«إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ» (آیه ۱)۔ کلمهٔ «کوثر» که در این سوره آمده و در اینجا به «فراوانی» ترجمه شده، از ریشهٔ «کثرة» گرفته شده که به معنای «فراوانی» یا «جمعیت بسیار» است۔ این «کوثر» بی‌حد و حصر و بی‌پایان است۔ این معنا برخلاف چیزی است که قریش گستاخ می‌کوشید به پیامبر ﷺ نسبت دهد۔ ما آنچه را فراوان، لبریز و سرشار، بی‌دریغ و بی‌پایان است به تو عطا کرده‌ایم۔
“We have certainly given you abundance.” (Verse 1) The word used in the sūrah and rendered here as ‘abundance’ is kawthar, derived from the stem word kathrah which signifies ‘abundance’ or ‘a multitude’. This kawthar is unrestricted and unlimited. It indicates the opposite meaning to the one the impudent Quraysh tried to attach to the Prophet. We have given you that which is plentiful, overflowing and rich, unstinting and unending.
هر کس بخواهد این فراوانی را که خداوند به پیامبرش عطا کرده است دنبال کند و بنگرد، هر جا که نگاه کند و بیندیشد آن را خواهد یافت. آن را در خود نبوت محمد ﷺ خواهد یافت، که به او پیوندی با حقیقت بزرگ و با ذات برتر داد، ذاتی که همتایی ندارد و شریکی ندارد. براستی، آن کس که خدا را یافته است، چه چیزی را می‌توان گفت که از دست داده است؟
If anyone wishes to pursue and observe this abundance which God has given to His Prophet, he will find it wherever he looks and reflects. He will find it in Muĥammad’s prophethood itself, which gave him a link with the great reality and the Supreme Being, who has no parallel and no partner. What indeed can the one who has found God be said to have lost?
او این را در این قرآنی نیز خواهد یافت که بر محمد ﷺ نازل شد، که هر سورهٔ آن چشمهای از غنا است که بی‌وقفه جاری است.
He will also find it in this Qur’ān which was revealed to Muĥammad, every chapter of which is a fountain of richness that flows incessantly.
علاوه بر این، او این کوثر یا فراوانی را در پیروی مسلمانان از سنت پیامبر ﷺ، یعنی شیوه زندگی ایشان، در طول قرن‌ها و در گوشه‌های دورافتادهٔ زمین خواهد دید؛ در میلیون‌ها و میلیون‌ها انسانی که در پی او گام برمی‌دارند و نام او را با محبتی توأم با احترام بر زبان می‌آورند. او این را در میلیون‌ها و میلیون‌ها دلی خواهد دید که الگو و یاد او را تا روز قیامت گرامی می‌دارند ﷺ.
Moreover, he will find this kawthar, or abundance, manifest in Muslims’ following of the Prophet’s sunnah, i.e. way of life, throughout the centuries, in the far-flung corners of the earth, in the millions upon millions who follow in his footsteps and pronounce his name with respectful affection. He will see it in the millions upon millions of hearts that cherish his example and memory even to the Day of Resurrection.
او این کوثر، یا فراوانی را، در خیر و رفاهی که بر اثر رسالت او نصیب نوع بشر شده، نیز خواهد یافت؛ خیر و رفاهی که هم به کسانی می‌رسد که او را می‌شناسند و به او ایمان دارند، و هم به کسانی که چنین نمی‌کنند. او این فراوانی را در پدیده‌های گوناگون و متنوعی نیز خواهد دید که شمارش آنها، در بهترین حالت، تنها احساسی گذرا از یک حقیقت بزرگ به دست می‌دهد.
He will also find this kawthar, or abundance, manifest in the goodness and prosperity which have accrued to the human race as a result of his message, and which reach those who know and believe in him as well as those who do not. He will also discern this abundance in various and manifold phenomena, attempting to enumerate which give, at best, only a passing feeling of a great reality.
این در حقیقت فراوانی به معنای مطلق و نامحدود آن است. از این رو، سوره تعریف مشخصی از آن ارائه نمی‌دهد. چند روایت نقل می‌کنند که «الکوثر» رودی در بهشت است که به پیامبر ﷺ عطا شده است. با این حال، ابن عباس، پسرعموی دانشمند پیامبر ﷺ، معتقد است که این رود تنها بخشی از آن فراوانی است که خدا برای فرستاده‌اش فراهم کرده است. با در نظر گرفتن شرایط و کل بافت سخن، دیدگاه ابن عباس معتبرتر است.
This indeed is abundance in its absolute and unlimited sense. The sūrah, therefore, does not give it a specific definition. Several accounts relate that ‘al-kawthar’ is a river in heaven granted to the Prophet. However, Ibn `Abbās, the Prophet’s learned cousin, contends that the river is but one part of the abundance which God has furnished for His Messenger. Keeping the circumstances and the whole context in mind, Ibn `Abbās’s view is the more valid.
«پس برای پروردگارت نماز بخوان و قربانی کن.» (آیهٔ ۲) پس از آنکه خداوند پیامبر ﷺ را به این عطای بزرگ مژده داد که پاسخی است به سخنان بدخواهان و توطئه‌گران، به او فرمان می‌دهد که برای این نعمت، کاملاً و از صمیم دل شکرگزار او باشد. پیامبر ﷺ باید تنها برای او نماز بخواند و تنها برای او قربانی کند، به هیچ شکلی از بت‌پرستی توجه نکند، و در آیین‌های عبادی مشرکان، به‌ویژه آنجا که در قربانی‌های خود غیر خدا را می‌خوانند، شرکت نجوید.
“So pray to your Lord and sacrifice to Him.” (Verse 2) Having assured the Prophet of this munificent gift, which disproves what the calumniators and wicked schemers say, God directs the Prophet to be completely and sincerely thankful to Him for His bounty. He is to devote himself to Him alone in worship and ritual slaughter, taking no heed whatsoever of any form of idolatry and refusing to participate in the worship rituals offered by idolaters, especially when they invoke anyone other than God in their offerings.
اسلام بر یاد کردن نام خداوند هنگام ذبح حیوانات بسیار تأکید می‌ورزد، و آنچه را که به هر موجود دیگری تقدیم شده باشد حرام می‌شمارد. این امر نشان‌دهندهٔ اهمیتی است که اسلام برای پاک‌سازی زندگی انسان از همهٔ اشکال بت‌پرستی و از هر آنچه به آن می‌انجامد قائل است. اسلام از آنجا که بر اصل یگانگی خداوند به معنای خالص آن استوار است، تنها به پاک‌سازی تخیل و وجدان انسان بسنده نمی‌کند. بلکه بت‌پرستی را در همهٔ جلوه‌هایش دنبال می‌کند و می‌کوشد آثار آن را از آگاهی انسان، از آیین‌های عبادی و از رفتار عمومی او بزداید.
Islam frequently lays emphasis on the pronouncing of God’s name when slaughtering animals. It prohibits anything that is consecrated to any other being, which indicates the importance Islam attaches to the purification of human life from all forms of idolatry and all that leads to it. Because it is based on the principle of God’s oneness in its purest sense, Islam does not aim merely at purifying human imagination and conscience. It pursues idolatry in all its manifestations, striving to eliminate its marks in man’s consciousness, worship rituals and general behaviour.
زندگی، آنچنان که اسلام می‌گوید، یک کلِ تقسیم‌ناپذیر است و باید به همین گونه با آن رفتار شود. باید از درون و بیرون پاکیزه شود و در همه جنبه‌هایش، یعنی عبادت، آداب و رسوم و رفتار اجتماعی، کاملاً به سوی خدا جهت‌گیری کند.
Life, Islam says, is one indivisible entity and must be treated as such. It must be cleansed inside out and completely oriented towards God, in all its aspects: worship, tradition and social behaviour.
«إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ» (آیهٔ ۳) در آیهٔ نخست، خداوند مشخص کرد که محمد ﷺ کسی نیست که بی‌نسل باشد، بلکه برعکس، از فراوانی برخوردار است. در این آیه، خداوند طعنه را به کسانی بازمی‌گرداند که پیامبر ﷺ را دشمن می‌داشتند و به او ناسزا می‌گفتند. در حقیقت، وعدهٔ خداوند تحقق یافته است. زیرا نفوذ و میراث دشمنان محمد ﷺ کوتاه‌مدت بود، در حالی که تأثیر او بر زندگی و تاریخ بشر رشد کرده و ژرف‌تر شده است. امروز ما حقیقت این حکم الهی را به روشنی می‌بینیم، به‌گونه‌ای که هیچ‌یک از کسانی که قرآن برای نخستین بار خطاب به آنان نازل شد، چنین چیزی را ندیدند یا تصور نکردند.
“Surely, he who hates you is the one cut off” (Verse 3) In the first verse, God specified that Muĥammad was not the one who had no posterity but, on the contrary, was the one endowed with abundance. In this verse, God throws back the taunt on those who hated and reviled the Prophet. Indeed, God’s promise has come true. For, the influence and legacy of Muĥammad’s enemies were short-lived, while his impact on human life and history has grown and deepened. Today we are witnessing the truth of this divine pronouncement as clearly as no one among those addressed by the Qur’ān for the first time ever did or imagined.
ایمان و نیکی نمی‌توانند بی‌ثمر باشند. تأثیر آنها هم ژرف است و هم ریشه‌دار. در مقابل، باطل، گمراهی و شر ممکن است به سرعت رشد کنند و گسترش یابند، اما سرانجام به هیچ می‌انجامند.
Faith and goodness cannot be barren. Their influence is both profound and deep- rooted. By contrast, falsehood, error and evil may grow and spread quickly, but they ultimately come to nothing.
معیارهای خداوند با معیارهایی که انسان وضع کرده متفاوت است. انسان‌ها اغلب فریب می‌خورند، زمانی که بیهوده گمان می‌کنند قضاوت خودشان ملاک است. پیش روی ما الگوی فصیح و ماندگار پیامبر ﷺ قرار دارد. دشمنان و بدگویندگان محمد ﷺ برای بشریت چه ارزش یا اهمیتی داشته‌اند؟
God’s criteria are different from the criteria laid down by man. Men are often deceived when they vainly believe their sense of judgement to be the criterion. Before us is the eloquent and enduring example of the Prophet. Of what value or interest to humanity have Muĥammad’s slanderers and foes been to anyone?
از سوی دیگر، دعوت به دین خدا، به حق و نیکی، هرگز بیهوده شمرده نمی‌شود. و نیکوکاران و راستگویان را نیز نمی‌توان محروم یا بریده‌نسل دانست. چگونه چنین باشد، در حالی که این پیام خود از خدای زنده و جاودانه سرچشمه می‌گیرد و از سوی او پشتیبانی می‌شود؟ اما کفر، گمراهی و بدی، و پیروان آنها، راستی محروم و عقیم‌اند، هرچند در هر زمان که باشد، نیرومند و گسترده به نظر آیند.
On the other hand, calling others to the religion of God, to truth and goodness, can never be called futile. Neither can the righteous and the true be called deprived or cut off. How can it be, when this message itself comes from, and is supported by, God, the Immortal, the Eternal? But deprived and sterile indeed are disbelief, error and evil as are their votaries, however strong and widespread they may appear to be at any moment.
خداوند حقیقت را تأیید می‌کند؛ و مخالفان حیله‌گر جز دروغگو نیستند!
God affirms the truth; wily opponents are but liars!