الرُّوم

الرُّوم - در سایهٔ قرآن | Quran Course

قرآن کریم، با این وعده که داده است، نمی‌ایستد و خود را به رویدادی که یاد کرده است محدود نمی‌کند. در واقع، از این رویداد برای نشان دادن افق‌های گسترده‌تر به مؤمنان و مخالفانشان بهره می‌گیرد؛ و در حقیقت، میان ایشان و هستی پیوندی برقرار می‌سازد. همچنین فرمانروایی خداوند در یاری دادن به ایمان الهی را به آن حقیقت بزرگی پیوند می‌دهد که آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن‌هاست، و نیز گذشته، حال و آینده‌ی بشریت را تدبیر می‌کند. سپس به زندگی پس از مرگ و جهانی ورای این زمین می‌پردازد. به راستی، قرآن کریم ما را در سیری بزرگ می‌برد که در آن شگفتی‌های هستی، روان انسان، احوال مردم و عجایب طبیعت را می‌بینیم. بدین‌سان می‌توانیم به افق‌های گسترده‌تر دانش بنگریم، زیرا زندگی ما بالا برده شده و گسترش یافته است. افزون بر این، از قیدهای سخت زمان، مکان و رویداد رها می‌شویم و می‌توانیم به هستی، قوانین حاکم بر آن، تاریخ، حال و آینده‌اش بنگریم.

The Qur’ān does not, however, stop at making this promise, nor does it confine itself to the event mentioned. In fact, it uses the event to show the believers and their opponents wider horizons; in essence, it establishes a link between them and the universe. It also relates God’s rule to support divine faith to the great truth that regulates the heavens, the earth and all that is between them, as well as to the past, present and future of humanity. It then moves on to the life to come and the world beyond this earth. Indeed, the Qur’ān takes us on a great round in which we see the marvels of the universe, the human soul, people’s situations and the wonders of nature. We are, thus, able to look at the wider horizons of knowledge, for our lives have been elevated and broadened. Furthermore, we are released from the strict confines of time, place and event, and are able to look at the universe, its operative rules, history, present and future.

در روش این سوره برای ترسیم این پیوندها و اهمیت آن‌ها در نظام کلی هستی، و نیز تأثیرشان بر دل‌های مردم، می‌توان سوره را متشکل از دو بخش به‌هم‌پیوسته دانست. در بخش نخست، پیوندی میان پیروزی‌ای که به مؤمنان عطا می‌شود و حقیقتی برقرار می‌شود که پایه استوار هستی بر آن بنا شده و این زندگی و زندگی آخرت به آن پیوسته‌اند. سوره توجه مردم را به قوانین الهی جلب می‌کند، آن‌چنان که بر امت‌ها و نسل‌های پیشین جاری بوده است، و در این زمینه از تمثیلی درباره رستاخیز بهره می‌گیرد. در اینجا سوره صحنه‌ای از روز قیامت را ترسیم می‌کند و آنچه را که در آن روز بر مؤمنان و کافران می‌گذرد بازگو می‌کند. سپس صحنه‌هایی دیگر از هستی و نشانه‌هایی که خداوند در آن قرار داده آورده می‌شود و تأثیر این صحنه‌ها بر دل‌ها برجسته می‌گردد. آنگاه سوره مثالی از خود انسان‌ها و روابطشان با بردگانشان می‌آورد تا بیهودگی اندیشه تعدد خدایان را نشان دهد و ثابت کند که این اندیشه بر پایه هوس‌ها و خواهش‌هایی بنا شده که از حق و دانش تهی‌اند. این بخش با فرمانی به پیامبر ﷺ پایان می‌یابد که راه روشن حق را، یعنی راه فطرت راست را دنبال کند؛ راهی که نه با هوس‌ها دگرگون می‌شود و نه به فرقه‌ها و گروه‌های پراکنده تقسیم می‌گردد.

In the method it follows in outlining these links and their significances in the overall system of the universe, as well as their effects on people’s hearts, the sūrah may be thought of as consisting of two interlinked sections. In the first, it establishes a link between the victory granted to the believers and the truth that provides the firm basis on which the universe is established and with which this life as well as the next are closely associated. It directs people’s attention to God’s laws as they applied to earlier communities and generations, and in this context makes use of an analogy about resurrection. Here the sūrah depicts a scene from the Day of Judgement and what happens then to believers and unbelievers. This is followed with further scenes of the universe and the signs God has placed in it, highlighting the effects these scenes have on people’s hearts. The sūrah then gives an example drawn from themselves and their relations with their slaves to show the stupidity of the idea of multiple deities, proving that it is based on whims and desires that are devoid of truth and knowledge. This section concludes with a directive to the Prophet to follow the clear path of truth, which is the path of an upright nature that neither alters to suit desires nor divides into sects or divergent groups.

در بخش دوم، این سوره به ناپایداری دغدغه‌ها و منافع مردم می‌پردازد و نشان می‌دهد که این‌ها برای بنا کردن زندگی انسانی مناسب نیستند. آنچه مردم باید به‌جای آن بدان بنگرند، معیاری ثابت است که برای برآوردن منافع ناروا خم نمی‌شود. این سوره چنین کسانی را توصیف می‌کند، هنگامی که از رحمت خداوند بهره‌مند می‌شوند و هنگامی که به سختی مبتلا می‌گردند، و همچنین در شرایط ثروت و تنگدستی. سپس به چگونگی مصرف و افزایش روزی‌ها می‌پردازد. آن‌گاه از این زاویه به مسئله شریکان ادعایی خداوند می‌پردازد و نشان می‌دهد که چنین معبودهای ادعایی هرگز نمی‌توانند روزی بدهند، آغاز کنند یا پایان دهند حیات را. این سوره گسترش فساد در خشکی و دریا را با کردار مردم پیوند می‌دهد و آنان را فرا می‌خواند که در زمین بگردند و در سرانجام اقوام پیشین کافرانی که برای خداوند شریک قائل شدند تأمل کنند. سپس پیامبر ﷺ را فرمان می‌دهد که پیش از روزی که همه به‌سبب کردارشان پاداش خواهند یافت، به دین فطرت پاک انسانی پایبند بماند. همان‌گونه که در بخش نخست کرد، سوره سپس تصویرهایی از جهان هستی ارائه می‌دهد و یادآور می‌شود که هدایت حقیقی، هدایتی است که از جانب خداوند داده می‌شود، و وظیفه پیامبر ﷺ تنها رساندن پیام است. در اختیار او نیست که نابینایان را بینا یا ناشنوایان را شنوا گرداند. سپس سوره ما را در سیری تازه در ساختار وجود انسان می‌برد و مراحل رشد انسان را از آغاز تا پایان یادآور می‌شود، از ناتوانی مطلق در کودکی آغاز می‌کند، سپس از مرگ، رستاخیز و داوری سخن می‌گوید و صحنه‌ای تازه از آن روز را به تصویر می‌کشد. این بخش و خود سوره با فرمانی به پیامبر ﷺ پایان می‌یابد که در برابر سختی‌ها صبور باشد و هر دشواری‌ای را که با آن روبه‌رو می‌شود تحمل کند. او باید همواره یقین داشته باشد که وعده خداوند تحقق خواهد یافت. از این رو نباید اجازه دهد که کسانی که ایمان ندارند، او را آشفته سازند.

In the second section the sūrah depicts the fickleness of people’s cares and interests and how these are unsuitable as a basis for building human life. What people should look to instead is a constant measure that does not bend to suit nefarious interests. It describes such people when they enjoy God’s mercy and when they are afflicted by hardship, as well as in situations of affluence and poverty. It moves on to speak of how provisions should be used and increased. It then discusses the question of God’s alleged partners from this angle, showing how such alleged deities can never provide sustenance, initiate or terminate life. It links the spread of corruption on land and sea with what people do, and directs them to go about the earth reflecting on the ends met by past communities of unbelievers who associated partners with God. It then directs the Prophet to follow the religion of pure human nature before a day comes when everyone will be rewarded for what they do. Like it did in the first section, the sūrah then provides some scenes of the universe, commenting that true guidance is that given by God, while the Prophet’s task is only to deliver his message. It is not in his power to make the blind see or the deaf hear. The sūrah then takes us on a new round within the human constitution, reminding us of the stages of man’s development from beginning to end, starting with utter weakness in childhood, before it mentions death, resurrection and judgement, giving us a new scene of that day. This section and the sūrah itself conclude with a directive to the Prophet to remain patient in adversity and to bear whatever difficulties he meets. He should always remain confident that God’s promise will be fulfilled. Hence, he must not let himself be disturbed by those who lack faith.

الرُّوم

پیشگفتار