سنگین آنان را سبک می‌کند و قاعده اصلی‌ای را بیان می‌دارد که روابط بین‌المللی میان جامعه مسلمانان و سایر قدرت‌ها بر آن استوار است.

God knows how eager the early Muslims were to see the hostility and conflict with their own people come to an end. Therefore, the surah raises before them the hope that those enemies might yet join the Muslims and accept the Islamic faith. In this way, hostility between the two camps would be replaced by firmly-based affection. Again, the surah lightens their burden, stating the main rule on which international relations between the Muslim community and other powers are based.

بنابراین، بایکوت و دشمنی تنها در مواردی به کار می‌رود که کافران تجاوز و خصومت ورزند. هنگامی که هیچ تجاوزی علیه مسلمانان در کار نباشد و خصومتی وجود نداشته باشد، مسلمانان باید با دیگران به نیکی رفتار کنند، چنان‌که شایسته‌ی آنان است، و همواره انصاف و عدالت را رعایت نمایند:

Thus, boycott and enmity are applied only in cases of aggression and hostility by unbelievers. When there is no aggression against Muslims and hostilities are absent, then Muslims should treat others kindly, as they deserve, always maintaining fairness and justice:

شاید خداوند میان شما و کسانی که اکنون دشمن شما هستند، دوستی برقرار کند. خداوند تواناست؛ خداوند بسیار آمرزنده و همواره مهربان است. خداوند شما را از نیکی و رفتار عادلانه با کسانی که به خاطر دینتان با شما نمی‌جنگند و شما را از خانه‌هایتان بیرون نمی‌کنند، باز نمی‌دارد. خداوند عدالت‌پیشگان را دوست دارد. خداوند تنها شما را از دوستی ورزیدن با کسانی که به خاطر دینتان با شما می‌جنگند و شما را از خانه‌هایتان بیرون می‌رانند و دیگران را بر بیرون راندن شما یاری می‌دهند، بازمی‌دارد. کسانی از شما که با آنان دوستی کنند، به راستی ستمکارند. (آیات ۷-۹)

It may well be that God will bring about affection between you and those who are now your enemies. God is all powerful; God is much forgiving, ever merciful. God does not forbid you to deal kindly and with full equity with those who do not fight you on account of your faith, nor drive you out of your homes. God loves those who behave equitably. God only forbids you to turn in friendship towards those who fight against you because of your faith, and drive you from your homes, and help others to drive you out. Those of you who turn towards them in friendship are indeed wrongdoers. (Verses 7-9)

اسلام دینِ صلح است، آیینی که بر پایهٔ محبت استوار است. این دین تنها خواهانِ آن است که دیگران از شیوهٔ زندگیِ سالم و درستِ آن بهره ببرند و آن را به کار بندند. اسلام خواهانِ آن است که همهٔ مردم، زیرِ پرچمِ خداوند، به عنوان برادری مبتنی بر محبت، گرد هم آیند. هیچ چیزی جز تجاوزِ دشمنانِ اسلام، مانع این امر نیست.

سورہ زنان مومنہ کے بارے میں حکم دیتی ہے جو مسلمانوں کی جماعت میں شامل ہونے کے لیے آئیں۔

The surah issues a ruling concerning women believers who might join the Muslim community:

اے ایمان والو! جب مومن عورتیں ہجرت کر کے تمہارے پاس آئیں تو ان کا امتحان لو۔

Believers! When believing women come to you as migrants, test them.

خدا به ایمان آنان داناتر است. اگر دریافتید که ایشان مؤمن‌اند، آنان را به سوی کافران بازنگردانید. نه آنان برای کافران حلال‌اند و نه کافران برای ایشان حلال‌اند.

God knows best their faith. If you ascertain that they are believers, do not send them back to the unbelievers. They are no longer lawful [as wives]for the unbelievers, and these are no longer lawful to them.

با این همه، مهریه‌هایی را که به آنان پرداخته‌اید به کافران بازگردانید. اگر مهریه‌های آنان را بدهید، ازدواج با ایشان بر شما گناهی نیست. و به پیوند زناشویی با زنان کافر چنگ نزنید.

None the less, hand back to the unbelievers the dowries they have paid them. It is no offence for you to marry them after giving them their dowries. Do not hold on to marriage ties with unbelieving women.

آنچه را که از مهریه‌ها پرداخته‌اید، مطالبه کنید، همان‌گونه که آنان نیز حق دارند مهریه‌هایشان را مطالبه کنند. این است حکم خدا.

Ask for repayment of the dowries you have paid, just as they have the right to ask for repayment of their dowries. Such is God's judgement.

او میان شما به عدل حکم میکند. خداوند داناى حکیم است. و اگر کسى از همسرانتان به کافران پیوست و سپس شما غنیمتى به دست آوردید، به کسانى که همسرانشان رفتهاند، همانند آنچه مهر دادهاند، بپردازید. و از خداوندى که به او ایمان دارید پروا کنید. (آیات ۱۰-۱۱)

He judges between you in equity. God is all-knowing, wise. Should any of your wives go over to the unbelievers and you subsequently acquire gains from them, then pay those whose wives have gone away the equivalent of whatever dowry they had paid. Fear God, in whom you believe. (Verses 10-11)

پیامبر ﷺ با قریش در مکه پیمان صلح حدیبیه را منعقد کرد، و در این پیمان شرطی مقرر شد که بر اساس آن پیامبر ﷺ و جامعهٔ مسلمانان هر کسی را که به مسلمانان بپیوندد، به آنان بازگردانند، حتی اگر آن شخص مسلمان باشد. روایات نقل می‌کنند که هنگامی که پیامبر ﷺ می‌خواست از حدیبیه برود، چند زن نزد او آمدند و خواستار پیوستن به جامعهٔ مسلمانان در مدینه بودند.

The Prophet concluded the al-Hudaybiyah Treaty with the Quraysh in Makkah and this specified a condition whereby the Prophet and the Muslim community would return to them anyone who went over to the Muslims, even though that person might be a Muslim. Reports mention that when the Prophet was about to leave al-Hudaybiyah, a few women came over to him seeking to join the Muslim community in Madinah.

پس از آن، پیامبر ﷺ به شیوه‌ی بیعت زنان و اینکه شرایط بیعت آنان چه باید باشد، دستور داده می‌شود:

The Prophet is then instructed on how women should pledge their allegiance, and what the terms of their pledge should be:

ای پیامبر! هرگاه زنان باایمان نزد تو آیند و با تو بیعت کنند که هیچ چیز را شریک خدا قرار ندهند، دزدی نکنند، زنا نکنند، فرزندان خود را نکشند، و هیچ بهتانی که از پیش خود بسته باشند به دیگری نزنند، و در هیچ کار شایسته‌ای از تو نافرمانی نکنند، پس بیعتشان را بپذیر و برایشان از خدا آمرزش بخواه. خدا آمرزنده و مهربان است.

Prophet! When believing women come and pledge to you that they will not associate any partner with God, nor steal, nor commit adultery, nor kill their children, nor lie about who fathered their children, nor disobey you in anything reasonable, then accept their pledge of allegiance and pray to God to forgive them. God is most forgiving, ever merciful. (Verse 12)

این شرایط، عناصر اصلی ایمان را مشخص می‌کنند و چارچوب نظام اجتماعی جدیدی را که اسلام برقرار ساخت فراهم می‌آورند. این شرایط شامل آن است که هیچ شریکی برای خدا به هیچ شکلی قائل نشوند. آنان تأکید می‌کنند که جرائمی که مجازات مشخصی دارند، مانند دزدی و زنا، هرگز نباید مرتکب شوند. زنان نیز باید تعهد کنند که هرگز فرزندان خود را نکشند. این اشاره به رسمِ پیش از اسلام زنده‌به‌گور کردن دختران است و کشتن جنین به هر دلیلی را نیز در بر می‌گیرد. زنان در مورد بارداری‌های خود امانت‌دار شمرده می‌شوند. شرط دیگری که زنان در این پیمان می‌دهند آن است که هرگز "دروغ درباره کسی که فرزندانشان را پدید آورده نگویند". ابن عباس می‌گوید: "این بدان معناست که آنان نباید فرزندی را که از شوهرانشان نیست به ایشان نسبت دهند." مقاتل نیز همین دیدگاه را بیان کرده است. شاید این شرط، که پس از شرط خودداری کامل از زنا آمده، ناظر به برخی رسوم دوران جاهلیت بوده است؛ زمانی که زنی ممکن بود با چند مرد هم‌بستر شود و هنگام زایمان، پدر کودک را بر اساس ظاهر، یا شاید بر پایه‌ای دیگر، از میان آنان برگزیند، در حالی که می‌دانست پدر واقعی کیست. با این همه، متن این مورد و هر موردی دیگر از دروغ در این باره را در بر می‌گیرد. شاید ابن عباس و مقاتل به این وضعیت خاص اشاره کرده‌اند، به سبب ماجرایی که در آن زمان رخ داده بود.

These terms outline the major elements of faith, and provide the framework of the new social system established by Islam. They comprise associating no partners with God in any way whatsoever. They confirm that offences with prescribed penalties, such as theft and adultery, should never be committed. Women should also pledge never to kill their children. This is a reference to the pre-Islamic practice of burying girls alive, and includes killing embryos for any reason. Women are placed in trust of their pregnancies. Another term of the pledge women give is that they should never “ lie about who fathered their children”2 I bn ‘Abbas says: “This means that they must not attribute to their husbands any child that does not belong to them. The same view is stated by Muqatil. Perhaps this term, coming as it does after that of refraining from adultery altogether, was to address some practices of pre-Islamic days, when a woman might sleep with several men and when she gave birth to a child, she would choose its father from among them on the basis of looks, or perhaps on some other basis when she knew who its true father was. However, the text includes this and any other case of falsehood in this regard. Perhaps Ibn ‘Abbas and Muqatil referred to this particular situation because of a case at the time.