«یٰسٓ، وَالْقُرْآنِ الْحَكِيمِ» (آیات ۱ و ۲). خداوند به این دو حرف و به قرآن سوگند یاد می‌کند. این ترکیب، دیدگاهی را تأیید می‌کند که ما پیش‌تر درباره‌ی ذکر حروف مقطعه در آغاز بسیاری از سوره‌ها و ارتباط میان ذکر این حروف و قرآن بیان کرده‌ایم. دلیل آنکه خداوند منشأ قرآن است، از همین حروف آشکار می‌شود؛ حروفی که همه‌ی عرب‌ها در دسترس دارند، اما با آنها نمی‌توانند چیزی مانند اندیشه‌ها و شیوه‌های بیانی‌ای که در قرآن آمده است، بیاورند. با این حال، کمتر کسی به چنین شاهدی می‌اندیشد.
“Yd Sin. By the Qur’ān, All of wisdom.” (Verses 1-2) God says an oath by these two letters and by the Qur’ān. This combination endorses the view we have expressed elsewhere about the mention of separate letters at the beginning of many sūrahs, and the relation between mentioning these letters and the Qur’ān. The proof that God is the source of the Qur’ān is obvious from these letters which are available to all Arabs to use yet they are incapable of producing with them anything like the thoughts and modes of expression contained in the Qur’ān. Yet seldom do they consider such confirmation.
همان‌گونه که خداوند متعال به قرآن سوگند یاد می‌کند، آن را سرشار از حکمت توصیف می‌فرماید.
As He swears by the Qur’ān, God Almighty describes it as being full of wisdom.
در حقیقت، ترجمهٔ تحتاللفظی آن باید «سوگند به قرآنِ حکیم» باشد. حکمت صفتِ موجوداتِ عاقل است، و این نشان میدهد که این سوگند بدین شکل بیان شده تا به قرآن صفاتِ حیات، یعنی داشتنِ هدف و اراده را که برای یک موجودِ حکیم ضروری است، ببخشد.
In fact, a literal translation should be ‘By the wise Qur’ān.’ Wisdom is a quality of rational beings, which suggests that the oath is phrased in this way to impart to the Qur’ān the qualities of life, having a purpose and a will, which are essential for a wise being.
اگرچه این سخن تمثیلی است، با این حال واقعیتی را بیان می‌کند و آن را به ذهن ما نزدیک‌تر می‌سازد. این قرآن روحی ویژه‌ی خود دارد که به آن ویژگی‌هایی همانند ویژگی‌های یک انسان زنده می‌بخشد؛ انسانی که با او پاسخ‌ها و احساسات متقابل دارید. این هنگامی روی میدهد که تمام توجه خود را به آن معطوف کنید و با دل و جان به آن گوش فرا دهید. هرگاه که قوای خود را به روی آن بگشایید، قرآن رازهای بیشتری از خود را بر شما آشکار می‌کند. وقتی مدتی در همنشینی با قرآن زندگی کرده باشید، مشتاق ویژگی‌های متمایز آن خواهید شد، همان‌گونه که مشتاق ویژگی‌های یک دوست صمیمی می‌شوید. فرستاده‌ی خدا ﷺ دوست می‌داشت قرآن را از زبان دیگران بشنود. اگر در خانه‌ی کسی صدای تلاوت قرآن را می‌شنید، حتی کنار درِ خانه‌اش می‌ایستاد، همان‌گونه که عاشق به گفت‌وگوی درباره‌ی معشوقش گوش می‌سپارد.
Although this is allegorical, nonetheless it describes a fact, bringing it closer to our minds’ eye. This Qur’ān has a soul of its own, giving it qualities similar to those of a living person with whom you have mutual responses and feelings. This takes place when you pay full attention to it and listen to it with your heart and soul. Whenever you open your faculties up to it, the Qur’ān reveals to you more of its secrets. When you have lived for a while in the company of the Qur’ān, you will long for its distinctive features, just as you long for the features of a close friend. God’s Messenger used to love to listen to the Qur’ān being recited by other people. He would even stop by people’s doors if he overheard someone inside reciting the Qur’ān, just like a lover listens to a conversation about the one he loves.
بی‌تردید قرآن حکیم است. این کتاب هر کس را بر اساس توانایی‌اش مخاطب قرار میدهد؛ تارهای دل را به لرزه درمی‌آورد، با سخنی سنجیده سخن می‌گوید و از حکمتی بهره می‌گیرد که با هر فرد سازگار است. افزون بر این، قرآن سرشار از حکمت است. مردم را به شیوه‌ای خردمندانه تربیت می‌کند، بر پایه‌ی نظامی منطقی و روان‌شناختی راست‌آیین که تمام استعدادهای انسانی را شکوفا می‌سازد و مردم را به سوی آنچه خوب و سودمند است رهنمون می‌شود. قرآن آیین زندگی‌ای را بنیان می‌نهد که هر فعالیت انسانی را در چارچوب نظام حکیمانه‌ی خویش مجاز می‌شمارد.
The Qur’ān is certainly wise. It addresses everyone according to their ability; touching heart strings, speaking in a measured way, and using a wisdom that suits each person. Furthermore, the Qur’ān is full of wisdom. It educates people wisely, according to a straight logical and psychological system that releases all human potential and directs people to what is good and beneficial. It establishes a code of living that allows every human activity within the limits of its wise system.
خداوند متعال به دو حرف «یا» و «سین» و به قرآن سوگند یاد می‌کند تا راستی وحی و پیامی را که پیامبر ﷺ ابلاغ کرده تأیید کند: «بی‌گمان تو از فرستادگان خدایی، بر راهی راست.» (آیات ۳ و ۴) خداوند که در شکوه و بزرگی‌اش بی‌نیاز از ادای سوگند است، با این سوگند به قرآن و حروف آن، به موضوع سوگند عظمتی افزون می‌بخشد. خداوند به هیچ چیزی سوگند نمی‌خورد مگر آنکه واقعاً بزرگ و شایستهٔ سوگند باشد.
God Almighty swears by the two letters, Yā and Sīn, and by the Qur’ān to confirm the truth of revelation and the message delivered by the Prophet: “You are indeed one of God’s messengers, pursuing a straight way.” (Verses 3-4) Limitless in His glory, God does not need to express an oath, but this oath by the Qur’ān and its letters gives the subject of the oath added greatness. God would not swear by anything unless it were great indeed, worthy of being sworn by.
«تو قطعاً از فرستادگانِ خدا هستی.» (آیهٔ ۳) شیوهٔ بیان این آیه این احساس را القا می‌کند که فرستادنِ پیامبران امری شناخته‌شده است و نمونه‌های بسیاری در گذشته داشته است. اما آنچه در اینجا اثبات می‌شود این نیست. بلکه بر این تأکید می‌شود که محمد ﷺ یکی از این فرستادگان است. این سوگند خطاب به خود محمد ﷺ است، نه به کسانی که پیامش را انکار می‌کنند، تا سوگند و فرستاده و پیام، فراتر از هرگونه استدلال و بحث قرار گیرند. این حقیقتی است که خدا دربارهٔ فرستادهٔ خویش بیان می‌کند.
“You are indeed one of God’s messengers.” (Verse 3) The way this verse is phrased imparts a feeling that sending messengers is a well recognized fact, with many past cases. This is not what is being proved here. Instead, what is being emphasized is that Muĥammad (peace be upon him) is one of these messengers. The oath is addressed to Muĥammad himself, not to those who deny his message, so as to place the oath, the Messenger and the message above argument or discussion. It is a fact being stated by God about His Messenger.
«إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ عَلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ» (آیات ۳ و ۴) این آیه، پس از بیان حقیقت پیامبر ﷺ، ماهیت پیام را توضیح میدهد. این پیام، بنا بر طبیعت خود، راست و روشن است. همچون لبه‌ی شمشیر، راست است. هیچ کجی، انحراف یا تعصبی را نمی‌پذیرد. حقیقتی که در آن است آشکار است، از ابهام به دور است و برای منافع کسی خم نمی‌شود یا برای برآوردن هوس کسی تغییر نمی‌کند. هر که این حقیقت را بخواهد، آن را ناب، ساده و دقیق خواهد یافت.
“You are indeed one of God’s messengers, pursuing a straight way.” (Verses 3-4) This explains the nature of the message after the truth about the Messenger has been stated. By nature, this message is straightforward. It is as straight as the edge of a sword. It admits no crookedness, deviation, or prejudice. The truth it contains is clear, free of ambiguity, and does not bend to serve any interest or to satisfy any desire. Whoever wants this truth will find it pure, simple and accurate.
چون این حقیقت راست و بی‌پیچ‌وخم است، ساده است و از پیچیدگی و مشکلاتی که مسائل جنجالی را فرا می‌گیرد، به دور است. حقیقت را به ساده‌ترین و مستقیم‌ترین شیوه بیان می‌کند، شیوه‌ای که کمترین میزان توضیح و تفسیر را لازم دارد. واژه‌ها و جمله‌ها را رنگ یا بار معنایی خاصی نمی‌بخشد. از این رو مردم با هر سطح از تحصیل و تمدن به آسانی آن را درک می‌کنند: هرکس در آن چیزی را می‌یابد که برای آنکه زندگی‌اش به آسانی پیش برود به آن نیاز دارد، و این حقیقت همچنین به‌درستی سازمان‌یافته و منظم است.
Because it is straight, this truth is simple, free of complexity and problems that beset controversial issues. It states the truth in the simplest and most direct way that needs the least amount of explanation and interpretation. It does not give words and sentences any special colour or overtone. As such, it is readily understood by people of all standards of education and civilization: each finds in it what they need for their lives to take an easy course, being also properly organized and well regulated.
علاوه بر این، پیام قرآنی با طبیعت جهان هستی و نظام آن، و نیز با طبیعت هر آنچه پیرامون انسان است، هماهنگ است. از این رو، نه با هیچ چیزی در هستی در تضاد است و نه انسان را به تضاد با آن فرا می‌خواند. این پیام راه خود را می‌پیماید، و از قوانینی که بر جهان و همه موجودات زنده در آن حاکم است، بهره می‌گیرد و با آنها همکاری می‌کند.
Moreover, the Qur’ānic message is consistent with the nature of the universe and its system, as well as the nature of all that is around man. Hence, it neither conflicts with any thing in existence nor requires man to be in conflict. It follows its own way benefiting from, and cooperating with the laws that govern the universe and all creatures living in it.
بدین ترتیب، پیام اسلامی بر راه راست خود به سوی خدا ادامه میدهد، راهی که قطعاً به او می‌رسد.
As such, the Islamic message pursues its straight way to God, sure to reach Him.
پیروانش از این نمی‌ترسند که راه خود را به سوی او گم کنند یا مسیری را که از او دور می‌کند در پیش گیرند. آنان می‌دانند که بر راهی راست قرار دارند که به خشنودی او می‌انجامد. قرآن راهنمای این مسیر است. تا زمانی که انسان قرآن را در دست بگیرد، مفهومی منسجم از حقیقت را خواهد یافت که ارزش‌های دقیق و تفصیلی را ترسیم می‌کند و هر یک از آنها نقشی روشن و مشخص دارد.
Its adherents do not fear that they may lose their way to Him, or take a path away from Him. They know that they are on a straight path leading to His pleasure. The Qur’ān is the guide along this way. As long as man takes up the Qur’ān, he will find a consistent concept of the truth, outlining detailed values, each having a clear and well defined role.
«این وحیی است از سوی خداوند عزیز و رحیم.» (آیه ۵) در چنین مواردی توجه می‌کنیم که خداوند چگونه خود را معرفی می‌کند تا مردم ماهیت راستین آنچه بر ایشان نازل شده را دریابند. خداوند آن عزیزی است که هر آنچه بخواهد انجام میدهد، و در عین حال نسبت به بندگانش رحیم است. هر آنچه با ایشان انجام میدهد، از رحمت او سرچشمه می‌گیرد.
“It is a revelation by the Almighty, the Ever Merciful.” (Verse 5) We note how God identifies Himself in such situations so that people will understand the true nature of what has been revealed to them. God is the Almighty who does what He pleases, yet He is Merciful to His servants. Whatever He does to them is born out of His mercy.
هدف از این وحی، هشدار دادن به مردم و رساندن پیام خداوند است: «تا به وسیلهٔ آن، قومی را هشدار دهی که پدرانشان هشدار داده نشده بودند و از این رو غافل‌اند [از حقیقت].» (آیهٔ ۶) غفلت، بدترین شکل تباهی است.
The purpose of this revelation is to warn people and give them God’s message: “so that you may warn people whose forefathers had not been warned, and who therefore are unaware [of the truth].” (Verse 6) To be unaware is the worst form of corruption.
ناآگاهی باعث می‌شود قلب توانایی پاسخ‌گویی و تعامل را از دست بدهد. قلب نشانه‌های حقیقت را می‌بیند، اما نمی‌تواند پاسخ دهد و حضور آنها را احساس نمی‌کند. از این رو، بهترین چیزی که می‌توان به چنین مردمی داد که در ناآگاهی مانده‌اند و نسل‌ها بدون کسی زیسته‌اند که آنها را از حقیقت آگاه کند، هشدار است. آنان فرزندان اسماعیل بودند و از زمان او هیچ پیامبری از جانب خدا نداشتند. بنابراین، یک هشدار قوی می‌تواند کسانی را که مدت‌ها در ناآگاهی بوده‌اند، بیدار کند.
Unawareness makes a heart unable to respond or interact. It sees the pointers to the truth yet is unable to respond, unable to feel their presence. Therefore, a warning is the best thing that can be given to such people who remain unaware, having gone for generations without anyone to alert them to the truth. They were the descendants of Ishmael, and they had had no messenger from God since his time. A strong warning may, then, alert people who have long been unaware.
سورہ سپس ان لوگوں کے انجام اور اُس حکم کے بارے میں بات کرتی ہے جو ان پر یقینی طور پر نافذ ہوگا، کیونکہ خدا ہر اُس چیز کو جانتا ہے جو ان کے دلوں اور ذہنوں میں ہے، اور وہ سب کچھ جانتا ہے جو انہوں نے ماضی میں کیا یا آئندہ کریں گے: «یقیناً ان میں سے اکثر پر بات ثابت ہو چکی ہے، کیونکہ وہ ایمان نہیں لائیں گے»۔ (آیت 7) فیصلہ صادر ہو چکا ہے، کیونکہ خدا جانتا ہے کہ وہ ایمان نہیں لائیں گے۔ لہٰذا ان کی اکثریت کا انجام یہی ہے، کیونکہ وہ ہدایتِ الٰہی کو اس کی حقیقت کے ساتھ نہیں دیکھیں گے اور نہ ہی اس سے کوئی تعلق قائم کریں گے۔
The sūrah then speaks of the fate of these people, and the judgement that is certain to befall them, considering that God knows all there is in their hearts and minds, and all that they did in the past or will do in the future: “The verdict has been passed against most of them, for they will not believe.” (Verse 7) Judgement has been passed, as God knows that they will not believe. Hence, this is the fate of the majority of them because they will not see divine guidance for what it is nor will they interact with it.
در این مرحله، سوره تصویری از وضعیت روانی آنان ترسیم می‌کند؛ و ما آنان را می‌بینیم که زنجیرهایی بر گردن دارند، موانعی که میان آنان و هدایت الهی حائل است، و پوششی بر چشمانشان که توان دیدن را از ایشان سلب کرده است:
At this point, the sūrah draws an image of their psychological condition, and we see them with chains around their necks, barriers separating them from divine guidance, and with a cover over their eyes depriving them of the ability to see:
«ما در گردنهایشان زنجیرهایی نهاده‌ایم که تا زیر چانه‌هایشان می‌رسد، به‌طوری که سرهایشان به بالا کشیده می‌شود. و در پیش روی ایشان سدی قرار داده‌ایم و در پشت سرشان سدی، و بر چشمانشان پرده‌ای کشیده‌ایم تا نتوانند ببینند.» (آیات ۸ و ۹)
دست‌های آنان با زنجیرهایی به گردنهایشان بسته شده و زیر چانه‌هایشان قرار گرفته است، که این امر موجب بالا کشیده شدن سرهایشان می‌شود، به گونه‌ای که نمی‌توانند آنچه را که پیش رویشان است ببینند. افزون بر این، هم در جلو و هم در پشت سرشان دیوار و مانعی وجود دارد، که بدین معناست که حتی اگر از این زنجیرها رها می‌شدند، باز هم نمی‌توانستند از ورای این موانع ببینند.
“Around their necks We have put chains, reaching up to their chins, so that their heads are forced up. And We have set a barrier before them and a barrier behind them, and We enshrouded them in veils so that they cannot see.” (Verses 8-9) Their hands are fastened with chains to their necks, placed under their chins, which has the effect of lifting up their heads such that they cannot see what is in front of them. Moreover, there are walls and barriers both in front of and behind them, which means that even if they were released from these chains, they still could not see through the barriers.
علاوه بر این، پوششی که بر چشمان آنها قرار داده شده، دیدن را برای آنها حتی ناممکن‌تر می‌کند.
Furthermore, the covers placed over their eyes makes it even more impossible for them to see.
اگرچه این تصویر تند و تیز است، اما در واقع با افرادی از این دست روبه‌رو می‌شویم. وقتی می‌بینی که آنان حقیقت آشکاری را که پیش رویشان است نادیده می‌گیرند، چنان احساس می‌کنی که دیواری میان آنان و آن حقیقت حایل شده است. گرچه دست‌هایشان به زنجیر بسته نشده و سرهایشان به زور بالا نگه داشته نشده، با این حال احساس می‌کنی که جان و ذهن‌شان از حقیقت روی گردانده و توان دیدن هدایت را ندارد. گویی موانعی وجود دارد که آنان را از نزدیک شدن به آن باز می‌دارد. کسانی که به قرآن گوش ناشنوا داشتند و آن را با انکاری غیرمنطقی پذیرفتند، همان‌هایی بودند که قرآن استدلال و برهان خود را پیش رویشان نهاد. و این در حالی است که خود قرآن، برهانی تردیدناپذیر است.
Although this image is fierce and sharp, we actually do encounter people of this ilk. When you see them overlooking the plain truth that is in front of them, you feel as if there is a wall separating them from it. Although their hands are not chained and nor are their heads forced up, you nonetheless feel that their souls and minds are turned away from the truth, unable to see guidance. It is as if there are barriers preventing them from approaching it. Such were the people who turned deaf ears to the Qur’ān and who received it with irrational denial as it put before them its argument and proof. This is when the Qur’ān is itself irrefutable proof.
«یکسان است برای آنان، چه بیم‌شان دهی یا بیم‌شان ندهی: ایمان نخواهند آورد» (آیه ۱۰). کار آنان یکسره شده است. خداوند می‌داند که ایمان به دل‌هایشان راه نخواهد یافت. هیچ هشداری برای دلی که در برابر هدایت الهی خود را سخت کرده و راه آن را بسته است سودی نخواهد داشت. هشدارها دل نمی‌آفرینند؛ تنها دلی را که زنده است و آماده پذیرش هدایت است آگاه می‌کنند: «تو تنها کسی را می‌توانی بیم دهی که از این یادآوری پیروی کند و از پروردگار بخشاینده، با وجود آنکه او فراتر از دریافت آدمی است، بیمناک باشد. پس به چنین کسی مژده بده به آمرزش آینده‌ی خداوند و پاداشی بزرگوارانه» (آیه ۱۱).
“It is all the same to them whether you warn them or you do not warn them: they will not believe.” (Verse 10) Their case is settled. God knows that faith will not penetrate their hearts. No warning will ever benefit a heart that has steeled itself against divine guidance, and barracked its approach. Warnings do not create hearts; it only alerts a heart that is alive, ready to receive guidance: “You can truly warn only such a one as follows this reminder and who stands in awe of the Lord of Grace although He is beyond the reach of human perception. To such, then, give the happy news of God’s forthcoming forgiveness and a generous reward.” (Verse 11)
احتمالاً «یادآوری» در این مورد به قرآن کریم اشاره دارد. کسی که از قرآن پیروی کند و با وجود ندیدن خداوند، از او بترسد، کسی است که از این هشدار بهره می‌برد. گویی این هشدار تنها به چنین افرادی داده شده و پیامبر ﷺ آن را فقط خطاب به ایشان بیان کرده است، هرچند آن را به همه مردم خطاب کرده بود. از آنجا که دیگران از دریافت این هشدار بازمانده‌اند، چنین به نظر می‌رسد که هشدار تنها به کسانی داده شده که از قرآن پیروی می‌کنند و از خدا می‌ترسند. چنین افرادی سزاوار آن‌اند که مژده داده شوند. از این رو به پیامبر ﷺ فرمان داده می‌شود که به ایشان «مژدهٔ آمرزش الهی در آینده و پاداشی ارجمند» بدهد. (آیهٔ ۱۱) آنان به آمرزش هر گناهی که مرتکب شوند نیازمندند، به شرط آنکه بر آن پافشاری نکنند، و سزاوار پاداش ارجمند به سبب ترسیدن از خدا و پیروی از آنچه او نازل کرده است می‌باشند. این دو جنبه با هم پیوند دارند: هنگامی که انسان واقعاً از خدا بترسد، به یقین از هدایت او پیروی کرده و نظامی را که او مقرر فرموده است، اجرا خواهد کرد.
Most probably, the ‘reminder’ in this instance refers to the Qur’ān. A person who follows the Qur’ān and fears God despite not seeing Him is the one who benefits by the warning. It is as if the warning has been given to such people only and the Prophet directed it to them alone, even though he addressed it to all people. Since the others are prevented from receiving the warning, it looks as if it is given only to those who follow the Qur’ān and fear God. Such people deserve to be given good news. Hence the Prophet is told to give them ‘the happy news of Gods forthcoming forgiveness and a generous reward.’ (Verse 11) They need the forgiveness of any sin they commit providing they do not persist in doing it, and they deserve the generous reward for fearing God and following what He has revealed. These two aspects go hand in hand: when a person truly fears God, he or she is certain to follow His guidance and implement the system He has laid down.
در این مرحله، حقیقت رستاخیز همراه با حسابرسی‌ای که هیچ چیز را فرو نمی‌گذارد تأکید می‌شود: «ما هستیم که مردگان را زنده می‌کنیم. آنچه را که [اعمال] از پیش فرستاده‌اند و آثاری را که به جا گذاشته‌اند ثبت می‌کنیم. و همه چیز را در کتابی روشن برشمرده‌ایم.» (آیه ۱۲) زنده کردن مردگان همواره موضوعی مملو از جدل بوده است که چند نوع از آن را در این سوره خواهیم دید. در اینجا به ایشان هشدار داده می‌شود که هرآنچه انجام می‌دهند و هر اثری که اعمالشان به جا می‌گذارد نوشته می‌شود و هیچ چیز فراموش نمی‌گردد. این خداوند متعال است که مردگان را زنده می‌کند، کردارشان را ثبت می‌نماید و همه چیز را حساب می‌کند. همه این‌ها، پس، به شیوه‌ای کامل انجام می‌شود که شایسته هر کاری است که از خداوند سر می‌زند. اما «کتاب روشن» و توصیفات مشابه‌ای چون «لوح محفوظ»، به احتمال بسیار زیاد اشاره‌هایی به دانش کامل خداوند است که از زمان و مکان فراتر می‌رود.
At this point, the truth of resurrection is emphasized, together with the reckoning that ignores nothing: “It is We who will bring the dead back to life. We record whatever (deeds] they send ahead, as well as the traces they leave behind. We keep an account of all things in a clear record.” (Verse 12) Bringing the dead back to life has always been an issue fraught with argument, of which we will see several types in this sūrah. They are warned here that whatever they do and whatever effects their deeds cause are written down, and nothing is forgotten. It is God Almighty who brings the dead back to life, records their actions and reckons everything. All this, then, is done in the perfect way that fits anything done by God. As for the ‘clear record’ and similar descriptions such as ‘the imperishable tablet’, these are most probably references to God’s perfect knowledge that transcends time and place.