هنگامی که به تلاش‌های بزرگ فرستادگان خداوند (صلوات الله علیهم اجمعین) در ارائهٔ هدایت به بشریتی که سرسختانه در گمراهی است می‌نگریم، و در نظر می‌گیریم که خواست خداوند چنین بوده است که آنان را برای این هدف، یکی پس از دیگری بفرستد، جز این نیست که سخت تحت تأثیر قرار گیریم.
When we look at the great efforts exerted by Gods messengers (peace be upon them all) in presenting guidance to a stubbornly erroneous humanity, and consider that it has been Gods will to send them, one after another, for this purpose, we should be nothing less than overwhelmed.
آیا واقعاً نتایج، این همه تلاش طولانی و فداکاری‌های بزرگوارانه را توجیه کرده‌اند؛ از روزگار آغازین نوح تا زمان خود محمد ﷺ، و نیز تلاش‌ها و فداکاری‌هایی که در فاصلهٔ میان آن زمان‌ها و پس از آن، از سوی مؤمنان به پیام خداوند صورت گرفته است؟ با این حال، این تلاش‌ها و فداکاری‌ها همواره ادامه یافته‌اند، آن هم در برابر تمسخر و آزار. در واقع، برخی از پیامبران با آتش سوزانده شدن روبه‌رو بودند یا با اره به دو نیم بریده می‌شدند، یا ناچار بودند سرزمین خود را ترک کنند و خانواده‌هایشان را رها سازند. هنگامی که آخرین پیام داده شد، محمد ﷺ و کسانی که از او پیروی کردند، تلاش‌های پیگیری برای برپایی آن انجام دادند. از آن زمان تاکنون نیز مؤمنان تلاش‌ها و فداکاری‌های بیشتری کرده‌اند. پرسش این است که آیا نتایج، چنین تلاش‌ها و فداکاری‌هایی را توجیه می‌کنند؟ آیا این مبارزه باید ادامه یابد؟ آیا بشریت چنین عنایت الهی‌ای را سزاوار است؟
One may well ask whether the results have justified such long efforts and noble sacrifices, from Noahs early time through to Muhammad’s own time, as well as the intervening and subsequent efforts and sacrifices made by believers in Gods message. Nonetheless such efforts and sacrifices have continuously been made and this in the face of ridicule and abuse. Indeed some messengers faced burning in the fire or were cut in halves with a saw, or had to flee their homeland and abandon their families. When the final message was given, the Prophet Muhammad and those who followed him made strenuous efforts to establish it. Further efforts and sacrifices have been made by believers ever since. The question is, then whether the results justify such efforts and sacrifices? Should this struggle be maintained? Does humanity deserve such divine care?
آیا این موجود ناچیزی که انسان نام دارد، آنقدر مغرور و لجوج که هنوز در برابر حقیقت مقاومت می‌کند، شایستهٔ چنین توجهی از جانب خداوند است که پیامبر پس از پیامبر فرستاده شود؟
Does this insignificant creature called man, so arrogant and stubborn that he still resists the truth, deserve such care from God manifested in sending messenger after messenger?
البته، پس از تأمل و اندیشه‌ی فراوان، پاسخ بی‌چون‌وچرا «بله» است. برقراری حقیقت ایمان بر روی زمین، همه‌ی این تلاش‌ها، کوشش‌ها و فداکاری‌هایی را که فرستادگان خدا و پیروانشان در هر نسلی انجام داده‌اند، شایسته است. شاید برپایی این حقیقت، بزرگ‌تر از وجود انسان، و بزرگ‌تر از زمین و همه‌ی کسانی باشد که بر آن زندگی می‌کنند. در واقع، از جهانی که زمین در آن تنها ذره‌ای کوچک و به‌سختی دیدنی است نیز بزرگ‌تر است.
The answer based on much thought and reflection is unarguably ‘Yes, indeed/ To establish the truth of faith on earth merits all these efforts, struggles and sacrifices made by Gods messengers and their followers throughout every generation. Perhaps the establishment of this truth is greater than mans existence, and greater than the earth and all who live on it. It is indeed greater than the universe in which the earth is no more than a little, hardly visible particle.
خداوند اراده کرده است که انسان را با ویژگی‌های خاصی بیافریند که استقرار این حقیقت در وجدان و شیوه زندگی او به تلاش خود انسان، با یاری و هدایت خداوند، وابسته باشد. ما نمی‌دانیم چرا خداوند انسان را چنین آفریده، چرا دستیابی او به ایمان را به تلاش خودش وابسته کرده، یا چرا او را نه مانند فرشتگان، مؤمنی مطیع به‌طور فطری، و نه مانند شیطان، موجودی کاملاً شرور و نافرمان قرار داده است. با این حال، ما باور داریم که آفریدن انسان با چنین سرشت و ویژگی‌هایی در خدمت هدفی الهی است که به آفرینش جهان و نظام کارکردی آن مربوط می‌شود.
God has willed to create man with special qualities that make the establishment of this truth in his conscience and way of life dependent on his own human effort, with God’s help and guidance. We do not know why God created man such, why He let his acquisition of faith be dependent on his own efforts, or why He made him neither a naturally obedient believer like the angels nor a completely evil, disobedient creature like Satan. We believe, however, that creating man with such a nature and qualities serves a divine purpose related to the creation of the universe and its operative system.
این بدان معناست که برای برقراری حقیقت ایمان در جهان انسان، تلاش‌های انسانی لازم است. خداوند برخی از بهترین بندگان خود را برای انجام چنین تلاش‌هایی برگزیده است. اینان پیامبران و فرستادگان، و همچنین گروه‌های برگزیده‌ای از پیروان راستین هستند. آنان کسانی‌اند که وظیفه برقراری این حقیقت را بر روی زمین بر عهده دارند؛ این حقیقت چنین تلاش‌های طاقت‌فرسا و فداکاری‌های بزرگی را سزاوار است. هنگامی که این حقیقت در دل انسانی ریشه‌دار شود، آن دل از پرتوی از نور خداوند بهره‌مند می‌گردد. رازی از رازهای او را در خود نگه می‌دارد و وسیله‌ای برای تحقق خواست او می‌شود، خواستی که ناگزیر تحقق خواهد یافت. همه این‌ها واقعیت است، نه صرفاً یک تعبیر مجازی.
This means that human efforts are needed to establish the truth of faith in man’s world. God has chosen some of the best of His servants to make such efforts. These are the prophets and the messengers, as well as select groups of true followers. These are the ones assigned the task of establishing this truth on earth; it deserves such strenuous efforts and great sacrifices. When this truth is firmly rooted in a human heart, then that heart enjoys a ray of God’s light. It harbours one of His secrets and becomes a means for the fulfilment of His will, a will that will inevitably be done. All this is fact, not just a figure of speech.
این حقیقتی است که بزرگ‌تر از انسان و جهان او، and حتی تمام هستی است.
Correction to the translation above, rendered fully in Persian:
این حقیقتی است که از انسان و جهان او، و حتی از کل هستی، بزرگ‌تر است.
It is a truth that is greater than man and his world, and even the whole universe.
علاوه بر این، استقرار این حقیقت در زندگی بشریت، یا بخشی از آن، پیوندی میان این زندگی دنیوی ما و زندگی جاودانه فراهم می‌آورد. بدین ترتیب، زندگی انسان ارتقا می‌یابد تا پیوند میان آنچه با مرگ پایان می‌پذیرد و آنچه جاودانه است، میان جزء و کل، و میان ناقص و کاملِ مطلق را حفظ کند. چنین نتیجه‌ای بزرگ‌تر از همه تلاش‌ها و فداکاری‌هاست، هرچند ممکن است تنها یک روز یا بخشی از یک روز در طول زندگی انسان بر روی زمین دوام یابد. وقتی این حقیقت این‌چنین استقرار یابد، برای همه نسل‌های بشریت چراغی از نور حقیقی فراهم می‌آورد. سپس این چراغ شکلی عملی به خود می‌گیرد که در حفظ آن خواهد کوشید.
Moreover, the establishment of this truth in the life of humanity, or a section of it, provides a link between this earthly life of ours and eternal life. Thus, human life is elevated to maintain the link between what ends in death and what is eternal, between the part and the whole, between the defective and the absolutely perfect. Such a result is greater than all efforts and sacrifices, even though it may last for a day or part of one day during human life on earth. When this truth is thus established, it provides all generations of humanity with a lantern of true light. This lantern then takes practical form which it will strive to maintain.
تاریخ بارها نشان داده است که بشریت تنها هنگامی به آن اوج‌هایی دست یافته که می‌تواند بدان برسد که حقیقتِ خدا استقرار یافته باشد. هیچ وسیلهٔ دیگری بشر را به چنین قله‌هایی نرسانده است. آن دوره‌های تاریخ که در آنها حقیقت چنان استقرار یافته بود و پیروانش در رهبری بودند، واقعاً بلندترین قله‌هایی بودند که زندگی انسان به آنها رسیده است. این اوج، از آرزوهای نهاییِ انسان بزرگ‌تر بود، با این حال واقعیتی زنده بود. برای بشریت ممکن نیست که با یاری هر فلسفه، علم، هنر، آیین یا نظامی به سطحی که با استقرار ایمان در دل‌ها، زندگی، اخلاق، ارزش‌ها و معیارهای مردم به آن رسیده و همواره می‌تواند برسد، صعود کند. این حقیقتِ ایمان، اساس یک شیوهٔ زندگی کامل را فراهم می‌آورد، چه در شکل کلی‌ای که در پیام‌های نخستین داده شده، و چه در شکل بسیار تفصیلی‌ای که در نسخهٔ نهایی آن آمده است.
History has repeatedly shown that humanity only attained the heights it is able to reach when the truth of God was established. No other means enabled mankind to reach such summits. Those periods in history when truth was so established, and its advocates were in leadership, were indeed the highest summits reached in human life. This was greater than mans ultimate dreams, yet it was a living reality. It is simply not possible for humanity to rise with the help of any philosophy, science, art, creed or system to the level it attained and can always attain through the establishment of faith in peoples hearts, lives, morality, values and standards. This truth of faith provides the basis of a complete way of life, whether it is given in a general form as in the early messages, or in a very detailed one as is the case in its final version.
هنگامی که بشریت رهبری مؤمنان راستین را از دست داد، با وجود پیشرفتش در همه عرصه‌های تمدن، به افسردگی، سردرگمی فکری و بیماری‌های عصبی دچار شد. ممکن است از وسایل فراوان آسایش جسمانی، لذت فکری و ثروت مادی برخوردار بوده باشد، اما نتوانست به سعادت حقیقی دست یابد.
When humanity lost the leadership of true believers, it suffered depression, intellectual confusion and nervous ailments, despite its progress in all spheres of civilization. It might have had abundance of the means of physical comfort, intellectual enjoyment and material affluence, but it could not achieve true happiness.
بی‌شک، پس این تلاش ارزشش را دارد. باید با هرآنچه داریم بکوشیم و هر قربانی را که لازم است بدهیم تا این حقیقت ایمان را بر روی زمین برقرار کنیم. با این حال، بشریت همچنان روی برمی‌گرداند، همان‌گونه که هنگام خطاب قرار گرفتن از سوی نوح، ابراهیم، موسی، عیسی، محمد ﷺ و دیگر فرستادگان بزرگوار خدا چنین کرد. آنان همچنان از کسانی پیروی خواهند کرد که ایشان را به گمراهی دور می‌برند. رهبرانشان همچنان حامیان ایمان را آزار خواهند داد و هر رفتار وحشیانه‌ای را که بتوانند بر آنان روا خواهند داشت. اما با وجود همه این‌ها، پیام الهی همچنان در مسیر خود پیش خواهد رفت، چنان‌که خدا می‌خواهد، زیرا آن نتیجه همه‌چیز را می‌ارزد، حتی اگر چیزی جز یک دل که نور خدا را می‌پذیرد نباشد.
Without doubt, then, the effort is worth it. We should strive with whatever we have and make what sacrifices are necessary to establish this truth of faith on earth. Mankind, however, will continue to turn away, as they did when they were addressed by Noah, Abraham, Moses, Jesus, Muhammad and others of Gods noble messengers. They will continue to follow those who lead them far astray. Their leadership will continue to persecute the advocates of faith, inflicting on them whatever brutal treatment they can. Yet despite all this, the divine message will continue along its way, as God wants it to be, because the outcome deserves it all, even though it is no more than a single heart receiving Gods light.
حقیقتِ اینکه پیامبران از زمان نوح تا زمان محمد ﷺ (درود بر هر دو) پیاپی از سوی خداوند فرستاده شدند، تأیید می‌کند که خواست خداوند این است که دعوت به دین الهی ادامه یابد تا نتایج شگفت‌انگیز خود را به بار آورد. کمترین نتیجه آن این است که حقیقتِ ایمان در دل‌های دعوت‌گرانِ آن به خوبی جا بیفتد، به‌گونه‌ای که آنان حتی اگر در معرض مرگ یا چیزی بدتر از مرگ قرار گیرند، همچنان بر آن استوار بمانند. بدین‌ترتیب، آنان از همه جاذبه‌های این زندگی برتر خواهند بود، و همین خود سودی بزرگ است برای خودِ آن دعوت‌گران و برای کل بشریت. در حقیقت، بشریت به وجود چنین کسانی شرافت می‌یابد. و بدین‌سان شایسته آن کرامتی می‌شود که خداوند هنگامی به آن بخشید که به فرشتگان فرمان داد تا برای آدم سجده کنند؛ همان موجودی که زمین را تباه می‌کند و خون می‌ریزد، اما با تلاش و فداکاری‌های خویش می‌تواند شایسته آن گردد که پرتوی از نور خداوند را دریافت کند.
The fact that messengers continued to be sent by God, from the time of Noah to the time of Muhammad, (peace be upon both of them), confirms that it is Gods will that advocacy of the divine faith should continue so that it produces its extraordinary results. The minimum result is that the truth of faith becomes well settled in the hearts of its advocates so that they hold firmly to it even though they may be exposed to death or what is worse than death. In this way, they will rise above all the lure of this life, and this by itself is a great gain for those advocates in person and for humanity as a whole. Indeed, humanity gains in honour through the presence of such people. It becomes worthy of the honour God gave it when He commanded the angels to prostrate themselves before Adam, the creature who corrupts the earth and sheds blood but who can, nevertheless, through his own efforts and sacrifices, become worthy of receiving a ray of Gods light.