آن بخشی که در فصل ۳ درباره‌اش بحث کردیم، با یادآوری بنی‌اسرائیل به پایان رسید؛ یادآوری نعمت‌های فراوانی که خداوند به آنان ارزانی داشت و ناسپاسی مداوم‌شان. ما شاهد صحنه‌های متعددی بودیم؛ برخی به‌صورت کلی و برخی با جزئیات بیشتر، که لطف‌های خداوند و پاسخ ناسپاسانه‌ی بنی‌اسرائیل را نشان می‌داد. این مسیر به توصیف دل‌هایشان به‌عنوان سخت‌تر از سنگ انجامید.

The passage we discussed in Chapter 3 ended on a note reminding the Children of Israel of the many favours God had bestowed on them and their continued ingratitude. We witnessed a number of scenes, some drawn in general outline and some elaborate, showing God’s favours and the Israelites’ ungrateful response. This culminated in the description of their hearts as harder than rocks.

این بخش خطاب به امت مسلمان است و طرحی کلی از نیرنگ‌ها و توطئه‌های بنی اسرائیل ارائه می‌دهد و نقشه‌های حیله‌گرانه و شرورانه آنان را برمی‌شمرد. به مسلمانان هشدار داده می‌شود که با چنین سابقه و سرشتی، یهودیان همواره خواهند کوشید ایشان را گمراه کنند. طول این خطاب و سبک‌ها و رویکردهای گوناگونی که در آن به کار رفته، نشان‌دهنده عظمت توطئه‌های شومی است که یهودیان مدینه برای تضعیف جامعه مسلمانان به کار بستند.

This passage addresses the Muslim community, giving it an outline of the machinations of the Children of Israel, and their devious, wicked scheming. The Muslims are warned that, with such history and nature, the Jews will always try to lead them astray. The length of this address, and the different styles and approaches it employs are indicative of the magnitude of the wicked schemes the Jews of Madinah employed to undermine the Muslim community.

هر از چندگاهی، این سوره بنی‌اسرائیل را در برابر مسلمانان با پیمان‌هایی که با خداوند بستند و نحوه‌ی نقض آن‌ها مواجه می‌سازد. آن‌ها حتی تا آنجا پیش رفتند که برخی از پیامبرانشان را، هنگامی که آن پیامبران با خواسته‌های آن‌ها موافقت نمی‌کردند، به قتل رساندند. این سوره همچنین به نقض احکام الهی از سوی آنان، استدلال‌های نادرست و تحریف کتاب‌های مقدسشان اشاره می‌کند.

Every now and then, the sūrah confronts the Children of Israel, in front of the Muslims, with the pledges they gave to God and how they violated them. They went as far as killing some of their Prophets when those Prophets would not comply with their wishes. It also describes their violation of divine law, their false arguments and distortion of their Scriptures.

این بخش به مجادلات طولانی آنان با جامعه مسلمانان و ادعاهای نادرستی که مطرح می‌کردند می‌پردازد. در آن به پیامبر ﷺ آموخته می‌شود که چگونه ادعاهای آنان را افشا کند و استدلال‌هایشان را رد کند و حقیقت را روشن و ساده ارائه دهد. یکی از ادعاهای آنان این بود که به سبب جایگاه ویژه‌ای که نزد خداوند دارند، جز چند روز اندکی در جهنم نخواهند ماند. خداوند به پیامبرش ﷺ دستور می‌دهد که این ادعا را چنین رد کند: «بگو: آیا نزد خدا پیمانی گرفته‌اید — که خدا هرگز پیمان خود را نمی‌شکند — یا چیزی را به خدا نسبت می‌دهید که از آن آگاهی ندارید؟» (آیه ۸۰)

آیا امید دارید که به دعوت شما ایمان بیاورند، در حالی که گروهی از آنان کلام خدا را می‌شنیدند و پس از آنکه آن را فهمیدند، آگاهانه تحریفش می‌کردند؟ هنگامی که با مؤمنان روبه‌رو می‌شوند، می‌گویند: «ایمان آوردیم»، اما وقتی با یکدیگر تنها می‌شوند، به هم می‌گویند: آیا آنچه را خداوند برای شما فاش کرده است، به آنان خبر می‌دهید تا در پیشگاه پروردگارتان با آن علیه شما استدلال کنند؟ آیا عقل خود را به کار نمی‌گیرید؟ آیا نمی‌دانند که خداوند از آنچه پنهان می‌کنند و از آنچه آشکار می‌سازند کاملاً آگاه است؟

Do you hope that they will accept your message when some of them would listen to the word of God then, having understood them, knowingly distort it? When they meet the believers, they say, ‘We believe,’ but when they find themselves alone, they say to one another, Need you inform them that which God has disclosed to you? They will only use it in argument against you before your Lord? Will you not use your reason?’ Do they not know that God is well aware of all that they conceal and all that they reveal?

(آیات ۷۵-۷۷)

(Verses 75-77)

در پایان بخش گذشته، از سرسختی و بی‌انعطافی بی‌امان بنی‌اسرائیل سخن گفته شد. این تصویری تیره است که سایه‌ای غم‌انگیز از ناامیدی و یأس بر آن می‌افکند؛ به نظر می‌رسد که هیچ خیری از ایشان برنیاید.

Towards the end of the last section, we were told about the rigid and relentless nature of the Israelites. It is a gloomy portrait that casts a bleak shadow of despair and hopelessness; it would seem impossible that any good would come out of them.

بر این اساس، این سوره این پرسش را مطرح می‌کند که بر چه مبنایی برخی مسلمانان امید دارند که یهودیان اسلام را بپذیرند.

With that in mind, the sūrah questions the grounds for any hope, as entertained by some Muslims, that the Jews would accept Islam.

چنین امیدی بی‌پایه بود، زیرا به نظر می‌رسید یهودیان فاقد بینش و فهمی‌اند که آنان را به پذیرفتن حقیقت و اقرار به آن رهنمون شود.

Such a hope was ill-founded because the Jews seemed to lack the perception and the understanding that would lead them to acknowledge the truth and accept it.

ایمان و باور به خدا، نیازمند سرشتی ساده، پالوده و پذیرا است که از حیله‌گری و کژی به دور باشد. این ایمان، سرشتی مهربان و حساس می‌طلبد، سرشتی که براستی صادق و خداترس باشد، که کلام خدا را تحریف نکند و حقیقت را پس از آشکار شدنش، نابود کردن نخواهد.

Faith and belief in God require a straightforward, refined and receptive nature that is free of deviousness and perversity. It requires a caring, sensitive nature that is truly sincere and fearful of God, that would not distort His words or try to obliterate the truth once it is declared.

یکی از بدنام‌ترین ادعاهایی که بنی‌اسرائیل مطرح کردند و با عدالت الهی در تضاد مستقیم بود و هیچ پایه‌ای در منطق یا آموزه‌های دینی نداشت، این بود که آنان از مجازات در امان‌اند، هر اندازه هم که به خطا بروند یا منحرف شوند. می‌گفتند آتش جهنم جز چند روزی، و آن هم اگر اصلاً، به آنان نخواهد رسید؛ پس از آن برای همیشه در بهشت خواهند ماند.

One of the most notorious claims made by the Israelites which stood in direct conflict with divine justice, and had no basis in logic or religious doctrine, was that they were immune to punishment no matter how much they erred or deviated. Hell fire, they said, would touch them for no more than a few days, if at all; after which they would abide in Paradise for ever.

بر چه اساسی آنان چنین ادعای متکبرانه‌ای داشتند؟ جز آرزوی صرف و بی‌پایه، که بر پایهٔ نادانی و دروغ‌های حیله‌گرانهٔ بزرگانشان استوار است، هیچ چیز دیگری نداشتند. هنگامی که مردم، در طول زمانی دراز، از راه منحرف می‌شوند و از روح حقیقی باور دینی‌شان جدا می‌افتند، سرانجام تنها به یک ظاهر، هویتی سطحی که در واقعیت چندان معنایی ندارد، دل می‌بندند. چنین کسانی همچنان این توهم را در سر می‌پرورانند که با ادای احترام زبانی به ایمان دینی‌شان، به نیکوکاری و رستگاری دست یافته‌اند. آنان می‌پندارند که ادعای پیروی از دین درست، آنان را از کیفر خدا در امان خواهد داشت: «گفتند: آتش جز چند روزی به ما نخواهد رسید. بگو: آیا نزد خدا پیمانی گرفته‌اید — که خدا هرگز از پیمانش تخلف نمی‌کند — یا چیزی را به خدا نسبت می‌دهید که از آن آگاه نیستید؟» (آیهٔ ۸۰)

What basis did they have for such a pompous claim? Nothing but sheer wishful thinking based on ignorance and the cunning lies of their elders. When people stray away and find themselves, over a long period, divorced from the true spirit of their religious belief, they end up with a mere facade, a superficial identity that means little in reality. Such people will continue to cherish the illusion of righteousness and salvation by paying lip service to their religious faith. They imagine that their claims of following the right faith will spare them God’s punishment: “They declare, ‘The fire will not touch us except for a few clays.’ Say, ‘Have you received such a promise from God — for God never breaks His promise — or do you attribute to God something of which you have no knowledge?’“ (Verse 80)

چه پاسخ قاطعی! آنان چه وعده یا تضمینی از جانب خداوند دارند که ادعاهایشان را ثابت کند؟ حقیقت این است که چنین چیزی در اختیار ندارند. این پرسش، پرسشی بلاغی است که رنگی از طعنه و سرزنش دارد.

What a powerful rebuttal! What promise or assurance do they have from God to substantiate their claims? The truth is that they have no such thing. The question is a rhetorical one, carrying a whiff of sarcasm and reproach.

این آیه بیانی قاطع دارد که یکی از بنیادی‌ترین مفاهیم اسلام است؛ مفهومی که بر پایه نگاه کلی آن به انسان، زندگی و جهان استوار است. پاداش مستقیماً به عمل وابسته است، هم از نظر کمیت و هم از نظر کیفیت: «آری، کسانی که بدی کسب کنند و گناهشان آنان را احاطه کند، اهل آتشند و در آن جاودانه خواهند ماند؛ و کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، اهل بهشتند و در آن جاودانه خواهند ماند.» (آیات ۸۱ و ۸۲)

این سوره به مسلمانان بیشتر درباره ماهیت یهودیان و روش‌های کج و فریبکارانه‌شان می‌آموزد و در همان حال، این آشکارسازی‌ها را به خود یهودیان نیز عرضه می‌کند.

The sūrah tells the Muslims more about the nature of the Jews and their crooked and devious ways while, at the same time, confronting the Jews themselves with these revelations.

{ما با بنی‌اسرائیل پیمان گرفتیم که: جز خدا را نپرستید، و به پدر و مادر و خویشاوندان و یتیمان و تهیدستان نیکی کنید، و با مردم سخن نیک گویید، و نماز را بر پا دارید و زکات بدهید.} اما جز اندکی از شما، روی برتافتید و توجهی نکردید. و با شما پیمان بستیم که خون یکدیگر را نریزید و یکدیگر را از خانه و کاشانه‌تان بیرون نکنید. شما این را پذیرفتید و خود گواه آن بودید. با این همه، شما هستید که یکدیگر را می‌کشید و گروهی از خودتان را از خانه‌هایشان بیرون می‌رانید، و در گناه و ستم علیه آنان با هم همدستی می‌کنید. و اگر اسیرانی نزد شما می‌آمدند، آنان را با فدیه آزاد می‌کردید.

We made this covenant with the Children of Israel: “Worship none but God; show kindness to parents and kinsfolk and to the orphans and the poor; speak kindly to all people; attend regularly to your prayers and pay the obligatory alms.’ But, except for a few, you turned away and paid no heed. We made a covenant with you that you shall not shed your own blood or drive yourselves out of your own homeland. You acknowledged all that and bore witness to it. Yet there you are, slaying yourselves, and driving some of your own people out of their homes, collaborating against them in sin and injustice. Had they come to you as captives you would have ransomed them.

آیا بخشی از کتاب را باور دارید و بخشی دیگر را انکار می‌کنید؟ پس کیفر کسانی از شما که چنین کنند جز خواری در زندگی دنیا نیست، و روز قیامت به سخت‌ترین عذاب بازگردانده می‌شوند. و خداوند از آنچه می‌کنید غافل نیست.

Their expulsion is indeed forbidden to you. Do you, then, believe in some parts of the Scriptures and deny others? Those of you who do this will have nothing for their reward other than ignominy in this life and, on the Day of Resurrection, they shall be committed to a most grievous suffering. For God is not unaware of what you do.

(آیات ۸۳-۸۵)

(Verses 83-85)

به این پیمان الهی با بنی‌اسرائیل پیش‌تر اشاره شده است و در اینجا با جزئیات بیشتری از این پیمان آشنا می‌شویم.

Reference has already been made to God’s covenant with the Israelites, and here we learn of more details of this covenant.

از همان آغاز درمی‌یابیم که میثاق میان خداوند و بنی‌اسرائیل، مشتمل بر اصول بنیادین و مطلق ایمان الهی بود که بعدها اسلام آن‌ها را تأیید کرد، اما یهودیان برگزیدند که با آن مخالفت کنند و آن را انکار نمایند.

سوره سپس بنی‌اسرائیل را با سابقهٔ رفتارشان با پیام‌ها و فرستادگان خدا روبه‌رو می‌کند، از جمله با پیامبران خودشان: «و به موسی کتاب دادیم و پس از او پیامبرانی را پیاپی فرستادیم. به عیسی پسر مریم دلایل روشن دادیم و او را با روح‌القدس تأیید کردیم. آیا هر گاه پیامبری برایتان چیزی آورد که با هوای نفس‌تان سازگار نبود، گردنکشی کردید؟ گروهی را تکذیب کردید و گروهی را کشتید.» (آیهٔ ۸۷)

The sūrah then confronts the Israelites with their record of how they treated God’s messages and messengers, including their own prophets: “We gave Moses the Book and caused a succession of messengers to follow him. To Jesus, son of Mary, We gave clear proof and supported him with the Holy Spirit. Why is it that every time a messenger comes to you with a message that does not suit your fancies, you glory in your arrogance, charging some (messengers) with lying and slaying others?” (Verse 87)

بزرگ‌ترین دلیلی که بنی‌اسرائیل برای نپذیرفتن اسلام داشتند این بود که تعالیمی از این دست را در اختیار داشتند که پیامبران خودشان به آنان داده بودند. با این حال، قرآن این ادعا را رد می‌کند و شیوه‌ی شرم‌آوری را که آنان با آن پیامبران و تعالیمشان برخورد کرده بودند، آشکار می‌سازد.

The Israelites’ main argument for not accepting Islam was that they were in possession of a great many such teachings that had been given to them by their own prophets. The Qur’ān, however, rejects that claim and exposes the disgraceful manner in which they had received those prophets and their teachings.

ما پیش از این از برخورد آنان با موسیٰ (علیه السلام) آگاه شدیم، و اکنون درمی‌یابیم که پیامبران بعد از او نیز همین رفتار را دیدند، تا آنجا که به عیسیٰ پسر مریم (علیه السلام) رسید. عیسیٰ (علیه السلام) با دلایل روشن بر حقیقت نزد آنان آمد، از جمله انجام معجزات، و به روح القدس، یعنی جبرئیل فرشته، تأیید شد. اما رفتار آنان با او چگونه بود؟ کتاب‌های مقدس خودشان گواه داستانی غم‌انگیز از طرد، تکذیب و ناسپاسیِ هولناک نسبت به همه پیامبرانی است که به سویشان فرستاده شدند: {آیا هر بار که پیامبری با پیامی که با هوس‌های شما سازگار نبود نزدتان آمد، تکبر ورزیدید؟ گروهی را تکذیب کردید و گروهی را کشتید} (آیه ۸۷)

We have already been told of their encounter with Moses (peace be upon him), and here we learn of more prophets coming after him and receiving similar treatment, right up to Jesus, the son of Mary. Jesus (peace be upon him) came to them with clear evidence of the truth, including the performance of miracles, and was supported by the Holy Spirit, the Archangel Gabriel. But what was their attitude towards him? Their own Scriptures testify to a sad tale of rejection, denunciation and appalling ingratitude towards all the prophets who were sent to them: “Why is it that every time a messenger comes to you with a message that does not suit your fancies, you glory in your arrogance, charging some (messengers) with lying and slaying others?” (Verse 87)

سپس این سوره در افشای تعصب و فریبکاری آنان پیش می‌رود. می‌فرماید: «و چون به ایشان گفته شود: به آنچه خدا نازل کرده است ایمان آورید، می‌گویند: ما به آنچه بر ما نازل شده ایمان داریم. و به غیر آن کفر می‌ورزند، با آنکه آن حق است و آنچه را که با ایشان است تصدیق می‌کند.» (آیه ۹۱)

The sūrah then goes further in exposing their bigotry and deception. It says: “When it is said to them, ‘Believe in what God has revealed,’ they say, ‘We believe in what has been revealed to us.’ They deny everything else, although it is the truth, corroborating the revelations they have.” (Verse 91)

این پاسخ یهودیان مدینه بود، هرگاه که از آنان خواسته می‌شد به اسلام و قرآن گردن نهند. آنان آنچه را پیامبرانشان به ایشان آموخته بودند کافی و کامل می‌دانستند و هر چیز دیگری را رد می‌کردند، از جمله وحی‌هایی را که عیسی و محمد ﷺ، آخرین پیامبران (درود خدا بر همه ایشان باد)، دریافت کرده بودند. قرآن این واکنش بنی‌اسرائیل نسبت به وحی‌های خداوند را به شدت نکوهش می‌کند، در حالی که این وحی‌ها «حق است و آنچه را نزد آنان است تصدیق می‌کند». (آیه ۹۱)

This would be the reply of the Jews of Madinah whenever they were called upon to acknowledge Islam and the Qur’ān. They considered what their own Prophets had taught them sufficient and complete, and they rejected all else, including the revelations received by Jesus and Muĥammad, the last of all prophets (peace be upon them all). The Qur’ān takes great exception to this reaction by the Israelites to God’s revelations, when these are “the truth, corroborating the revelations they have.” (Verse 91)

چرا باید به حقیقت اهمیت دهند، در حالی که این حقیقت تنها خطاب به آنان نیست؟ و چه ارتباطی دارد که وحیهایی که برای ملتهای دیگر فرستاده شده، مؤید وحی خودشان باشد؟ تعصب و تنگنظری آنان به حدی بود که حتی آنچه را پیامبران خودشان موعظه کرده بودند رد کردند و حتی جرئت کشتن برخی از ایشان را یافتند. «بگو: "پس چرا پیش از این پیامبران خدا را کشتید، اگر مؤمنان راستین بودید؟"» (آیه ۹۱) چگونه میتوانستند ادعای خود را مبنی بر ایمان تنها به آنچه از طریق پیامبرانشان بر ایشان نازل شده، اثبات کنند، در حالی که تا آنجا پیش رفتند که برخی از همین پیامبران را کشتند؟

But, why should they bother about the truth when it is not addressed to them alone, and what concern is it to them that revelations sent to other nations should corroborate their own? Their bigotry and narrow-mindedness were so extreme that they had even rejected what their own Prophets had preached, and dared even to kill some of them. “Say: ‘Why, then, did you in the past kill God’s prophets, if you were true believers?’“ (Verse 91) How could they substantiate their claims to believe only in what had been revealed to them through their Prophets if they went as far as killing some of these prophets?

بدتر از آن، آنان آیات الهی را که موسی، برجسته‌ترین پیامبر ایشان و نجات‌دهندهٔ قومشان، برایشان آورده بود، انکار کردند. «و موسی با دلایل روشن به سوی شما آمد، اما شما در غیبت او ستم کردید و گوساله را پرستیدید» (آیهٔ ۹۲). آیا پرستش گوساله از سوی آنان، در حالی که موسی هنوز زنده بود، هرگز می‌تواند نشانهٔ ایمان به شمار آید؟ آیا این امر ادعای آنان را که به آنچه بر ایشان نازل شده ایمان دارند، تأیید می‌کند؟

سوره سپس به پیامبر محمد ﷺ اطمینان می‌دهد که وحیِ دریافت‌شده‌ی او حق و معتبر است، و کسانی را که پیام او را رد یا با آن مخالفت می‌کنند، سرزنش می‌کند. به‌ویژه بنی‌اسرائیل را نکوهش می‌کند که به پیمان‌ها و تعهداتشان، چه پیمان‌هایی که با خدا بسته بودند، چه با پیامبران خودشان و چه با خود محمد ﷺ، وفا نکردند. این امر در رد قرآن، آخرین وحی خداوند به انسان، آشکار است؛ قرآنی که آنچه را آنان پیش از این داشتند تأیید و تقویت کرد. «ما آیاتی روشن بر تو نازل کرده‌ایم، و جز فاسقان کسی آن‌ها را انکار نمی‌کند. آیا هر بار که پیمانی استوار می‌بندند، گروهی از ایشان آن را نقض نمی‌کنند؟ حقیقت این است که بیشترشان ایمان نمی‌آورند. و اکنون که فرستاده‌ای از جانب خدا نزدشان آمده که آنچه را نزدشان است تصدیق می‌کند، گروهی از کسانی که کتاب به ایشان داده شده، کتاب خدا را پشت سر خود افکندند، گویی که نمی‌دانند.» (آیات ۹۹ تا ۱۰۱)

The sūrah then turns to reassure Prophet Muĥammad of the truth and validity of the revelations he had received, and to denounce those who reject or oppose his message. It specifically condemns the Israelites for not living up to their promises and commitments, whether made to God or to their own prophets, or to Muĥammad himself. That is manifest in their rejection of the Qur’ān, God’s final revelation to man, which endorsed and reinforced the revelations they already had. “We have sent down to you clear revelations: none will deny them except the evildoers. Is it always to be the case that every time they make a solemn pledge some of them will violate it? The truth is that most of them do not believe. And now that a Messenger from God has come to them, confirming what is already in their possession, some of those who had been given the Scriptures cast God’s Book behind their backs as though they know nothing.” (Verses 99-101)

اینجاست دلیل واقعی رد وحی‌های الهی از سوی بنی‌اسرائیل: شرارت محض آنان و تباهیِ جان‌هایشان. طبیعتِ سالم و عادیِ انسان نمی‌توانست حقیقت و اصولی را که وحی‌های الهی بیان کرده‌اند، نپذیرد و به آن گردن ننهد. منطقِ استوارِ موجود در این وحی‌ها هرگز نمی‌تواند دل و ذهنِ انسان را تحت تأثیر قرار ندهد. اینکه یهودیان، یا هر قوم دیگری، از باور به وحی‌های الهی سر باز زده‌اند، نقدی بر اعتبار یا درستیِ این وحی‌ها نیست، بلکه بازتابی از سرشت منحرف و تباهِ آن مردم است.

Here, then, we have the real reason behind the Israelites’ rejection of God’s revelations; it is their sheer wickedness and the corruption of their souls. Normal, healthy human nature could not but acknowledge and embrace the truth and principles expounded by divine revelations. The compelling logic in such revelations cannot fail to impress the human heart and mind. The fact that the Jews, or any other people for that matter, have refused to believe divine revelations is not a criticism of the validity or veracity of such revelations, but rather a reflection of those people’s perverted and corrupt nature.

سورہ اس کے بعد یہودیوں کی علانیہ مذمت کرتی ہے، ان کے تضاد اور منافقت کو بے نقاب کرتی ہے اور انھیں ایک ایسی بکھری ہوئی قوم کے طور پر پیش کرتی ہے جس میں نہ اتحاد ہے اور نہ کوئی مشترکہ مقصد یا شناخت، باوجود اس کے کہ وہ دوسروں کے خلاف نسلی تعصب رکھتے ہیں۔ ان کی قوم پرستی، نسل پرستی اور کسی دوسری پسندیدہ قوم سے حسد نے انھیں اس بات سے نہ روکا کہ وہ خود آپس میں تقسیم اور ایک دوسرے پر بداعتماد نہ ہوں۔

آیا این سرکشی پایان خواهد یافت؟ آیا آنان، پس از انکار وحیی که بر محمد ﷺ نازل شده، به وحیی که بر پدرانشان نازل شده بود چنگ خواهند زد و به قوانین و تعالیم آن ایمان و وفاداری نشان خواهند داد؟ هرگز چنین نیست. آنان وحیِ خداوند را پشت سر خود انداختند و به دنبال افسانه‌ها و خرافات رفتند: «آنچه را که شیاطین درباره‌ی حکومت سلیمان نقل می‌کردند، پیروی کردند. سلیمان هرگز کافر نشد، اما شیاطین کافر شدند. آنان به مردم سحر می‌آموختند، سحری که یقیناً بر دو فرشته، هاروت و ماروت، در بابل نازل نشده بود. اما این دو [فرشته] هیچ‌کس را نمی‌آموختند مگر آنکه پیش از آن می‌گفتند: "ما فقط وسیله‌ی آزمایش‌ایم، پس کافر مشوید." مردم از این دو چیزی می‌آموختند که با آن میان مرد و همسرش جدایی اندازند. اما با این دانش، جز به اذن خداوند، هیچ‌کس را نمی‌توانستند زیان برسانند.»

Would that be the end of their transgression? Would they, having rejected the revelations sent down to Muĥammad, hold fast to the revelations given to their forefathers and show faith and loyalty to its laws and teachings? Definitely not. They cast God’s revelations behind their backs and went in search of myths and superstitions: “They follow what the devils relate of Solomon’s kingdom. Solomon never disbelieved, but the devils did. They instruct people in witchcraft which was certainly not revealed to the two angels, Hārūt and Mārūt, at Babylon. Yet these two [angels] never taught anyone without first declaring, ‘We are but a temptation to evil, so do not renounce your faith.’ From these two, people learned what they would use to cause discord between a man and his wife. However, with that knowledge they can harm no one except by God’s leave.

آنان آنچه را که به زیانشان است و سودی به ایشان نمی‌رساند فرا می‌گیرند. و به یقین می‌دانستند که هر کس چنین معامله‌ای را خریدار شود، در آخرت هیچ بهره‌ای نخواهد داشت. و چه بد است آنچه که جانهای خود را به آن فروختند، اگر می‌دانستند! و اگر ایمان می‌آوردند و پرهیزگاری می‌کردند، پاداش خداوند برای ایشان بسی بهتر بود، اگر می‌دانستند.» (آیات ۱۰۲-۱۰۳)

Indeed, they learn what harms them and brings them no profit. They knew full well that whoever contracted such a deal would have no share in the life to come. Vile indeed is what they had sold their souls for, if they but knew it! Had they embraced the faith and been God- fearing, God’s reward would have been far better for them, if they but knew it.” (Verses 102- 103)

آنان وحی‌های الهی‌ای را که برای تأیید کتاب‌های مقدس‌شان نازل شده بود رها کردند و به افسانه‌ها و اسطوره‌هایی از زمان سلیمان باور آوردند که به دروغ ادعا می‌کردند او جادوگری و سحر می‌کرده و تمام قدرت‌های خارق‌العادۀ خود را مدیون آن‌ها بوده است.

They abandoned Divine revelations which had come to confirm their Scriptures and gave credence to myths and legends from the time of Solomon, which falsely asserted that he practised sorcery and witchcraft and owed all his extraordinary powers to them.

سحر و جادو و طلسم‌گری هنوز هم برای بسیاری از مردم امروز جذابیت عمیقی دارد، در حالی که بسیاری دیگر با قدرت‌های به‌ظاهر خارق‌العاده‌ی دست‌اندرکاران آن فریب می‌خورند.

Black magic, sorcery and witchcraft still hold deep fascination for many people today, while many others are taken in by the seemingly extraordinary powers of their practitioners.

این درست است که برخی افراد دارای قدرت‌ها یا توانایی‌های ویژه‌ای دیده می‌شوند که با شواهد علمی توضیح داده نشده‌اند. علم نتوانسته فراتر از توصیف برخی از این پدیده‌ها پیش برود، مانند تله‌پاتی، یعنی گمان ارتباط افکار یا اندیشه‌ها از راهی غیر از حواس شناخته‌شده؛ و هیپنوتیزم، یعنی خوابی که به‌طور مصنوعی ایجاد می‌شود یا حالت شبه‌خوابی که در آن فرد تنها به تلقین بیرونی واکنش نشان می‌دهد.

It is true that some individuals are seen to possess special powers or abilities not explained by scientific evidence. Science has not been able to go farther than giving a description of some of these phenomena such as telepathy, the supposed communication of thoughts or ideas other than by the known senses; and hypnosis, artificially produced sleep or the sleep-like state in which the subject acts only on external suggestion.

با وجود اینکه این نیروها را می‌شناسد و وجود و آثارشان را می‌پذیرد، علم تاکنون نتوانسته توضیح قانع‌کننده‌ای دربارهٔ اینکه آن‌ها چیستند و چگونه پدید می‌آیند ارائه دهد.

While recognizing these powers and acknowledging their existence and effects, science has not been able to offer any satisfactory explanations as to what they are or how they come about.

این موضوع البته درباره بسیاری از پدیده‌های روانی دیگر نیز صادق است که دانشمندان در مورد آن‌ها اختلاف نظر دارند و علم هنوز قادر به درک آن‌ها نیست، یا به‌دلیل فقدان شواهد علمی، یا به این دلیل که چنین پدیده‌هایی با روش‌های تجربی قابل تأیید نیستند. یکی از این موارد، رؤیاهای پیشگویانه یا «آینده‌نگر» است که آینده را خبر می‌دهند، و زیگموند فروید، بنیان‌گذار روان‌کاوی مدرن که به رد قدرت‌های معنوی شهرت داشت، نتوانست آن‌ها را نادیده بگیرد یا انکار کند. چگونه ممکن است برخی افراد پیش از وقوع رویدادهای آینده، آن‌ها را احساس کرده و شناسایی کنند؟

This, of course, applies to numerous other psychic phenomena over which scientists are in dispute and which science is still unable to understand, either through lack of scientific evidence or because such phenomena cannot be verified by empirical methods. One such method is premonitory or “prospective” dreams which foretell the future and which Sigmund Freud, the founder of modern psychoanalysis who was well known for his rejection of spiritual powers, was not able to dismiss or deny. How is it possible that some people are able to sense and identify future events long before they actually occur?