بر اساس برخی روایات، این سوره مدنی است، اما روایات دیگری نشان می‌دهد که در مکه نازل شده است. به نظر می‌رسد روایات اخیر معتبرتر باشند، زیرا شیوه بیان و موضوعات این سوره بیشتر با سبک و موضوعات سوره‌های مکی هم‌خوانی دارد.

According to some reports, this sūrah is a Madinan revelation, but other reports suggest that it was revealed in Makkah. The latter reports seem to be more valid, because the sūrah’s mode of expression and subject matter are more in line with the style and subjects of Makkan sūrahs.

این سوره تنبیهی تند و تکان‌دهنده برای دل‌های غافل است؛ موضوع، صحنه‌ای که ترسیم می‌کند و آهنگ کلام، همه در ایجاد این تکان سهیم‌اند. این سوره انفجاری نیرومند است که زمین و هرآنچه بر آن است را به لرزه و تکان درمی‌آورد. انسان‌ها به‌ندرت به خود می‌آیند که خود را در برابر حساب، سنجش و ارزیابی اعمالشان می‌یابند. آنان بی‌درنگ پاداش خود را دریافت می‌کنند. همه این‌ها در چند عبارت کوتاه بیان شده است، ویژگی‌ای که کل این بخش از قرآن را مشخص می‌کند و در این سوره به‌شدت به تصویر کشیده شده است.

The sūrah makes a violent wake-up call to drowsy hearts; the subject matter, scene drawn and rhythm all contributing to the effect of this jolt. It is a powerful blast that makes the earth and all that is on it quake and tremble. Men hardly recover their senses when they find themselves confronted with the reckoning, weighing and evaluating of actions and deeds. They immediately receive their recompense. All this is expressed in just a few short phrases, which is characteristic of this part of the Qur’ān as a whole and forcefully portrayed in this particular sūrah.

هنگامی که زمین با زلزلهٔ نهایی‌اش به لرزه درآید، و زمین بارهای سنگین خود را بیرون بریزد، و انسان بپرسد: «او را چه شده است؟» در آن روز زمین خبرهای خود را بازگو خواهد کرد، زیرا پروردگارت به او وحی کرده است.

When the earth is rocked by her [final] earthquake, when the earth shakes off her burdens, and man asks: ‘What is the matter with her?’ On that day she will tell her news, for your Lord will have inspired her. (Verses 1-5)

روزِ قیامت است، آنگاه که زمینِ استوار به شدت می‌لرزد و تکان‌های سختی می‌خورد، و بارهای سنگینی را که دیرزمانی در خود نگه داشته، از اجساد، فلزات و چیزهای دیگری که بر دوشش سنگینی کرده‌اند بیرون می‌ریزد. این صحنه‌ای است که هر چیز استوار و محکمی را که زیر پای شنوندگان است به لرزه و تزلزل می‌اندازد. آنان خود را در حال تلوتلو خوردن و لغزیدن می‌بینند، و زمین زیر پایشان را در حال لرزیدن و تکان خوردن. این صحنه‌ای است که دل را از هر آنچه در زمین بدان چسبیده، و آن را استوار و جاودان می‌پنداشته، جدا می‌کند. قرآن کریم به این صحنه‌ها نوعی حرکت می‌بخشد که تقریباً تا عمیق‌ترین رگ و پی شنونده منتقل می‌شود. این تأثیرِ بی‌واسطه از آن رو نیرومندتر است که انسان در برابر همه‌ی این رویدادها ترسیم شده و واکنش نشان می‌دهد: «و انسان می‌پرسد: این زمین را چه شده است؟» (آیه ۳)

It is the Day of Judgement when the firm earth trembles and quakes violently and yields up her long-carried loads of bodies and metals and other matters which have weighed heavily on her. It is a scene that makes every firm and solid object under the feet of the listeners shake and totter. They think themselves to be staggering and toddling along and the earth beneath them shuddering and quaking. It is a scene which separates one’s heart from everything on earth it clings to, assuming it to be firm and everlasting. The Qur’ān imparts to these scenes a kind of movement which is transmitted almost to the very sinews of the listener. Such immediate impact is all the more forceful because man is portrayed as confronting and reacting to it all: “And man asks: ‘What is the matter with her?’“ (Verse 3)

این پرسشِ کسی است که سرگردان، متحیر، شگفت‌زده و درمانده است؛ کسی که چیزی ناآشنا می‌بیند، با آنچه نامحسوس است روبه‌رو می‌شود، و چیزی را می‌نگرد که او را بی‌تاب و آشفته می‌سازد. پس به‌ناگاه فریاد می‌زند: «او را چه شده است؟ چه چیزی این‌گونه او را به لرزه و تکان درمی‌آورد؟» او گریه می‌کند، در حالی که می‌لرزد و تلوتلو می‌خورد، و می‌کوشد به هر چیزی که بتواند او را نگه دارد یا راست‌قامت سازد چنگ بزند. اما همه‌چیز پیرامون او به شدت می‌لرزد و فرو می‌ریزد.

It is the question advanced by one who is bewildered, astonished, surprised and puzzled, who sees something unfamiliar, encounters what is imperceptible, and beholds what makes him impatient and agitated. o he blurts out: What is the matter with her? What is quaking and shaking her so violently? He cries as he reels and staggers, trying to hold on to anything which may support or keep him upright. But all around him waver and totter violently.